#ช่วงนี้เดือนหนาว

ตอนที่ 29 : Chapter 28 : หล่อเหลาสาวเหลียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,665 ครั้ง
    7 เม.ย. 64

Chapter 28 หล่อเหลาสาวเหลียว

 



 

            คนอื่นไปเชียงใหม่กันก่อนแล้วเพราะมีกิจกรรมของคณะ แต่ผมกับเสือเลือกที่จะไปก่อนวันรายงานตัวแต่ไม่กี่วันเนื่องจากไม่ได้สนใจกิจกรรมอะไร ส่วนวันประชุมผู้ปกครองเองแม่ก็ไม่ได้ไป มันไกลจะลำบากแม่ซะเปล่าๆ ตอนแรกเราตั้งใจซื้อลูกหมาให้แม่ตัวหนึ่งเอาไว้อยู่เป็นเพื่อนแม่ ไม่อยากให้แม่เหงา ผลออกมาว่าแม่ชอบมันมากเลยขอไปซื้ออีกตัวหนึ่ง คราวนี้ไม่ใช่แค่ไม่เหงาแล้ว เรียกว่าชีวิตยุ่งจนวุ่นวายเลยดีกว่า

            พวกเราขนสัมภาระขึ้นเครื่องมาแค่เสื้อผ้าเท่านั้น ส่วนคอมกับมอเตอร์ไซค์ใช้วิธีส่งมาเอา พอลงเชียงใหม่ปุ๊บก็ตรงไปยังหอปั๊บ น่าเสียดายที่ได้ดูหอจากแค่ในรูป ไม่ได้มาดูเองกับตัว หวังแค่ว่ามันจะดูดีเหมือนในรูปนะ

            ตอนแรกตั้งใจว่าจะอยู่หอในคิดว่าน่าจะประหยัดดี แต่สงครามการจองหอในดุเดือดมาก เต็มภายในสองนาทีแรก เดิมทีเน็ตบ้านผมมันก็ไม่ได้แรงอะไรอยู่แล้ว เราจึงพ่ายแพ้ให้ศึกการต่อสู้ครั้งนั้นไป ความจริงผมสบายๆอยู่แล้ว อยู่ไหนก็ได้ขอแค่ได้ช่วยแม่ประหยัด ดีที่มีรูมเมทอย่างไอ้เสือ ราคาแพงแต่หารสองค่อยดีขึ้นหน่อย

            พอมาถึงหอ พบว่ามันกว้างกว่าที่คิดเยอะเลย ไม่แคบเกินกว่าผู้ชายตัวใหญ่สองคนจะอยู่ด้วยกัน ใช่ ผมพูดไม่ผิด ผู้ชายตัวใหญ่สองคน เพราะผมตัวใหญ่ แบบว่าอีกนิดจะเดอะฮัคแล้วเหลือแค่ไม่ได้ทาตัวเขียว ดูดีเหมือนในรูปเป๊ะ มีเฟอร์นิเจอร์ครบยันโซนทำอาหารที่คิดว่าไม่น่าจะได้ใช้ เตียงใหญ่หกฟุตพร้อมเครื่องนอน ห้องน้ำกับระเบียงก็กว้างดี เราเลือกชั้นบนสุดคือชั้นห้าเพราะหวังวิวสวยๆ

            หอเราราคาเจ็ดพัน หารสองก็สามพันห้า เป็นอะไรที่รับได้ ไอ้เสือผู้มีเมตตาบอกว่าจะออกค่าน้ำไฟให้ ผมเกรงใจชิบหายแต่พอโดนมันขิงว่ามันรวยมาก อยากใช้เงิน ทำงานไปได้เงินเยอะสัดก็ไม่รู้เอาเงินไปทำอะไร ผมเลยให้มันจ่ายค่าน้ำไฟอย่างที่มันอยาก ถ้าอวดอีกนิดกูจะให้จ่ายหมดแม่ง หมั่นไส้ไอ้เหี้ย

            “มึงชอบมั้ย”

            “ชอบดิ” ผมทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม “นอนสบายขนาดนี้กูจะตื่นไปเรียนได้อย่างไร”

“วิวก็ดีนะมึงมาดูดิ เห็นดอยด้วย”

            “ไหน” ผมเด้งตัวลุกขึ้น เดินไปนอกระเบียง “ดอยที่เราขึ้นไปไหว้พระเมื่อตอนนั้นปะ”

            “ใช่”

            “เออ ดีว่ะ” มันอาจจะไม่ได้เห็นวิวของดอยเคลียร์ขนาดนั้นเพราะมันไม่ได้สูงมากแบบคอนโด “ตอนแรกมึงกะจะอยู่คอนโด ถ้าเป็นคอนโดวิวคงดีกว่านี้”

            “มึงไม่ยอมอะ”

            “ใครจะจ่ายไหว”

            “กูซื้อเลยไง แล้วมึงก็มาเป็นรูมเมท”

            “ก็บ้าละ เกรงใจตายห่า”

