#ช่วงนี้เดือนหนาว

ตอนที่ 32 : Chapter 31 : ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,874 ครั้ง
    9 เม.ย. 64

 

 

 

Chapter 31 : ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง

 

 

 

 

 

          "มึงเอาจริงหรอวะหนาว"

          "ทำไม" ผมถามกลับอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก "ทำไมการที่กูชอบใครสักคนมันทำให้ทุกคนเป็นกังวลจังวะ" ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ผมกำลังคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งมีชื่อว่าลิน ลินอยู่คณะศึกษาศาสตร์ เราเจอกันในคาบเรียนรวม เราได้ทำงานคู่ด้วยกันและเริ่มคุยกันต่อจากนั้นมา

          จนถึงตอนนี้ก็เกือบสองเดือนได้แล้วมั้ง ผมคิดว่าตัวเองค่อนข้างชอบเธอนะ เธอเป็นคนน่ารัก นิสัยดีแล้วก็ร่าเริง คอยเป็นที่ปรึกษาให้ได้ตลอด ตั้งแต่ครั้งแรกที่พวกเพื่อนได้รู้ ดูเหมือนว่าไม่มีใครเห็นด้วยสักคน ฟิลด์มิกบอกว่าไม่ค่อยโอเคบ้างล่ะ นอร์ธบอกว่าผมไม่ได้ชอบเธอจริงแค่ตื่นเต้นกับการมีใครสักคนบ้างแหละ

          ผมก็รับฟังพวกมันนะ แต่สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับใจของผมเองอยู่ดี คนที่ออกอาการต่อต้านมากที่สุดคือไอ้เสือ มันออกปากบอกตรงๆเลยว่าไม่ชอบคนนี้ ขอให้ผมเลิกคุยได้ไหม ถามเหตุผลก็ไม่มี บอกแค่ว่าไม่ชอบ ยิ่งเห็นผมคุยมันก็ยิ่งไม่ชอบ ตอนนั้นเรามีปากเสียงกันและมันจบลงด้วยการที่ไอ้เสือเป็นฝ่ายขอโทษ

          ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ลินไม่ใช่คนแรกที่ไอ้เสือไม่ชอบ ที่ผ่านมาเวลามีคนเข้ามาหาไอ้เสือจะบอกว่าไม่ชอบตลอด ผมยอมมันทุกครั้งเพราะคิดว่าถ้าจะมีแฟนสักคน ก็อยากให้เป็นคนที่เพื่อนสนิทที่สุดของผมชอบ

          แต่ครั้งนี้ผมไม่ยอมมันแล้วเพราะผมชอบลินจริงๆ ผมพยายามให้ทั้งคู่ได้มาเจอกันหวังให้เข้ากันได้ หวังให้ไอ้เสือได้เห็นข้อดีของเขา แต่ไอ้เสือยิ่งออกอาการต่อต้านอย่างชัดเจน มีครั้งหนึ่งที่มันลุกหนีทันทีตอนที่ผมรู้ว่าแอบนัดเขามานั่งด้วยกัน ซึ่งแม่งเสียมารยาทมากอะ ตอนนั้นลินหน้าเสียเลย

          ผมถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่ว่าเป็นเพราะแต่ละคนที่เข้ามาหาผมเป็นคนที่มันไม่ชอบหรอก เป็นเพราะมันไม่อยากให้ผมมีใครต่างหาก คนขี้น้อยใจอย่างไอ้เสือที่แค่ผมมีคนคุยก็น้อยใจจนต้องหลบหน้า ถ้าผมมีแฟนก็ไม่แปลกที่มันจะโกรธ

          ผมพยายามแบ่งเวลาให้ทั้งสองฝ่ายแล้ว อยู่กับไอ้เสือมากไปลินก็น้อยใจ อยู่กับลินไม่ว่าจะมากหรือน้อยไอ้เสือก็โกรธ นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เรามีปากเสียงกันครั้งก่อน ผมบอกไปว่าแล้วจะให้ทำยังไง ไม่ให้ผมมีใครเลยรึไง มันก็ตอบว่า เออ นั่นยิ่งทำให้การทะเลาะมันบานปลายไปกันใหญ่ สิ่งที่เราพูดใส่กันมันค่อนข้างวกวน ผมอยากมีเขาแต่เสือไม่อยากให้มีใคร มันมีประเด็นอยู่เท่านี้ เป็นการทะเลาะเล็กๆน้อยๆที่สุดท้ายไอ้เสือก็ร้องไห้ เอ่ยปากบอกขอโทษและหายไปจากห้อง

          สามวันต่อมามันก็กลับมาโดยไม่ได้พูดอะไรทั้งที่ผมพยายามติดต่อหามันแทบตาย ผมอยากจะลองเคลียร์เรื่องนั้นอีกครั้งแต่เสือมันไม่ยอมพูดแล้ว มันไม่พูดอะไรเลยแม้กระทั่งเรื่องทั่วไป นั่นยิ่งสร้างบรรยากาศอึดอัดภายในห้อง ผมจะชวนคุยก็ถามคำตอบคำ บางคืนก็ไม่กลับ หลบหน้าอย่างชัดเจนมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว

          ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงยอมมันไปแล้ว แต่ผมเริ่มคิดแล้วว่าทำไมผมต้องยอมวะ เพราะมันเป็นคนขี้แย อ่อนไหวง่ายหรอ งั้นเรายิ่งยอมมันก็ยิ่งเอาแต่ใจไม่ใช่รึไง ผมเลยกัดฟันอดทนใจแข็งลองไม่ยอมมันดูบ้าง ให้มันนึกถึงหัวใจของผมบ้าง ถ้าไม่อย่างนั้นผมคงไม่ต้องมีใครไปตลอดชีวิตนั่นแหละ ทีตัวเองมีคนเข้าหาเป็นร้อยเป็นพันผมยังไม่เคยว่าอะไรสักคำ

          "กูสงสารลิน" ไอ้นอร์ธว่าขึ้น ณ ตอนนี้มีแค่เราสองคนอยู่ร้านกาแฟที่แฟนมันเป็นเจ้าของ นอร์ธมันชวนผมมานั่งเล่นแต่ผมก็รู้อยู่แล้วแหละว่ามันมีเรื่องอยากคุย "มึงดูไม่ได้ชอบเขาเลย แม้กระทั่งตอนนี้มึงก็ยังไม่ได้ตอบแชตเขา"

          "ก็คุยกับมึงอยู่ ตอบเขาก็เสียมารยาทกับมึงปะ"

          "ยังต้องมีอีกหรอมารยาทสำหรับเราน่ะ" นอร์ธว่าอย่างเซ็งๆพร้อมจับหลอดคนน้ำหวานในแก้วไปมา

          "ล่ะ...แล้วไอ้เสือเป็นไงบ้าง มันไม่ได้กลับห้องมาเมื่อวาน อยู่กับมึงปะ"

          "ห่วงไอ้เสือกว่าลินอีกรู้ตัวปะ"

          "เอ้า" ผมขมวดคิ้วมองมัน "ลินไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เขาปกติดี ไอ้เสือสิน่าเป็นห่วง"

          "เหอะ" นอร์ธย่นจมูก "อยากต่อยว่ะแม่งเอ๊ย" ประโยคเสียงเบาลงแต่ผมยังได้ยิน "ไหนเคยบอกว่าจะไม่ยอมมันแล้วไง จะใจแข็งไง ถามหามันทำไม"

          "เป็นห่วงอะ ไม่ได้หรอ"

          "ไม่ได้" อีกฝ่ายว่าเสียงแข็ง "จะใจแข็งก็อย่าแคร์ดิ เดี๋ยวมันก็ดีเองอย่างที่มึงเคยว่าแหละ"

          ผมเม้มปาก "แต่กว่ามันจะดี กว่ามันจะเข้าใจกู มันไม่ร้องไห้จนน้ำหมดตัวก่อนหรอ"

          "ก็ไม่ต้องไปสนใจสิ มึงมีคนต้องสนกว่านะเว้ย" ไอ้นอร์ธว่าพร้อมดันโทรศัพท์มือถือของผมที่วางอยู่บนโต๊ะเข้ามาทางนี้ "รีบตอบเดี๋ยวเขางอน"

          "เออๆ" ผมต้องตอบแชตลินก่อนอย่างช่วยไม่ได้ ถามอะไรก็ไม่ได้คำตอบเลยไอ้นอร์ธเนี่ย ไม่มีประโยชน์ชิบหาย "อะตอบแล้ว จะบอกได้ยังว่าไอ้เสือเป็นไงบ้าง มันไม่ได้ไปแดกเหล้าประชดชีวิตแล้วไปหาเรื่องคนอื่นในร้านเหล้าอีกนะ"

          "จะไปรู้เรอะ อีกอย่างไอ้เสือต่างหากโดนหาเรื่องนะตอนนั้น"

          "แล้วนัดกูออกมาทำเพื่อ?"

          "กูไม่อยากให้มึงคบกับเขา"

          "เนี่ย" ผมถอนหายใจเอนหลังพิงพนักโซฟา "ทำไมวะ ทำไมความรักกูมันมีอุปสรรคเยอะเหลือเกิน อุปสรรคที่ว่าคือพวกเพื่อนกูนี่แหละ"

          "มึงโง่อะหนาว มึงไม่รู้ตัวเลยว่ามึงไม่ได้ชอบเขา ที่กูมาบอกเพราะสงสารเขา" นอร์ธทำสีหน้าจริงจัง "มึงแค่ตื่นเต้นกับการที่มีใครเข้ามาใหม่แถมยังน่ารักมากด้วย เหมือนตอนมอหกอะจำได้ปะ มึงสนใจเกมกว่าคนนั้นอีกแต่เพราะมึงมันเป็นคนยังไงก็ได้อะ ใครเข้ามาคุยก็คุย"

          "เดี๋ยว" ผมยกมือเอ่ยปราม "รู้ได้ไงวะ"

          "...ไอ้เสือบอก"

