[จบแล้ว] คุณเจ้าพระยาครับ เลิกจับดาบผมสักที! [Yaoi]

ตอนที่ 20 : EP09 : ความรู้สึกที่อยู่ภายใน Part 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    13 มี.ค. 62



EP09


ความรู้สึกที่อยู่ภายใน

Part 2/2



ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง บรรยากาศพลันมาคุเพิ่มเป็นเท่าตัว อิชชินที่เห็นยูกิก้มหน้าเงียบไปแล้วก็รีบแก้ต่าง หวังให้สถานการณ์มันดีขึ้น



“อย่าสนใจคำพูดของเขาเลยนะครับ ผมว่าเรากลับมาคุยเรื่องถ่ายรูปกันดีกว่านะ”



“...”



แต่เหมือนว่าเธอจะเหม่อลอยไปกับคำพูดไม่คิดของจิติเสียแล้ว



ยากูซ่าหนุ่มรู้ดีว่าทำไมซาดะ ยูกิถึงทำตามที่เจ้าพระยาเอ่ยปากไม่ได้ แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าอย่างที่อีกคนพูดก็ตาม



ซาดะ ยูกิถูกหมั้นหมายไว้กับตระกูลโทระตั้งแต่เธอยังแบเบาะ และด้วยเหตุผลบางอย่างที่ผูกมัดเอาไว้ทำให้เธอไม่มีสิทธิ์จะเลือกหนทางชีวิตของตัวเอง



ทาเคดะ อิชชินขมวดคิ้ว รีบหันไปส่งสายตาตำหนิให้คนตรงข้ามซึ่งทำหน้าเหรอหราไม่รู้ความผิด



คนตัวใหญ่เลิกคิ้วถาม ‘ข้าผิดหรือ?’



ยากูซ่าหนุ่มพยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนจะพยักพเยิดไปทางหญิงสาวคนเดียวที่ก้มหน้าอมทุกข์ สติลอยไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้



แม้คนผิดจะยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดก็ตาม แต่พอได้เห็นใบหน้าทุกข์ตรมของซาดะ ยูกิก็รู้สึกแย่ขึ้นมา จึงหันกลับมามองยูกิด้วยใบหน้าสลดพร้อมกับเอ่ยปากขอโทษไปด้วย



“ขอโทษด้วย ข้าคงพูดอะไรผิดไป”



คนเหม่อลอยได้ยินดังนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหม่นเศร้าเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นปกติแล้วแม้ว่าแววตายังคงสื่อความหมายเจ็บปวดอยู่ก็ตาม



“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ นิดหน่อย ยังไงขอตัวไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ”



คนทั้งสองพยักหน้าพร้อมเพรียง เวลานี้ไม่ว่าเธอต้องการอะไรก็ไม่คิดจะขัดทั้งนั้น

ทาเคดะ อิชชินมองตามร่างบอบบางเดินไปอีกทางจนสุดสายตา ก่อนจะหันกลับไปมองคนตัวใหญ่ที่จ้องมองตนอยู่ก่อนแล้ว



“ข้าขอโทษแล้วนะ”



ยากูซ่าหนุ่มพยักหน้ารับรู้ พลางโบกมือไปมากลางอากาศ “ช่างเถอะ ที่คุณพูดก็เพราะไม่รู้ จริงๆ เรื่องนั้นมันค่อนข้างละเอียดอ่อนสำหรับซาดะซังน่ะ เอาไว้ถึงบ้านแล้วผมจะเล่าให้ฟัง”



“อืม” จิติรับคำ “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็เลิกขมวดคิ้วใส่ข้าได้แล้ว”



“หือ? ผมขมวดคิ้วอยู่เหรอ”



นี่เขากำลังทำหน้าปกติอยู่นะ



“ใช่สิ”



เจ้าพระยาตอกย้ำคำพูดด้วยการกดนิ้วลงบนช่องว่างระหว่างคิ้วของอิชชินเบาๆ ก่อนจะชะงักค้างด้วยกันทั้งคู่



ทาเคดะ อิชชินนิ่งค้างเพราะเกิดความรู้สึกแปลกๆ เนื่องจากไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องใบหน้าของเขา อีกทั้งคนตัวใหญ่ยังขยับหน้าเข้ามาใกล้กว่าปกติโดยไม่รู้ตัวอีก



ต่างจากจิติที่เลิกคิ้วสูงมองคนทำหน้าอึ้งๆ ด้วยความไม่เข้าใจ



นี่เขาทำอะไรผิดอีกหรือไม่



“พวกคุณทำอะไรกันน่ะ!”



