จอมคนคลั่งรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,463 Views

  • 12 Comments

  • 21 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    72

    Overall
    1,463

ตอนที่ 26 : จุดอ่อนของวัลคีรี่เวพ่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

             แกร๊ก!!!

 

          เสียงง้างไกปืนดังขึ้นข้างหัวชาร์ล เดอะแบลคแพนตี้ยังไม่ย่อท้อต่อชะตากรรม มันยังตามทั้งสองมาได้ทันและจ่อปืนลงบนหัวชาร์ล นี่เป็นครั้งแรกที่มือสังหารอย่างมันจำต้องใช้อาวุธ

 

          ดูเหมือนแกจะพลาดซะแล้วที่ไม่ยอมฆ่าข้า

 

          ชาร์ลเหลือบตามองไปด้านหลังเล็กน้อย สีหน้าของชาร์ลในเวลานี้ยังคงเรียบเฉยนิ่งสงบ ปกติไม่เคยมีใครกล้าขัดคอของเขาได้สองรอบแบบนี้หรอกนะ

 

          แบลคแพนตี้เหลือบมองหญิงสาวที่ถูกจับกดอยู่ ดูยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่เพราะผู้หญิงคนนี้ได้ช่วยชีวิตมันไว้ครั้งหนึ่งมันจึงต้องกลับมาช่วยเธอเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเห็นอะไรดีๆเข้า

 

แววตาที่ชาร์ลมองเธอนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเป็นผู้หญิงธรรมดาไปได้

 

          มันเปลี่ยนเป็นเลื่อนปืนจากที่จ่อชาร์ลเป็นจ่อเธอแทน

 

          ถอยออกไปซะคุณวัลคีรี่เวพ่อน ไม่งั้นผมจะยิงเธอซะ

 

          สีหน้าของแบลคแพนตี้เปลี่ยนเป็นชั่วร้าย ชาร์ลได้แต่หยุดนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เหงื่อของเขาผุดขึ้นมาจากหน้าผาก สีหน้าของเขาแม้จะเรียบเฉยแต่ในใจรู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างยิ่ง

 

          ชาร์ลยกมือขึ้นช้าๆและเดินถอนห่างออกไปแต่โดยดี

 

          หากคุณกล้าทำอะไรเธอ ผมสาบานเลยว่าผมจะทำให้คุณตายอย่างทรมานที่สุด

 

          เดอะแบลคแพนตี้กวักมือเรียกหญิงสาวให้เข้ามาหาตนเองหลังจากนั้นก็ล็อคคอเธอไว้และจ่อปืนพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

 

          ถ้าไม่อยากให้เธอตาย ก็ถอยไปซะ

 

          พร้อมกับกระซิบข้างหูหญิงสาวเบาๆว่า

 

          นี่เป็นทางเดียวที่เราทั้งสองจะรอดออกไปได้

 

          บริ๊งลอบสบตากับชายประหลาดหลังจากนั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจความหมาย ส่วนเดอะแบลคแพนตี้ มันล้วงเข้าไปในกางเกงในด้านหลังและหยิบมีดสปาต้าเล่มใหญ่ออกมาพร้อมกับโยนให้ชาร์ล พร้อมกับกล่าวว่า

 

          แทงขาตัวเองซะ ไม่งั้นผมจะฆ่ายัยเด็กนี่

 

          ชาร์ลเหลือบมองหญิงสาวครู่หนึ่ง เขาไม่ลังเลเลยที่จะหยิบมีดขึ้นมาและแทงขาตัวเองอย่างแรง เขาไม่ร้องออกมาซักแอะ ในตายังคงความเด็ดเดี่ยวไว้ได้เสมอ

 

          แบลคแพนตี้ลอบหัวเราะในใจ ผู้หญิงคนนี้คือจุดอ่อนของวัลคีรี่เวพ่อนชัดๆ แต่ทว่าเมื่อมันหัวเราะออกมาอีกคำ เลือดก้อนใหญ่ก็พลอยรินไหลออกมาจากทางจมูกและปากด้วย

 

          แค๊กๆๆ พรวดดดเลือดสีดำไหลนองเต็มพื้น ตัวมันบาดเจ็บสาหัสมากเกินไปและเวลานี้มันรู้ตัวเองว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

 

          มันทุบหลังคอหญิงสาวจนสลบและคว้าเอวหญิงสาวพร้อมกับกระโดดขึ้นม้าควบออกไปทันที

 

          “ไปเลยเปกาซัส!!!”