            “ขี้เกรงใจ รำคาญว่ะ”

            “อ้าว งั้นไม่เกรงใจละ โอนเงินในบัญชีของมึงมาให้กูสักสามหมื่นดิ”

“เอาจริงปะล่ะ” ไอ้เสือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

            ผมทำหน้าเหม็นเบื่อ “ก็แย่ละ เบื่อคนรวยโว้ย ว่าแต่สามหมื่นนี่โอนได้ชิวๆเลยอ่อ”

            “ชิวเลย เหมือนสามบาทอะ”

            “เ-ดแม่ รวยขนาดไหนวะ” ผมหลุดขำพร้อมส่ายหน้าเบาๆ “อยากเห็นเงินในบัญชีมึงอะ อยากรู้ว่ารวยจริงหรือแค่โม้”

“อะ” ไอ้เสือยื่นหน้าจอมือถือให้ดู ผมนับจำนวนตัวเลขในใจแล้วเบิกตาโต “ถือว่ารวยไหมล่ะสำหรับมึง”

            “เศรษฐี!” ผมว่าเสียงดัง สามหมื่นนี่ถือเป็นเศษเงินได้เลยอะ เหมือนหมิ่นประมาทมันที่ขอแค่สามหมื่น กูน่าจะขอสักสามล้าน “เสี่ยเสือ อย่าลืมผมนะครับ เดี๋ยวเรื่องงานบ้านผมทำหมดเลย แบบว่าซักผ้าล้างจาน...เอ แต่อยู่บ้านกูก็ทำนี่หว่าไอ้สัด”

            “ก็มึงไม่ให้กูช่วยอะ”

            “ตอนนั้นเครื่องซักผ้าพัง” ผมว่าขึ้น “ขอให้มึงมาช่วยซักผ้า ขยี้เสื้อขาด กูงงไอ้สัดแรงเยอะไปไหน ไม่ใช่แค่คราบสกปรกหายนะ เสื้อจะหายตาม ล้างจานก็ทำจานแตกตลอด ถูพื้นไม้ถูพื้นก็หัก อยู่เฉยๆไปเถอะกูทำเอง ถือเป็นค่าน้ำไฟด้วย”

“จ้างคนมาทำไม่ดีกว่าหรอวะ”

            “อ้าวแล้วกูจะทำไรงั้นอะ”

            “อยู่เฉยๆ”

            “ก็ดี แต่มัน...ไม่ดีกว่า กูทำเป็นปกติอยู่ละ” ผมว่า ให้ไอ้เสือมันจ้างคนมาทำความสะอาดก็ดีหรอก แต่ผมว่าผมไม่ค่อยชอบให้มีคนที่ไม่รู้จักมาอยู่ในห้องบ่อยๆเท่าไร

            “แล้วแต่”

            ผมกลับมาจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ ในระหว่างนั้นก็นึกขึ้นได้ “เออแล้วต่อจากนี้มึงจะเข้ากิจกรรมรุ่นปะ อย่างรับน้องงี้”

            “แล้วแต่มึงอะ”

            “ว่าแล้ว คำนี้ตลอด” ผมลอบถอนหายใจ ไอ้นี่มันจะขี้เกียจคิดไปไหน “วิศวะรับน้องโหด มึงเอาไง”

            “มึงจะเข้าปะล่ะ”

            “กูไม่ได้สนใจ แต่อยากแอบได้เกียร์ ถ้าวันไหนเกิดอยากเข้าคงเข้า วันไหนไม่อยากเข้าก็ไม่เข้าล่ะมั้ง” ผมว่าไปตามความคิด “แต่กูไม่ชอบคนตะคอกใส่อะ เคยเห็นคลิปว้ากแล้วไม่โอเค แม่กูยังไม่เคยตะคอกใส่กูเลยมึงเป็นใครมาตะคอกใส่กู”

            “นั่นดิ เป็นใครวะมาตะคอกใส่มึง พูดละขึ้นเลยไอ้สัดเอ๊ย”

            “เราเปิดก่อนเลยไหมล่ะ” ผมว่าขึ้นขำๆ “สอนมวยพี่เขาหน่อย”

            “มึงเปิดเลย กูตาม”

            “อันธพาลจังวะพวกเราเนี่ย” ผมหลุดหัวเราะเล็กน้อย “พูดแล้วคิดถึงสนิมย้อย แต่ก็ดีแล้วล่ะที่แยกกัน ไม่งั้นข่าวลือเหี้ยๆกูได้ทั่วมอแน่”

            “จ๊าบมันไปต่อไหน”

            ผมขมวดคิ้วครุ่นคิด “จำไม่ได้ว่ะ ไม่ไกลจากแถวบ้านหรอกมั้ง หมายถึงจังหวัดไม่ไกลนะ ไม่เหมือนพวกเรา พากันมาซะไกลเลย”

            “จริง”

            “เออแล้วเรื่องงานของมึงอะ”

            “ก็ไม่มีไร เข้าไปใหม่ก็เหมือนไปเป็นเด็กใหม่ อาจจะโดนรับน้องที่โหดกว่าคณะ”

