#ช่วงนี้เดือนหนาว

ตอนที่ 27 : Chapter 26 : ณัฐกรณ์ นอนน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,748 ครั้ง
    1 เม.ย. 64

 

 

 

Chapter 26 : ณัฐกรณ์ นอนน้อย

 



 

           

“จอดตรงนี้”

            “ตะ แต่ว่า...”

            “จอดตรงนี้” ผมย้ำก่อนรถจะหยุด เดินลงจากรถมาพร้อมถอดเสื้อนอกพาดบ่า ท่ามกลางความมืดสลัวของแสงไฟข้างทางและแสงจันทร์ ล้วงบุหรี่ในกระเป๋ากางเกง พักหลังผมกลับมาสูบอีกครั้งแถมยังสูบหนักมากด้วย โดยแอบสูบไม่ให้เดือนหนาวรู้เพราะเดือนหนาวไม่ชอบบุหรี่

            ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมแทบไม่ได้กลับบ้านหนาวเลย เรื่องงานก็ส่วนหนึ่งแต่เรื่องที่มันรบกวน...ไม่สิ ไม่ใช่แค่รบกวน แต่มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก ไอ้เรื่องเพื่อนรักเพื่อนตายเพื่อนแท้กลายเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อตอนนี้หนาวมีคนคุยแล้ว

            เป็นรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งมาสารภาพรักกับหนาวในวันปัจฉิมนิเทศ ผมจำชื่อและหน้าคนนั้นไม่ได้เพราะไม่อยากจำ หนาวดันบอกว่าชอบและอยากลองเปิดใจดู วินาทีนั้นที่ได้ยินเหมือนหูมันดับไป ผมภาวนาในใจหวังให้มันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นแต่กลับไม่ใช่ หนาวเปิดใจคุยกับคนนั้นจริงๆ

            อยากจะตะโกนถามออกไปว่า แล้วกูล่ะ? ไอ้เสือคนนี้ที่รักมึงมาเป็นปีๆคนนี้ล่ะ?แต่ก็ทำไม่ได้ เป็นผมเองที่ไม่มีความกล้ามากพอที่จะสารภาพรักเหมือนกับผู้หญิงคนนั้น หรือต่อให้มีความกล้ามากพอก็ใช่ว่ามันจะลงเอยสวยงามสักหน่อย

            ผมบอกไม่ได้ว่าหนาวชอบจริงรึเปล่า หนาวตอบแช็ตเป็นแค่บางช่วงของวัน บางคืนก็คอลคุยอยู่ชั้นล่างบอกว่าไม่อยากรบกวนเหนือ ผมจึงมักจะเห็นภาพหนาวนั่งคุยกับคนนั้นอยู่บนโซฟาอยู่บ่อยครั้ง

ผมเกลียดภาพนั้น ภาพที่หนาวยิ้มกับหน้าจอ ยิ้มคนเดียวตอนคุยโทรศัพท์ ตอนพูดถึงเขา จะบอกว่าผมหลบหน้าหนาวเลยก็ได้ ผมทำงานมากขึ้น งานที่ไม่ใช่ของตัวเอง งานที่ผมไม่จำเป็นต้องไป ผมทำหมดเพื่อให้ไม่ต้องคิดถึง ร่างกายมันอ่อนล้าไปหมดแต่เหนื่อยแค่ไหนก็นอนไม่หลับอยู่ดี

ใจหนึ่งคิดถึงเดือนหนาวทว่าอีกใจมันรับไม่ไหว...

หรือมันจะเป็นบทลงโทษของคนที่ความกล้ามีไม่มากพออย่างผม

ก็คงใช่

แม้ว่าตัวผมจะมีความกล้ามากกว่าสองปีก่อนนิดหน่อย อย่างน้อยก็ในส่วนของการกระทำ จะมีเพื่อนที่ไหนทำขนาดนี้แต่หนาวไม่คิดเอะใจอะไรเลย เพิ่มระดับจากเพื่อนสนิทเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายให้อีกต่างหาก คนที่ดูเอะใจดูเหมือนจะเป็นเหนือมากกว่าแต่เหนือไม่ได้พูดอะไร

พอลองมาใช้เวลาคิดดูว่าผมทำอะไรได้บ้าง มีไม่กี่อย่างที่คิดออก อย่างแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือฆ่าคนนั้นทิ้งซะ แค่ลั่นไกครั้งเดียวเรื่องทุกอย่างก็จบและคำถามต่อมาก็สามารถหยุดความคิดนี้ได้ คำถามนั้นคือ แล้วหนาวล่ะ? หนาวจะรู้สึกยังไงวะ?ต่อให้หนาวไม่รู้ว่าเป็นผมทำ หนาวก็คงเสียใจที่คนนั้นตายอยู่ดี

หรือต่อให้มีอีกสิบวิธีอื่นที่จะทำให้เลิกคุยกัน ถ้าหนาวอยากจะคุย หนาวก็คุยอยู่ดี

ผมบอกให้รถลงจอดแถวตลาดที่เคยเจอหนาว ตอนที่ผมมายืนพิงมอเตอร์ไซค์สูบบุหรี่แล้วเจอหนาวโผล่มาทำให้ตกใจ หนาวแบ่งขนมให้แล้วเราก็ไปขี่รถเล่นกัน ผมเดินเท้าตรงกลับบ้านพลางคิดไปว่านี่สินะเป็นทางที่หนาวคอยเดินไป-กลับตลาดกับบ้านตลอดตอนเมื่อก่อน