          "เหรอ" ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจ "ไอ้เสือมันบอกเลยหรอว่ากูสนใจเกมมากกว่า"

          "เปล่า ไอ้เสือมันบอกว่าพี่มึงบอกอีกที"

          "แดนอะนะ"

          "ถ้าพี่มึงชื่อแดน ก็ใช่" นอร์ธพยักหน้า "ลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพี่มึงก็ได้ เขาคงรู้จักมึงดีที่สุด เนี่ย คอลเลย กูอยู่ด้วย กูจะได้เล่าให้เขาฟัง"

          "แต่ตอนนี้บอสตันมันกี่โมงกี่ยามแล้ว" ผมมองนาฬิกา "ตีห้า แดนคงตื่นแล้วแหละ"

          "งั้นโทร โทรเลย"

          "เฮ้อ เออๆก็ได้วะ"

          ผมกดออกคอลหาแดน ไม่นานปลายสายก็รับพร้อมรอยยิ้มดีใจ ในห้องเปิดสว่างด้านหน้ามีหนังสือกับสมุดวางเรียงอยู่ เดาไว้ไม่มีผิดว่าตื่นมาอ่านหนังสือ "มีอะไรหรอ"

          "แดน มีคนอยากคุยด้วยอะ" ผมบอกพร้อมหันกล้องไปหาไอ้นอร์ธ นอร์ธรีบลุกจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามมานั่งข้างๆผมทันที "นี่นอร์ธ เพื่อนที่เคยเล่าให้ฟัง"

          "อ๋อ" แดนยิ้มให้อย่างเป็นมิตร "เราชื่อแดนเหนือ เป็นพี่ชายของเดือนหนาว นอร์ธมีอะไรหรอ"

          "คืองี้นะ แดนอาจจะรู้เรื่องที่ไอ้หนาวมันกำลังคุยกับคนที่ชื่อลินอยู่ แต่เราขอบอกในมุมของเพื่อนที่มองอยู่ข้างนอกหน่อยนะ" แล้วไอ้นอร์ธก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้แดนฟัง "แดนเหนือว่าไงอะ เราคิดแบบนี้มันถูกไหม ถ้าไม่ถูกเราจะขอโทษไอ้หนาวโดยการยอมให้มันเตะเราสองครั้งเลย"

          "อืม" แดนทำท่าทางครุ่นคิด "แต่คุยกับเขามากกว่าเล่นเกมใช่ไหม"

          "อ่าฮะ" ผมพยักหน้า "สนใจเขามากกว่าเกม บางวันนะ แต่บางวันอยากเล่นจัดก็ขอเขาว่ายังไม่คุย"

          "ถึงขั้นทะเลาะกับไทเกอร์เลยหรอ"

          "อะ อื้ม ก็ประมาณนั้น เดือนไม่รู้จะทำยังไงจริงๆแดน" ผมว่าอย่างปลงตก รู้ได้เลยว่าตอนนี้กำลังทำหน้าเศร้าใส่แดนอยู่

          "เดือน"

          "ฮะ ว่าไง"

          "ดูเหมือนว่าจะชอบคนนี้อยู่นะ"

          "หรอ"

          "ถ้าให้คบกันล่ะ?"

          "ก็อาจจะดี...มั้ง ไม่รู้สิ คิดภาพยังไม่ชัดเท่าไหร่ แต่คิดว่ามันจะออกมาดีเพราะเขาเป็นคนน่ารัก" ผมตอบ

          "ถ้าถึงขั้นยอมทะเลาะกับไทเกอร์แถมยังทำใจแข็งไม่ไปง้อด้วยแสดงว่าชอบอยู่นะคนนี้น่ะ" แดนมองนอร์ธ "แต่อาจจะเป็นอย่างที่นอร์ธว่า อาจจะแค่ตื่นเต้นที่ไม่เคยมีใครน่ารัก นิสัยดี แบบถูกชะตาขนาดนี้เข้ามาก็ได้ แดนไม่มั่นใจว่าเดือนชอบคนนี้ขนาดไหน ชอบหรือแค่ตื่นเต้น คงต้องรอดูไปอีกนิด"

          "..."

          "แต่ในระหว่างนี้ก็จะทะเลาะกับไทเกอร์อยู่นะ"

          "แดนจะไม่คิดว่ามันจะเข้าใจเดือนบ้างหรอ"

          "อืม ไม่ ไม่เลย คนที่ชื่อลินก็ค่อนข้างน่าสงสาร เพราะเดือนเองก็ยังไม่รู้ว่าชอบเขาแค่ไหน เราไม่ควรตัดสินใจอะไรด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆนะเดือน คนถูกชะตาก็เป็นเพื่อนได้นะ" แดนว่าเสียงเรียบ "บอกแดนมาดีกว่าว่าคิดอะไรอยู่"

          "ก็อยากลองคบดู น่าจะไปกันได้นะ ติดอย่างเดียวเลยคือไอ้เสือ" ผมถอนหายใจ "แค่อยากลองคบดูมันผิดหรอ"

