จอมคนคลั่งรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,466 Views

  • 12 Comments

  • 21 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    75

    Overall
    1,466

ตอนที่ 7 : ชายผู้รอคอยอย่างอดทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

ชาร์ลเดินถือเอกสารเข้าสู่ห้องหน่วยงานลับที่ถูกเรียกว่า ดวงตาแห่งวัลคีรี่ เจ้าหน้าที่หลายคนพอเห็นชาร์ลเดินเข้ามาถึงกับเข่าอ่อนระทวย บางคนพุ่งตัวเลียบไปกับกำแพง บางคนถึงกับแกล้งตาย

 


ชาร์ลเดินมาหยุดหน้าเจ้าหน้าที่คนหนึ่งซึ่งตอนนี้หน้าซีดกลายเป็นสีขาวเหมือนกับคนที่วิญญาณออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว

 

"ผมต้องการข้อมูลของคนคนนี้ในเชิงลึก ค้นข้อมูลทั้งหมดแล้วส่งให้ผมภายในสิบนาที ใส่รหัสความปลอดภัยระดับสูงสุด"

 

"ค...ครับท่าน!"

 

หลังจากชาร์ลเดินออกจากหน่วยงานลับเจ้าหน้าที่แต่ละคนพุ่งตัวไปยังเก้าอี้ 


หัวหน้าหน่วยสอดแนมปรบมือเสียงดังเรียกสติของทุกคนพร้อมกับตะโกนว่า

 

"เอาหละชีวิตของพวกนายเหลือเวลาอีกแค่เก้านาทีกับอีกสิบสองวินาที หากข้อมูลนี้ไม่ละเอียดพอพวกเราทุกคนจะต้องหายสาบสูญไปจากโลกนี้ ลงมือได้!"

 

ทุกคนช่วยกันค้นข้อมูลอย่างเอาเป็นเอาตาย นี่ไม่ต่างจากการกู้ระเบิดเวลา หากสายไปแค่วินาทีเดียวทุกคนจะต้องตาย ขนาดอยู่ให้ห้องแอร์สิบเจ็ดองศาทุกคนยังเหงื่อแตกพลั่กทั้งตัว 

 

          ห้านาที...."เร็วเข้า!"

 

          สี่นาที...." ส่วนแรกครบแล้ว! ส่วนที่สองว่าไง!!!"

 

          สามนาที..."ส่งไปแล้ว!! ทีมสาม รวมรูปทั้งหมดจากในเน็ตเสร็จรึยัง"

 

          สองนาที...."บ้าเอ้ย เน็ตค้าง!!"

 

          หนึ่งนาที..."โถ่ เว้ย ตายแน่!!"

 

          ห้าสิบวิ...."นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะเว้ย รีบเข้าสิวะ! พรุ่งนี้ยกเลิกเน็ต T.. แม่งเลย"

 

          สามสิบวิ..."กำลังแพคข้อมูล!!"

 

          สิบวิ...."อัพโหลดไปเลย" "รับทราบ"

 

          ห้าวิ..."ชิ....หายละลืมใส่รหัสความปลอดภัยสูงสุด"

 

คำพูดสุดท้ายทำเอาทุกคนหน้าซีด บางคนถึงกับเข่าทรุดลงตรงนั้นเลย คนที่มีสติรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะทันทีคืนนี้ต้องหนีออกนอกวาไคเรีย หากไม่สำเร็จ เท่ากับตาย!

 

.................................

 

ติ๊ง!!! ไลน์!!!

 

เสียงสัญญาณเตือนไลน์ของชาร์ลดังขึ้น ชาร์ลรีบยกแทบเล็ตขึ้นมาเปิดข้อมูลอ่าน อ่านไปก็ยิ้มไป จนเดินไปพบกับรัฐมนตรีการสื่อสารและโทรคมนาคม ชาร์ลเผลอตัวรีบหุบยิ้มและเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่รัฐมนตรีสื่อสารถือกับเข่าทรุด  ทุกคนล้วนเคยได้ยินมาว่า หากชาร์ลยิ้มนั่นคือรอยยิ้มแห่งความตาย

 

ท่านรัฐมนตรีสื่อสารรีบโทรหาเลขาและถามว่าเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า หลังจากสืบข้อมูลอยู่ประมาณสิบนาทีก็จับใจความได้ว่า เน็ตที่หน่วยงานลับล่มไปเจ็ดวิทำให้ข้อมูลที่ชาร์ลต้องการได้รับไปแบบไม่สมบูรณ์

 

ในคืนนั้นเองรัฐมนตรีสื่อสารถึงกับต้องหนีออกนอกวาไคเรียและหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย

 

 

..........................

