จอมคนคลั่งรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,468 Views

  • 12 Comments

  • 21 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    77

    Overall
    1,468

ตอนที่ 4 : เจ้าหญิงแมวน้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

ปี2020 เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นที่มหาสมุทรแปซิฟิก เกาะประหลาดลอยขึ้นจากน้ำและลอยขึ้นฟ้าสูงเหนือระดับน้ำทะเลหมื่นฟุต กลายเป็นเกาะลอยฟ้าแห่งใหม่ เศรษฐีทั่วโลกต่างเข้าไปจับจองเป็นเจ้าของที่ดินบนเกาะแห่งนั้นและอีกห้าสิบปีต่อมาเกาะลอยฟ้าแห่งแรกของโลกถูกสถาปนาขึ้นเป็นประเทศใหม่ชื่อว่า ‘วาไคเรีย’”

 

"ท่านผู้ชมคะ เวลานี้เรากำลังท่องเที่ยวอยู่ในวาไคเรียคะ หากท่านลองดูทางซ้ายจะเห็นตึกสีขาวนั่นเรียกว่า ตึกชาร์ลคอร์ปคะ เป็นที่ทำการของรัฐบาลวาไคเรียน่าเสียดายที่วันนี้เราพาท่านผู้ชมเข้าไปไม่ได้นะคะ แต่ว่าไม่ต้องเสียใจกันนะคะวันนี้ เราจะพาท่านผู้ชมไปชมรูปปั้นของเทพีเอเทน่า ซึ่งว่ากันว่าได้แกะจากเค้าโครงหน้าของนางงามวาไคเรียคนแรกเรามาดูกันว่าจะงดงามขนาดไหน

 

และนี่เป็นอาหารหลักของชาววาไคเรียคะ อืมมมอร่อยมากเลยคะ

 

และนี่คือโรงพยาบาลที่ล้ำสมัยที่สุดในโลกคะ ว่ากันว่าสามารถรักษาได้ทุกโรค แต่ว่ากันว่าค่ารักษาแพงมาก แค่ค่าห้องก็ตกคืนละ 17 ล้านแล้วคะ

 

วูบบบ ทีวีถูกปิดลง....

 

บริ๊งไปนอนได้แล้วลูก พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรอลูก

 

ยายจ๋า ถ้าได้ไปรักษาที่ไวไคเรียยายจะหายไหมจ๊ะ

 

ผู้เป็นยายเดินเข้าหาหลานสาวตัวเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่หน้าทีวีพลางลูบหัวเบาๆ 

 

มันแพงมากนะลูก คนอย่างพวกเราไม่มีปัญญาเข้าไปที่แบบนั้นหรอก"

 

บริ๊งมองหน้ายายพร้อมกับกัดปากตัวเองเบาๆ น้ำตาก็เริ่มซึมออกมา

 

"ซักวันหนูจะพายายไปที่นั่นให้ได้จ๊ะ"

 

คุณยายคุกเข่าลงต่อหน้าหลานสาวพลางโอบไหล่ทั้งสองข้างและพูดขึ้นว่า "ประเทศไทยก็ดีอยู่แล้วนี่จ๊ะ หนูรู้มั้ยว่าบ้านเราหละดีที่สุดแล้ว ถึงเราจะจนแต่เราก็มีความสุขกว่าอยู่ที่อื่นนะ เชื่อยายเถอะ"

 

รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นของใบหน้าเด็กน้อย เธอเชื่อที่ยายบอก แต่ยังไงก็ตามวาไคเรียก็เป็นประเทศที่สวยงามเหลือเกินเธอคิดเพียงว่าถ้าได้ไปเที่ยวซักครั้งในชีวิตก็คงดีและนั่นคือความฝันของเด็กน้อย….ที่เลือนหายไปตามกาลเวลา

 

สิบปีผ่านไป (ปัจจุบัน)

 

บนเรือสำราญขนาดกลางที่เทียบท่าอยู่ใกล้ชายฝั่ง นักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกต่างมาท่องเที่ยวพักผ่อนอยู่อยู่บริเวณนี้เป็นจำนวนมาก ทุกคนกำลังมองดูหญิงสาวที่กำลังว่ายน้ำเล่นกับฝูงแมวน้ำขนาดเล็กราวกับว่าเธอผู้นั้นเป็นจ่าฝูงแมวน้ำจริงๆ

 

 ไกด์สาวร่างเล็กโผล่พรวดขึ้นจากน้ำเดินขึ้นหาดพร้อมกับปลาตัวใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็นอาหารของนักท่องเที่ยวในมื้อต่อไป ที่ด้านหลังมีแมวน้ำตัวเล็กๆโผล่ตามขึ้นมาส่งถึงชายหาด เธอหันไปโบกมือให้พวกแมวน้ำเบาๆ พวกมันก็โบกมือตอบและกลับลงน้ำไป

 

"มัน อะเมซิ่งมากๆ!! เอาหละคะขอให้ทุกท่านปรบมือให้กับไกด์สาวเจ้าหญิงแมวน้ำของเรา และขอบคุณสำหรับอาหารของพวกเรา เย่!!" 