บ้านทั้งหลังปิดไฟสนิทบ่งบอกว่าเด็กติดเกมอย่างเดือนหนาวเข้านอนแล้ว ตอนนี้เวลาตีสี่ ถ้าเป็นวันปกติทุกคนคงตื่นมาเตรียมร้าน ผมใช้กุญแจสำรองที่ป้าแมวให้มาไขเข้าประตูหน้า กวาดสายตามองชั้นล่างโดยรอบเห็นร่างของใครบางคนกำลังนอนอยู่บนเตียงของผม

...หนาว

ผมยังไม่ทันได้ขยับตัว อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นนั่ง

“กลับมาแล้วหรอ”

“ทำไมมานอนเตียงกูอะ”

หนาวเดินตรงเข้ามาหาผม “เสือ มึงหายไปไหนมาตั้งหลายวัน ไม่ดิ เกือบเดือนแล้วมั้ง”

“กูเพิ่งกลับเมื่อวันก่อนเอง”

“กลับแค่หนึ่งชั่วโมงไม่นับ แถมกลับมาก็ไม่คุยกับกูอีกต่างหาก”

“กูรีบไง” ผมว่า ความจริงแล้วผมแค่กลับมาดูหน้าหนาวเท่านั้นค่อยกลับไปทำงานต่อ ตั้งใจจะหลบหน้าแต่ทนคิดถึงไม่ไหว “ทำไมหรอ แล้วทำไมมึงถึงมานอนเตียงกู แถมยังไม่นอนอีกต่างหาก” ผมถามอย่างแปลกใจ ตีสี่แล้ว ปกติถ้ายังไม่นอนคือเล่นเกม

“มึงโกรธไรกูหรอ” น้ำเสียงของอีกฝ่ายอ่อนลง ท่ามกลางแสงมืดสลัว ผมเห็นเดือนหนาวทำหน้าเศร้า “กูทำอะไรผิดอะ มึงบอกกูได้นะ ไม่ดิ มึงบอกกูเถอะ กูทำไรไม่ดีกูจะได้ปรับปรุงไง หรือว่ากูมันแย่ถึงขั้นมึงไม่อยากเป็นเพื่อ-”

ผมเผลอยกมือขึ้นจับไหล่หนาว รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายตัวสั่นเล็กน้อย “มึงใจเย็น เป็นไรเนี่ย มึงไม่ได้ทำไรผิดสักหน่อย”

“ก็มึงหลบหน้ากูอะ”

“ไม่ได้หลบ” ผมโกหกคำโตออกไปโดยไม่ทันรู้ตัว “กูไม่ได้หลบ กูทำงานไง”

“ไม่จริง” หนาวส่ายหน้า ปัดมือผมออกแล้วจับแขนผมแทน “มึงหลบหน้ากูจริงๆ คือมึงไม่ต้องมาปฏิเสธเลยนะ กูรู้ มึงบอกมาเถอะว่าโกรธเรื่องอะไร”

“กูไม่ได้โกรธ มึงคิดไปเองแล้ว”

“กูไม่ได้คิดไปเอง!” อีกฝ่ายเริ่มโวยวายเสียงดัง ผมขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ ปกติถ้าผมบอกว่าทำงานหนาวก็เข้าใจนี่นา ทำไมคราวนี้ถึงได้สงสัยได้ “โอเคมึงอาจจะทำงานหนักจริง แต่ตอนอยู่ด้วยกันมึงไม่ค่อยสนใจกูเลย หลบหน้าชัดๆ เผลอๆจะทำงานเพื่อหลบหน้ากูด้วย ทำไมวะ แล้วมึงมีไรทำไมไม่บอกอะ เป็นเชี่ยไรต้องเก็บ เราไม่ใช่เพื่อนกันแล้วหรอ!

...ไม่ใช่ตั้งแต่แรกแล้ว

“หนาวใจเย็นก่อนดิ” ผมว่าปลอบ ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าแต่หนาวเหมือนจะร้องไห้ออกมาเลย นั่นยิ่งทำให้ผมใจเสียกว่าเดิม “โอเคมานั่งก่อน” ผมลากหนาวมานั่งบนเตียง เปิดไฟชั้นล่างให้สว่าง พอมาเห็นชัดๆแล้วคือหนาวค่อนข้างโทรมลงนิดหน่อย

ไม่เอาดิ...ทำไมทำหน้าไม่มีความสุขขนาดนั้นล่ะ

...แบบนี้ยอมเห็นหนาวยิ้มแย้มตอนคุยกับคนนั้นไม่ดีกว่าหรอวะ

“อะไรที่ทำให้มึงคิดว่ากูหลบหน้ามึง?”

“กูรู้” หนาวว่าอย่างมั่นใจ ผมเดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำเย็นให้เผื่อมันจะคลายอารมณ์อีกฝ่ายลง “กูอาจจะโง่แต่ครั้งนี้กูรู้จริงๆว่ามึงกำลังหลบหน้ากู กูเครียดนอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว”

“อ่า แล้วทำไมต้องนอนบนเตียงกูอะ”

หนาวรับแก้วน้ำไป ยกขาขึ้นนั่งกอดเข่าบนเตียง “กูคิดถึงมึง”

“...”