          "ไม่ได้สิ ถ้าจะคบต้องมั่นใจว่ารักเขา นี่เดือนยังไม่มั่นใจอะไรเลยค่อยๆคุยกันไปก่อนเถอะ ไม่ต้องรีบหรอก ถ้ารู้สึกใช่ มั่นใจแล้วค่อยคบ"

          "เข้าใจแล้ว" ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ "แล้วทำไงกับไอ้เสือดีอะ มันจะน้อยใจทุกครั้งที่เดือนจะมีใครสักคนตลอดไม่ได้ปะ งี้ก็โสดจนตายเลยอะดิ"

          "อืม ไม่รู้สิ นอร์ธคิดว่าไงหรอ"

          "เราหรอ" ไอ้นอร์ธทำสีหน้าครุ่นคิด "แต่เราก็ยังมั่นใจว่าไอ้หนาวไม่ได้ชอบนะ" นอร์ธแย้งขึ้นมาอย่างดื้อรั้น แดนหลุดหัวเราะเสียงเบา

          "ให้เดือนได้ลองดูเถอะ เดี๋ยวเด็กน้อยก็ได้เรียนรู้เอง"

          "เรียนรู้ไรอะ" ผมงง

          "โอเค ก็ได้ งั้นกูไม่พูดเรื่องนี้แล้ว" นอร์ธหันมาบอกผม "แต่มึงต้องมั่นใจว่ารักเขาจริงๆนะถึงจะค่อยคบ ไม่งั้นเขาน่าสงสารแย่"

          "เออ" ผมรับปาก

          "แต่ไม่มีทางหรอกไอ้สัด" คราวนี้นอร์ธว่าเสียงเบาอีกครั้งก่อนจะเงยหนาขึ้นมามองหน้าจอมือถือ "แดนว่าไงนะ ไอ้เกอร์หรอ"

          "ใช่"

          "ไม่รู้ดิ ถ้ามันเอาแต่ใจมากมึงก็ไม่เลิกคบมันไปอะ ในเมื่อมันไม่ยอมมึงไม่ยอม" นอร์ธว่า คำพูดของนอร์ธทำเอาผมใจเสียทันที

          "ไม่เอาดิ เลิกคบอะไรวะ เพื่อนรักเพื่อนตายกู"

          "ก็มันไม่ยอมให้มึงมีแฟนอะ มึงก็ต้องเลือกปะวะ"

          "..."

          "ใช่ไหมแดน"

          "ก็ถูกของนอร์ธนะ ในเมื่อไทเกอร์ไม่ยอม เดือนก็ไม่ยอม ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"

          "ไม่เอาอะ" ผมยังยืนยันคำเดิม "เดี๋ยวเดือนจะไปคุยกับมันอีกที เฮ้อ ไม่เข้าใจเลย มึงเคยน้อยใจเพื่อนอย่างนี้ไหมนอร์ธ"

          "เหอะ ไม่ ถ้าเป็นเพื่อนยังไงก็ไม่มีทาง"

          "อืม มึงคงไม่เคยมีเพื่อนรักเพื่อนตายอย่างกูแหละ มึงถึงไม่เคย"

          "...ควาย ด่าว่าควายยังสงสารควาย เ-ดแม่"

          "มึงว่าไงนะ" ผมขมวดคิ้ว เมื่อกี้มันกระซิบพูดอะไรสักอย่างกับตัวเอง

          มันยักไหล่ "เปล๊า"

         

         

          ...

 

          เป็นกลางดึกคืนหนึ่งที่ผมนอนไม่หลับ พักหลังผมไปเรียนแทบไม่ไหวแล้วเพราะเครียดจนนอนไม่หลับ เมื่อไม่ได้พักผ่อนร่างกายก็ทรุดโทรมลง ไอ้เสือไร้การติดต่อมาเดือนกว่าแล้ว ไม่เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง ไม่รับรู้ข่าวคราวใดๆแม้แต่น้อย ผมมั่นใจว่าเพื่อนสักคนต้องรู้แต่ก็ไม่มีใครยอมบอกอะไรผมสักคำ

          ทำไมต้องปิดกั้นกันด้วยวะ แค่อยากเจอหน้า แค่อยากคุยด้วย แค่ได้รู้ว่าเป็นยังไงบ้างก็ยังดี แต่นี่เงียบกริบราวกับว่ามันกำลังจะหายไปจริงๆ หันมองไปยังอีกฟากของเตียงที่ว่างเปล่า ไอ้เสือเป็นคนตัวใหญ่ พอนอนด้วยก็กินพื้นที่บนเตียงแถมยังติดหมอนข้างชอบเผลอนอนกอดผมอีก ถึงจะน่ารำคาญแค่ไหน ตอนนี้กลับคิดถึงทั้งความอบอุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆของมันเสียแล้ว

          มีหลายครั้งที่ผมเผลอเรียกชื่อของมัน เรียกให้ช่วยหยิบของนู้นนี้ให้ด้วยความเคยชิน แต่ครั้งนี้เรียกแล้วกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับเลย ห้องที่เราช่วยเลือกด้วยกันมันกลายเป็นห้องที่ผมไม่ค่อยอยากกลับมาเท่าไหร่