 

แปะๆๆ เฮ บราโว บราโว

 

บริ๊งเดินลากถุงทะเลที่เธอใช้สำหรับจับพวกกุ้งหอยปูปลาสดๆผ่านนักท่องเที่ยวเข้ามาที่โต๊ะทำอาหารกลางหาด

 

พร้อมกับเริ่มปรุงมันแบบสดๆ

 

แม่ครัวสามสี่คนยกเครื่องเคียงออกมาวางไว้บนโต๊ะอย่างพร้อมเพรียงและเริ่มทำน้ำพริกในทันที 

 

"และนี่คืออาหารขึ้นชื่อของเกาะแมวน้ำ ปลาจาระเม็ดย่างซอสทะเลใต้ โอววว เลทสตาร์ทเดอะป้าตี้ เย้!!!"

 

และนักท่องเที่ยวทุกคนต่างเข้าไปรุมล้อมอาหารมือเย็น สนุกกับปาร์ตี้รอบกองไฟตรงหน้า เต้นและเล่นกิจกรรมบนหาดทรายขาว นี่คือไฮไลท์ของเกาะแมวน้ำแห่งนี้....

 

ในเวลาที่ท้องฟ้าโปร่งเป็นสีทองอ่อนบรรจบกับผืนน้ำสีเดียวกันในช่วงอาทิตย์ลับขอบฟ้า มีเพียงชายร่างสูงที่ยังคงจ้องมองร่างเล็กของหญิงสาวผิวสีแทนอยู่ห่างๆบนเรือสำราญอย่างสนใจจนกระทั่งเธอหายไปในฝูงชน

 

ลมทะเลพัดปะทะหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผมหยักสีแดงปลิวไสวทอประกายราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า นัยน์ตาสีรุ้งยังคงเหม่อฟากฟ้าอันเวิ้งว้างตาไม่กระพริบ ยังดีที่แวนดำบดบังประกายตาอันงดงามนั้นไว้ทำให้ไม่มีใครรู้ได้ว่าเขากำลังมองอะไร ไวน์สีฟ้าในมือถูกยกขึ้นจรดปากกระจับสีส้มอ่อนๆและถูกจิบเบาๆให้เข้ากับบรรยากาศสบายๆของยามเย็น บัดนี้ผิวพรรณสีขาวบริสุทธิ์เริ่มกลายเป็นสีชมพูอ่อนๆตามฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ สติของเขาเริ่มเรือนรางและ...

 

ตูม!!!!

 

"เห้ย คนตกน้ำ!"

 

เสียงของดีเจแพลงก์ตอนตะโกนดังขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปยังทิศทางที่มีชายคนหนึ่งตกลงมาจากดาดฟ้าเรือ

 

บริ๊งหันตามมือและวิ่งกระโดดพรวดลงน้ำไปทันที

 

ห้านาทีต่อมาหญิงสาวร่างเล็กก็ลากชายร่างใหญ่ขึ้นริมหาดพร้อมกับเริ่มผายปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย นักท่องเที่ยวหลายคนต่างเข้ามามุงดูพร้อมกับถ่ายคลิปนาทีชีวิตของชายที่นอนแผ่อยู่บนชายหาด ขนาดตอนสลบชายผู้นั้นยังคงงดงามราวกับเจ้าชายที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย แม้แต่ดีเจแพลงก์ตอนยังวิ่งมามองดูด้วยตาเป็นประกายน่าเสียดายที่คนผายปอดไม่ใช่ตัวเอง

 

และในที่สุด

 

แค๊ก แค๊ก แค๊ก พรวด!!! 

 

ดวงตาสีรุ้งค่อยๆเปิดออกและมองไปยังหญิงสาวผิวสีแทนตรงหน้าอย่างเลือนลาง ใบหน้าเรียวสวยรูปไข่  ผมบ๊อบสีน้ำตาลอ่อน คิ้วบางๆสีน้ำตาล ดวงตาคล้ายแมวกลมโต จมูกนิด ปากหน่อย แม้ไม่ได้สวยมากแต่มองรวมๆแล้วถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี แต่ที่น่าประทับใจที่สุดคือรอยยิ้มของเธอที่ดูจริงใจ ยิ่งไปกว่านั้นน้ำตาที่คลอออกมาจากดวงตาทอประกายงดงามราวกับไข่มุกแห่งทะเลใต้ นั่นทำให้ชายตรงหน้าแทบหยุดหายใจ เธอเหมาะสมกับคำว่าเจ้าหญิงแมวน้ำที่สุด

 

"ฟื้นแล้ว!!"

