#JinaniCafe : BJIN

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,480 Views

  • 212 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    312

    Overall
    4,480

ตอนที่ 6 : _oPEN : no.6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

#JinaniCafe










- โรงเรียนxx -


          "จีนานมาเรียนแล้วววว" เสียงเพื่อนคนที่หนึ่ง

          "เย้ๆ จีนานมาแล้วพวกเราคิดถึงจีนานมากๆเลย" เสียงเพื่อนคนที่สอง

          "ช่ายๆๆ พวกอยากเล่นกับจีนานด้วย" เสียงเพื่อนคนที่สาม

          "เรามีขนมมาให้จีนานด้วยนะ" เสียงเพื่อนคนที่สี่

          "ช็อคโกแล็ตของโปรดจีนานเราเก็บไว้ให้อยู่ใต้โต๊ะด้วย" เสียงเพื่อนคนที่ห้า

          และก็มีเพื่อนๆอีกหลายคนมารุมล้อมหน้าล้อมหลังเด็กตัวเล็ก จากเสียงพูดของเพื่อนหนึ่งคนเป็นสอง สาม สี่ ห้าและเรื่อยๆตามมา จนเด็กตัวเล็กนึกหงุดหงิดอยู่ในใจ คิ้วเล็กค่อยๆขมวดเข้าหากันปากเล็กสีสดเริ่มเบะออกใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเริ่มงอง้ำลงเรื่อยๆ เพราะเริ่มรำคาญเสียงของเพื่อนๆพวกนี้ ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นแค่จีนานไม่ได้มาเรียนวันเดียวเอง 

          ทำไมต้องมาวุ่นวายกับจีนาน!!!!!!

          "ถอยไปๆ อย่ามายืนเกะกะขวางทาง" ระหว่างที่เด็กตัวเล็กยืนเป็นจุดศูนย์กลางให้เพื่อนๆในห้องมารุมล้อมได้สักพัก จู่ๆก็มีเสียงตะโกนออกมาจากหน้าห้อง ทุกคนยอมหลีกทางให้แต่โดยดีและคนที่ตะโกนบอกเมื่อกี้ก็เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเด็กตัวเล็กอีกที ดวงตาเรียวเล็กของเพื่อนตัวโตมองสบตากลมใสของเพื่อนตัวเล็กสักพักก็เอื้อมมือมาจับที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เดินฝ่ากลุ่มเพื่อนๆที่ยืนออขวางทางกันอยู่

          "ก็แค่เนี้ย ยืนขวางทางกันอยู่ได้" 

          "......"

          "ยัยหมวย ทำไมเมื่อวานไม่มาโรงเรียน"

          "คิมบับยุ่งอะไรด้วย" 

          "เอ้า ก็เราเป็นห่วงอ่ะ...."

          "อะไร ?"

          "เอ๊ย...ยัยหมวยเด็กขี้เกียจนิสัยไม่ดี" 

          "คิมบับ! ทำไมต้องว่าจีนานด้วยล่ะ กลับที่ตัวเองไปเลย จีนานไม่คุยด้วยแล้ว เชอะ" เด็กตัวเล็กพูดเสร็จก็กอดอกเชิดหน้าหนีเพื่อนตัวโตที่เป็นคนเดินจับมือฝ่ากลุ่มเพื่อนๆออกมาจนมาถึงที่โต๊ะตัวเอง นึกดีใจได้แป๊บเดียวที่เพื่อนตรงหน้ามาช่วยให้กลับที่โต๊ะและดีใจที่บอกเป็นห่วงแต่สักพักกลับมาว่าก็เปลี่ยนเป็นโมโหทันที คิมบับแหละนิสัยไม่ดี จีนานไม่อยากคุยด้วยแล้ว *^*

          จุ๊บ

          "งือ...เราจะฟ้องพี่จินฮวานวะ..."

          "อะไรๆก็ฟ้องๆ ยัยหมวยขี้ฟ้อง แบร่ๆๆๆ" 

          "ฮื้อออ คิมบะ..."

          "คิมบับนิสัยไม่ดี จีนานไม่คุยด้วยแล้ว คิกๆๆ"

          "ฮะ...." เด็กตัวเล็กถึงกับร้องโวยวายออกมา เมื่อจู่ๆเพื่อนตัวโตขี้แกล้งตรงหน้าก้มลงมาจุ๊บที่แก้มตัวเอง พอโดนว่ากลับอีกคนก็พูดสวนทันที พอจะว่าให้อีก อีกคนก็พูดล้อเลียนขึ้นมาอีก นึกโมโหเพื่อนตัวโตตรงหน้าอยู่ในใจ อยากจะยกมือตีเข้าที่ปากให้ฟันกลับไปเรียงสวยเหมือนฟันตัวเองจังเลย ดวงตากลมเอาแต่จ้องมองเพื่อนตรงหน้าที่เอาแต่หัวเราะจนหน้ายับ จีนานจะแกล้งคืนให้คิมบับร้องไห้ไปฟ้องพ่อแทบไม่ทันเลยคอยดู

          "จีนาน..." ในระหว่างที่เด็กตัวเล็กกับเพื่อนตัวโตฟันกระต่ายกำลังยืนจ้องตากันอยู่จู่ๆ เพื่อนตัวโตอีกคนก็เดินเข้ามาแล้วร้องเรียกชื่อเพื่อนตัวเล็กอย่างดีใจ 

          "จุนเน่ ทำไมเมื่อเช้าไม่มารถโรงเรียนพร้อมกันล่ะ จีนานเลยได้นั่งคนเดียวเลย" เด็กตัวเล็กเมื่อหันไปเห็นเพื่อนตัวโตก็ยิ้มกว้างส่งไปให้แล้วถามไถ่อีกคนออกมา 

          "จุนเน่ตื่นสาย เลยไม่ทันรถ จุนเน่ขอโทษนะจีนาน" จุนเน่รีบบอกขอโทษเพื่อนตัวเล็กทันที 

          "จีนานมีคุ๊กกี้มาให้จุนเน่ด้วย เมื่อเช้าปะ...เอ๊ย จีนานแวะไปซุปเปอร์มาเก็ตมา นี่ไงๆ" กำลังจะบอกเลยว่าออกไปกับปะป๊า แต่พี่จินฮวานสั่งห้ามพูดถึง จีนานต้องเชื่อฟังพี่จินฮวาน พอร้องบอกเสร็จก็รื้อๆหากล่องคุ๊กกี้แล้วยื่นไปให้เพื่อนตัวโตข้างๆ 


          ตุบ!