            “เป็นลูกชายหัวหน้าแก๊งก็ต้องเป็นไปเด็กใหม่หรอ นึกว่ามึงจะสามารถเดินเอามือยัดกระเป๋ากางเกงเข้าไปได้เลยเท่ๆ ไม่หรอ”

            “ไม่” คนข้างๆส่ายหน้า “ตอนไปฮ่องกงก็เหมือนกัน จำไม่ได้หรอ”

ผมพยักหน้า “ก็พอจำได้ที่มึงโดนซะโหดเลย เพื่อทดสอบฝีมือใช่เปล่า แต่ไม่คิดว่าที่นี่จะทำเหมือนกัน”

            “ทำเหมือนกันหมดแหละ แต่ไม่ถึงเดือนกูก็ขึ้นเป็นคนคุมแล้วล่ะ”

            “จริงมึง” ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “เพื่อนกูใครจะโหดเกิน เออ ว่าแต่เสียดายที่เราอยู่กันคนละสาขาว่ะ”

“นั่นดิ เสียดายชิบหาย มึงเสือกหลบกูอะ”

            “แหม หลบเหี้ยไร กูสอบติดก็บุญหัวแล้วจ้า” ผมพับเสื้อผ้าใส่ตู้ไปเรื่อยๆ

“ไม่ได้อยู่กับมึงกูก็ต้องหาเพื่อนใหม่อะดิ ส่วนมึงก็อยู่กับฟิลด์?”

            “ใช่” เพราะฟิลด์อยู่สาขาเดียวกับไอ้เสือ ส่วนมิกอยู่สาขาเคมี “มึงเข้ากับคนง่ายอยู่แล้ว เดี๋ยวก็ได้ เพื่อนอะ”

            “มึงคิดว่ากูเข้ากับคนง่ายหรอ?” ผมเลิกคิ้วถามกลับ ได้รับการพยักหน้าแทนคำตอบ “งั้นมั้ง กูยังไงก็ได้อะ”

            “แล้วมึงก็เป็นคนจริงใจด้วย”

            “หือ”

            “กับเพื่อนอะมึงให้หมด”

            “จริง แต่มึงพิเศษ ไม่ต้องน้อยใจไปหรอกนะ ได้เพื่อนใหม่ก็ไม่ลืมมึงหรอก” ผมยิ้มพร้อมตบบ่ามัน ไอ้เสือยิ้มบางส่งกลับมา ที่ผมพูดแบบนั้นเพราะกลัวมันน้อยใจอีก

 

            ...

 

            ผมในชุดนักศึกษาที่ไม่คุ้นชินมากนัก หอบแฟ้มที่เต็มไปด้วยเอกสาร แยกกับไอ้เสือตั้งแต่ทางเข้าห้องเพราะวันนี้เป็นวันรายงานตัว รุ่นพี่จะมาช่วยตรวจดูเอกสารและพาไปโดยนัดหมายที่ห้องประชุมใหญ่ของคณะก่อน

            เดินตรงไปยังแถวที่เขียนไว้ว่าสาขาไฟฟ้า นับจำนวนเก้าอี้พร้อมกับเลขรหัสของตัวเอง พอเจอแล้วก็มุ่งตรงไปนั่ง ทางฟากซ้ายของผมกำลังคุยอยู่กับอีกคน ส่วนฟากขวากำลังว่างอยู่ ผมนั่งลงตรงเก้าอี้ของตัวเอง ฟังรุ่นพี่พูดอธิบายถึงเรื่องต่างๆพอถึงเวลาแล้วก็ปล่อยให้ไปทีละแถว ไอ้คนที่อยู่ฟากขวาของผมก็ยังไม่มา

            มาต่อแถวหน้าตึกแล้ว มันก็ยังไม่มา สงสัยจะสละสิทธิ์ไม่เรียนแล้วล่ะมั้งไม่ก็มาสาย ถ้ามาสายตอนนี้ต้องยื่นทำเรื่องทีหลังซึ่งเคยอ่านเจอมาว่ามันยุ่งยากมากเลย ผมกำลังจะยื่นเอกสารให้จุดตรวจแรกจู่ๆก็มีคนวิ่งเข้ามาแทรกข้างหน้า เป็นคนที่สูงน้อยกว่าผมนิดหน่อย ทั้งร่างหอบด้วยความเหนื่อย ชิงยื่นเอกสารให้ก่อนผม

            หันมามองพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ เดาว่าคงวิ่งมาสุดชีวิต

            “โทษทีกูเป็นคนรหัสก่อนหน้ามึง ขอยื่นก่อนนะเดี๋ยวโดนตัดสิทธิ์”

            “อะ...เออ ได้ดิ”

            “นอร์ธ”

            “เดือนหนาว”