 

สถานีตำรวจสืบสวนกลางแห่งวาไคเรีย 

 

บริ๊งนั่งกอดเข่าอยู่ในห้องขังนักโทษขนาดเล็กซึ่งมีหญิงสาวต่างด้าวเจ็ดแปดคนนั่งอยู่ด้วย

 

พวกเราต้องตายกันที่นี่แน่ ฮือ ฮือ

 

บริ๊งพยายามทำใจดีสู้เสือ เธอพูดปลอบทุกคนว่า

 

ไม่ต้องกลัวนะ พวกเค้าคงไม่จับพวกเราหรอก อย่างมากก็ส่งตัวกลับประเทศ


เธอไม่รู้หรอว่าคนที่มาที่นี่ไม่เคยได้กลับไปซักคน”หญิงสาวคนหนึ่งตอบ

 

ต้องมีทางสิ พวกเราจะได้กลับบ้านแน่สีหน้าบริ๊งเจื่อนลง ดูเหมือนเธอไม่ค่อยมั่นใจกับคำตอบแล้ว

  

หญิงสาวยังคงร้องกันระงม จนเจ้าหน้าที่ผู้เฝ้าห้องคุมขังเริ่มรำคาญจึงตะโกนกลับมาว่า

 

เจ้าพวกโง่นี่ ยังคิดหรือว่าจะได้กลับบ้าน ประเทศเราไม่มีกฏหมายส่งผู้ร้ายข้ามแดนหรอกนะ ฮ่าฮ่า

  

จู่ๆก็มีโทรศัพท์เข้ามา ชายที่รับโทรศัพท์พอฟังได้สองสามประโยคก็หันมาบอกว่า

 

"เอาหละพวกแกทุกคนจะได้ออกไป"

 


หญิงสาวทุกคนทำหน้างงเหลือเชื่อที่พวกเธอจะได้ออกไปกันแล้ว

 


"มีคนประกันตัวให้แล้ว ปล่อยตัวพวกเธอได้!" 



แต่ผู้กำกับที่นั่งอยู่ด้านหลังห้องถึงกับตบโต๊ะ ปัง!

 

"อะไรกันพวกแรงงานต่างด้าวประกันตัวได้ที่ไหน เหอะก็คงมีแต่ไอพวกคนโง่ๆสิ้นคิดที่กล้าทำเรื่องขัดกับกฎหมายแบบนี้ จ่าบอกไปว่าผมไม่อนุญาต บอกไปเลยว่าผู้กำกับไม่อนุญาต หากมีปัญหาให้เจอกันในศาลเหอะ"

 

จ่าพอได้ยินดังนั้นก็หันมามองผู้กำกับด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด

 

"ท่านครับเมื่อกี้เสียงท่านลอดเข้าไปในสาย!"

 

"จะอะไรกันนักกันหนา คิดว่าผมกลัวรึไง!"ผู้กำกับตะคอกเสียงดัง

 

"ใครโทรมาวะ!"

 

จ่ามือสั่นพร้อมกับทำปากขมุบขมิบไม่ให้เสียงลอดออกมา 


"ท่านรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมครับท่านนน"

 

"หืมมม!!" ผู้กำกับอ่านปากจ่าได้แต่ยังไม่ค่อยแน่ใจกับสิ่งที่จ่าบอกมาเท่าไหร่

 

"ท่านชาร์ลรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมครับท่าน!"จ่าตะคอกกลับเสียงดัง

 

ผู้กำกับพอได้ยินก็รีบพุ่งตัวคว้าโทรศัพท์ทันที

 

"ปล่อยตัวเรียบร้อยแล้วครับ"

 

หลังจากนั้นสามวินาทีผู้กำกับก็กระโดดม้วนตัวคว้ากุญแจห้องขังและพุ่งตัวเข้าไปไขกุญแจอย่างรวดเร็ว ผลปรากฏว่ากุญแจไขไม่ออกผู้กำกับจึงหยิบชะแลงขึ้นมาทุบแม่กุญแจอย่างบ้าคลั่ง แต่เนื่องด้วยแม่กุญแจทำจากเหล็กกล้าชั้นดีจึงไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย

 

จ่าเห็นท่าไม่ดีจึงกระโดดคว้าปืนอาก้าโยนให้ผู้กำกับ คนเห็นปืนลอยมาจึงกระโดดคว้าโดยไม่ลังเลกระหน่ำยิงใส่แม่กุญแจจนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี

 

……………

 

เมื่อชาร์ลเดินทางใกล้ถึงสถานีตำรวจหัวใจเขาก็เต้นแรงกว่าปกติ ยิ่งใกล้เท่าไหร่ความรู้สึกของเขายิ่งแปลกไปเท่านั้น

 

ไม่ได้เจอกันนานมากแล้วสินะ

 

ชาร์ลยิ้มกระหยิ่มยินดีที่จะได้พบเธออีกครั้ง เขาอุส่าห์อดทนรอมาสองปีรอจนเธอโตพอที่จะพ้นวัยพรากผู้เยาว์  

 

ครั้งแรกที่ชาร์ลเจอเธอ ตอนนั้นเธอยังแค่อายุสิบห้า กฏหมายของวาไคเรียเคร่งครัดมากเรื่องการแต่งงานกับหญิงสาวที่อายุไม่ถึงสิบแปด ในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมเขาไม่อยากจะฉีกรัฐธรรมนูนฉบับเก่าเพื่อตัวเองเป็นอันขาด ดังนั้นเขาจึงต้องรอ

 

และในที่สุดเวลานั้นก็มาถึง

 

โชคเข้าข้างชาร์ลแล้ว เขาไม่ต้องส่งคนไปลักพาตัวเธอมา แต่เป็นเธอที่ดันหลงเข้ามาติดกับเขาเอง…..

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น