[จบแล้ว] คุณเจ้าพระยาครับ เลิกจับดาบผมสักที! [Yaoi]

ตอนที่ 11 : EP05 : สิ่งที่ต้องเรียนรู้ Part 2/2 (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    26 ก.พ. 62



EP05


สิ่งที่ต้องเรียนรู้

Part 2/2



“...”



คนยังไม่คุ้นเคยกับโลกใหม่ชะงักค้างไปกลางอากาศ ไอ้ส่วนที่เรียกว่าเสื้อเขายังพอเข้าใจเพราะเคยลองใส่มาก่อน แต่อีกสองชิ้นที่เหลือนี่สิ...



“คงต้องถามอิชชิน” ร่างสูงใหญ่พึมพำกับตัวเอง



ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาได้รับการเรียนรู้ใหม่ๆ อยู่เสมอเพราะทาเคดะ อิชชิน ที่แม้จะชอบทำหน้านิ่งจนดูเหมือนกำลังโกรธใครมา แต่ก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนใจร้ายอย่างภาพลักษณ์ที่แสดงออก ไม่งั้นคงไม่ช่วยเขาหาทางกลับบ้านหรอก



คิดได้ดังนั้นคนตัวใหญ่ก็เดินโทงๆ ออกจากห้องน้ำโดยที่ร่างกายมีเพียงเสื้อ สองมือถือชิ้นส่วนที่ยังงุนงงว่าใส่อย่างไรเอาไว้มั่น



“อิชชิน พวกนี้ต้องสวมใส่อย่างไร”



เสียงเข้มดังขึ้นในห้องนอน เรียกให้เจ้าของห้องละสายตาจากหน้าจอขึ้นมามองยังต้นเสียง โดยไม่รู้เลยว่าหากเงยหน้าขึ้นจากจอแล้วจะต้องเจอกับอะไร



ดวงตาคมเบิกกว้างกับภาพเบื้องหน้า มือไม้พลันชะงักจนปล่อยโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น



เวลานี้จิติมีเพียงเสื้อนอนลายทางติดกายเพียงตัวเดียว ในมือของเขามีกางเกงกับกางเกงในอย่างละข้าง ส่วนข้างล่างไม่ต้องพูดถึง...



นี่เดินโทงเทงจากห้องน้ำมาถึงห้องนอนได้ยังไง ไม่อายผีสางหรือไงหา!



แถมยังไม่ยอมพันผ้าเช็ดตัวออกมาอีก กะจะอวดว่ามี ‘ของดี’ เรอะ!



“ให้ตายเถอะ” เจ้าของห้องยกมือกุมขมับ พลางก้มเก็บโทรศัพท์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นขึ้นมา “ไอ้ตอนถอดล่ะทำไมถอดได้ แต่ตอนใส่ทำไมถึงใส่ไม่เป็นล่ะ”



“ก็ถอดกับใส่มันคนละอย่างกัน” อีกฝ่ายตอบหน้าตาย



เท่านั้นคนฟังพลันถอนหายใจ วางโทรศัพท์ไว้บนเตียงก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้คนที่ยังยืนงงอยู่กลางห้อง ไม่คิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะตกอยู่ในจุดที่ต้องมาสอนใครใส่เสื้อผ้าเข้าจริงๆ



“คุณต้องใส่กางเกงในก่อน” ทาเคดะ อิชชินว่าพลางชี้นิ้วไปยังมือข้างที่ถือชิ้นส่วนเล็กๆ  “คุณกางส่วนที่กว้างที่สุดออกก่อนนะ แล้วค่อยสอดเท้าเข้าไปทั้งสองรู เข้าใจไหม”



“เข้าใจแล้ว ข้าจะลองดู”



ได้ยินดังนั้นยากูซ่าหนุ่มจึงถอยหลังก้าวหนึ่ง ปล่อยให้จิติเป็นคนจัดการตัวเองด้วยการเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อจะได้ไม่ต้องมาเห็นอะไรที่มันน่าอุจาดตา



ถึงขนาดที่ว่าต้องสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านจะเอา ‘ของดี’ นั่นมาเทียบกับของตัวเอง



“อิชชิน ข้าใส่อย่างนี้ถูกหรือไม่”



เสียงเข้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความลังเล ส่งผลให้อิชชินต้องหันกลับมามองคนตัวใหญ่อีกครั้ง ซึ่งอยู่ในสภาพเดิมเพิ่มเติมคือใส่กางเกงในแล้ว



แต่ดันใส่ผิดไปจากที่สอน เพราะขาที่ควรอยู่ในกางเกงรูละข้าง อีกฝ่ายกลับสอดขาสองข้างเข้าไปในรูเดียวกันเสียได้



นี่เขาต้องสอนเหมือนเด็กจริงๆ เหรอ



“พอๆ ถอดออกเลยคุณ”