            “โอเค สุดยอด แฮ่ก ชื่อเพราะว่ะ” คนที่ชื่อนอร์ธหอบแฮ่ก เอามือเท้าเอวก่อนจะรับเอกสารที่ได้รับการตรวจเรียบร้อยแล้วคืนมา “ขอบคุณครับ” แล้วก้าวเท้าออกจากแถวไปนิดหน่อย มันยืนรอจนกระทั่งเอกสารของผมตรวจเสร็จเหมือนกัน

            “ทำไมมาสาย” ผมชวนคุย

            “ตื่นสาย แล้วทำไมมาเร็ว”

            “...” ผมขมวดคิ้วหันไปมองมัน “ตื่นเร็ว”

            “เออก็จริง กูถามทำไมวะ โทษทีพอดีเมื่อคืนนอนน้อย”

            “ได้ไปกิจกรรมที่พวกรุ่นพี่นัดปะ”

            “ไปครั้งเดียว”

“ทำไมอะ”

            “มันไม่ค่อยสนุกอะ แล้วได้ไปปะ”

            “ไม่เลย”

            “ทำไมอะ”

            “เพิ่งมาถึง” ผมตอบไปตามความจริง

            “มานานแล้วไม่ใช่หรอ”

            “...ไม่ หมายถึงที่มาเชียงใหม่นี่ดิ แบบว่าเพิ่งมาถึงวันก่อนเองเลยไม่ได้มาร่วมกิจกรรม”

            “หยอกๆ รู้หรอกน่า” นอร์ธหลุดขำออกมาเล็กน้อย รู้สึกสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่บางเบา ไม่ตึงเครียดได้ดีเลย คิดว่าเราน่าจะเข้ากันได้นะ “มาไกลหรอ”

            “ไม่ไกลนะ หออยู่หลังมอนี่เอง”

            “อ๋อ” อีกฝ่ายพยักหน้า “หมายถึงภูมิลำเนาเดิมอะไอ้สัด”

            เจอกันไม่ถึงสิบห้านาทีด่ากูไอ้สัดแล้ว อย่างชอบเลยไอ้เหี้ยเอ๊ย “ไกลอยู่ มึงอะ”

            “ไม่ไกลนะ จังหวัดข้างๆนี่เอง”

            “เป็นคนเหนือหรอ” ผมเลิกคิ้วถาม

            “ขึ้นอยู่กับว่าเหนืออะไร ถ้าเหนือว่ามึงก็ได้อยู่”

            “เอาเรื่องจัด” ผมหลุดขำ “นึกว่าเป็นคนใต้”

            “ใต้ไหน”

            “ใต้ตีนกูนี่แหละไอ้เหี้ย” ผมว่าอย่างอดไม่ได้ ไอ้เชี่ยนี่แม่งกวนตีนกับคนที่เพิ่งรู้จักขนาดนี้ได้ไงวะ แถมผมยังเสือกเล่นต่อกับมันได้อีก เราสองคนหลุดขำออกมาเสียงดัง พากันเดินตามจุดตรวจเอกสารไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีก็ตรวจเอกสารเรียบร้อยแล้วและแน่นอนผมคิดว่าผมกับไอ้นอร์ธเราสนิทกันแล้วนะ ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงนี่แหละ

ปกติคุยกับคนเพิ่งเจอกันอย่างนี้หรอ” ผมถามอย่างสงสัยในขณะที่มันบอกว่านั่งรอเพื่อนในสาขาอีกสองคน ผมเองก็รอไอ้เสือ นัดมันมาที่ม้านั่งแถวหน้าคณะ มือก็ถือไอศกรีมกินไปด้วย

            “เปล่า แต่แบบ...รู้สึกว่ามึงคุยได้อะ” นอร์ธตอบพร้อมกัดไอศกรีมไปคำใหญ่ “อีกอย่างนอนน้อยด้วย พูดไปเรื่อยเปื่อยอะ แต่ถ้ามันทำให้นายไม่สบายใจเราจะพูดดีๆกับนาย”

“...อย่าเลย กูรู้สึกว่ากำลังฝืนอย่างมาก” ผมส่ายหน้าเบาๆ “ถูกของมึงแหละ กูคุยได้หมด พูดแบบนี้ดีกว่า กับเพื่อนกูหยาบหมดอะส่วนใหญ่”

            “ใช่มั้ยล่ะ กูดูคนไม่ผิดเลย”

            คือกูดูเป็นคนหยาบว่างั้นเถอะ

“ทำไมนอนน้อย”

            “เล่นเกมเพลินไปหน่อย”

            “เล่นเกมด้วยหรอ เกมไรอะ”

            “xx

            ผมหันขวับ “เกมโปรดกูเลย ตำแหน่งไร”

            “แครี่ มึงอะ”

            “มิด เชี่ย” ผมตบเข่าฉาด “มึงเก่งปะ”

            “เก่งเหี้ยๆเลย”

            “เอาแบบไม่โม้”

            “ไม่โม้?” นอร์ธเลิกคิ้ว “แครี่ระดับโลกอะ”

