[จบแล้ว] คุณเจ้าพระยาครับ เลิกจับดาบผมสักที! [Yaoi]

ตอนที่ 13 : EP06 : ผู้หญิงชุดขาว Part 2/3 (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    26 ก.พ. 62



EP06


ผู้หญิงชุดขาว

Part 2/3



“ข้าถือศีลมิเอ่ยวาจาเท็จใดๆ...หรือเจ้าไม่เชื่อข้า”



ทาเคดะ อิชชินส่ายหน้าหวือ ใครจะไปเชื่อเรื่องแบบนั้นได้ลง



จิติมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมา เขายืดตัวตั้งตรงพร้อมยกมือขึ้นพนม ปากพึมพำเป็นภาษาอะไรสักอย่างที่ไม่ว่าใครต่างก็ไม่อาจจับใจความได้



ทั้งหัวหน้าทั้งลูกน้องได้แต่เพ่งมองการกระทำนั้นด้วยความไม่เข้าใจ หากไม่นานก็ต้องเสียวสันหลังวาบ เมื่อห้องที่เคยเงียบสงบกลับมีสายลมลอยผ่านเข้ามา พาให้ลูกน้องขยับเข้าไปกอดคอกันจนกลมดิก สายลมนั้นพัดหวนมาหลายครากว่าจะจางหายไปพร้อมกันกับที่จิติเปิดเปลือกตาขึ้นมองไปด้านหน้า



“แม่หญิงคนที่พวกเจ้าว่า... นางมีผมยาวปิดหน้า ใส่ชุดขาวลายดอกไม้สีชมพู เวลายิ้มปากจะฉีกไปถึงใบหูใช่หรือไม่”



“ใช่ๆ คนนั้นแหละ” คนที่เพิ่งเจอดีมาหมาดๆ ละล่ำละลักตอบ



จิติพยักหน้าเข้าใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นชี้ตรงไปยัง คิมูระ อิชิดะที่ถูกลูกน้องกอดรัดจนหมดมาดยากูซ่า พร้อมเอ่ยเสียงดังฟังชัด “ถ้าเป็นแม่นางคนนั้น นางอยู่ข้างหลังเจ้า...อิชิดะ”



“เหวอออ!”



มีจริงหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ แต่บรรดายากูซ่าย้ายตัวเองมาเกาะหลังผู้เป็นนายตั้งแต่คำพูดของเจ้าพระยายังไม่ทันจบดีเรียบร้อยแล้ว



ขณะเดียวกันคิมูระ อิชิดะก็แอบแยกเขี้ยวขู่ใส่คนบอกว่ามีผี แม้ว่าตัวเองจะหลบหลังผู้เป็นนายอยู่ก็ตาม หากอีกใจกลับขุ่นเคืองที่จิติเรียกชื่อตัวเองออกมาตรงๆ ทั้งที่ปกติแล้วไม่ควรเลยด้วยซ้ำ



ที่ยังไม่ได้โวยวายออกมาเพราะเห็นแก่หัวหน้าหรอกน่า ไม่ใช่เพราะกลัวผีในห้องนี้เลยสักนิด!



“กลัวอะไรกันเป็นเด็กไปได้ไอ้พวกนี้”



ทาเคดะ อิชชินหันไปเอ็ดลูกน้องซึ่งขดตัวหลบอยู่ด้านหลังตน ก่อนจะหันกลับไปหาเจ้าพระยาอีกครั้งเพื่อบอกให้เลิกแกล้งคนของเขาได้แล้ว



ทว่าคำแรกยังไม่ทันหลุดจากปาก...



“เจ้าว่ากระไรนะ”



เสียงของจิติดังขึ้นอีกหน ทว่าเจ้าตัวกลับมองไปข้างหน้า ประหนึ่งว่ามี ‘ใคร’ ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ



“อืม ได้! ไว้ข้าจะบอกพวกเขาให้นะ”



อิชชินกับลูกน้องมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่า สลับกับมองคนที่นั่งพูดอยู่คนเดียวเป็นระยะ ซึ่งนับจากจังหวะแล้วเหมือนกำลังสนทนากับใครสักคนอยู่



ไม่สิ ต้องเป็นใคร...ที่ไม่ใช่คน!