 

          เดอะแบลคแพนตี้ควบม้าอย่างเอาเป็นเอาตาย มันควบม้าข้ามเนินเขาไปสามลูก ผ่านป่าดงดิบอันดำมืด ผ่านทะเลสาบที่เต็มไปด้วยโครงกระดูก และผ่านน้ำตกอันสวยงามไปหลายแห่ง เป็นระยะทางยาวไกลกว่าสิบกิโล และเมื่อมันหันกลับมาดู ชาร์ลยังคงวิ่งตามมาติดๆ

 

          ไอสั…!!..ตามมาได้ไงวะ

 

          มีดยังปักขาเขาอยู่ แถมยังวิ่งขากระเพลก แต่ยังสามารถวิ่งตามม้าได้ทัน หากไม่บาดเจ็บเมิงคงวิ่งแซงม้าไปแล้ว

 

          เดอะแบลคแพนตี้ตัดสินใจชักปืนออกมายิงกลับหลังทันที

 

          เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!!

 

          แต่ชาร์ลยังโชว์ความเทพได้อย่างต่อเนื่อง เขาใช้ถุงมือสีดำรับกระสุนทุกนัดได้อย่างหมดจด ถุงมือชนิดนี้ถักจากเส้นใยพิเศษที่เรียกว่าแร่คลิปตัลเป็นแร่หายากซึ่งสามารถรับการกระแทกได้ทุกชนิด (ตูไม่เคยเห็นพระเอกเรื่องไหนโกงขนาดนี้มาก่อนแบลคแพนตี้คิด)

 

เดอะแบลคแพนตี้ตัดสินใจซัดปืนทิ้งพร้อมทั้งขู่ไปว่า

 

หากคุณยังตามมา ผมจะฆ่ายัยนี่ซะ แค๊กๆๆๆ พรวด

 

ร่างกายของแบลคแพนตี้ถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ เลือดสีดำพุ่งออกจากทั้งปากและจมูกของมันอีกรอบ รอบนี้หนักกว่าเดิมเยอะ ชาร์ลเห็นดังนั้นจึงลดความเร็วลง เขารู้ว่าแบลคแพนตี้ไม่รอดแน่ ตัวเขาจะไม่เสี่ยงทำอะไรให้เธอตกอยู่ในอัตรายเป็นอันขาด

 

เดอะแบลคแพนตี้ควบม้าไปได้อีกแค่ครึ่งกิโลตัวมันก็ตกม้ากลิ้งไปตามพื้นหญ้า ในเวลานั้นบริ๊งฟื้นขึ้นมาพอดี เพียงแค่สังเกตอาการเบื้องต้นเธอก็รู้ได้ว่าชายคนนี้รอดยาก

 

..คุณลุงคะ!! ทำใจดีๆไว้นะ!!” น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม

 

แบลคแพนตี้พยายามยกมือขึ้นมาพร้อมกับซับน้ำตาหญิงสาวตัวเล็ก เธอร้องไห้เพื่อเขาหรือเนี่ย เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย เด็กสาวที่พึ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงร้องไห้เพื่อเขา รักข้ามรุ่นสินะ แต่มันสายไปแล้ว

 

เธอจะต้องหนีไป เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นกำลังตามเธอมา ในโลกนี้มีเธอคนเดียวเท่านั้นที่จะหยุดมันได้!”

 

คุณลุงพูดอะไรคะ หนูไม่รู้เรื่อง!!”

 

ภารกิจอันยิ่งใหญ่มากับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง รับนี่ไปซะ!!”

 

แม้บริ๊งยังงงๆ แต่เธอก็รับของในมือเขามา และเมื่อเปิดกางออกเธอถึงกับตาค้าง มันคือกางเกงในสีดำตัวใหญ่! และเธอก็ก็เหลือบไปมองร่างกายอันเปลือยเปล่าของชายปริศนา

 

กรี๊ดดด !!!”