          "อ่ะ คิมบับ" ยังไม่ทันที่จุนเน่จะได้รับกล่องคุ๊กกี้จู่ๆเพื่อนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะก็เอื้อมมือมาปัดกล่องคุ๊กกี้ให้หลุดออกจากมือเล็กทันที นึกโมโหอยู่ในใจที่จู่ๆเพื่อนตัวจิ๋วก็หันไปสนใจแต่จุนเน่ทั้งที่บ๊อบบี้มาก่อน ยัยหมวยสองมาตรฐานทีกับจุนเน่ก็คุยดีแต่พอเป็นบ๊อบบี้ก็คอยแต่วิ่งหนี แล้วก็บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามไปสนิทกับจุนเน่ ทำไมไม่ฟังกันเลย 

           "ทำไมทำแบบนี้ล่ะบ๊อบบี้" จุนเน่ร้องว่าเพื่อนหน้ากระต่ายออกมา แล้วก้มลงไปเก็บกล่องคุ๊กกี้ขึ้นมาถือไว้

          "เสือ...เอ๊ย ยุ่งไรด้วย" กำลังจะหลุดคำหยาบออกไปแต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน ไม่อยากคุยกับจุนเน่หรอก 

          "ยัยหมวยเรามีเรื่องต้องคุยกัน" หันหน้ามาพูดกับเพื่อนตัวเล็กที่กำลังยืนกำมือเล็กของตัวเองไว้แน่นเพราะโกรธที่อีกคนมาปัดกล่องคุ๊กกี้ทิ้ง ดวงตากลมจ้องมองเพื่อนหน้ากระต่ายอย่างหาเรื่อง วันนี้จีนานจะเอาคืนคิมบับให้หัวแตกเลย

          "ฮึบ!"

          "เฮ้ยๆ ยัยหมวย! / เฮ้ย จีนาน" สองเสียงของเพื่อนตัวโตร้องออกมาพร้อมกันเมื่อจู่ๆก็เห็นว่าเพื่อนตัวเล็กปีนขึ้นบนเก้าอี้แล้วกระโดดลงมาใส่เพื่อนหน้ากระต่ายทันทีจนอีกคนหงายหลังล้มตึงลงไปกับพื้นห้อง เหตุการณ์เมื่อกี้มันเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครห้ามไว้ทัน แม้แต่จุนเน่ที่ยืนอยู่ข้างๆจีนานก็ตาม

          ตุบ!

          "โอ๊ยยย/โอ๊ยยย" เด็กน้อยสองคนตะเบ็งเสียงร้องออกมาพร้อมกันทันทีเพราะความเจ็บ แต่คนที่เจ็บกว่าน่าจะเป็นเพื่อนตัวโตที่รองรับเด็กตัวเล็กอยู่ด้านล่าง ทั้งเจ็บทั้งจุกเลย ยัยหมวย! ยัยลูกหมูขี้โมโห! ตัวก็อ้วนยังกระโดดลงมาทับได้ ฮึ่ยยย 

          "ฮะ...ฮือออ" เป็นเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้ออกมาเพราะความเจ็บ และเพราะรู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในห้องแล้วโดนเพื่อนๆมารุมล้อมไหนจะโดนบ๊อบบี้แกล้งอีก สุดท้ายก็ร้องไห้ออกมาจนได้ น้ำตาสีใสร่วงเผาะออกมาอาบสองแก้มกลม และร่างเล็กๆก็ดิ้นไปมาบนร่างที่โตกว่าของเพื่อน เหมือนอะไรทุกอย่างก็ดูขัดใจไปหมดเลย 

          จีนานไม่ชอบๆ

          "จีนาน...ลุกขึ้นนะ เดี๋ยวคุณครูมาเห็นจะโดนดุเอา จีนานลุกขึ้นเร็วเข้า" จุนเน่เมื่อตั้งสติได้ก็รีบวิ่งมาหาเพื่อนตัวเล็กแล้วรีบพยุงให้ลุกขึ้น แต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อเพื่อนตัวเล็กไม่ฟังแถมยังสะบัดตัวหนีอีก จุนเน่ก็งี่เง่า คิมบับก็งี่เง่า จีนานไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้นแหละ

          "ถอยไป ละ..เลย จีนานไม่..คุย...ด้วย" เด็กตัวเล็กหลับหูหลับตาตะโกนใส่เพื่อนตัวโตที่พยามจะดึงให้ลุกขึ้น แต่แล้วก็เอื้อมมือเล็กของตัวเองไปขยุ้มผมเพื่อนหน้ากระต่ายตรงหน้าแทนแล้วออกแรงดึงไปมาจนบ๊อบบี้ต้องร้องโอดโอยหนักกว่าเดิมเพราะความเจ็บ

          "โอ๊ยๆๆ เจ็บๆๆๆ ยัยหมวยเจ็บๆ โอ๊ยยยยย" 

          "จีนานปล่อยบ๊อบบี้ก่อน"

          "ฮือออ นี่...แหนะ"

          "แงงงง จุนเน่!! โอ๊ยๆ มาดึง ฮะ ยัยหมวย อะ โอ๊ย ออกเด๊" 

          "จีนา...อ่ะ"

          "จุนเน่ ฮะ ยุ่ง" เกิดสงครามหย่อมๆขึ้นระหว่างเด็กน้อยสามคนขึ้นโดยมีเพื่อนๆในห้องพากันมารุมล้อมยืนมองดู ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามนั่นเพราะเห็นว่าเพื่อนตัวจิ๋วที่สุดในห้องเริ่มโมโหเต็มที่ 