          ของใช้ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แต่เจ้าของมันไม่อยู่แล้ว

          เวลาตีสองกว่าที่ผมยังนอนพลิกตัวไปมา จู่ๆก็ได้ยินเสียงลูกบิดประตูถูกไข ผมเด้งตัวลุกขึ้นมาทันที ประตูค่อยๆแง้มออกอย่างระมัดระวัง ผมคอยจ้องมองด้วยความคาดหวังและความควาดหวังของผมก็เป็นจริง

          ...เสือ

          พอไอ้เสือเดินเข้ามาในห้อง เห็นผมนั่งรออยู่บนเตียงก็ทำหน้าประหลาดใจอย่างมากก่อนจะหันหลังกลับ ผมคว้าแขนมันไว้

          "เดี๋ยว! เสือ เสือ เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป" ผมรีบลงมาจากเตียงจนล้มลงกองบนเตียง ไอ้เสือตกใจรีบปรี่มาช่วยพยุงลุกขึ้น ผมจับแขนมันไว้แน่นกลัวว่ามันจะหายไปอีก "อย่าเพิ่งไป นะ ขอร้อง อยู่คุยกับกูก่อน"

          "...ทำไมสภาพมึงเป็นแบบนี้" มันขมวดคิ้วแน่นกวาดสายตาไล่มองทั้งตัวของผม "ไม่ได้กินอะไรเลยรึไง ตาคล้ำด้วย เรียนหนักหรอ"

          "เปล่า ไม่" ผมส่ายหน้า "ไม่ ช่างกูก่อน มึงนั่งลง นั่งลง" ผมว่าอย่างกระวนกระวาย ดันตัวอีกฝ่ายให้นั่งลงบนเก้าอี้ ไอ้เสือนั่งลงตามท่าทางไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไหร่นัก

          "หรือมึงมีปัญหาอะไร"

          "บอกว่าช่างกูไง" ผมย้ำคำเดิม กวาดสายตามองรอบตัวมันบ้าง "แผล แผล นี่ก็แผล ทำไมมีแต่แผล ทำแผลรึยัง หาหมอรึยัง" ผมจับแขนมันพลิกดูนู้นนี่ นี่ก็รอยมีดบาด นั่นก็รอยช้ำ จนเกือบจะถอดเสื้อมันออกมาดูแล้วแต่ถูกมันหยุดไว้ก่อน

          "กูไม่เป็นไร หนาว กูไม่เป็นไร มึงหยุดร้องไห้ก่อน" ไอ้เสือใช้นิ้วโป้งของสองมือเช็ดดวงตาผมแผ่วเบา

          ผม...ร้องไห้หรอ

          "ฮึก กะ ก็มึงหะ หายไป ฮึก ทำไมหายไปไม่ติดต่อกูมาบ้างเลย ทำไมไม่กลับมาบ้างเลยปกติงานหนักแค่ไหนก็จะกลับมานี่นา แถมยังบอกให้ไอ้พวกนั้นปิดบังกูด้วยใช่ไหม ฮึก ทำไม ทำไมมึงต้องใจร้ายกับกูขนาดนี้ด้วย กูทำอะไรผิดขนาดนั้นเลยหรอ ฮึก มะ มึงเคยบอกว่าจะไม่ ฮึก ไม่ทิ้งกูไง"

          "หนาว" ไอ้เสือดึงผมไปกอดไว้ทันที รัดอ้อมแขนให้แน่นยิ่งขึ้น "กู กูขอโทษ กูขอโทษ นะ หยุดร้องไห้นะ กูผิดไปแล้วหนาว"

          ไอ้เสือกอดปลอบผมอยู่เกือบสิบนาที พอได้สติกลับมาก็หยุดร้องไห้ เอามือเช็ดน้ำตาไปไม่เข้าใจตัวเองไปว่าทำไมต้องร้องไห้ด้วย ปกติผมเป็นคนเก็บน้ำตาเก่งมากเลยนะ นี่ไหลแทบไม่หยุดเลย

          อาจจะเป็นเพราะเครียดสะสมมาเป็นเดือนแล้วแน่ๆ

          "โอเคขึ้นไหม?"

          "อะ อื้ม" ผมพยักหน้า "มึงบอกได้ไหมว่าไปไหนมา"

          "ทำงานไง"

          "แล้วทำไมไม่ติดต่อมาบ้างเลย"

          "งานด่วน" ไอ้เสือว่าพร้อมหลบสายตา ผมมองออกว่ามันโกหก

          "มึงโกรธกูเรื่องลินขนาดนั้นเลยหรอ" ผมถามเสียงเบาอย่างเสียใจ ไอ้เสือเงียบไม่ตอบคำถาม "กูไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องอะไรขนาดนั้น มึงไม่ชอบใครกูก็ยอมเลิกคุยหมด แต่พอมาถึงคนที่กูชอบจริงๆ ทำไมมึงไม่ยอมให้กูบ้างเลย"