 

หญิงสาวตัวน้อยลงไปนอนแผ่อีกคนเธอเหนื่อยจนแทบขาดใจ ย้อนไปเมื่อสามนาทีก่อนเธอคิดว่าจะช่วยเขาไว้ไม่ได้ซะแล้วแต่เธอก็ไม่ถอดใจ ยังคงปั้มหัวใจและผายปอดต่อเนื่องจนเวลาผ่านไปเกือบเจ็ดนาทีแม้คนรอบข้างจะบอกว่าไม่รอดแล้วเธอก็ยังกัดฟันปั้มจนในที่สุดเขาก็ฟื้นขึ้นมา

 

'โคตรดีใจ' นั่นคือความรู้สึกของเธอในตอนนั้น

 

ไม่กี่นาทีต่อมาคอปเตอร์ลำหนึ่งก็บินข้ามทะเลมาและพาตัวชายคนนั้นไป 

 

ฟูวววว.... 

 

เสียงถอนหายใจของหญิงสาวที่นอนแผ่อยู่บนชายหาด จนกระทั่งหญิงสาวหน้าสวยไอด้อลประจำเกาะแมวน้ำนั่งคุกเข่าลงข้างๆเธอพร้อมกับประกบจูบลงอย่างดูดดื่มโดยไม่กลัวสายตานักท่องเที่ยวที่กำลังมองอยู่แม้แต่น้อย

 

บริ๊งถึงกับตาโตและผลักคนออกด้วยความตกใจ

 

"ยัยแพลงก์ตอน มาจูบชั้นทำไมยะ!"

 

"โฮะ โฮะ โฮะ ชั้นไม่ได้จะจูบแกชั้นแค่อยากจูบทางอ้อมกับผู้ชายคนนั้นหรอกย่ะ!"

 

แพลงก์ตอนสะบัดหน้ามองฟ้าพร้อมกุมมือเพ้อฝัน

 

บริ๊งโกรธจนหน้าแดงลุกพรวดขึ้นมาด้วยความอาย

 

"มาดิวะ! วันนี้แกต้องเป็นเมียชั้นแน่!"

 

วี๊ด ว้าย วี๊ด ว้าย....

 

และแล้วสองสาวก็วิ่งไล่กันรอบๆงานปาร์ตี้ทำเอานักท่องเที่ยวมองไปหัวเราะไปจนลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไปจนหมด และปาร์ตี้ก็กลับมาสนุกอีกครั้ง

 

 

.........

 

ลมเย็นพัดเอื่อยเมฆดำบนฟ้าลอยออกเผยให้เห็นดวงจันทร์สีเหลืองเต็มดวง บริ๊งและแพลงก์ตอนนอนเอาหัวชนกันมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืน

 

บรรยากาศเหมือนจะโรแมนติกจนกระทั่งแพลงต้อนถามขึ้นว่า

 

"บริ๊ง แกรักชั้นปะวะ"

 

"รักดิแกเพื่อนสนิทชั้นนี่"

 

"ป่าว หมายถึงคนรักอะ"

 

".......? ก็...."

 

"ชั้นรักแกหวะ"

 

บริ๊งตาโตอีกรอบ เธอลุกขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ยังคงมองฟ้าโดยไม่สนใจอะไร 

 

อุฟ....แพลงก์ตอนพยายามกลั้นหัวเราะ

 

"แกแกล้งชั้นอีกแล้วหรอยัยต้อล"

 

ตาของบริ๊งเปลี่ยนเป็นสายตาแมวดุร้าย แพลงก์ตอนพยายามกระโดดออกเพื่อวิ่งหนีแต่ทว่ายังช้าไปถูกบริ๊งขึ้นคล่อมและจับกดแขนไว้ซะก่อน

 

สายตาของทั้งสองประสานกัน แววตาของแพลงก์ตอนดูตกใจเล็กน้อย สายลมเย็นพรัดพลิ้วกลิ่นอายทะเลปะทะใบหน้าของทั้งสอง ผมของบริ๊งสะบัดเบาๆตามจังหวะลม หัวใจของบริ๊งเริ่มเต้นรัวอย่างประหลาด บริ๊งเลื่อนหน้าลงช้าๆ ดวงตามองไปยังปากสีชมพูของเพื่อนรักที่ห่างกันแค่คืบเดียว

 

ตึก ตัก ตึก ตัก....

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น