จอมคนคลั่งรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,468 Views

  • 12 Comments

  • 21 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    77

    Overall
    1,468

ตอนที่ 11 : เอเย่นค้ามนุษย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ก.พ. 62

หลังจากจบภารกิจชาร์ลตัดการสื่อสารกับเจสันทันที

 

ขอโทษนะครับผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณซักเล็กน้อย พอจะมีเวลาให้ผมซักสองสามนาทีไหมครับ

 

บริ๊งไม่ได้ฟังที่ชาร์ลพูดแม้แต่น้อยตอนนี้เธอพยายามมองหาปลาย่างที่เธอขายให้เขา เหลือเชื่อที่เขาหันหลังไปไม่ถึงสิบวิปลาย่างก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เขากินหมดแล้ว? หรือว่าเขาจะเก็บไว้ในเสื้อโค้ท แบบนั้นมันไม่เลอะรึไง!

 

คะ

 

ผมถามว่าขอเวลาซักครู่ได้ไหมครับ

 

บริ๊งเหมือนไม่มีทางเลือก อย่างน้อยชายแปลกหน้าคนนี้ก็พูดไทยได้ เขาน่าจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง

 

ได้ค่ะ ..แต่ว่าคุณไม่ใช่ตำรวจใช่มั้ยคะ

 

อ้อ ไม่ใช่ครับผมเป็นเพียงผู้ชายที่เฝ้ามองคุณมานานนี่คือสิ่งที่ชาร์ลคิด

 

บริ๊งเห็นชาร์ลยืนนิ่งจึง ถามอีกครั้ง คุณไม่ใช่ตำรวจใช่มั้ย?”

 

..ครับด้วยไหวริบของชาร์ลที่ฉลาดล้ำเขาจึงตอบว่า ความจริงผมเป็นเอเย่นที่ถูกส่งมาให้ดูแลคุณ เอ่อ คุณคือเจ้าหญิงแมวน้ำ(Princess Of Seals)

 

บริ๊งตาโตขึ้นมาทันที คนที่รู้ลึกขนาดนี้หากไม่ใช่เอเย่นจริงๆก็คงจะเป็นพวกสโตร์คเกอร์แล้วหละ แต่ด้วยความโลกสวย เธอจิงคิดว่าเป็นข้อแรก

 

บริ๊ง ค่ะ แล้วคุณหล่ะ?” เธอยื่นมือออกมาทักทาย

 

ชาร์ลรีบยื่นมือออกไปคว้ามือสาวน้อยไว้แล้วบรรจงพรหมจูบลงบนหลังมือ อย่างหิวโหย

 

ผม ชาร์ล เลย์ ครับเรียก ชาร์ล เฉยๆก็ได้

 

บริ๊งรีบดึงมือกลับด้วยความตกใจแต่เธอ คิดว่านี่คงเป็นธรรมเนียมของชาววาไคเรียเธอจึงไม่ถือสา

 

เอ่อ คุณชาร์ล คะหนูยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่เท่าไหร่ ขอรบกวนด้วยนะคะ

 

ไม่มีปัญหาครับ มาสิผมจะพาชมรอบเมือง

 

ชาร์ลยื่นมือออกมาอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มเล็กๆของเขาสยบหัวใจของหญิงสาวมานักต่อนักแล้วแต่สำหรับสาวน้อยตรงหน้ามันไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ หรือเป็นเพราะหมวกกับแว่นที่เขาสวมอยู่ทำให้เสน่ห์ของเขาลดลงห้าสิบเปอร์เซ็น อย่างไรก็ตามมันก็ควรจะมากพอที่จะล่อลวงหญิงสาวทุกคนที่อยู่ในรัศมีร้อยไมล์

 

บริ๊งยืนงง เจอกันครั้งแรกจะจับมือจูงมือเดินกันเลยหรอค่ะ!”

 

ครับ

 

ชาร์ลคว้าหมับเข้าที่มือหญิงสาวตัวเล็กพร้อมกับชี้ไปยังแม่ลูกคู่หนึ่งที่เดินผ่านมาในสวนสาธารณะ

 

ดูนั้นสิครับ คนที่นี่เค้านิยมเดินจับมือกันแบบนี้จะได้ไม่หลง ผมอยากจะบอกว่าประเทศวาไคเรียเป็นประเทศที่กว้างใหญ่มากแถมยังมีอันตรายรอบด้าน ดังนั้นจับมือผมไว้ดีกว่านะครับ

 

ค่ะ!?”

 

ซักพักหญิงชายคู่หนึ่งซึ่งดูยังไงก็เป็นแฟนกันเดินจับมือกันเข้ามากระหนุงกระหนิงในสวนสาธารณะอย่างลอยหน้าลอยตา ชาร์ลเห็นดังนั้นจึงรีบบอกว่า

 

ถ้าคุณยังไม่เชื่อก็ดูสองคนนั้นสิครับ สองคนนั้นดูยังไงก็เป็นพี่น้องกันชัดๆ พวกเค้าก็ยังจับมือกันเป็นเรื่องธรรมดา

 

และชาร์ลก็ยังแถชี้ไปที่เด็กคนหนึ่งที่กำลังเล่นกับหมา

 

ดูนั่นสิคับ เด็กคนนั้นยังจับมือหมาเดินได้เลย

 

อ้อ....ค่ะ จริงด้วยบริ๊งเริ่มเชื่อตั้งแต่ตอนที่เห็นเด็กจับมือกับหมาแล้วเดินสองขานี่หละ

 

ชาร์ลแอบหันไปยิ้มด้านข้างอย่างมีเลสนัย เด็กสมัยนี้หลอกง่ายพูดอะไรก็เชื่อสินะ หึหึ

 

เอาหละครับ ไปกันถอะ…..”

 

……………………………….

 

ห้องประธานาธิปดี

 

          เจสัน นี่คุณทำอะไรลงไป คุณกล้าใช้เมอลินโดยพละการโดยไม่ผ่านผม! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่

 

        นี่เป็นความลับสุดยอดของกระทรวงกลาโหม ผมไม่สามารถตอบท่านได้ครับ

 

        หรือว่านี่เกี่ยวกับชาร์ล!!?”

 

เจสันทำหน้าเลิกลัก เหงื่อซึมออกมาสองเม็ด

 

ผมไม่สามารถตอบท่านได้ครับท่าน

 

      หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับพวกสายลับอีก!?”

 

เจสันหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ออกมาเต็มหน้า


เอ่อ น..นี่เป็นความลับครับท่าน กระผมไม่สามารถตอบท่านได้จริงๆ

 

      หรือจะมีสายลับระดับสูง คงเป็นเป้าหมายที่ประกบยากสินะชาร์ลถึงกับต้องใช้เมอลิน!”

 

        เจสันถึงกับยืนกุมหัวไม่รู้จะตอบยังไงดี ประธานาธิปดีนักกล้ามผู้นี้ก็เก่งเวอร์เกินคน เดาถูกหมดทุกเรื่อง นี่สินะพรสวรรค์ของคนที่จะเป็นประธานาธิปดีได้

 

        เอาหละเจสันคุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อีกสามสิบนาทีเรียกประชุมด่วน เรียกตัวนายพลทุกคนมา และในฐานะประธานาธิปดี ผมขอข้อมูลของเป้าหมายที่ชาร์ลประกบอยู่ ต้องมีคำอธิบายว่าทำไมชาร์ลถึงต้องใช้เมอลิน!”

 

        ..ครับท่าน!”

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น