          "..." มันก็ยังคงนั่งนิ่งเงียบ แสงสีนวลของดวงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามามองเห็นใบหน้าครึ่งเสี้ยวของอีกฝ่ายนิ่งสงบ ทว่าเจ็บปวดลึกอย่างสุดหัวใจ "มึงคบกับเขาแล้วหรอ"

          "เปล่า" ผมส่ายหน้า "เพิ่งเลิกคุยไปวันก่อน ไม่สิ อาทิตย์หนึ่งได้แล้วมั้ง"

          "ทำไมไม่คบล่ะ เพราะกูหรอ"

          "เปล่า" ผมส่ายหน้าอีกครั้ง "ตอนแรกว่าจะลองคบดูแต่ว่าแดนบอกให้ค่อยๆเป็นค่อยๆไป พอคุยกันนานไปก็รู้สึกว่าไม่ใช่" ผมบอกไปตามตรง มันรู้สึกว่าไม่ใช่จริงๆ แม้ว่าลินจะเป็นคนที่ตอนแรกรู้สึกว่าถูกชะตา แต่อาจจะเป็นการถูกชะตาแบบเพื่อนมากกว่า ตอนนี้เราก็ยังคุยกันบ้างในฐานะ

          "ดีแล้วนี่" ไอ้เสือตอบแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูเสื้อผ้า

          "มึงทำอะไร"

          "เก็บของ"

          "ไปไหน"

          "หาพี่กู"

          "นานไหม"

          "ไม่รู้"

          "จะกลับมาไหม"

          "...ไม่รู้"

          "ทำไม" ผมถามออกไปทันที "มึงไม่ชอบลิน กูก็ไม่ได้คุยกับเขาแล้วไง มึงยังจะโกรธอะไรกูอีก"

          "กูไม่ได้โกรธ แต่หนาว กู...กูแค่เหนื่อยใจมั้ง"

          "เหนื่อยใจอะไร"

          "มึงจะแต่งงานไหม"

          "ถามทำไม" ผมไม่เข้าใจ ทำไมจู่ๆถึงถามอะไรแบบนี้ออกมา

          "ตอบก่อน"

          "ตะ แต่งสิ กูเคยบอกแล้วไงว่าการมีครอบครัวคือความฝันของกู"

          "ครอบครัวที่มีพ่อ แม่ ลูกใช่ไหม"

          "ทำไม" ผมถามย้ำอย่างงุนงง "มันเกี่ยวอะไรกับที่เราคุยกันอยู่ตอนนี้หรอ"

          ไอ้เสือไม่ตอบอะไรแค่ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เก็บเสื้อผ้าในตู้ยัดใส่กระเป๋าต่อ

          "เสือ ตอบดิ" ผมก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เขย่าตัวมันเบาๆ "อ่า เพราะกูจะแต่งงานมึงเลยไม่ชอบใช่ไหม มึงทำไมเป็นแบบนี้วะ"

          "อะไร"

          "กูรู้ว่าทำไมไม่ว่าใครจะเข้ามาหากูมึงถึงไม่ชอบเขาหมดเลย เพราะมึงติดกู มึงน้อยใจที่กูจะไม่มีเวลาให้หรือสนใจอย่างอื่นมากกว่า" ผมพูดออกไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา "เหมือนตอนมอหกที่มึงเคยหลบหน้ากูแล้วมึงก็บอกเองว่าน้อยใจ จากนั้นกูก็พยายามคุยกับน้องคนนั้นน้อยลง"

          "จากนั้นกูก็ยอมให้มึงตลอด ไม่ว่าใครคนไหนกูเลิกคุยหมดเพียงเพราะคำที่มึงบอกว่าไม่ชอบ!" ผมเผลอตะคอกขึ้นเสียงอย่างอัดอั้น "จะใครก็ตาม แค่เริ่มคุยได้อาทิตย์เดียวกูก็เลิกคุยได้หมด พอกูไม่ยอมมึงบ้างเราก็ทะเลาะกัน มึงก็หลบหน้ากู ทำไมมึงทำอย่างนี้วะ!"

          "..."

          "มึงไม่คิดว่าตัวเองเห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอ ฮึก" ผมตะเบ็งเสียงไปและเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างเก็บกด "ใจคอมึงจะไม่ให้กูคบใคร ไม่ให้กูแต่งงาน มันจะเป็นไปได้ยังไง เรื่องธรรมดาของชีวิตคนๆหนึ่งปะวะ มึงจะอะไรกับเรื่องนี้หนักหนา เราไม่เคยทะเลาะกันเรื่องอื่นเลยแท้ๆ"

          "กูอะไรหนักหนาหรอ?" ไอ้เสือถามกลับ น้ำเสียงเรียบทว่าฟังดูเหมือนกำลังพยายามอดทนอยู่ "มึงก็เลิกคบกูไปดิ"

          "อะ อะไรนะ?" ผมถามอย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "เลิกคบ นี่มึงพูดง่ายๆอย่างนี้เลยหรอ เราเป็นเพื่อนกันมาหกปีแล้วนะเว้ย เราอยู่ด้วยกันมาตลอด" ผมพูดไปก็ร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ "กูไม่เข้าใจ กูไม่เข้าใจมึงจริงๆเสือ ฮึก"

          "..."