          "คุณครูยุนมาแล้ว คุณครูยุนกำลังมาแล้วววว พวกเรากลับไปนั่งที่กันเถอะ" แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งในเพื่อนที่ตะโกนมาจากหน้าห้องว่าครูเดินมาทำให้เด็กน้อยที่มายืนออกันอยู่หลังห้องต้องรีบวิ่งกลับไปประจำที่ตัวเองทันที 

          "จีนานหยุดเถอะ คุณครูมาแล้วนะ" จุนเน่

          "โอ๊ยยย เจ็บบบบบบ ช่วยด้วย!!! แงงงงงง" บ๊อบบี้

          "ฮึ่ยยยยย นี่แหนะๆๆ" จีนาน

          "เด็กๆ วัน....เฮ้ย" ยุนฮยอง รีบวิ่งจากหน้าห้องมายังหลังห้องทันทีเมื่อเดินเข้ามาแล้วกำลังจะเริ่มสอนเด็กๆแต่แล้วก็ได้ยินเสียงโวยวายหลังห้องเมื่อมองเห็นก็รีบวิ่งมาแยกพวกเด็กแสบออกจากกันทันที บ๊อบบี้นี่กระดูกหักไปแล้วมั้งโดนจีนานนั่งทับขนาดนั้น

          "อะ..อายุนช่วยบ๊อบ โอ๊ยยย ด้วย" บ๊อบบี้

          "จีนาน บ๊อบบี้ จุนเน่ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ" ยุนฮยอง

          "คุณครูยุน..." จุนเน่

          "รู้แล้วครับๆ จีนานลุกออกมาก่อนเร็วครับ" ยุนฮยอง

          "ฮื้ออออ ไม่ๆๆๆ" จีนาน

          "โอ๊ยยยยยยยยยยย อายุนนนนนน เจ็บบบบ" บ๊อบบี้

          "จีนานลุกก่อ...โอ๊ย" จุนเน่

          "เฮ้ย จุนเน่ จีนานอย่าทำร้ายเพื่อนสิครับ ลุกขึ้นมาก่อนเร็วคนเก่ง มาหาครูนะครับ" ยุนฮยองถึงกับเหวอเมื่อจู่ๆ จีนานก็เอื้อมแขนสั้นๆของตัวเองผลักทั้งมือเขาออกพร้อมกับหันไปฟาดมือเล็กลงบนหัวจุนเน่อย่างแรง แล้วก็หันมารัวมือทุบบ๊อบบี้ที่นอนร้องโอดโอยอยู่ด้านล่าง

          สาบานว่านี่เป็นแรงของเด็กอายุ 5 ขวบ ทำไมจีนานถึงได้แรงเยอะขนาดนี้เนี่ย เมื่อบอกดีๆแล้วเด็กตัวจิ๋วไม่ฟังก็ต้องรีบอุ้มจีนานขึ้นมาไว้แนบอก สองขาเล็กถีบเตะอากาศไปมาและร้องไห้โวยวาย ไหนจะบ๊อบบี้ที่ลุกขึ้นมาได้ก็ตรงมาดึงขาเล็กของจีนานจนโดนเท้าเล็กเตะเข้าที่หัวอีก 

          โอ๊ย พวกเด็กแสบบบบบบบบบบบบบบบ พวกตัววุ่นวายยยยยยยยยยยยยยยย








          "ฉันฝากเด็กๆก่อนนะแทฮยอน"

          "ฮ่าๆๆ ได้ๆ ไม่เป็นไรๆ รีบๆพาพวกตัวแสบไปห้องพยาบาลเถอะ"

          "อืม...ไปครับเด็กๆ" หลังจากที่ห้ามศึกเล็กๆของพวกเด็กแสบประจำห้องได้ก็ใช้ให้ชานอูวิ่งไปตามแทฮยอนมาดูเด็กๆให้ก่อน ก่อนที่ตัวเองจะพาเด็กน้อยสามคนที่ก่อเรื่องไว้ไปห้องพยาบาลโดยที่ต้องอุ้มจีนานไว้และมือซ้ายก็จูงมือของบ๊อบบี้ที่เดินตัวงอเป็นกุ้งเพราะเจ็บท้องและมีจุนเน่ที่คอยช่วยพยุงบ๊อบบี้อีกที 

          ดูสิว่ามันวุ่นวายขนาดไหน $^&*#&^*#&*%&(% *& #^(&(&%&* $&










- ณ ห้องพยาบาล -


          "เอาล่ะ เด็กๆ ไหนตอบครูมาสิครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

          "ยัย...."

          "คิมบับนิสัยไม่ดีปัดกล่องคุ๊กกี้จีนานตกพื้น" ยังไม่ทันที่บ๊อบบี้จะได้พูดจบเด็กตัวเล็กที่สุดก็พูดสวนขึ้นมาก่อน พร้อมกับกอดอกเชิดหน้าอย่างหาเรื่อง ถ้าคิมบับพูดไม่เข้าหูเดี๋ยวจีนานจะกระโดดเตะให้ตกเตียงเลย 

          "ใช่ครับครูยุน จุนเน่เป็นพยานได้" และก็เป็นเพื่อนตัวโตที่สุดในนี้พูดสนับสนุนเพื่อนตัวเล็กออกมา อ่าา ไอ้หลานรักตัวแสบ เป็นคนเริ่มก่อนเหรอเนี่ย ไม่ต้องเค้นหาความจริงแล้ว แค่จุนเน่บอกก็น่าจะเชื่อได้ 99.99% นะ เพราะจุนเน่น่ะเด็กดีไม่พูดโกหกที่สุดในบรรดาเด็กแสบพวกนี้แล้ว

          "เฮ้ย มารุมว่าเราคนเดียวได้ไงอ่ะ"

          "ก็มันจริงนิหน่า"

          "พอๆ บ๊อบบี้ขอโทษเพื่อนก่อนเร็ว" เมื่อยุนฮยองเห็นว่ากำลังจะเกิดศึกสงครามขึ้นอีกก็รีบร้องห้ามทันที อะไรกัน พอแค่จะอ้าปากพูดก็พร้อมจะมีเรื่องกันอีกแล้ว เด็กพวกนี้หนิ

          "แต่ว่า..."