“ไม่รู้ดิ เหมือนมึงกำลังจะหายไปจากกูเลย”

“กูแค่ทำงาน” ผมเดินไปนั่งลงข้างๆ ยกเอาแขนพาดไหล่อีกฝ่ายเพื่อปลอบใจ บอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้รู้สึกยังไงแต่หัวใจมันเต้นแรงเหลือเกิน มองหนาวยกแก้วน้ำเย็นขึ้นดื่มแล้ววางมันลงบนหัวเตียง “คิดถึงกูจนคิดมากเลยดิ”

“ไม่เสือ” หนาวทำเสียงแข็ง ขยับออกไปไกลเล็กน้อยเพื่อจะได้หันมาสบตาผม “มึงโกรธอะไรกู บอกมาเถอะ ไม่งั้นกูไม่จบแน่ๆ”

“...” ผมไม่ตอบอะไรแค่ถอนหายใจออกมา มันไม่ได้โกรธแต่ว่าเสียใจเรื่องที่มึงไปคุยกับคนอื่น กูควรจะตอบยังไงล่ะ “กูไม่ได้โกรธ”

“โกหก”

“ไมได้โกหก กูแค่น้อยใจ”

“น้อยใจอะไร”

“มึงจำได้ไหมว่าทำไมกูถึงไม่ชอบอยู่กับมิกฟิลด์”

“อืม” หนาวขมวดคิ้วงุ่น “ทำไมนะ?”

“พวกมันติดสาว” ผมว่า “แล้วตอนนี้มึงก็กำลังเป็นเหมือนพวกมัน”

“...อ่า” อีกฝ่ายอ้าปากค้างไปสักพักราวกับเข้าใจทุกอย่างแล้ว “ตะ แต่กูก็แทบไม่ได้คุยกับน้องเขาเลยนะ แบบไม่บ่อยเลยอะ ห่างไกลคำว่าติดเยอะ”

“ไม่เลย” ผมบอกเสียงมั่นใจ “บ่อย ไม่งั้นกูจะน้อยใจมึงทำไม”

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง...แล้ว อ่า งั้นกูจะคุยกับเขาให้น้อยลงอีก มีเวลาให้มึงอีกเยอะๆ โอเคมั้ย?”

“...” ผมเงียบอีกครั้ง คิดในใจไปว่าถ้าพูดว่าจะเลิกคุยเลยน่าจะดีกว่านี้ “จริงนะ?”

“จริง” ผมพยักหน้ารัว “มึงโอเคยัง? จะเลิกหลบหน้ากูยัง?”

“กูก็ไม่ได้หลบขนาดนั้นปะวะ กูแค่น้อยใจ ส่วนเรื่องงานมันงานเยอะจริงๆช่วงนี”"

“ก็ได้ๆ” หนาวพยักหน้าอย่างเลยตามเลย “แน่ใจนะว่าเป็นเรื่องนี้?”

“เออ อย่างกูจะมีอะไรไปน้อยใจมึงได้อีก”

“ก็จริง” หนาวยิ้มกว้าง แตะไหล่ผมเบาๆ “แล้วมึงมีงานอีกไหมอะ พวกกูว่าจะไปเที่ยวเชียงใหม่กัน รีบไปก่อนแดนจะไปบอสตัน อาจจะกลางเดือนหน้า มึงว่างไหม”

“ไม่แน่ใจ” ผมพยายามนึกถึงงานของตัวเอง ทำงานหนักเกินจนพ่อแปลกใจเลยล่ะช่วงนี้ น่าจะหาเวลาพักได้อยู่ “จะพยายามหาเวลาว่างแล้วกัน ขอวันเวลาชัดเจนก่อน”

“ได้ เดี๋ยวคุยพวกนั้นให้”

“เค”

“งั้น...” หนาวยื่นนิ้วก้อยมาให้ผม “เราดีกันละนะ”

ผมจำใจยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวด้วย “เออ” ดีแล้วแหละ ถึงเลิกคุยไปเลยจะดีกว่าก็เถอะ แต่พอรู้ว่าหนาวคิดถึงผม คิดมากเรื่องผม กลัวผมหายไปมันก็ดีมากแล้ว เมื่อกี้เล่นเอาหัวใจเต้นแรงมากเลย

“งั้นกูไปนอนแล้วนะ”

“ไม่ใช่ว่าตื่นแล้วหรอ”

“หึ เปล่าอะ ไม่ได้นอนเลย”

“อ่อ โอเค ฝันดี”

“ฝันดี”

แล้วหนาวก็เดินขึ้นชั้นบนไป ผมเอนกายลงนอนบนเตียงที่หนาวเคยนอนอยู่เมื่อก่อนหน้านี้ คำพูดและสีหน้าของอีกฝ่ายยังวนย้ำอยู่ในหัว เผลอยิ้มออกมาอย่างกับคนบ้าทว่าพอเรื่องคนคุยของหนาวโผล่ขึ้นมาผมก็หุบยิ้มทันที เหมือนทั้งสุขและเศร้าไปในขณะเดียวกัน

 

....