คนตัวสูงกว่าเกาหัวแกรก ทำหน้ามึนงงชั่วครู่ด้วยความไม่เข้าใจว่าตนทำอะไรผิด หากยอมถอดออกมาแต่โดยดี พอคนสอนยกมือขึ้นทำท่าขอชิ้นส่วนที่เขาถือไว้ ชายหนุ่มก็ยื่นส่งให้ด้วยใบหน้าสำนึกผิด



ทาเคดะ อิชชินถอนหายใจอีกครั้งอย่างคนปลงตก ขณะย่อตัวลงนั่งชันเข่าแล้วการกางผ้าน้อยชิ้นในมือออกเป็นตัวอย่าง พร้อมกับบอกให้อีกฝ่ายสอดขาเข้ามาด้านในทีละข้าง



กว่าคนตัวใหญ่จะเข้าใจก็เล่นเอาเหนื่อย คอยลุ้นตามไปด้วยว่ารอบนี้จะใส่เข้ามาถูกหรือเปล่า



“ถูกแล้วใช่หรือไม่” จิติถามขึ้น



“ถูกแล้ว ทีนี้คุณก็ดึงขึ้นไปตรงเอว... เฮ้ย!”



ยากูซ่าหนุ่มเงยหน้าขึ้นขณะตอบ โดยลืมไปว่าคนตรงหน้ายังมีส่วนที่ไม่ได้รับการปกปิดอยู่ และด้วยความที่เขายังย่อนั่งคุกเข่า สายตาซึ่งอยู่ระดับเอวจึงสบเข้ากับ ‘อาวุธลับ’ ของเจ้าพระยาในระยะประชิดพอดิบพอดี



ตุบ!



ทำเอายากูซ่าหน้าโหดผงะหงายหลังก้นจ้ำเบ้า รีบยกมือขึ้นมาลูบหน้าลูบตาประหนึ่งต้องการไล่ภาพติดตาให้มันหายไป



“อิชชิน เจ้าเป็นอะไร” เจ้าพระยาเดินเข้าไปหา



“เปล่า... ผมไม่เป็นไร” เขายกมือห้าม



ไม่เป็นไรที่แปลว่าไม่ต้องเดินเข้ามาใกล้อีก



แค่นี้ ‘อาวุธลับ’ ก็จะทิ่มตาอยู่แล้วเนี่ย



ถ้ามีใครรู้ว่าหัวหน้าแก๊งยากูซ่าอย่างเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ คงไม่เหลือภาพลักษณ์ใดๆ ให้คนเคารพแล้ว!





ทาเคดะ อิชชิน กล้าสาบานกับตัวเองว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำอะไรได้รวดเร็วขนาดนี้มาก่อน นั่นคือการหลบหนีความเอน็จอนาถของตนด้วยการไปอาบน้ำ ทิ้งคนจากยุคเก่าซึ่งยังคงทำหน้างุนงงไม่หายไว้กลางห้อง ปล่อยให้สายน้ำเป็นตัวละลายภาพในหัวให้จางลง



ส่วนเจ้าพระยาหนุ่มซึ่งแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เลยถือวิสาสะเดินสำรวจทั่วห้องระหว่างรอเจ้าของห้องทำธุระส่วนตัว



สิ่งที่ชายหนุ่มให้ความสนใจเป็นพิเศษเห็นจะเป็นแสงจาก หลอดแท่งประหลาดบนเพดานกับโคมไฟตรงหัวเตียง



ครั้นจะจับก็ไม่กล้า กลัวว่าในนั้นจะแฝงอาคมร้ายที่อาจย้อนเข้าตัวเองโดยไม่ทันตั้งตัว เลยได้แต่ชะโงกดูโคมไฟด้วยความสนใจ



ที่นี่เองก็นับว่ามีแต่สิ่งลงอาคมเอาไว้ทั้งสิ้น อย่างเช่นโคมไฟที่เขาเห็นในตอนนี้



คงจะเป็นอาคมที่ทำให้เกิดแสงสว่าง อืม... ที่นี่ล้วนมีแต่สิ่งน่าสนใจจริงๆ จิติคิด



กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอมองอยู่นานแค่ไหน ก็ตอนที่เห็นเจ้าของห้องมายืนอยู่ข้างกายแล้ว



“คุณ... ทำอะไรน่ะ”



คนเหม่อลอยหลุดออกจากภวังค์ เบือนหน้ากลับมาถามอิชชินซึ่งปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วเรียบร้อย



“อิชชิน ข้าว่าจะถามเจ้าพอดีว่าทำไมโคมไฟนี้มันจึงมีแสงสว่างได้ ทั้งที่ข้าไม่เห็นเปลวไฟเลย เจ้าใช้อาคมงั้นรึ”