 

บริ๊งรีบเอามือปิดตาพร้อมกับโยนกางเกงในไปบังเจ้าสิ่งนั้นไว้  แต่แบลคแพนตี้ยังอุส่าห์หยิบกางเกงในของเขาส่งให้เธอเหมือนเดิม

 

เอื้ออออ…..!! ยัยหนู ขอร้องหละ รับสูทตัวนี้ไว้

 

บริ๊งกางนิ้วที่บังตาออก นี่มันสูทที่ไหนกันมันคือกางกางในของลุงชัดๆ จะตายแล้วยังชอบโชว์อีก อุจาดตาสิ้นดี เธอควรจะรับเจ้าสิ่งนี้ไว้จริงๆหรือ

 

สูทตัวนี้จะทำให้เธอกลายเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ เธออาจจะมีพลังมากกว่ากัปตันมาเวลซะอีก เอื้ออออแค๊กๆ

 

บริ๊งได้ฟังถึงกับตาโต เธอยื่นมืออันสั่นเทาออกไปรับสูทตัวนั้นไว้ แม้เธอจะดูลังเลอยู่บ้างแต่ในใจเธอก็สงสารชายประหลาดคนนี้จับใจ ไม่ใช่ว่าอยากจะเป็นซุปเปอร์ฮีโร่หรอกนะ เธอหวังเพียงว่าเขาจะตายอย่างสงบ

 

ขอเพียงเธอสวมมันไว้ที่หัว!”

 

ห๊ะ…!!” บริ๊งเริ่มลังเลที่จะรับอีกรอบ เธอควรปล่อยให้เค้าตายๆไปซะจะได้ไม่ต้องทำอะไรโรคจิตแบบนั้น แต่ด้วยความดีงามในตัวเธอ เธอควรจะฟังคำสั่งเสียของเค้าไว้และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

 

เธอตัดสินใจหลับตาลง ทำสมาธิสิบวินาที และชูมันขึ้น พร้อมจะสวมมันไว้ที่หัวแล้ว

 

ขวับ!!!

กางเกงในสีดำถูกกระชากออกไปได้ทันท่วงที เป็นฝีมือของชาร์ลไงจะใครหละ

 

คุณจะบ้าหรือครับ ของแบบนี้จะเอามาสวมหัวได้ไง ทิ้งมันไปซะ!!”

 

ชาร์ลโยนกางเกงในสีดำคลุมหน้าแบลคแพนตี้ไว้ ครู่เดียวร่างของแบลคแพนตี้ก็ชักกระตุกขึ้นมาอย่างแรง ดูเหมือนมันจะทรมานมาก แน่นอนชาร์ลบอกไว้แล้วว่ามันจะต้องตายอย่างทรมาน

 

คุณชาร์ลคะอย่าฆ่าเค้า!!” บริ๊งอ้อนวอนขอร้อง สายตาของเธอเว้าวอนจนคนมองต้องใจอ่อน แต่ชาร์ลไม่วายตอบกลับมาด้วยความโมโหว่า

 

คุณรักมันหรอ!?”

 

บริ๊งไม่รู้จะตอบยังไงดี อาการแบบนี้มันอาการหึงแบบหน้ามืดตามัวชัดๆ จะให้เธอไปหลงรักตาลุงโรคจิตที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงชั่วโมงมันก็เกินไป แต่ด้วยจิตใจแม่พระของเธอที่ต้องการจะช่วยคนบวกกับอารมณ์อันขุ่นมัวเธอจึงตอบไปว่า

 

ใช่ แล้วยังไงคะ! คุณจะปล่อยเค้าไปใช่มั้ย หนูขอร้องหละ ปล่อยเค้าไปเถอะนะ

 

ชาร์ลได้ฟังคำตอบถึงกับหน้าถอดสี ใบหน้าของชาร์ลชราภาพลงไปสิบปี น้ำตาของเขาซึมออกมาที่ขอบตา หัวใจของเขาแตกสลาย เข่าของเขาทรุดลงทันควัน ร่างกายหมดเรี่ยวแรง แม้เขาจะโกรธเธอมาก แต่เขาก็ยังจะทำตามคำขอร้องของเธอ

 

ก็ได้ผมจะไว้ชีวิตมัน แต่คุณต้องไปกับผมแต่โดยดี!”

 

บริ๊งได้แต่เงียบเธอพยักหน้าเบาๆครั้งหนึ่ง อย่างน้อยเธอก็ช่วยได้หนึ่งชีวิต

 

ชาร์ลเขี่ยกางเกงในออกจากหน้าแบลคแพนตี้ที่กำลังจะหมดลม หลังจากนั้นก็จูงมือหญิงสาวและเดินจากไป

 

 

         

                    

 

         

                   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น