 

อีกสามวันต่อมาผมกลับบ้านมาช่วงบ่าย บ้านเงียบสงบเมื่อไม่มีเสียงเดือนหนาวเล่นเกมโวยวาย เหลือแต่เหนือกำลังทำสวนอยู่ด้านหลังบ้าน

“แม่กับเดือนน่าจะกลับมาสักสี่โมงมั้ง มันไกลอยู่นะ”

“อ่า โอเค”

“ไทเกอร์” ผมที่กำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้านไปได้ยินเหนือเรียกก็ชะงัก เหนือลุกขึ้นก่อนจะเช็ดมือที่เปื้อนดินแล้วเดินมาหา “ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ...ได้ไหม ไม่นานหรอก”

“ได้สิ” ผมตอบไปแทบจะทันที ไม่ได้มีปัญหาอะไอยู่แล้ว เดินเข้าไปนั่งที่ม้านั่งหินอ่อนหัวข้างๆกับเหนือ “อะไรหรอ”

“อืม จริงๆเราหาจังหวะคุยกับไทเกอร์แค่สองคนนานมากเลย แต่หาจังหวะยากมากเพราะไทเกอร์อยู่เดือนตลอด” แดนเหนือเริ่มเกริ่น “ไทเกอร์”

“อ่าฮะ”

“ชอบเดือนมากไหม”

“...” ผมไม่พูดอะไรออกไปทันที ความจริงรู้อยู่แล้วล่ะว่าเหนือรู้แค่ไม่คิดว่าจะพูดออกมาเท่านั้นเอง นึกว่าจะทำเป็นไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวต่อไปเรื่อยๆ “ไม่ได้ชอบ”

“...”

“แต่รักมาก” ผมว่า “ทำไมหรอ”

“ฮะๆ” เหนือยิ้มขำอย่างชอบใจ “นั่นสิ น่าจะไม่ใช่แค่ชอบแล้วล่ะเนาะ งั้น...แล้วรักมากแค่ไหนหรอ”

“เหนือจะหาว่าเราเว่อร์น่ะสิ คงไม่เชื่อหรอก”

“เชื่อสิ แค่บอกมา” อีกฝ่ายยืดแขนไปด้านหลังเพื่อยันตัวเองไว้ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามสวยของวันนี้

“เราตายแทนหนาวได้”

“อ่าฮะ ก็ต้องขนาดนั้นแหละเนาะ ไทเกอร์เองก็พิสูจน์แล้ว”

“หมายความว่าไง”

“เราแค่เดาน่ะ” หันมายิ้มบางใส่ผม “เราแค่อยากบอกขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆที่รักน้องชายของเรา ถึงเดือนไม่ใช่เด็กที่น่าเป็นห่วงอะไร แต่เราในฐานะพี่ชายก็เป็นห่วงน้องตลอดนั่นแหละ เดือนเป็นเด็กซื่อๆ อืม ไม่สิ ซื่อบื้อไปหน่อยสำหรับบางเรื่อง...เนาะ”

“อ่า ก็จริง” ผมยอมรับอย่างช่วยไม่ได้ “แล้วเดาอะไรหรอ”

“ไม่ต้องระแวงอะไรหรอก เราไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่าที่เดือนรู้” เหนือว่าเสียงจริงจังแต่มันดูฟังดูเบาสบายไปในเวลาเดียวกัน “เราแค่เดา”

“เดาอะไรล่ะ”

“อย่าทำหน้าตาน่ากลัวอย่างนั้นสิ” เหนือยิ้ม “โอเค เราแค่คิดว่าเรื่องเมื่อสองปีก่อนมันบังเอิญเกินไปเท่านั้นเอง”

ผมเงียบ รอฟังอีกฝ่ายว่าต่อ

“พวกเราโดนลักพาตัวในขณะเดียวกันที่ไทเกอร์ไปฮ่องกง”

“มันแปลกหรอ”

“ไทเกอร์น่ะหรอจะหายไปโดยไม่บอกเดือน ต้องบอกล่วงหน้า ถ้าไม่ได้บอกก็จะไม่มีทางหายไปหลายวัน” เหนือว่าในสิ่งที่ตัวเองคิด ซึ่งมันก็ความจริง “กรณีเดียวที่หายไปแบบนั้นน่าจะเป็น...ติดต่อมาไม่ได้มากกว่า”

“อ่า”

“เดือนเล่าให้ฟังว่าไทเกอร์เป็นลูกของคนที่ค่อนข้างมีอิทธิพลและสัญญากับเดือนว่าจะช่วยพวกเราเรื่องไอ้ชัช ไทเกอร์ไม่ผิดสัญญาแน่ แต่ทำไมพลาดข่าวที่พวกเราโดนลักพาตัว? แต่ถ้าสมมติว่าพลาดข่าวจริง ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่เคยถามเดือนเรื่องไอ้ชัชเลย ไม่เป็นห่วงเดือนบ้างหรอ”

“ทำไมรู้ว่าเราไม่เคยถาม”

“เดือนไม่ได้บอกเรื่องโดนลักพาตัวใช่ไหมล่ะ?”