“เรื่องนั้น...” ยากูซ่าหนุ่มเกือบโพล่งถามไปแล้วว่าทำไมถึงไม่รู้จัก แต่พอคิดว่าบางทียุคสมัยนั้นอาจยังไม่มีไฟฟ้าใช้ เลยเปลี่ยนมาอธิบายโดยพยายามสรรหาคำง่ายๆ ให้อีกคนเข้าใจแทน “ของพวกนี้จริงๆ แล้วทำงานด้วยไฟฟ้าน่ะ ไม่ใช่อาคมอะไรหรอก”



“ไฟฟ้า มันคือสิ่งใด?” เจ้าหนูจำไมถามอีก



“เป็นพลังงานรูปแบบหนึ่ง”



อิชชินตอบคำถามสั้นๆ แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือมาเล่นคล้ายจะปิดโอกาสไม่ให้ถามอีก เพราะเขาเหนื่อยกับการสอนเจ้าหนูจำไมมาทั้งวันแล้ว แต่สายตายังคงชำเลืองมองคนตัวใหญ่ที่ยังให้ความสนใจโคมไฟอยู่



ไม่นานจิติก็ปลงตกว่ามันคงเป็นอะไรที่ซับซ้อนยากเกินเข้าใจ จึงเดินไปนอนโซฟาซึ่งเจ้าของห้องยกให้เป็นที่หลับนอนของเขา



จิติไม่ได้ขัดข้องที่ได้นอนโซฟา แม้ว่าร่างกายกำยำของตนจะล้นโซฟาออกมาก็ตาม



อิชชินกำลังจะก้าวลงจากเตียงเพื่อไปปิดไฟตามปกติ ทว่าร่างของคนบนโซฟากลับลุกพรวดจนคนไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งเฮือก



จิติขยับนั่งคุกเข่าโดยหันหน้าไปทางหมอน กระพุ่มมือแล้วก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงนั้นสองสามครั้ง



ทาเคดะ อิชชินมองการกระทำอีกฝ่ายด้วยสีหน้าฉงน



ไม่นานก็มีเสียงพึมพำราวสวดคาถาของคนยุคเก่า ฉับพลันในห้องเกิดเย็นวาบขึ้นมา



ตอนแรกยากูซ่าหนุ่มเกือบจะเอ่ยปากถามออกไปแล้วว่าจิติกำลังทำพิธีกรรมอะไร แต่พอร่ายคาถาจบคนตัวใหญ่กลับล้มตัวลงนอนไปเสียดื้อๆ คนสังเกตุการณ์เลยชะโงกหน้าไปดูว่าเป็นอะไรหรือไม่



ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของจิติเป็นสิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าเขาหลับสนิทแล้ว



ทาเคดะ อิชชินซึ่งเห็นทุกอย่างมาตลอดขมวดคิ้วมุ่น แม้จะเดินไปปิดไฟทุกดวงแล้วกลับมาล้มตัวลงนอนเตียง แต่ก็ยังคิดไม่ตกว่าก่อนหน้านี้คือพิธีกรรมอะไร ทำไมเจ้าพระยาถึงทำเรื่องประหลาดแบบนั้น



สรุปแล้วตอนนี้เขากำลังอยู่กับใคร



คนหลงยุค



คนบ้า



หรือคนบ้าที่หลงยุค?








หิวหิว Talk

          เจอบทสวดเข้าไป งงกันเลยทีเดียว

    
        







#เลิกจับดาบผมสักที


แวะเข้ามากด like เพจกันได้นะคะ ^w^








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

379 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 01:23

    เอ้อ น้องมันอยู่ญี่ปุ่นนี่เนอะ ทำไมชอบคิดว่าน้องมันอยู่ไทยตลอดเลยวะะ 5555 เจอบทสวดคุณจิติเข้าไป เป็นเอ๋อเลยยยย 55555
    #336
    0
  2. #237 Parkjimin19 (@panjawanbunkam71) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:07
    โอ๊ย55555
    #237
    0
  3. #104 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:00
    ผีผมอยู่ดีๆก็มีอาหารตามาให้ดู55555
    #104
    0
  4. #70 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:59
    อิชชินถึงกับนอนไม่หลับเลยจ้าาาา 555++
    #70
    0
  5. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:09

    หมกมาดยากูซ้าทั้งลูกน้องทั้งเจ้านายเลยวุ้ย~
    #68
    0
  6. #66 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:03
    กรีดร้องงงงงงง 55555 พี่จิติดูเฉยมากกก55555 ฮืออ หยุดขำไม่ได้
    #66
    0
  7. #65 bj vamtoon (@bj-vamtoon55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:19
    ถ้ำมอง555​ รอครับ
    #65
    0
  8. #64 sunday25 (@Fahfon-n) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:07
    -//////-
    #64
    0