            “เชรด กูได้แครี่แล้วว่ะ” ผมว่าอย่างดีใจเพราะเวลาเล่นกันทีไรทีมผมขาดแครี่ทุกที มิดเลนนับเบอร์วันอย่างผมต้องไปแครี่ให้ แน่นอนว่าเกมแม่งพังยับ กูแครี่ไม่เป็นไม่พอ คนอื่นเล่นมิดเลนก็ไม่ช่ำเท่ากูอีก “ทีมกูโคตรขาดแครี่เลย”

            “กูเลยคนที่พวกมึงขาด ไม่ทำให้ผิดหวัง”

            “เล่นปะ เห็นอยู่ร้านหนึ่งหลังมอ”

            “เอาดิ เพื่อนมึงครบเลยปะล่ะ”

            “ไม่ครบ ขาดแครี่กับท็อป กูมิด ไอ้เสือป่า ไอ้มิกซับ” ผมว่า ไอ้ฟิลด์พอท็อปได้แต่กาก ไม่ได้กากมากหรอก อยู่ในระดับที่รับได้แต่ไม่คิดพึ่งพา

            “แครี่ก็กูไง”

            “เออ มึงแครี่ หวังว่าจะระดับโลกจริง ไม่ใช่ว่าเป็นฝีปากนะที่ระดับโลกอะ”

            “ทีมมึงก็เหมือนกันเถอะ ขอให้เอากูอยู่” ไอ้นอร์ธขิงตอบ ยักคิ้วให้อย่างน่าหมั่นไส้ “ขาดออฟเลนหรอ สเก็ตเลย โหด”

            “เคยเล่นกันยัง”

            “ก็เล่นกับมันนี่แหละเมื่อคืนอะ โหดจริงรับประกัน”

“ไปเล่นกันปะล่ะ กู มึง ไอ้เสือ ไอ้มิกกับคนที่ชื่อสเก็ต ห้าคน” ผมเสนอ อีกฝ่ายพยักหน้ารับแทบจะทันที “เมื่อไหร่ดี”

            “คืนนี้มั้ย”

            “กูยังไม่ได้เอาคอมมานี่ดิ” ผมว่า

            “ร้านเกมเยอะแยะ”

            “งั้นค่อยนัดกัน มึงเอาไลน์มาดิ” เราจัดการแลกไลน์กัน

            “แล้วคนที่ชื่อเสือกับมิกนี่เพื่อนโรงเรียนเก่ามึงหรอ”

            “ใช่ แต่อยู่คนละสาขา” ผมตอบ “โน้นไง พูดถึงก็มา” ผมชี้ไปที่ไอ้เสือ ไอ้ฟิลด์และไอ้มิกที่กำลังเดินมาทางนี้ สายตาหลายคู่ที่อยู่แถวนี้กำลังรวมกันมองไปยังจุดเดียว คือผู้ชายตัวสูงหน้าตาหล่อเหลาเอาการตรงนั้น ถึงจะไม่ใช่ตัวเองแต่ก็ภูมิใจแทนเพื่อนว่ะ เพื่อนผมแม่งหล่อจัด

            “คนไหนเป็นใครบ้าง”

            “เรียงตามที่เดินมาก็มิกกี้ การ์ฟิลด์ แล้วก็ไทเกอร์”

            “อ่อ แต่ก็เรียกสั้นๆแบบมิก ฟิลด์ เสือ งี้หรอ”

            “ใช่”

            “เ-ดโด้ เอาเรื่องว่ะคนที่ชื่อเสือ อย่างเด่น แล้วสูงคนละเท่าไหร่กันวะ กูไม่คุยด้วยละนะรู้สึกต่ำเตี้ย”

            “หล่อปะเพื่อนกู”

            “หล่อ” ไอ้นอร์ธพยักหน้า “หล่อเหลาสาวเหลียวหมดคณะ เพื่อนมึงจริงปะ ไม่ใช่ว่าเขาเดินผ่านไปกูจะขำให้”

            “เพื่อนกูจริง เพื่อนรักกูเลยเนี่ย”

ไอ้เสือเดินมาถึงก็นั่งลงข้างๆผม “เฮ้อ ยุ่งยากชิบหาย แค่ยื่นเอกสารต้องให้ยุ่งยาก”

            “จริง เออเสือ นี่นอร์ธ เพื่อนสาขากู นอร์ธนี่ไทเกอร์”

            “เออ หวัดดี”

            “หวัดดี”

            “นี่ฟิลด์กับมิก” ผมแนะนำต่อ

            “ชื่อนอร์ธ” คราวนี้นอร์ธแนะนำตัวเองพร้อมโบกมือทักทายเล็กน้อย “เห็นเดือนหนาวบอกว่าเสือกับมิกเล่นเกม xx โหดหรอ”

            “ไทเกอร์”

            “ฮะ?”