“ใช่”

“เดือนไม่อยากให้ไทเกอร์คิดมากว่าตัวเองผิดสัญญา อีกอย่างเรื่องมันก็จบแล้ว พอเราถามเดือนว่าไทเกอร์ไม่ถามเรื่องไอ้ชัชบ้างหรอ เดือนก็บอกว่าไม่ถามเลย เดือนคิดว่าไทเกอร์คงลืมๆไปแล้วแหละ แต่มันไม่จริงหรอก ที่ไทเกอร์ไม่ถามเรื่องไอ้ชัชเลยเพราะไทเกอร์เป็นคนจัดการมันไปแล้วมากกว่า”

“อืม” ผมพยักหน้า ที่เหนือเดามามีเหตุผลหมดเลย แค่จากข้อมูลที่มีปะติดปะต่อได้ขนาดนี้ถือว่าใช้ได้ “อาจจะเป็นตำรวจจัดการพวกมันจริงๆก็ได้ เราถึงไม่ถามไง”

“ไม่หรอก” เหนือส่ายหน้าเบาๆ “ถ้าเป็นคนอื่นจัดการมันไม่ทำให้ไทเกอร์สบายใจได้หรอก”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับที่เราว่าตายแทนหนาวได้หรอ เราอาจจะแค่สั่งคนอื่นจัดการแทนก็ได้”

“บอกไปตอนแรกแล้วไงว่าที่ไทเกอร์หายไปหลายวัน ช่วงแรกก็ไม่ยอมเปิดวิดีโอคอลกับเดือนเลย ไทเกอร์กลับมาหาเดือนไม่ได้แสดงว่าถูกบังคับให้ไปฮ่องกง ไม่ว่ายังไงคงอยากเห็นหน้าเดือนแต่ช่วงแรกไม่ยอมเปิดกล้องเลย ทำไมนะ”

“...”

“ไม่ยอมเปิดกล้องเป็นเดือนๆเลย รักษานานขนาดนั้นคงบาดเจ็บน่าดู”

“อืม เก่งแฮะ แค่ข้อมูลที่มีก็เดาได้หมดเลย”

“ฮะๆ” เหนือยิ้มขำ “แต่เราแค่เดา มันจริงไม่จริงก็ช่าง ไม่ต้องบอกเราหรอก ก็ไทเกอร์ไม่ได้อยากให้ใครรู้นี่”

“แต่เหนือเชื่อไปแล้ว?”

“อืม เราค่อนข้างคิดว่าตัวเองเดาแม่นนะ”

“อ่า อืม” ผมพยักหน้า

“ถามอะไรหน่อยสิ”

“ว่า”

“ทำไมไม่บอกเรื่องนี้กับเดือนล่ะ ได้คะแนนเยอะเลยนะ”

“ไม่อยากให้รู้” ผมบอกไปตามตรง “ทั้งหนาว ทั้งเหนือกับป้าแมว เราว่าเรื่องมันค่อนข้างหนักเกินไป ไม่ใช่เรื่องที่ควรเล่าเลย”

“โอเค” เหนือพยักหน้า “ไทเกอร์ล่ะ?”

“หืม?”

“มีอะไรอยากถามเราไหม”

“...อ่า” ผมนิ่งค้างไปเพราะคำพูดของเหนือ ใช่แล้ว เหนือเป็นพี่ชายของหนาวก็ต้องรู้เรื่องเยอะที่สุดสิ “เหนือว่าหนาวคิดยังไงกับเราหรอ”

คำถามที่ซื่อตรงของผมทำให้เหนือหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี “ฮะๆ ว่าแล้วว่าต้องถาม แต่ไม่คิดว่าจะมาเป็นคำถามแรกแถมยังตรงขนาดนี้ด้วย”

“คำตอบล่ะ”

“อืม เอาแบบความคิดเราเลยนะ”

“อืม”

“เดือนรักไทเกอร์”

“...!!!ดวงตาของผมเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว ทั้งร่างกายชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง “ขออีกที”

“เดือนรักไทเกอร์” เหนือย้ำคำพูดให้ “แต่ไม่รู้ว่าในสถานะไหน”

“เพื่อนแหละ” ผมว่าก่อนไหล่จะห่อลง “ย้ำคำว่าเพื่อนขนาดนั้น เพื่อนรักเพื่อนแท้เพื่อนตาย เพื่อนกันตลอดไป ชวนแดกเหล้าสาบานอีกต่างหาก คงไม่คิดจะให้เป็นผัวแล้วแหละชาตินี้”

“ฮ่าๆ เราบอกว่าไม่รู้ว่าในสถานะไหนไง”

“มันยังไม่ชัดอีกหรอ?”

“ไม่ไม่เลย มีตรงไหนชัดหรอ” เหนือถามกลับ “ทุกอย่างที่ทำให้กันนี่เพื่อนจริงหรอ ตั้งแต่ที่ไทเกอร์คอยเอาแต่หลบหน้าเพราะหึงน้องคนนั้น เดือนก็ออกอาการเครียดอย่างชัดเจนเลยนะ”

“ยังไงบ้าง”

“ตอนแรกไม่ค่อยรู้ตัวหรอกมั้ง แต่ต่อมาก็เริ่มมาถามเราว่าไทเกอร์กำลังหลบหน้าเดือนรึเปล่า เราตอบว่าไม่รู้ ครั้งนี้เราไม่ได้ให้คำปรึกษาอะไรเลยนะแต่เดือนมั่นใจมากว่าไทเกอร์กำลังโกรธและหลบหน้า ก่อนจะกลับมานั่งทบทวนตัวเองให้เราฟังว่าตัวเองทำอะไรผิด ทำอะไรไม่ดีตรงไหน ทำไมไทเกอร์ถึงโกรธ”

“อ่า”

“ถึงกับไม่ยอมเล่นเกมเลยนะ”

“ฮะ?” คราวนี้ทำเอาผมตกใจ เดือนหนาวเด็กติดเกมที่ถึงขนาดไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนหลายวันเพื่อเล่นเกม เล่นเกมจนไม่มีเวลานอนจนได้ฉายาว่าณัฐกรณ์ นอนน้อยเนี่ยนะ

“ใช่ ถ้าไม่ได้เล่นกับไทเกอร์ก็ไม่ยอมเล่นเลย ไม่เคยเห็นเดือนเครียดขนาดนี้มาก่อนด้วย ตอนสอบไม่ติดยังไม่เครียดขนาดนี้เลย แค่เพื่อนหรอ”

“เพื่อนรักเพื่อนตายไง”

“อืม ก็อาจจะใช่ หรือไม่ใช่ก็ได้” เหนือว่า “ความรักมันไม่ได้จำกัดแค่เพื่อนหรือแฟนสักหน่อย”

“งั้นจะเป็นอะไรไปได้อะ”

“เป็นคนที่เดือนขาดไม่ได้”

“...”