หัวหน้าแก๊งหน้าดุพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานา ทั้งคิดว่าตนอาจโดนหลอกขั้นแอดวานซ์ คนจากต่างยุคคงกำลังจัดฉากเพื่อให้ตัวเองดูน่าเชื่อถือเท่านั้น



แต่พอมองเห็นรอยสักลายอักขระเต็มกายของจิติ ความคิดที่ว่าอาจจะโดนหลอกพลันจางหายไป แทนที่ด้วยความหวั่นเกรงว่าเรื่องที่อีกฝ่ายพูดอาจเป็นความจริง



เจ้าพระยาพูดคนเดียวอยู่อีกไม่กี่ประโยคก่อนจะพยักหน้าครั้งสุดท้าย แล้วจึงหันมาบอกกับอีกหลายชีวิตที่มองตามตาไม่กะพริบ “ข้าคุยกับนางแล้ว นางบอกว่าเหงาจึงอยากทักทายเท่านั้น พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวนางหรอกหนา”



“เหวอออ!”



เมื่อได้ฟังจนจบ บรรดายากูซ่าหมดมาดก็โถมตัวไปเกาะแข้งเกาะขาผู้เป็นนายเอาไว้จนอิชชินสะดุ้งเฮือก พยายามสะบัดตัวไล่เจ้าพวกน่ารำคาญออกไป แต่พอเห็นว่าจิติยังคงมองมาทางตนก็รีบกลับไปนั่งตัวแข็ง ปิดปากสนิทไม่ออกความเห็นเช่นเดิม



“เจ้าเป็นอะไรไปอิชชิน กลัวงั้นรึ”



“เปล่า ไม่ได้กลัว”



เขาเป็นถึงผู้นำ กะอีแค่ผีสางทำอะไรไม่ได้หรอก



...ซึ่งนั่นเป็นเพียงความคิดชั่ววูบก่อนที่จะได้ยินประโยคถัดไป



“งั้นก็ดีแล้ว เพราะในห้องนอนของเจ้าก็มีเช่นกัน...”





ตกดึก



ทาเคดะ อิชชินพยายามข่มตาหลับ แต่คำพูดเมื่อกลางวันที่จิติบอกว่าห้องของเขาเองก็มีผีเหมือนกันยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในหัว



สุดท้ายเขาจำต้องยันตัวลุกขึ้นจากที่นอนเปิดโคมไฟหัวเตียง เดินไปโซฟาแล้วสะกิดไหล่คนตัวใหญ่ซึ่งน่าจะหลับไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน



“คุณ…”



“...”



“จิติซัง...”



อิชชินสะกิดเรียกไม่นานคนหลับก็ตื่น



จิติงัวเงียยันตัวลุกนั่งพลางหรี่ตามองคนคนปลุก ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ



“มีเรื่องอันใด”



“เอ่อ… ผมอยากให้คุณช่วยสอนผมท่องคาถาหน่อย”



“คาถา? เจ้าอยากเรียนคุณไสยฯ รึ”



อะไรใสๆ วะ



“ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร แต่ผมหมายถึงคาถาที่คุณเคยท่องเมื่อคืนก่อนกับที่ทำก่อนนอนเมื่อกี้น่ะ ช่วยสอนผมหน่อย”



“นั่นมิใช่คาถา ข้าแค่สวดมนต์ก่อนนอน”



“อะไรก็ช่างเถอะน่า สอนผมที”



“ก็ได้ ตามใจเจ้า”



ว่าจบคนตัวใหญ่ก็เดินตามอิชชิน ปีนขึ้นเตียงนั่งคุกเข่าในจุดที่มีหมอนอยู่ตรงหน้า



เจ้าของเตียงก็ขยับนั่งให้ท่าเหมือนเขา



จากนั้นกระบวนการสอนสวดมนต์ของคนกรุงเก่าก็เริ่มขึ้น



“เริ่มแรกเจ้าต้องพนมมือ”



จิติกระพุ่มมือไหว้ให้ดูเป็นตัวอย่าง พออีกฝ่ายทำตามจึงพูดต่อ



“แล้วกราบลงไปสามครั้งแบบนี้”



จิติก้มลงแบมือกับหมอน เงยขึ้นมากระพุ่มไหว้ แล้วลงไปแบมือแบบเดิม ทำอยู่สามรอบ จากนั้นจึงพยักหน้าให้อิชชินลองทำตาม



ยากูซ่าหนุ่มทำหน้างุนงง แต่ก็ทำทุกขั้นตอนก่อนจะเงยหน้าถาม “ผมไม่เข้าใจ ทำไมเราต้องกราบหมอนด้วย”



“ข้าไม่ได้กราบหมอน ข้ากราบพระ”



“ไหนพระ? ผมไม่ได้เอาพระมาไว้ใต้หมอนเสียหน่อย”



“มันเป็นความเชื่อ...”



“เออๆ อะไรก็ช่างเถอะ” อิชชินตอบส่งๆ เพราะไม่อยากฟังคนยุคเก่าพร่ำพรรณา “รีบสอนผมเถอะ จะได้นอนสักที”



“เช่นนั้นเจ้าต้องตั้งจิตให้สงบแล้วท่องตามข้า”



“...”