          "บ๊อบบี้ ขอโทษ..."

          กริ้งง

          กริ๊งงงง

          ยังไม่ทันที่ยุนฮยองจะเจรจาไกล่เกลี่ยอะไรกับเด็กเสร็จก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาขัดซะก่อน ใครมันโทรมาตอนนี้ ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยรึไง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพอเห็นว่าเป็นใครก็กดรับแล้วกรอกเสียงเนือยๆลงไป เดี๋ยวกลับบ้านต้องได้มีเรื่องคุยกันยาวๆเลย ก็เรื่องไอ้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคนที่โทรมานี่แหละ

          "ครับ พี่มินโฮ..."

          "พ่อ!! จะคุย..."

          "ชู่วว....ครับ....อ่าว...ครับๆรู้แล้วๆ เดินทางปลอดภัยครับ" 

          "พ่อไปไหนอีกอ่ะ" เป็นเด็กหน้ากระต่ายพูดสวนขึ้นมาทันที เมื่อคนเป็นอาพูดจบแค่ได้ยินว่าเดินทางปลอดภัยก็รู้แล้วว่าพ่อตัวเองต้องไปไปไหนไกลๆอีกแน่

          "อ่าา ไปฝรั่งเศสน่ะ"

          "อีกล่ะ ไม่ชอบเลย...ขอโทษยัยหมวย ขอโทษจุนเน่ ขอโทษอายุน" 

          "อะ เฮ้ย เดี๋ยวบ๊อบบี้จะไปไหน บ๊อบบี้"

          "กลับห้องฮะ" พูดเสร็จก็รีบวิ่งออกจากห้องพยาบาลไปทันที แบบนี้อีกแล้วพ่อชอบบ้างานแล้วทิ้งให้อยู่บ้านแต่กลับอายุนแล้วก็ตากับยาย เป็นพ่อยังไงชอบทิ้งลูก เดี๋ยวก็โดนประท้วงจากลูกซะหรอก หนีไปอยู่กับแม่ดีมั้ยนะ หลังจากวิ่งออกมาจากห้องพยาบาลได้แล้วก็ค่อยๆลดฝีเท้าลงแล้วเดินหน้าหงอยๆ คิดตัดพ้อคนเป็นพ่อไปด้วยตลอดทาง บ๊อบบี้จะประท้วงพ่อเล่าาาาา *^*









- ชั่วโมงวิชาศิลปะ -


          "อ่ะ เด็กๆครับ เดี๋ยวครูจะปล่อยให้วาดรูปกันตามสบายนะ เหมือนเดิมวาดอะไรก็ได้ที่เป็นแรงบันดาลใจแล้วระบายสีให้สวยงามต้องเสร็จภายใน 1 ชั่วโมงนี้นะครับ แล้วครูจะปล่อยให้เล่นจนกว่าจะเลิกเรียน โอเคมั้ย" 

          "คร้าบบบบบ" เด็กน้อยพากันขานรับอย่างกระฉับกระเฉง แล้วเริ่มลงมือทำงานตามที่คุณครูสั่ง ยุนฮยองยืนมองดูเด็กๆต่ออีกสักพักก็เดินออกจากห้องเรียนไป ว่าจะโทรไปต่อว่าคนเป็นพี่ชายตัวเองซะหน่อย ก็เรื่องที่จะไปฝรั่งเศสแล้วปล่อยให้บ๊อบบี้อยู่กับเขา จริงๆก็ไม่ได้มีปัญหาแต่คนที่มีปัญหาคือบ๊อบบี้ ไม่คิดบ้างหรือไงว่าลูกจะเสียใจที่มีพ่อบ้างานแล้วก็ทิ้งลูกให้อยู่แต่บ้าน นานๆจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน คอยดูเถอะว่าลูกจะหนีไปอยู่กับเมียเก่าหรือก็คือแม่ของบ๊อบบี้ที่ฝรั่งเศส เอะ หรือว่าพี่มินโฮจะไปหาอดีตคนรักเก่า อ่า ก็อาจจะใช่นะ

          "จุนเน่~" เสียงเล็กหันไปร้องเรียกเพื่อนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆเพื่อจะขอใช้สีด้วย จีนานจงใจไม่เอาสีมาเพราะจะมาใช้กับจุนเน่ จีนานชอบวิชานี้ที่สุดเลยเพราะจะได้แกล้งจุนเน่ไง อิอิ

          "อ่ะ จุนเน่แบ่งสีให้จีนานใช้ด้วย" เหมือนเดิม ไม่ต้องรอให้เพื่อนตัวเล็กพูดอะไรก็เลื่อนกล่องสีไปไว้ตรงกลางแล้วบอกจะแบ่งสีให้เพื่อนตัวเล็กใช้ เพราะทุกครั้งจีนานก็จะบอกแบบนี้ 

          "ขอบคุณนะจุนเน่"

          "อื้ออ มาทำงานให้เสร็จเร็วๆกันเถอะ"

          "โอเค โอเค" เด็กตัวเล็กและเพื่อนตัวโตเมื่อตกลงแบ่งสีกันใช้เสร็จก็ลงมือทำงานตามที่คุณครูสั่งทันที


          ครืดดดดดดด ครืดดดดดดดดดดด


          ปึก ปึก


          "พวกเราก็ไม่ได้เอาสีมาใช่มั้ยชนู ขอใช้สีด้วย ได้มั้ยจุนเน่" เสียงที่ได้ยินคือเสียงที่เกิดจากการลากเก้าอี้จากกลางห้องมายังหลังห้องและตามด้วยเสียงของหนังสือวาดรูปที่ดังกระทบกับโต๊ะเรียน บ๊อบบี้เมื่อเดินมาถึงจุดหมายก็เอ่ยบอกจุดประสงค์ของตัวเองทันที 