เสียงใสดึงสติของทั้งคู่ให้ออกจากภวังค์ แต่ด้วยความตกใจเกินเบอร์ของอิชชิน เขาเลยยกมือผลักอีกฝ่ายให้ออกห่างแทบทันที



ตุบ!



แต่เหมือนจะแรงเกินไป พอรู้ตัวอีกทีก็เห็นเจ้าพระยาลงไปนั่งอยู่กับพื้นแล้ว



“โอ้ย! อิชชิน เจ้าผลักข้าทำไม”




แสงอาทิตย์คล้อยต่ำพาให้บรรยากาศของร้านน้ำชาเงียบสงบกว่าเดิม ร่างโปร่งของซาโต้ ชินระผู้เป็นที่ปรึกษาแก๊งซุยเรนนั่งอยู่ตรงบาร์ ยกจอกขึ้นจิบชาอย่างเงียบงัน เฝ้ารอเพื่อนสนิทที่รับปากว่าจะมาหาด้วยใจจดจ่อ สายตาจ้องมองไปยังประตูทางเข้าไม่วางตา



กระทั่งเห็นคนคุ้นเคยเดินเข้ามาก็รีบปรับสีหน้าเรียบนิ่ง เสมือนว่าตัวเองไม่ได้ใส่ใจรอการปรากฏตัวของเขามากขนาดนั้น



โทระ ฮารูโตะนั่งลงบนเก้าอี้สูงตัวข้างกัน ชินระรินน้ำชาให้อีกฝ่ายอย่างรู้งาน ก่อนจะเปิดประเด็นถามขึ้นมาเมื่อเห็นอีกคนยกจอกชาขึ้นดื่มแล้ว



“เรื่องนั้น... เราจะทำยังไงกันต่อไปดี หรือว่าจะใช้ซาดะซัง...”



“ไม่ได้” เสียงทุ้มแทรกขึ้นตั้งแต่ยังไม่ทันพูดจบดี “เราจะไม่ใช้ซาดะเป็นเครื่องมือเด็ดขาด”



“...”



“ยังไงวันหนึ่งฉันกับซาดะก็ต้องแต่งงานกัน จะทำแบบนั้นกับว่าที่ภรรยาคงไม่ใช่เรื่องสมควร”



“ตะ...แต่ว่านั่นอาจเป็นวิธีเดียวที่เราจะจับตัวคนคนนั้นมาทดลองได้นะ”



“แต่ก็เป็นวิธีเดียวที่ฉันจะไม่ทำ!”



ชินระเผลอมองฮารูโตะด้วยแววตาตัดพ้อโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็น ก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วหลุบสายตาลงต่ำ สะกดอารมณ์ไม่ให้คนข้างกายรู้ว่าเขาเจ็บปวดมากแค่ไหนหลังจากได้ยินคำพูดปกป้องคู่หมั้น



ทั้งน้ำเสียง คำพูด มันบ่งบอกว่าฮารูโตะกำลังคิดอะไรไปมากกว่าการเป็นคู่หมั้นแค่ในนาม



“ฉัน...เข้าใจแล้ว”



แม้จะบอกออกไปแบบนั้น แต่ใจจริงแล้วกลับไม่อยากเข้าใจเลยสักนิด



เขารู้จักกับฮารูโตะมาตั้งแต่เด็ก รู้ดีว่าการที่อีกฝ่ายถูกเลี้ยงดูมาอย่างโหดเหี้ยมขัดกับหน้าตาอันแสนอ่อนหวาน ทำให้เจ้าตัวแสดงความรู้สึกไม่เป็น ราวกับว่ามีหน้ากากอยู่เพียงแบบเดียวเท่านั้น



ดังนั้นพอได้ยินยากูซ่าหนุ่มแสดงท่าทีเหมือนคิดอะไรกับซาดะ ยูกิ เพื่อนวัยเด็กอย่างเขาก็เข้าใจได้โดยไม่ต้องซักถามให้มากความ



หรืออีกนัยหนึ่ง... เขากลัวว่าหากถามออกไปแล้วจะได้รับคำตอบแสนปวดใจกลับมา



ในขณะนั้นเอง โคมูระ นากิซึ่งยืนอยู่ด้านในบาร์ก็เดินเข้ามาเปลี่ยนน้ำชาในกาให้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ทำลายความเงียบของคนทั้งคู่



“เรื่องความรักนี่มันน่าปวดใจจริงๆ นะครับ ไม่ว่าจะทางใดก็ต้องมีใครสักคนที่เจ็บปวด... ว่าไหมครับคุณลูกค้า”



ซาโต้ ชินระเงยหน้าขึ้น ขยับปากตอบออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเศร้า “นั่นสินะครับ”



เจ้าของร้านที่เปลี่ยนสถานะมาเป็นกูรูเรื่องรักไปแล้วส่งยิ้มอ่อนโยน ใช้สายตามองมาราวกับกำลังอ่านใจจนชินระต้องก้มลงจิบชาอีกครั้ง ประหนึ่งต้องการซ่อนความรู้สึกของตัวเองไม่ให้ใครรับรู้...