          "มึงเป็นคนที่กูไว้ใจที่สุดในชีวิต กูวางแผนไว้ว่าสักวันกูแต่งงานต้องมีมึงเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว งานแต่งมึงกูก็จะไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว ลูกเราก็จะเป็นเพื่อนกัน กูหวังให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไปนะเว้ย!!"

          "มันจะไม่มีแบบนั้น!" ไอ้เสือว่าเสียงดัง น้ำตาเริ่มไหลออกมาไม่ต่างกัน มันกำมือแน่น "มันจะไม่มีแบบนั้นแน่ ฮึก ถ้ามึงคิดฝันชีวิตไว้อย่างนั้น มึงคงไม่มีกูอยู่อีกแล้ว”

          ...คำพูดของเสือทำเอาผมปล่อยโฮออกมา หัวใจถูกบีบรัดอย่างเจ็บหน้าอกไปหมด อยากจะพูดอะไรสักอย่างออกไปแต่พูดไม่ออก

          "หกปีใช่ไหม" อีกฝ่ายถามทั้งน้ำตา "หกปีที่เราเป็นเพื่อน เหอะ ไม่จริงเลยหนาว มึงไม่เคยเป็นเพื่อนกู"

          "...ฮึก

ฮืออ"

          "กูชอบมึงก่อนที่กูจะมองว่ามึงเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ"

          "..."

          "ตั้งแต่มอสี่จนตอนนี้ปีสาม หนาว มันหกปีแล้วและมันนานมากสำหรับการแอบชอบใครสักคนอยู่ฝ่ายเดียว กูเจ็บทุกครั้งเวลาเห็นมึงคุยกับใคร หึงหวงมึงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ พร่ำเพ้อหามึงคนเดียวอย่างกับคนบ้า"

          "และในสายตามึงกูก็ได้แค่เพื่อน กูอาจเห็นแก่ตัว ใช่ แต่กูทนเห็นมึงไปรักกับคนอื่นไม่ได้ ที่หายไปนี่ก็คิดอยู่นานเลยล่ะ กูตัดสินใจแล้วว่าถ้าต้องทนเห็นมึงรักกับคนอื่น กูหายไปเลย"

          ผมยืนนิ่งไม่ตอบอะไร สิ่งที่ได้ยินนี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยว่าจะได้ยินมาก่อน ทั้งอึ้ง ตกใจและไม่เข้าใจไปในเวลาเดียวกัน รู้สึกว่าทั้งร่างกายรวมถึงหัวใจมันชาไปหมด

          ไอ้เสือชอบผม...จริงๆเหรอ

          "จะ จริงหรอ"

          "เหอะ คิดไว้แล้ว ต่อให้บอกออกไปตรงๆมึงก็อาจจะไม่เชื่อด้วยซ้ำ ให้กูรอมึงรู้ตัวเองคงไม่มีวันหรอก" ไอ้เสือเอนหลังเล็กน้อยพิงกับกำแพง ท่าทางเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ "ขอโทษที่ทำให้มึงร้องไห้"

          "..."

          "ขอโทษที่ทำให้รู้สึกแย่ด้วย ถ้าไม่เจอเหตุการณ์แบบนี้กูก็คงไม่กล้าสารภาพรักออกไปเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่เก็บมาตลอดหกปีหรอก"

          "สะ เสือ กู" ผมเรียกชื่อมันทั้งที่ยังไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไปดี ถึงไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อแล้วสินะ "กู กูควรทำยังไง ให้กูทำยังไง"

          ไอ้เสือกัดริมฝีปากท่าทางลังเล แต่สุดท้ายก็พูดออก "เปิดใจให้กูหน่อยได้ไหม"

          "...บะ แบบแฟนหรอ"

          "ใช่"

          "ทะ ทำไมมึงถึงชอบกูล่ะ กูคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันมาตลอด” ผมว่าไปตามความจริง ผมกับไอ้เสือน่ะเหรอเป็นแฟนกัน ผมคิดภาพไม่ออกเลย “คนเข้าหามึงเยอะแยะแต่ทำไมเลือกกู กูไม่ได้มีอะไรเหมาะกับมึงเลยนะ มึงไปชอบคนอื่นไม่ดีกว่าหรอ"

          “กูรักของกูมาหกปีแล้ว มึงไม่ต้องเสือกแสดงความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น!

          “...”

          “ถ้าไม่ใช่ผัว กูก็ไม่อยากเป็นเหี้ยอะไรกับมึงแล้ว!! กูจะให้เวลามึงหนึ่งอาทิตย์ตัดสินใจดีๆ อย่าคิดว่าเพราะสงสารหรือขาดกูไม่ได้เลยต้องเลือกเปิดใจ เพราะแบบนั้นแม่งโคตรใจร้ายกับกูเลย”

          “...”