          "อือ...พวกเราไม่ได้เอาสีมา ขอมาใช้สีด้วยนะ" ตามด้วยเสียงของชานอูเด็กตาโตพูดตามหลังของเพื่อนสนิทออกมาบ้าง จริงๆชานอูเตรียมสีมาด้วยแต่เพราะโดนบ๊อบบี้ที่นั่งข้างๆร้องบอกว่าไม่ต้องให้มาใช้สีกับจุนเน่ ชานอูเลยต้องทำตาม ไม่ทำตามได้ไงล่ะเดี๋ยวโดนบ๊อบบี้ว๊ากใส่หูเอาน่ะสิ :(

          "เราแบ่งให้ใช้สีด้วยก็ได้" จุนเน่ก็คือจุนเน่ เด็กดีของเพื่อนๆ จีนานที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับเบะปากเล็กๆออกมาแล้วก้มหน้าวาดรูประบายสีของตัวเองต่อ ไม่ได้สนใจเพื่อนที่มาใหม่เลย 



          ปึก



          ปึก



          ปึก



          "คิกๆ" เสียงหัวเราะคิกคักดังออกมาจากปากของเพื่อนหน้ากระต่ายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเด็กตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม บ๊อบบี้หลังจากที่ก้มวาดรูปของตัวเองได้ไม่นานก็ยกเท้าขึ้นเตะขาของเพื่อนตัวเล็กไปมา จากหนึ่ง เป็นสอง สาม สี่เมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเล็กไม่ว่าและร้องโวยวายก็ยิ่งได้ใจเตะขาใส่เพื่อนตัวเล็กอีกหลายทีไปเรื่อยๆ

          "ฮึ้ยยยย"

          ผลั๊วะ

          "อะ...." เกิดความเงียบขึ้นมาทันทีเมื่อเด็กตัวเล็กทนไม่ไหวที่โดนบ๊อบบี้เตะขาเลยยกหนังสือวาดรูปฟาดเข้าที่หน้าเพื่อนตัวโตตรงหน้าทันที เร็วจนบ๊อบบี้ร้องโวยวายโอดโอยไม่ออก 

          "จีนาน..." เสียงของจุนเน่กำลังจะร้องห้ามเพื่อนตัวเล็กก็ต้องรีบหุบปากตัวเองฉับ เมื่อเพื่อนตัวเล็กหันมามองหน้าตาขวาง สักพักก็กระโดดลงจากเก้าอี้แล้วถือหนังสือวาดรูปตัวเองไปวางแหมะบนพื้นหลังห้อง

          "จุนเน่ ชานอู ไปนั่งวาดรูปกันตรงนู้นเถอะ" พูดเสร็จก็คว้ากล่องสีมาถือไว้และเอื้อมมือที่ว่างอีกข้างไปดึงแขนเพื่อนตัวโตให้ลงไปนั่งข้างล่างที่พื้นด้วยกัน จีนานจะไม่สนใจคิมบับแล้ว คิมบับขี้แกล้งจีนานจะไม่คุยด้วย 

          "..........." ไม่มีเสียงตอบรับออกมาจากปากเพื่อนตัวโตทั้งสองคน ต่างคนต่างก้มหน้าทำงานของใครของมันเพราะรู้ดีว่าถ้าเกิดอ้าปากพูดอะไรออกไปมีหวังโดนเพื่อนตัวจิ๋ววีนใส่แน่ๆ

          "ยัยหมวย" ต่างจากเพื่อนหน้ากระต่ายที่โดนเพื่อนตัวเล็กยกหนังสือฟาดหน้าใส่ไหนจะโดนเพื่อนๆเมินแม้กระทั่งชานอูที่เหมือนจะแปรพักนั่นอีก สองมือเล็กกำเข้าหากันแน่น ปากเล็กคำรามเบาๆแล้วเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรงไหนจะดวงตาเรียวรีที่เอาแต่จ้องมองไปยังกลุ่มเพื่อนๆที่หนีไปนั่งระบายสีอยู่ข้างล่าง โดยเฉพาะจ้องไปยังเด็กตัวเล็กที่หัวเราะคิกคักออกมาเมื่อเห็นฝีมือการวาดรูปที่ห่วยแตกของชานอู 

          เชอะ ฝากไว้ก่อนเถอะยัยหมวยตัวแสบ 


          "บ๊อบบี้ครับ ผู้ปกครองมารับแล้วครับ" เสียงของคุณครูประจำชั้นเดินมาหาเด็กน้อยที่กำลังนั่งฟึดฟัดโมโหอยู่คนเดียว ไม่อยากถามให้มากความ คงจะโดนเพื่อนเมินใส่อีกน่ะสิ

          "อายุน...." หันหน้าไปเรียกคนเป็นอาพร้อมกับใบหน้าเหยเกที่เหมือนจะร้องไห้ ก็เล่นโดนเพื่อนๆเมินใส่ขนาดนี้จะไม่ให้ร้องไห้ได้ไงล่ะ 

          "อ่าๆ ไปกับอานะคนเก่ง พ่อมินโฮมารับแหนะ ไปเร็วครับ" ยุนฮยองเมื่อเห็นว่าหลานรักกำลังจะร้องไห้ก็รีบพูดบอกอีกครั้งและจูงมือเล็กๆของเด็กน้อยให้เดินตามออกไปจากห้องทันที




- #JinaniCafe -




          "พ่อ!" เสียงเล็กติดจะแหบนิดนึงของเด็กน้อยที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเบาะรถข้างๆที่มีผู้เป็นพ่อเป็นคนขับรถให้ เอ่ยเรียกพ่อตัวเองออกมาอย่างดังหลังจากเงียบไปนาน

          "เรียกเบาๆก็ได้มั้ย ทำไมครับ มีอะไรหรือเปล่า ?" มินโฮหันมาหาลูกชายตัวเองที่นั่งกอดอกหน้างออยู่ข้างๆ ก็อดจะยื่นมือไปโยกหัวกลมๆของลูกชายไม่ได้ เป็นไรอีกล่ะไอ้ตัวแสบ

          "ไปด้วย จะไปหาแม่ ไม่อยากอยู่กับพ่อเล่า" ในที่สุดก็เอ่ยบอกในสิ่งที่คิดมาตลอดตั้งแต่ที่ได้ยินอายุนบอกว่าพ่อจะไปฝรั่งเศส บ๊อบบี้น้อยใจพ่อแล้ว

          "อ้าว พ่อขอโทษครับ แต่นี่มันงา..."