“ไทเกอร์เป็นคนที่เดือนขาดไม่ได้ เราบอกได้แค่นี้แหละ” แดนเหนือยิ้มจนตาหยี หัวใจของผมสั่นรัว อุ่นวูบไหวในอกเพราะคำพูดของอีกฝ่าย

ผมเป็นคนที่หนาวขาดไม่ได้อย่างนั้นเหรอ...

เชี่ย...

เชี่ยยยย

“ละ แล้วถ้าเราสารภาพรักออกไป หนะ เหนือว่าจะเป็นยังไงหรอ”

“นั่นสิ” เหนือทำท่าทางครุ่นคิด “ลองสิ เราเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง”

“อ้าว เหนือไม่รู้หรอ”

“จะรู้ได้ยังไงล่ะ”

“ลองเดาสิ”

“เดาได้ก็ไม่บอกหรอก” เหนือว่า “ให้ไทเกอร์รู้เองตอนสารภาพดีกว่า ว่าแต่เมื่อไหร่หรอจะสารภาพน่ะ แอบรักมาจนเข้ามหาลัยแล้วนะ”

“...เอ่อ” เหนือทำผมพูดไม่ออก “ไม่รู้ดิ ไม่รู้เลย กลัวหนาวไม่คิดเหมือนกัน ถ้าเหนือบอกว่าเดือนจะไม่ตัดเราออกจากชีวิต งั้นอยู่ด้วยกันต่อไปแบบที่หนาวรู้แต่ไม่รักมันจะไม่แย่เอาหรอ”

“ก็...แย่น่าดูเลย”

“ใช่มั้ยล่ะ แถมยังมีคนนั้นอีก ที่คุยอยู่ตอนนี้อะ”

“อ่า เรื่องนั้น” เหนือทำท่าทางเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก “ไม่ต้องกังวลเลยนะ เดี๋ยวเดือนก็เลิกคุยแล้ว

“ทำไมล่ะ”

“เพราะเดือนไม่เคยมีคนมาสารภาพรักมาก่อนก็เลยอยากลองคุยดูเฉยๆ ปกติแล้วเดือนดูเป็นคนสนใจเรื่องความรักด้วยเหรอ?” ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ “ไทเกอร์คงเอาแต่หึงหวงขึ้นตาจนไม่ได้สังเกตนะ แต่เดือนสนใจคนนั้นน้อยมาก ถ้าเลือกเล่นเกมกับไทเกอร์กับคุยกับคนนั้น เดือนเลือกเล่นเกมนะ”

“ยิ่งพักหลังมาที่ไทเกอร์บอกว่าน้อยใจทื่เดือนไม่มีเวลาให้ เดือนก็เลิกคอลกับคนนั้นไปเลย ตอนนี้ห่างจนแทบจะเลิกคุยกันไปแล้ว” เหนือว่า ผมพยักหน้ารัวๆอย่างเชื่อสนิทใจ “เดือนอาจจะไม่รู้ตัว ไม่สิ ไม่ใช่แค่อาจจะ แต่เดือนไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองไม่ได้ชอบคนนั้นจริงๆ เด็กซื่อบื้อหน่อยอะนะ”

ผมเอ่ยแทรก “แต่น่ารัก” 

“ซื่อบื้อแต่น่ารัก ใช่ ถูกต้อง เพราะงั้นไม่ต้องกังวลเลย ถ้ารวบรวมความกล้าได้มากพอก็ลองจีบดูก็ได้ อ่า...ลืมบอกไปว่าเราเชียร์นะ”

“จริงปะ!” ผมเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อเหนือบอกว่าเชียร์ผมกับน้องชายตัวเอง

“คงไม่มีใครรักเดือนได้เท่าไทเกอร์แล้ว คนที่รักน้องเราขนาดนั้น เราจะขัดขวางทำไม แต่เราคงไม่ได้เข้าไปยุ่งหรอกนะ เราจะคอยเชียร์ห่างๆ ถ้าเราเข้าไปยุ่งปุ๊บ เดือนจะเชื่อเรา พอเข้าใจไหม เดือนเป็นคนเชื่อคำพูดเราแบบร้อยเปอร์เซ็นต์น่ะ เรากลัวว่ามันจะไม่ใช่ความรู้สึกหรือความคิดของเดือนจริงๆ”

“เข้าใจ เราก็ไม่ได้อยากรบกวนเหนือถึงขนาดนั้นหรอก แค่ให้คำปรึกษาตอนนี้ก็ดีใจมากแล้ว” ผมว่าไปตามตรง แค่ได้ยินคำว่าเดือนรักไทเกอร์กับคำว่าเดือนขาดไทเกอร์ไม่ได้ ผมก็สุขล้นจนแทบบินได้อยู่แล้ว หุบยิ้มแทบไม่อยู่เลยเนี่ย