ความรู้สึกที่พยายามส่งไปเท่าไหร่ก็ไม่เคยถึงผู้รับ



การเลือกที่จะเก็บมันไว้คงจะดีกว่า



โคมูระ นากิยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าเช่นเคย เสียงอันนุ่มนวลเอ่ยขึ้นมาลอยๆ “คนบางคนจะเห็นค่าของบางสิ่งในตอนที่สายไปแล้ว ผมว่าในตอนที่ยังมีโอกาส บางทีคุณน่าจะลองมองอะไรให้ดีเสียก่อนนะครับ”



โทระ ฮารูโตะที่นั่งฟังมาตลอดทำเพียงยกชาขึ้นจิบ ปล่อยให้คำพูดนั้นลอยผ่านอากาศไป มีเพียงซาโต้ ชินระที่ตั้งใจฟังจนหูผึ่ง เงยหน้าโต้ตอบกับนากิอย่างใคร่รู้

“ที่คุณพูดมามันหมายความว่ายังไงครับ”



“ก็อย่างที่บอกล่ะครับ เราควรคิดให้ดีก่อนว่าอะไรที่ควรเห็นค่า แล้วก็เดินหน้าไปกับสิ่งนั้น”



“...”



“สำหรับผมแล้ว..ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่คนคนหนึ่งทำให้คนที่ตัวเองรักอย่างเสมอต้นเสมอปลายนะครับ”



“...”



“ดังนั้นถ้าคุณกำลังทำอะไรเพื่อคนที่รักอยู่ ผมแนะนำว่าให้ทำมันต่อไป แม้ว่าสุดท้ายเขาจะมองไม่เห็นค่าก็ตาม”



ทำมันต่อไปแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นค่างั้นหรือ...



ซาโต้ ชินระมองกูรูเรื่องรักที่ส่งรอยยิ้มมาให้ราวกับกำลังให้กำลังใจอยู่ เขาก็รีบหลุบสายตาไปมองจอกชาแทน ฉับพลันรอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับที่เจ้าตัวยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองแก้เขิน



ดูเหมือนว่าจะโดนอ่านออกจนหมดเปลือกเสียแล้ว...







หิวหิว Talk

     ความรู้สึกรัก ไม่เข้าใครออกใคร...

                 



#เลิกจับดาบผมสักที


แวะเข้ามากด like เพจกันได้นะคะ ^w^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

379 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:38

    เเง้วววว เจ็บนิดๆน้าาา ทำเพื่อเค้าเเต่เค้าไม่เคยรู้เลย ฮือ สู้ๆนะคะ พยายามต่อไปนะคะ พ้มเชื่อว่าความพยายามไม่เคยทำร้ายใครครับ! --เเง่ะ โมเม้นอีกเเน้ว โมเม้นเยอะเหลือเกินคุณจิติกับอิชชินเนี่ยยย

    เปนเขินหมดเเน้ว><
    #372
    0
  2. #246 Parkjimin19 (@panjawanbunkam71) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:56
    นากิพูดได้ดีย์
    #246
    0
  3. #193 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 16:51
    รับสมัครพนักงานสายเผือกเพิ่มไหม5555
    #193
    0
  4. #143 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11
    มันน่าเศร้านัก
    #143
    0
  5. #141 pinus shozu (@jeep2000) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:25

    รักเค้าแต่พูดออกไปไม่ได้นี่มันเจ็บดีเนาะ ยังไงก็สู้ต่อไปนะชินระ!!

    #141
    0
  6. #140 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:12
    เรื่องความรักมันยากจริงๆ -0-
    #140
    1
    • #140-1 Efna (@Efna) (จากตอนที่ 20)
      27 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:33

      เรื่องความรักนี่เข้าใจยากจริงๆ
      #140-1
  7. #139 Memory-SK (@KT-Kiss) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:33
    คิดถึง มาบ่อยๆนะคะ
    #139
    0