          "ไม่ต้องงานด่วนเลย จะไปหะ...หกแม่ ฮึก"

          "เฮ้ยๆ ไอ้ตัวแสบ ร้องไห้ทำไม ไม่เอาไม่ร้อง พ่อขอโทษๆ" มินโฮถึงกับหักพวงมาลัยรถเข้าข้างทางแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆเด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆก็ร้องไห้จ้าออกมา โอโห ไม่คิดว่าจะโดนลูกรักน้อยใจจนร้องไห้ออกมาแบบนี้

          "แงงงงงงงงงงงงงงงงงง" เด็กน้อยไม่ฟังเสียงปลอบของคนเป็นพ่อกลับตะเบ็งเสียงร้องไห้ออกมาลั่นรถและร้องบอกจะไปหาแม่ๆอย่างเดียวเลย จนมินโฮต้องปลอบต้องโอ๋อยู่นานมากกว่าเด็กน้อยจะยอมเงียบ แต่ก็ยังไม่วายโดยเมินจากลูกรักอยู่ดีแหละ

          ก็เข้าใจว่าตัวเองบ้างานจนเมียขอหย่าแล้วหนีไปอยู่ต่างประเทศ นานๆจะได้กลับมาหาลูกบ้างและตอนนี้มินโฮกำลังจะทำให้บ๊อบบี้ลูกรักหนีไปอีกคน แย่ละ ตอนที่อดีตเมียเก่าหนีไปตอนนั้นก็เกือบจะหอบลูกหนีไปด้วยแต่เพราะมินโฮขอร้องให้เอาบ๊อบบี้ไว้ที่นี่ เพราะไม่ยากให้ลูกต้องไปลำบากอยู่ต่างบ้านต่างเมือง ซึ่งเธอก็โอเคเพราะหนึ่งบ๊อบบี้ที่เกิดมาไม่ได้เกิดจากความรักเพียงเพราะเกิดจากความผิดพลาดของตัวมินโฮเองต่างหาก และสองเพราะตอนนั้นเธอยังสาวสวยมีอนาคตพอคลอดบ๊อบบี้ได้สามปีก็ไป

          และอีกเหตุผลคือมินโฮต้องทำงานบ้างานจนไม่มีเวลาให้เธอ นั่นเลยทำให้เธอไม่พอใจ หนักเข้าเรื่อยๆก็เลยขอหย่า สุดท้ายเราสองคนก็เลิกกัน จบ! ยังดีที่ว่าเธอคนนั้นไม่ได้ไปแล้วไปเลยยังคงแวะเวียนมาหาลูกบ้างถึงนานๆทีก็เถอะ แต่ถามว่าผมจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมมั้ย มินโฮบอกไว้เลยตรงนี้ว่าไม่แน่นอน ทำไมน่ะเหรอ?

          ก็เพราะว่าตอนนี้มีคนที่ทำให้มินโฮสนใจจนอยากให้มาเป็นแม่ใหม่ของบ๊อบบี้มากกว่าแล้วไงและไอ้ลูกชายก็ยอมรับด้วยนะ

          หึ






          กรุ๊ง กริ๊งงงงงง


          "ไงตัวเล็ก"

          "อ้าว พี่มินโฮ ไหนว่าจะไปสนามบินไงครับ" จินฮวานกำลังก้มเก็บของอยู่หลังเคาน์เตอร์ได้ยินเสียงเปิดประตูร้านและตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นหูพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเป็นพี่มินโฮที่โทรมาบอกกำลังจะไปฝรั่งเศส แต่ไหงกลับมาที่ร้านเขาล่ะ

          "นี่เลย ยุนฮยองโทรมาบอกว่าเห็นหงอยๆเลยให้พี่ไปรับ" คนโตกว่าพยักเพยิดลงมาใส่เด็กน้อยที่ยืนจับมือตัวเองไว้แน่น คือกลัวว่าจะหนีไปขนาดนั้น ตอนอยู่บนรถก็พูดปลอบประโลมลูกรักอยู่นานกว่าจะยอมได้ 

          "อ้าว บ๊อบบี้ พี่มินโฮจะพาบ๊อบบี้ไปด้วยเหรอครับ"

          "เปล่าๆ พี่จะพาบ๊อบบี้มาฝากเราไว้ก่อนเพราะที่บ้านไม่ใครอยู่ ตอนเย็นยุนฮยองบอกจะกลับค่ำเลยว่าจะพามาฝากเราไว้น่ะ เดี๋ยวให้ยุนฮยองมารับอีกที ได้มั้ย" อธิบายมายาวเยียดสรุปง่ายๆเลยคือมินโฮอยากมาเห็นหน้าคนตัวเล็กก่อนจะไปฝรั่งเศสอาทิตย์นึง ตั้งนานเขาคงคิดถึงคนตัวเล็กแย่เลย 

          "อ่า ได้สิครับ บ๊อบบี้มาหาพี่เร็ว" ประโยคแรกพูดกับคนโตกว่าก่อนที่ก้มลงไปกวักมือเรียกเด็กน้อยที่ยืนจับมือคนเป็นอยู่ให้เดินมาใกล้ๆ

          "พี่จินฮวานฮะ บ๊อบบี้มีอะไรจะบอก"

          "หืม อะไรเหรอครับ"

          "คือ...คือว่าบ๊อบบี้แกล้งจีนานจนร้องไห้ครับ" ตะกุกกักตอบคนโตกว่าออกไปแล้วก้มหน้าอย่างสำนึกผิด บ๊อบบี้ไม่ได้ตั้งใจบ๊อบบี้แค่อยากเล่นกับจีนาน แต่จีนานแหละไม่อยากเล่นกับบ๊อบบี้ และจากที่ว่าจะเล่นด้วยดีๆก็กลายว่าเป็นแกล้งกันจนต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งร้องไห้ออกมา

          "อะไรนะ"

          "งือ พ่อ...."