“โอเค เราไม่มีอะไรแล้วล่ะ ก่อนเราจะไปบอสตันเรามีสิ่งจะพูดเท่านี้”

“อืม เดี๋ยวยังไงก็ไปเที่ยวด้วยกันอยู่นี่ เชียงใหม่อะ”

“ไทเกอร์ไปด้วยใช่ไหม”

“ใช่ หาวันว่างได้แล้ว”

“ดีเลย”

“อืม งั้นเราไปแล้วนะ อ่า ไม่สิ ให้เราช่วยอะไรไหม จริงๆเราก็ไม่มีอะไรทำหรอก”

“ถ้าสะดวกช่วยก็ดีเลย รบกวนช่วยเราขุดดินหน่อยสิ”

“ได้ๆ”

 

.....

 

ก่อนวันไปเที่ยวเชียงใหม่ไม่กี่วัน เดือนหนาวมาคุยกับผมเรื่องรอยสัก หลังจากไปอยู่ฮ่องกงมาผมก็เริ่มมีรอยสักเยอะพอสมควร แต่ทุกอันอยู่ใต้ร่มผ้า ไม่ได้สักเลยเสื้อผ้าออกมาเลย ถามไปถามมาหนาวก็บอกว่าสนใจอยากจะสักบ้าง มีลายในใจไว้แล้ว ใช้เวลาคุยกันแค่ครึ่งชั่วโมงผมก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์พาหนาวออกไปสัก

“มันจะเจ็บมั้ยวะมึง”

“สำหรับกูไม่นะ”

“มึงเทียบกับโดนมีดฟันปืนยิงรึเปล่า ที่ว่าไม่เจ็บอะ กูอ่านมามีแต่คนบอกว่าเจ็บ”

“หึ ระดับกู ไม่เคยโดนมีดฟันปืนยิง”

“เพราะเก่ง?”

“เพราะหลบอยู่หลังลูกน้อง”

“กากสัด” หนาวหลุดขำเสียงดังลั่น “เอาดีๆมันเจ็บมากไหมวะ”

“ตอนอยู่บ้านยืนยันจะทำๆ พอถึงกลางทางมาลังเลอะไรวะ” ผมว่า “อีกอย่างรอยสักที่มึงออกแบบมาก็ดีนะเว้ย ถ้ากลัวก็สักทีละนิดก็ได้”

“เออ ถ้าเจ็บจะเอาทีละนิด แล้วร้านที่จะพาไปนี่มึงเคยมาสักหรอ”

“ไม่เคย แต่ถามมาให้แล้วเขาบอกว่าดีมาก กูกลับไทยมาไม่ได้สักเพิ่มเลย” ผมบอกไปตามความจริง “เออมึง ไหนๆรอยสักมึงอะมีครบทุกคนแล้ว สักกูด้วยดิ”

“สักหน้ามึงอะนะ”

“ไม่ดิไอ้สัด สักรูปเสืออะ เล็กๆก็ได้”

“เป็นหลักฐานเพื่อนรักหรอวะ งั้นมึงก็ต้องสักรูปเดือน”

“เออ ได้ดิ มึงเอาเดือนเต็มดวงหรือครึ่งเสี้ยวล่ะ”

“ครึ่งเสี้ยว เต็มหลังนะ”

“งั้นมึงก็รูปเสือทั้งตัว เต็มหลังนะ”

“โห กูจะเป็นยากูซ่าเลยไหมล่ะ ก็ได้นะมึง เอาเป็นรูปหน้าเสือ เสือเป็นตัวที่ไม่ใช่มึงนะ ที่ไหนดีวะ”

“หัวนม”

“ไม่เอาหัว-วยกูเลยล่ะไอ้ควาย” หนาวหัวเราะ “แถวอกข้างขวาไหม เพราะข้างซ้ายเป็นอันนี้ไปแล้วไง”

“ได้ งั้นกูเอาขวาเหมือนกัน เอ๊ยไม่ดิ ข้างซ้ายดีกว่า ข้างขวากูมีแพลนจะสักอย่างอื่น”

“ได้ดิ”

ผมยิ้มกว้างออกมาโดยที่ไม่มีใครได้เห็น แค่พูดเล่นๆไม่อยากเชื่อว่าหนาวจะทำจริง พอไปถึงร้านสักหนาวก็เอารูปที่ตัวเองออกแบบให้ช่างดู เป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่มีแม่แมวกับลูกแมวอีกสองตัวนั่งอยู่ พร้อมเส้นตรงตรงกลางลากยาวขึ้นไป บนเส้นนั้นมีดวงดาวและตัวเอ็น

พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวคือเดือน แม่แมวกับลูกแมวอีกสองตัวแทนป้าแมวกับลูกชายสองคน เส้นตรงเส้นนั้นเป็นสัญลักษณ์ของทิศเหนือ คือแดนเหนือ สักแถวหน้าอกด้านซ้าย ผมชอบรอยสักนี้ที่หนาวออกแบบเองมาก บอกว่าจะสักเซอร์ไพรส์ก่อนเหนือไปบอสตัน ส่วนรูปเสือหนาวบอกว่าจะสักที่ด้านขวา

ส่วนผมจะสักเดือนครึ่งเสี้ยวที่หน้าอกขวา เพราะเผื่อเวลาเรากอด รอยสักคู่เราจะได้อยู่พอดีกัน

ก็จริงอย่างที่เหนือว่านั่นแหละเนาะ

เพื่อนที่ไหนเขาทำถึงขนาดนี้กัน

มาเพื่อนรงเพื่อนรักอะไรกันวะหนาว มึงอะไม่ได้รู้ตัวเลยดิว่ารักกู พี่ชายฝาแฝดมึงออกปากบอกเองเลยนะเว้ย

ว่าเดือนหนาวอะรักไทเกอร์แถมยังขาดไทเกอร์ไม่ได้ด้วย

: )

 

 

.....