สงบได้ก็เชี่ยแล้ว มีผีอยู่ในห้องขนาดนี้



แม้สุดท้ายแล้วตัวเองจะไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้อย่างที่เจ้าพระยาบอก ทว่าเขาก็ท่องบทสวดได้ครบสามจบสำเร็จ ถึงแม้จะกล่าวผิดๆ ถูกๆ และสำเนียงแปร่งก็ตาม



ความอัดอั้นในอกของอิชชินถูกยกออก ใจพลันอุ่บวาบขึ้นมาเมื่อคิดว่าคาถาของจิติต้องช่วยตนได้อย่างแน่นอน



“คาถานี่มันไล่พวกผีออกไปแล้วใช่ไหม” อิชชินเอ่ยถาม



คนสอนท่องคาถาไม่ตอบ แต่กลับกวาดสายตามองไปรอบห้องครู่หนึ่งแล้วจึงหันกลับมายิ้มให้



นั่นทำให้เจ้าของเตียงส่งยิ้มตอบ เข้าใจว่าการไล่ผีนี่สำเร็จไปได้ด้วยดี



เขาไม่ต้องนอนคลุมโปงด้วยความหวาดผวาแล้ว



ก่อนจะรู้ตัวว่าคิดผิดถนัดเมื่อได้ยินประโยคถัดมา…



“ยังหรอก”



“ฮะ...”



สงสัยจะหูฝาด ขอฟังอีกรอบ



“ยังมีวิญญาณนั่งอยู่ตรงปลายเตียงตนหนึ่ง นางยังไม่ไปไหน”



โอเค ชัดเจน!



“นางฝากข้ามาบอกเจ้าว่าขอบคุณที่ช่วยสวดมนต์ให้ อย่างไรเขาอยากจะตอบแทนด้วยการอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”



“วะ… ว่าไงนะ”



“อย่างไรคืนนี้เจ้าก็มีเพื่อนนอนแล้ว งั้นข้าขอตัวนอนก่อนแล้วกัน”



ว่าจบคนตัวใหญ่ก็ลงจากเตียงกลับไปยังโซฟาของตน เลิกผ้าหุ่มขึ้นคลุมกายหลับสบายอุรา



ทิ้งคนขี้กลัวอย่างอิชชินซึ่งอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ได้ หัวเราะก็ไม่ออกไว้บนเตียงใหญ่



...กับวิญญาณที่มองไม่เห็นตรงปลายเตียงอีกตนหนึ่ง



ทาเคดะ อิชชินสูดหายใจลึก เบือนหน้าไปยังปลายเตียงพลางฉีกยิ้มปากสั่นๆ ให้กับอากาศธาตุ เอ่ยพึมพำเสียงแผ่วเบา



“มะ...ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนก็ได้ ผะ…ผมนอนคนเดียวได้”



หรือพูดง่ายๆ ว่าไปที่ชอบๆ เถอะ กูขอร้องงง





สรุปว่าเมื่อคืนทาเคดะ อิชชินพยายามข่มตาหลับอย่างยากเย็น หากพยายามเท่าไหร่เรื่องราวเกี่ยวกับผีสางก็ยังตามหลอกหลอนไม่เลิกรา



กลายเป็นว่าต้องทนตาค้างยันเช้า สภาพในตอนนี้จึงแทบไม่ต่างอะไรกับหมีแพนด้า



“ใยใบหน้าเจ้าจึงซูบซีดเช่นนั้น” เสียงของจิติดังขึ้นจากด้านหลัง “หรือเจ้าดู AKB48 จนเช้าอีกแล้ว”



“เพราะมีคนบอกว่ามีผีนั่งเป็นเพื่อนต่างหาก!”



หัวหน้าแก๊งซึบากิโวยวายตามประสาคนอดนอน พลางถลึงตาใส่จิติที่เพิ่งลุกขึ้นจากโซฟาอย่างคาดโทษ โดยที่อีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้าสงสัย ไม่ได้รับรู้ถึงความผิดของตนเลยสักนิด



ทั้งที่นอนห้องเดียวกันแต่กลับมีเพียงเขาที่ต้องมองปลายเตียงแบบหวั่นๆ ไม่รู้ว่าผีตนนั้นไปหรือยังอยู่ ผิดกับอีกคนซึ่งนอนหลับสนิทบนโซฟาโดยสิ้นเชิง



จิติซังต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่รู้ว่าในห้องมีผีอยู่แล้วยังหลับลง