          "เอ่อตัวเล็ก พี่ขอโทษแทนบ๊อบบี้ด้วยนะ" เป็นมินโฮที่เอ่ยขอโทษคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังช็อคไปแล้วเมื่อได้ยินที่ลูกชายตัวเองบอก โดนจินฮวานโกรธอีกแน่ๆ ไอ้ลูกชายตัวแสบ

          "อ่าๆ ช่างเถอะครับ เด็กๆคงเล่นกัน" จินฮวานร้องบอกปัดๆเพื่อให้เรื่องมันจบไป ใจจริงก็นึกโกรธอยู่หรอกแต่ก็เด็กๆคงจะแกล้งกันตามภาษาเด็กแหละ(มั้ง)




          กรุ๊ง กริ๊งงงง


          ยังไม่ทันจะเคลียอะไรกันดีจู่ๆประตูหน้าร้านก็ถูกเปิดเข้ามาโดยผู้ชายหน้าตี๋ตัวสูงคนนึง 

           "พี่ซึงฮุน"

          "อ้าว ไอ้ตี๋ มาตั้งแต่ตอนไหนวะ"

          "สองสามวันละ ไงตัวเล็ก" หันไปพูดกับเพื่อนผิวคล้ำก่อนที่หันมาทักทายคนตัวเล็ก พี่ซึงฮุนหายไปเลยตั้งแต่ที่โดนทิ้งไว้ที่ห้าง ก็ตอนที่ผมจะพาจีนานไปกินไอติมแล้วเกิดเรื่องเมื่อครั้งก่อนนู่นแหละ บังเอิญเจอพี่ซึงฮุนด้วยน่ะ

          "ผมขอโทษเรื่องวันนั้นด้วยนะครับ" ผมเอ่ยขอโทษคนมาใหม่อีกครั้ง เพราะจู่ๆก็ทิ้งอีกคนไว้ที่ห้างเฉยๆแล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ก็ตอนนั้นมันวุ่นวายมากๆเลยนี่หน่า

          "ไม่เป็นไรครับ พี่จะมาบอกว่าพรุ่งนี้พี่จะกลับญี่ปุ่นแล้วนะ"

          "อ้าว ไหนว่าจะมาอยู่อาทิตย์นึงไงครับทำไมรีบกลับจังล่ะ"

          "เออนั่นดิ นี่เพิ่งเจอหน้ากัน แล้วมาก็ไม่บอกด้วยนะ"

          "เอ้า มีงานด่วน ไว้คราวหน้านะทุกคน"

          "อือ มาก็ดีเลยงั้นวานช่วยไปส่งที่สนามบินที ขอใจนายมากๆนะซึงฮุน" เป็นมินโฮที่พูดกับคนมาใหม่ให้ไปส่งที่สนามบินเพราะใกล้จะได้เวลาแล้ว ก้มลงไปร่ำลาเด็กน้อยที่ยืนเกาะขาตัวเองอยู่และทำหน้าง้ำงอ อ่า พ่อขอโทษนะลูกรักไว้กลับมาแล้วจะซื้อของมาฝาก

          "ไม่รักพ่อเล่า" เด็กน้อยเมื่อได้ยินคนเป็นพ่อพูดว่าจะไปสนามบินแล้ว และก้มหน้ามาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างกับตัวเองก็รีบชิงพูดขึ้นมาก่อน ก่อนที่จะปล่อยมือจากการเกาะขาคนเป็นพ่อแล้ววิ่งไปหลบที่หลังเคาน์เตอร์แทน

          "อ้าว เราพูดกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมงอนพ่ออีกแล้วล่ะ"

          "เพราะพ่อมัวแต่บ้างานจนลูกงอน ใช่มั้ยบ๊อบบี้" เป็นซึงฮุนที่พูดออกมาถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ด้วยแต่ก็พอรู้ว่ามินโฮน่ะบ้างานขนาดไหนไม่งั้นเมียจะหนีไปอยู่ต่างประเทศเร๊อะะะะ

          "โอเคๆ กูผิดๆ ขอโทษได้มั้ยล่ะ บาบิย่าาา มาให้พ่อกอดหน่อยเร็ว จะไปแล้วนะ"

          "หงึ..." เหมือนจะปฏิเสธแต่แขนเล็กๆก็ยกกอดคอคนเป็นพ่ออยู่ดี ว่าจะงอนพ่อแหละแต่พ่อบอกว่าถ้ากลับมาแล้วจะตามใจและพาไปเที่ยว บ๊อบบี้เลยเชื่อฟังก็ได้

          "ไม่งอนนะ งั้นพ่อไปแล้ว ห้ามกวนอายุนล่ะเป็นเด็กดีด้วย" 

          "รู้แล้วครับ" ร่ำลากับลูกรักเสร็จก็หันไปร่ำลากับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆต่อ อ่าาา จะไม่ได้เห็นหน้าจินฮวานตั้งอาทิตย์นึงเลยเหรอเนี่ย

          "จิน...."