พอพี่ชายเขาว่างั้นก็ใจพองโตเลยนะ #ช่วงนี้เดือนหนาว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.748K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,703 ความคิดเห็น

  1. #11695 loocbomb (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2564 / 01:38

    ทีมเสือมากๆ เอ็นดู

    #11,695
    0
  2. #11630 srpyw (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2564 / 01:50
    คลั่งรักไม่แผ่วเลยจริงๆ5555555555
    #11,630
    0
  3. #11396 LollipopPOPP (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 19:28
    มันเอาใหญ่เลยว่ะ นายคนนี้ 555555
    #11,396
    0
  4. #11378 WanDayy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 13:13
    กำลังใจเต็มปรอทเลยคับทีนี้
    #11,378
    0
  5. #11332 Ttunp_xz<3 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 23:48
    55555555 คลั่งรักไม่แผ่วจรีงงงงง
    #11,332
    0
  6. #10411 charoenchit (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 08:46
    เอ็นดูน้อง
    #10,411
    0
  7. #10252 P.chonn3 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 เมษายน 2564 / 00:57
    โอ้ยยย55555 เอ็นดูอ่า
    #10,252
    0
  8. #10220 Aomiez Aom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 เมษายน 2564 / 00:18
    เอ้า ทีมพี่เสือมีกัปตันแล้ว
    #10,220
    0
  9. #9843 BaiTong23 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 19:48
    เจ้าเด็กซื่อบื้อ
    #9,843
    0
  10. #9785 11-12 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 15:00
    อยากด่านะแต่ก็สงสารคนกากเอาเป็นว่าเชียร์ละกัน5555
    #9,785
    0
  11. #9472 ttwachi_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 04:06
    ดันหลังเสือเต็มที่!
    #9,472
    0
  12. #9448 neesrieng (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 เมษายน 2564 / 10:50
    อิเสือ อย่าเยอะนะ!
    #9,448
    0
  13. #9384 Maruko112 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 08:00
    เอาว่าาาาา เหลือแค่กล้าบอกแล้วพี่เสืออออ
    #9,384
    0
  14. #9377 ASLBenz_p (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 04:03
    สู้ๆนะเสือ เราเชียร์นาย เชียร์มาตั้งแต่นอร์ทตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อน ฮืออ
    #9,377
    0
  15. #9376 AnTANDAN (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 03:57
    โอ๊ยยยยแดนเหนือคือผู้ให้ความหวังครั้งต่อไปของ เสือ ขนาดนี้ถึงขั้นคนพี่เอ่ยปากให้ ใกล้แล้วสินะ เสือ ที่เธอจะได้เดือนมาเป็นเมีย😌
    #9,376
    0
  16. #9358 crzoldyck7 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 22:43
    ใกล้ความจริงแล้วเสือ
    #9,358
    0
  17. #9346 b_bbexam (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 18:54
    ใจฟูไปเลยดิเสือ
    #9,346
    0
  18. #9311 knarmsb (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 11:22
    ใครว่าไงไม่รู้

    แต่ตอนนี้ใจพองโตโต๊โต
    #9,311
    0
  19. #9015 SR-siri (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 22:47
    เหนือเหมือนเทวดามาโปรด...มาต่อลมหายใจให้เสือคนกาก555เอ็นดู
    #9,015
    0
  20. #9002 allkul (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 20:38
    น้องรักแบบไม่รู้ตัววง
    #9,002
    0
  21. #8800 Mí rieow (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 เมษายน 2564 / 09:51
    เหนือบอกแบบนี้ ไทเกอร์อย่ากี้ดดดด
    #8,800
    0
  22. #8613 svanya (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 09:31
    เหม็นฟามรัก😃
    #8,613
    0
  23. #8608 CHAbejz* (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 02:26
    คือก็คิดแหละว่าเดือนอ่ะรักเสือแต่ไม่รู้ตัว แบบมันผูกผันมากๆเหมือนกับป้าแมวกับแดนอ่ะ ใส่ใจเสือมาก แคร์มากด้วย แดนนี่แบบสุดยอดแห่งความฉลาดเลยอ่ะ ไม่แบ่งให้เดือนบ้างอ่ะ555555
    เหม็นเสือมาก ว่าแล้วทำไมเก็บความรู้สึกได้นานขนาดนั้น คนมันลำพองใจว่าเขารัก เขาจะไม่มีคนอื่นอ่ะเนอะ แอร้ยยยย หมั่นไส้ว้อยยยย
    #8,608
    0
  24. #8606 Fl2●$T (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 01:28
    เว่อไม่มีใครเกิน
    #8,606
    0
  25. #8593 ddmm417 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 13:08
    สรุปแดนกลับมาจากตปท. -็ยังกาก555
    #8,593
    0