หนำซ้ำยังเคยไปไต่ถามผีโดยไม่เกรงกลัวใดๆ  ไม่รู้การคุยกับผีนี่มันนับเป็นเรื่องปกติของคนสมัยก่อนหรืออย่างไร



“นี่คุณ… ทำอะไรสักอย่างไม่ได้เหรอ” สุดท้ายอิชชินก็ทนต่อไปไม่ไหว หันกลับไปถามจิติอย่างหมดหนทาง



“เจ้าจะให้ข้าทำสิ่งใด”



“ก็...เรื่องผีที่อยู่ที่นี่ไง คุณช่วยทำอะไรสักอย่างให้พวกนั้นออกไปได้ไหม”



“ทำไมเล่า เจ้าไม่กลัวไม่ใช่รึ” จิติเลิกคิ้วถาม ทำท่าคล้ายจะบอกว่าเมื่อวานเจ้ายังพูดว่าไม่กลัวอยู่เลยไม่ใช่หรือไง “ปล่อยให้อยู่ด้วยก็ไม่เห็นเป็นไร พวกเขาไม่ได้คิดร้ายเสียหน่อย”



“แต่พวกนั้นทำให้ลูกน้องของผมกลัวกันหมดเลยนะ มันไม่ใช่เรื่องดีเลย ต่อไปแก๊งซึบากิจะยังน่าเกรงขามอยู่ได้ยังไงถ้ายังมีลูกน้องปอดแหกแบบนี้”



“อืม” เจ้าพระยาหนุ่มเท้าคางทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยบอกไปหวังให้อีกฝ่ายคลายกังวล “งั้นข้าจะไปคุยกับพวกเขาให้ว่ามิต้องไปรบกวนลูกน้องของเจ้าอีก ทีนี้เจ้าก็ไม่ต้องเป็นกังวลแล้ว”



“ก็ดีนะ...เฮ้ย!”



สิ่งที่เขาต้องการมันไม่ใช่แบบนั้นสิ!



“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนสิคุณ”



อิชชินร้องห้ามเมื่อเห็นคนตรงหน้าทำท่าจะลุกจากโซฟา เจ้าของใบหน้าคมเข้มหันกลับมามองคนเรียก ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่ายังมีอะไรไม่พอใจอีก



“อะไรอีกเล่า”



“คุณจะไปไหน เรายังคุยกันไม่จบนะ”



“ข้าจะไปอาบน้ำ เจ้าจะตามมาหรือไม่”



“อาบน้ำ...ในห้องน้ำที่คุณเคยบอกว่ามีผู้หญิงห้อยขาลงมาตรงประตูน่ะนะ”



นี่ยังจะไปอาบร่วมกับผีอีกเรอะ!



“เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล นางเป็นแม่หญิงสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง ไม่มีทางลดศักดิ์ศรีลงมาถ้ำมองข้าหรอก”



“นั่นมันใช่เรื่องที่ผมกังวลที่ไหนกันเล่า!”






หิวหิว Talk

      ตามไปอาบด้วยเลยไหมคะแหม 5555

              



#เลิกจับดาบผมสักที


แวะเข้ามากด like เพจกันได้นะคะ ^w^








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

379 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 11:43

    ทำไมรู้สึกว่ามีผีเยอะเหลือเกินนนน โอ๊ยยย 555
    #338
    0
  2. #239 Parkjimin19 (@panjawanbunkam71) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:19
    ขำความยากูซ่าหมดมาด
    #239
    0
  3. #116 Jusca17 (@Jusca17) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:26
    ช่างซับซ้อน​
    #116
    0
  4. #106 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:40
    พี่ชายฉันอยู่ตกูลนี่เองหรอกหรอเนี่ยยยยยย
    #106
    0
  5. #91 RainyPula (@RainyPula) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:10
    ดาบประจำตระกูลฮารูโตะ เกี่ยวข้องยังไงกับ โทระ นากิ หรือจริงๆแล้วท่านเจ้าพระยาควรอยู่ฝั่งฮารูโตะนะ
    #91
    0
  6. #90 Wave_Dath (@Wave_Dath) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:16

    อห.คู่นี้!!ฃฟหกดเาสว!
    #90
    0
  7. #88 bj vamtoon (@bj-vamtoon55) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:55
    มีดของนากิ

    ทำไมมายุนี้นะ? รอครับ
    #88
    0
  8. #87 Memory-SK (@KT-Kiss) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:57
    งื้อออออออออ น่ารักอะ มีมุมอ่อนโยนแค่กับคนนี้คนเดียว เขินแทน
    #87
    0
  9. #86 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:59
    หืม????? ความสัมพันธ์เกี่ยวกันไปหมดเลยยยย
    #86
    0