            “เรียกไทเกอร์ดีกว่า”

            “โอเค” ไอ้นอร์ธยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจมากนัก “คืนนี้นัดกันละนะ เล่นกัน กูคือแครี่ที่ทีมพวกมึงต้องการมานาน ขอให้เล่นโหดอย่างที่ไอ้หนาวมันโม้ไว้แล้วกัน”

            “โฮ่” ไอ้มิกหลุดขำ “ปากแจ๋วว่ะเพื่อนใหม่มึง ได้ดิ เจอกันคืนนี้”

 

 

 

 

 

 

♞♞♞

 

 

            “หนาว กูว่ามันเล่นเก่งนะ แต่ปากมันก็เก่งด้วย” ผมกระซิบบอกหนาวหลังจากที่หนาวแนะนำเพื่อนใหม่ที่ชื่อนอร์ธให้รู้จัก ทีมเราขาดคนเล่นตำแหน่งแครี่กับออฟเลนมานานแล้ว พอได้นอร์ธกับสเก็ตมามันก็ครบพอดี แต่คนที่ชื่อนอร์ธมันปากแจ๋งเกินไปหน่อยว่ะ คือทีมเขาเล่นพลาดก็พิมกวนตีนเขา ขิงเขาบ้าง แบบว่าหาตีนไปทั่วเลย

            ส่วนเพื่อนใหม่ของหนาวอีกคนชื่อสเก็ตกับอิคคิว สเก็ตเล่นออฟเลนเก่ง เป็นตำแหน่งที่ทีมเราขาดเหมือนกัน ที่ผ่านมาเป็นไอ้ฟิลด์เล่นซึ่งฟิลด์มันไม่ได้เล่นเก่งอะไรมากมาย ถ้าต้องเล่นจริงจังขึ้นมามันก็พึ่งพาไม่ค่อยได้หรอก ส่วนหนาวเก่งที่สุดในโลกอยู่แล้วต่อให้ตายเป็นยี่สิบครั้งก็ยังถือว่าเล่นเก่ง

            “คนปากเก่งก็เป็นตำแหน่งที่ขาดเหมือนกัน” หนาวว่า

            “ก็จริง แต่มันเป็นตำแหน่งที่ต้องมีเหรอวะ โคตรนักเลงคีย์บอร์ดไอ้สัด”

            “เหมือนได้ยินคนนินทากูนะเนี่ย” นอร์ธเงยหน้าขึ้นหรี่ตามอง “แต่พวกมึงเล่นเก่งอะ สบายใจ”

            “จ้า” หนาวว่า และคืนนั้นทั้งคืนเราก็เล่นเกมกันจนร้านปิด ซึ่งกว่าร้านจะปิดก็ดึกดื่น แวะซื้อโอเด้งมานั่งกินกันห้าคน ไม่ต้องถามว่าฟิลด์ไปไหน ไปหาพี่ผู้หญิงคนนั้นแล้ว พอเล่นเกมก็ยิ่งสนิทกันเร็ว ผมว่าคนที่นอร์ธมีอะไรหลายอย่างคล้ายหนาวมาก ทั้งนิสัยหรือแม้กระทั่งคำพูดจา ดูเป็นคนง่ายๆสบายๆ ไม่ตึงเครียด น่าจะเข้ากับหนาวได้ดีเลยล่ะ แต่หวังว่ามันจะไม่มาแย่งตำแหน่งอันดับหนึ่งของผมนะ

            หมายถึงตำแหน่งเพื่อนอันดับหนึ่งน่ะ ถึงจะไม่ได้อยากเป็นเพื่อนแต่ว่า...มันก็ถือว่าดีแล้วปะวะ เอ้อ นอกจากเป็นเพื่อนอันดับหนึ่งแล้วกูยังเป็นคนที่หนาวรักและขาดไม่ได้ด้วย คิคิ

            ผ่านวันรายงานตัวไปก็มีกิจกรรมของคณะมาเรื่อยๆ พวกเราไปบ้างไม่ไปบ้าง แต่มีอย่างหนึ่งที่พลาดไม่ได้คือการเข้าชมรม แน่นอนว่าผมกับหนาวเข้าอยู่แล้ว รวมถึงมิกและฟิลด์ด้วย กิจกรรมคณะที่พวกรุ่นพี่จัดก็ดีบ้างไม่ดีบ้าง ผมเกลียดตอนโดนว้ากมากเพราะหนาวไม่ชอบ ถึงจะไม่ได้นั่งใกล้กันผมก็แอบมองหนาวอยู่บ่อยๆ ถ้าหนาวทำสีหน้าไม่ดีขึ้นล่ะเมื่อไหร่ล่ะก็ไอ้พวกรุ่นพี่พวกนั้นเจอผมต่อยคาห้องประชุมแน่

            พอเข้าสู่ช่วงที่ไม่มีอะไรน่าสนใจคือการประกวดดาวเดือน หนาวชอบหายไปกับรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อใบเตย ซึ่งมันทำให้ผมกังวลมาก มากถึงมากที่สุด ผมแอบตามไปทุกครั้งที่ทั้งสองคนนัดเจอกัน แต่เท่าที่แอบตามไปดูก็พบว่าทั้งคู่แค่ไปกินบิงซู คุยอะไรก็ไม่รู้แล้วกลับ