          “นะ ลองไปคิดดูหน่อยได้ไหม” น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มกลายเป็นอ้อนวอน ทำเอาหัวใจของผมอ่อนยวบ “ไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่ช่วยมองกูในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่รักมึง”

         

         

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.874K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,500 ความคิดเห็น

  1. #11475 rnhaha (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 13:33
    .... T^T ร้องไห้แล้ว
    #11,475
    0
  2. #11406 LollipopPOPP (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 21:58
    ในที่สุดดดดดด หนาวให้โอกาสลูกเลาด้วยนะ แกเป็นคนดี แอบรักเทอมานาน
    #11,406
    0
  3. #11391 WanDayy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 16:47
    ฮือ หน่วงมากเลยค่ะ น้ำตาไหลทั้งตอนเลย;__;
    #11,391
    0
  4. #11373 milmil4413 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 10:50
    ทำไมกูต้องร้องไห้ สงสารเสืออ่า
    #11,373
    0
  5. #11341 Ttunp_xz<3 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 00:48
    โอ้ยพ่อ ในที่สุดก้ถึงเวลาที่ต้องพูด แง ไม่ชอบช่วงเวลาอย่างนี้เลย แต่ไม่เจอไม่ได้ แต่งดีจ้นอินไปหมดแล้ว
    #11,341
    0
  6. #11200 youngmaxzii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 00:10
    ถ้าไม่ใช่ผัว พี่เสือเเกก็ไม่ต้องการจะเป็นอะไรเลยนะน้องหนาว คิด ดีๆล่ะ อิอิ
    #11,200
    0
  7. #11184 eye232549 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 01:30
    ข้ามความกลัวได้เเล้วนะเสือ

    เก่งมากๆๆๆ👍
    #11,184
    0
  8. #11162 P.chonn3 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2564 / 02:52
    ฮือออ พี่เสืออออออ เก่งมากกกก
    #11,162
    0
  9. #11148 WangEn_Tuan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2564 / 07:30
    ฮื่อออออ ไอ่พวกต้าวววว
    #11,148
    0
  10. #11122 Kantima4288 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 21:03
    จะร้องงงว
    #11,122
    0
  11. #11086 8809802 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 11:48
    น้ำตาแตกทั้งคู่รวมรีดด้วย
    #11,086
    0
  12. #11074 apanap_knim (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 09:54
    น้อนเสือ แอแงงง
    #11,074
    0
  13. #10987 softless (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 23:22
    พี่เสือสู้ๆคับ น้องหนาวไปคิดดีน้า🥺🥺
    #10,987
    0
  14. #10900 panchaluk (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 12:50
    เจ็บอ่าาาา ไม่รู้ทำไมถึงเจ็บทั้งๆที่ไม่เข้าใจความรักเลย คุณไรท์แต่งดีมากจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะที่ทำให้รับรู้ถึงคำว่าแอบรัก ขอบคุณจริงๆ
    #10,900
    0
  15. #10857 iiiiiiiiimee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 16:45
    🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺
    #10,857
    0
  16. #10790 Aomiez Aom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 00:23
    ถ้าไม่ใช่ผัว กูก็ไม่อยากเป็นอะไรกับ-แล้ว 👏🏻👏🏻👏🏻 ต้องแบบนี้สิพี่เสือ
    #10,790
    0
  17. #10550 aratre (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 20:21
    ร้องไห้ให้พี่น้องสิงห์เสือ
    #10,550
    0
  18. #10539 charoenchit (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 07:18
    พี่เสืออออ แงงง ร้องไห้ตาบวม
    #10,539
    0
  19. #10384 Pcrm_sc (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 เมษายน 2564 / 00:19
    น้ำตาแตก🥲🥲🥲🥲
    #10,384
    0
  20. #10374 Mompunim (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 20:56
    พี่เสือออออขอโทษที่อ่านตกคำไปบ่างนะเพราะน้ำตาบังตัวหนังสือหมดเลยร้องไห้จนตาบวมเลย
    #10,374
    0
  21. #10348 momykps (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 12:11
    แง่งง ตอนนี้สงสารทั้งคู่เลย😭
    #10,348
    0
  22. #10325 TinyTNT (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 08:46
    หึ้ยย้ะะะะ นึกว่าเสือจะหนีหายไปนะเนี่ย ยอมบอกแล้วเหรอคะท่าน ดี!!!
    #10,325
    0
  23. #10260 Gunnoii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 เมษายน 2564 / 21:19
    น้ำตาแตกเลย แงงงงงง สงสารพี่เสือ
    #10,260
    0
  24. #10028 Nyoong (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 23:39
    และแล้ววันนี้ก็มาถึง ได้บอกว่ารักออกไปแล้ว แม้ระหว่างทางจะเสียน้ำตา สู้เขานายเสือ
    #10,028
    1
    • #10028-1 Nyoong(จากตอนที่ 32)
      20 เมษายน 2564 / 16:24
      ประทับใจประโยคนี้มาก "กูรักของกูมาหกปี ไม่ต้องแสดงความคิดเห็น" ก็คนเขารักอ่ะเนาะ
      #10028-1
  25. #9996 BaiTong23 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 20:19
    แต่เรื่องเดือนเร็วมากตอนนี้ นึกว่ายังอยู่ปี1
    #9,996
    0