          "เดินทางปลอดภัยนะครับพี่มินโฮ"

          "หึ"

          "อ่าๆ พี่ฝากบ๊อบบี้ด้วยนะ" เมื่อโดนคนตัวเล็กตรงหน้าพูดตัดบทก็ถึงกับเหวอหน่อยๆ จินฮวานเป็นคนที่ตัดเยื้อใยได้อย่างเจ็บปวดจริงๆเลย ส่งยิ้มแหยๆให้คนตัวเล็กตรงหน้าแล้วเดินออกจากร้านไปทันที 

          "เฮ้อ~" หลังจากที่คนโตทั้งสองออกจากร้านไปแล้วและบอกให้บ๊อบบี้ไปนั่งเล่นอยู่หลังร้านแล้ว จินฮวานก็ถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายๆ ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฟุบหน้าอยู่กับเคาน์เตอร์เพราะจู่ๆก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมานิดนึง
อ่า ปิดร้านไว้เลยได้มั้ยนะ แล้วก็ไปรับจีนานกลับก่อน แล้วจะได้ไปพักผ่อนที่บ้าน


          กรุ๊ง กริ๊งงงงงงง


          ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ทำอะไรอย่างใจนึกจู่ๆประตูร้านก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง จำใจต้องเงยหน้าขึ้นไปดูแต่พอเห็นว่าเป็นใครก็เบ้ปากใส่ทันที

          "ทำไมทำหน้าไม่รับลูกค้าแบบนั้นล่ะครับ" 

          "ฟู่วววว" คนตัวเล็กไม่ได้ตอบเพียงแค่พรูลมออกมาจากปากเล็ก และทำเป็นไม่สนใจคนตรงหน้า ตั้งแต่เช้าที่อีกคนออกไปส่งจีนานให้ขึ้นรถไปเรียน จินฮวานก็ไม่เห็นฮันบินอีกเลยจนถึงตอนนี้ จะมาทำไมก็ไม่รู้ แล้วมาแบบปกติไม่นึกกลัวว่าจะมีคนมาเห็นบ้างเหรอไง ลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองเป็นคนดัง

          "ใจร้ายอีกแล้วนะครับ"

          "จะทำอะไร ถอยออกไปนะ"

           "อ้าว ก็เห็นเหมือนเมื่อคืนพี่จินฮวานร้องบอกว่าเข้าให้มาใกล้ๆ ลึกๆ" ฮันบินจงใจพูดแหย่ให้คนตัวเล็กตรงหน้าอารมณ์เสียเล่นๆ ดูอีกคนทำหน้าง้ำงอแล้วก็นึกสนุก จินฮวานนี่ยังไงอารมณ์ขึ้นง่ายจริงๆ

         "ฮันบิน" 

          "ไม่เอาน่าา แค่จะมาดูคนอวดเก่งซะหน่อย ยังไม่หายดีแล้วมาเปิดร้านทำไม เดี๋ยวก็วูบอีกหรอก"

          "ยุ่งอะไรด้วย...อะ" ยังไม่ทันที่จะร้องห้ามคนตัวโตตรงหน้าก็เดินมาประชิดตัวพร้อมกับดันไหล่เล็กให้ลงไปนั่งบนเก้าอี้เหมือนเดิม ดูใบหน้าเล็กที่ซีดเซียวนั่นสิ ดื้อชะมัดเลย

          "นั่งนี่แหละอย่าดื้อนะครับ เดี๋ยวจะปิดร้านให้ จะไปรับจีนานด้วยไม่ใช่เหรอ ?" พูดออกมาโดยไม่ได้หันมามองหน้าคนตัวเล็ก ออกเดินไปยังประตูหน้าร้านพร้อมกับพลิกป้ายหน้าร้านเป็น 'CLOSE' โดยไม่ได้สนใจคนตัวเล็กที่นั่งฟึดฟัดเลย แล้วคนตัวโตก็เริ่มเก็บของโดยมีคนตัวเล็กนั่งมองไม่วางตา ก็ดี เขาจะได้ไม่เหนื่อยและเสียเวลาเก็บของ

          "พี่จินฮวานฮะ...บ๊อบไปรับจีนานด้วยได้มั้ย ?"

          "ได้สิ พี่ต้องพาเราไปด้วยอยู่แล้วล่ะ"

          "เย้ๆ"


.


.


.


.


.


          "เฝ้าบ้านกันดีๆนะครับ รอกันอยู่นี่แหละเดี๋ยวมา" ฮันบินสั่งให้คนตัวเล็กและเด็กน้อยที่ยืนจ้องเขม่งมายังตัวเองเมื่อตอนเก็บร้านอยู่ก็ได้ยินคนตัวเล็กพูดกับเด็กน้อยว่าจะไปรับจีนานที่โรงเรียน สภาพเหมือนคนป่วยแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ยนะ ยอมให้ไปก็บ้าแล้ว เลยอาสาจะไปรับจีนานให้สุดท้ายเลยกลายเป็นว่าโดนสองคนตัวเล็กนี้มองเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อซะงั้น

          "พาบ๊อบบี้เข้าบ้านได้แล้วจินฮวาน" สั่งเสียงเข้ม

          "ฮึ่ยย" มองดูคนตัวเล็กเดินกระแทกส้นเท้าเข้าบ้านพร้อมกับจูงมือเล็กของเด็กน้อยให้เดินตามไปด้วยก็นึกขำอยู่ในใจ ให้จินฮวานโดนขัดใจซะบ้างก็ดีเหมือนกัน















#JinaniCafe

*-------------------------------*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #25 vgavga (@vgavga) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 09:01
    ยัยจีนานนตัวแสบบบ น่ารักกกกก5555555
    #25
    0
  2. #24 SpFreedom_ (@pumparepinn2) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 23:48
    แงงน่ารัก 5555
    #24
    0
  3. #23 KJH_KJH94 (@KJH_KJH94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 20:44

    บ๊อบบี้ก็ขี้แกล้ง อยากเล่นกับจีนานแต่ก็ขี้โมโหพอๆกัน โอ้ยยยย พวกตัวแสบ 55555555

    #23
    0
  4. #22 131private (@yingaloha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 08:42
    จินฮวานคือจีนานเวอร์ชั่นคนโตอะ เเต่บ๊อบบี้คะอบากคุยกับจีนานก็ไปคุยจ้าา มาเเกล้งอยู่ทำไม
    #22
    0
  5. #21 Maepaech (@mb2545) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 22:03
    ฮันแน๊
    #21
    0