            “มึงชอบหายไปกับเขาเนาะรุ่นพี่คนนั้นอะ” ผมว่าอย่างน้อยใจอยู่เต็มอกหลังจากหนาวเปิดประตูห้องกลับเข้ามา นั่งอยู่บนเตียงโดยไม่ได้หันไปมองอีกฝ่าย

            “มึงใช้คำว่าชอบหายไปหรอ สองครั้งอะนะ”

            “เออ”

            “นี่น้อยใจกระทั่งรุ่นพี่หรอเนี่ย” หนาวหลุดขำแต่แน่นอนว่าผมไม่ขำด้วย “อะๆ บอกความจริงก็ได้ เขาขอให้กูช่วยมาคุยกับมึงเรื่องให้มึงไปประกวดเดือนโดยจะเลี้ยงบิงซูกูสองรอบ เขาเป็นตัวแทนกองประกวดของคณะเราน่ะ ทุกคนเห็นพ้องตรงกันว่ามันมึงต้องมาประกวด”

            “ฮะ?” ผมเลิกคิ้ว “แค่นั้นอะนะ?”

            “แค่นั้นอะไร ประกวดเดือนเลยนะ” หนาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส พยายามทำให้มันดูน่าตื่นเต้น แต่ในหัวผมคิดแค่ว่าไปคุยกันแค่นั้นจริงๆหรอวะ อาจจะจริงก็ได้เพราะหนาวคงไม่โกหก อีกอย่างตอนไปกินบิงซูก็แค่เวลาสั้นๆเกินกว่านะจะเป็นการเดท “นะมึง ลองดู มึงหล่อเท่ขนาดนี้ต้องโชว์หน่อยดิ”     

            “ไม่เอา” ผมปฏิเสธทันที “เขาหลอกใช้มึงแบบนี้กูไม่โอเคเลย”

            “หลอกใช้อะไรวะ แค่เลี้ยงบิงซูเอง”

            “นั่นแหละหลอกใช้” ผมยืนยันคำเดิม “โดยการเลี้ยงบิงซู กูก็เลี้ยงได้แถมเลี้ยงร้านดีกว่านั้นด้วย”

            “เดี๋ยวนะ รู้ได้ไงว่าไปร้านไหน” หนาวนิ่งไป นั่นทำให้ผมต้องหันไปมอง ชิบหายละเผลอปากไป “มึงแอบตามไปดูหรอ!

            “ก็...ก็กูเป็นห่วง มึงยิ่งโง่ๆอยู่ โดนหลอกทำไง เนี่ย แล้วก็โดนหลอกจริงๆ” ผมเริ่มล่กเล็กน้อยกลัวว่าหนาวจะโกรธที่ผมแอบตาม “หนาว กูขอโทษ กูแค่ห่วงอะ”

            “ไม่ได้โกรธหรอก” หนาวปัดมือ “ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างนั้น”

            “กะ...ก็กลัวมึงโกรธ” ผมห่อไหล่ลง

            “ไม่ได้โกรธหรอก เป็นมึงด้วยไง กูโกรธไม่ลง”

            “จริงนะ” ผมยืดตัวตรงขึ้นอย่างดีใจ

            “จริง” หนาวย้ำ “แต่มึงต้องไปประกวดเดือน”

            “ไม่เอาอ่า” ผมยังคงปฏิเสธ เดี๋ยวมีคนเข้าหาเยอะ กลัวหนาวจะไม่สบายใจ “กูหล่อเท่ให้มึงเห็นคนเดียวก็พอแล้ว”

            “ไม่ได้ดิ หล่อเท่มันต้องโชว์ นะมึงนะ เอาจริงกูเองก็อยากเห็นมึงไปประกวดเหมือนกัน อย่างพวกเดินแบบอะไรงี้มึงไม่เคยทำใช่ไหมล่ะ กูอยากเห็นอะ นะนะ”

            “...” ผมนิ่งไปเมื่อหนาวเริ่มอ้อนและเอ่ยปากว่าอยากให้ผมไปประกวด ใจผมอ่อนลงอย่างง่ายดาย “ก็ได้”

            “เย้ตื่นเต้นว่ะ กูจะไปเฝ้ามึงเลยที่กองประกวด”

            “แบบนั้นก็ดีนะ แต่ว่ากูต้องทำไรบ้างยังไม่รู้เลย”

            “กูก็ไม่รู้แต่เดี๋ยวก็รู้แล้วล่ะ”

 

            ...

 

            เป็นอีกวันที่ต้องซ้อมชมรม ถึงจะเล่นเก่งแค่ไหนก็ยังเป็นปีหนึ่งยังต้องฟังพวกรุ่นพี่ที่เล่นกากกว่ามาก ในขณะที่ผมวิ่งเสร็จแล้วมานั่งรอคนอื่น หยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มแก้คอแห้ง ไอ้ฟิลด์ที่มาซ้อมสายเดินมานั่งลงข้างๆม้านั่งข้างสนาม

            “ทำไมมาสายวะ”

            “ไปส่งพี่หญิงมา”

            “ติดสาว”

            “มึงก็ติดหนาว”

            “แน่นอน” ผมยักไหล่ยอมรับ “วันนี้หนาวใส่เสื้อบอลกูด้วย แม่งโคตรน่ารักเลย”

            “สรุปมึงสมัครเดือนหรอ”

            “หนาวบอกอยากเห็น ไอ้กูมันจะไปปฏิเสธได้ยังไง”

            “มันให้เขาหมดละอะเนาะใจเรา”

            “ถูก” ผมยกนิ้วโป้งให้ไอ้ฟิลด์

            จู่ๆเสียงด้านหลังของใครบางคนก็ดังขึ้น

            “อ้าว มึงชอบไอ้หนาวหรอ”

            ผมหันขวับไปมองทันที

            ...ไอ้นอร์ธ

          เชี่ย มันมาจากไหนวะ

     เชี่ยยยยยยย ชิบหายแล้ว!!!!

           

 

 

 

           

 

 #ช่วงนี้เดือนหนาว

คอมเมนต์ให้กำลังใจเราหน่อยนะคะ ; - ;

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.665K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,685 ความคิดเห็น

  1. #11495 Maprang'ma (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2564 / 09:03
    โป๊ะแล้วพ่อเสือ~~~ 55555555555
    #11,495
    0
  2. #11476 Passawee38 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 13:47
    พี่โจมาแล้ว นอร์ธก็ต้องมา
    #11,476
    0
  3. #11460 kanxz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2564 / 20:25
    นอร์ธท็อปฟอร์มตลอด5555555555566
    #11,460
    0
  4. #11423 Ratty_milk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2564 / 00:45
    นอร์ธมาแล้วว คิดถึงนอร์ธๆๆ
    #11,423
    0
  5. #11382 WanDayy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 14:08
    เนี่ย นอร์ธต้องมาช่วยพายแน่เลยๆๆๆ
    #11,382
    0
  6. #11371 milmil4413 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 10:15
    นอร์ธมาแค่นี้ก็ขำละ😂😂
    #11,371
    0
  7. #11337 Ttunp_xz<3 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 00:14
    555555566666
    #11,337
    0
  8. #11163 airssara (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2564 / 03:09
    จุดเริ่มต้นของการกุมความลับที่นาซ่าก็ยังไม่รู้ แต่นอร์ธรู้แล้ว 5555555
    #11,163
    0
  9. #11102 0889935924 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 15:02
    นอร์ธ คิดถึงๆๆๆ❤️❤️
    #11,102
    0
  10. #11079 8809802 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 10:28
    นอร์ธผู้กุมความลับไทเกอร์คนกากกก 55555
    #11,079
    0
  11. #11055 gizo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 03:47
    นอร์ธ ผู้กุมความลับมาล่ะ 5555555
    #11,055
    0
  12. #10927 softless (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 22:34
    เจ้านอร์ธ!!5555555555555555
    #10,927
    0
  13. #10874 Mengnoi J. KanNy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 21:56

    นอร์ธรู้ โลกรู้ คิดถึงเฮียโจฮันนนนนนนนนนนนนนนน

    #10,874
    0
  14. #10547 aratre (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 19:29
    พี่โจ มาแล้วตอนก่อนๆนี้ ตอนนี้นอร์ธ กะมา รู้ละว่าเสือจะได้ตอบแทนเรื่องไร
    #10,547
    0
  15. #10537 P.chonn3 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 04:22
    5555555น้องแดนคายตะคาบกัปตันให้น้องนอร์มาแทน ช่วยกันพายย
    #10,537
    0
  16. #10533 Aomiez Aom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 00:55
    นอร์ธมาแล้ววววว
    #10,533
    0
  17. #10264 realtgx (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 เมษายน 2564 / 05:25
    เห็นความวุ่นวายมาแต่ไกลเลยนอร์ธ ถามจริงงงง555555
    #10,264
    0
  18. #10261 mew_406 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2564 / 21:44
    นอร์ธมันเริ่มจากตอนนี้นี่เอง555555555
    #10,261
    0
  19. #10134 NatthakanSangari (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 23:26
    จุดเริ่มต้นึวามโบ๊ะบ๊ะนี่เองงง5555555
    #10,134
    0
  20. #9857 KM_Tookta (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 07:07
    นอร์ธธธธธธธธธ 555
    #9,857
    0
  21. #9855 Pimthing (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 02:31
    คิดถึงพี่โจเลย
    #9,855
    0
  22. #9849 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 21:35
    อ่านไปแล้วก็คิดถึงบรรยากาศที่มอไป
    #9,849
    0
  23. #9846 BaiTong23 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 20:39
    55555 ชิบหายของจริงจ้า
    #9,846
    0
  24. #9786 11-12 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 15:37
    ขำไม่หวายยยยยย
    #9,786
    0
  25. #9779 Pimpichx (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 14:09
    โอ้ย น้อท5555555 นายมันที่สุดในใจเลยว่ะ
    #9,779
    0