#ช่วงนี้เดือนหนาว

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : หน้าหล่อใจหมา (rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,353 ครั้ง
    20 ส.ค. 63













Chapter 1 : หน้าหล่อใจหมา






 

 

 

            “หนาว”


            “...


            “ไอ้หนาว!


            “ฮะ ฮะ ว่า”


            “เลิกคาบแล้ว” เสียงไอ้ตุลย์


            “เออๆ” ผมเหยียดแขนบิดขี้เกียจ หันไปมองรอบๆเห็นเพื่อนในห้องทยอยเดินออกไปกันแล้ว เห็นของบนโต๊ะของตัวเองถูกเก็บเข้ากระเป๋าเรียบร้อย “ทำไมตอนเช้ามันง่วงแบบนี้วะ”


            “เดือนเอาแต่เล่นเกมไม่หลับไม่นอนไง” แดนเหนือ แฝดพี่ของผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่เก็บของให้


            “เห็นด้วยหรอ นึกว่าหลับไปแล้ว”


            “อืม รีบไปกินข้าวกันเถอะ โปบ่นหิวตั้งแต่คาบที่แล้ว เดี๋ยวโดนกินหัวเอานะ” ได้ยินอย่างนั้นจึงหันไปมองไอ้โปที่ยืนถือรองเท้าอยู่หน้าประตูห้อง ทำหน้าเบื่อหน่ายที่พวกผมไม่ยอมลุกกันสักที


            “เคๆ” ผมพยักหน้าแล้วรีบลุกออกขึ้น หยิบรองเท้าแล้วพากันเดินลงจากตึกไป


            “เออ หนาว”


            “ไร?” เห็นไปมองทางไอ้ตุลย์ แก๊งพวกผมมีกันอยู่สี่คนคือผม แดนเหนือ โปกับตุลย์


            “ได้ข่าวเมื่อวานไปมีเรื่องมาหรอ”


            “ใช่” โปสวนตอบขึ้นแทน โปอยู่ชมรมฟุตบอลเหมือนกันกับผมและมันก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย “เล่นทั้งทีก็เล่นกัปตันทีมเลย”


            “เชี่ย เอาเรื่องว่ะเพื่อนกู” ไอ้ตุลย์เอ่ยแซว 


            “มึงรู้ได้ไงวะ” ผมขมวดคิ้วถาม


            “เขาลือกันไปหมดแหละ น้องกูอยู่มอสามยังรู้เลย”


            “ชื่อเสียงไอ้หนาวแม่งเลื่องลืออีกแล้ว” โปแซว “เมื่อวานแม่งชุลมุนมากอะ ไอ้เสือแม่งฉุนจัดกะพุ่งใส่ไอ้หนาวเต็มที่เลย ล็อกกันไว้สามสี่คน ดีนะโค้ชไม่อยู่”


            “แล้วมึงไปต่อยมันทำไมวะ” ตุลย์ถาม


            “มันล้อชื่อแม่กู”


            “แม่แมวอะนะ”


            “เออ”


            “เอ้า แค่นี้เอง”


            “แค่นี้เองไม่ได้โว้ย นั่นแม่กูเลยนะ!” ผมหันไปว่า


            “แมว”


            “ไรจิ๊บ” ผมเรียกชื่อแม่มันคืน


            “เนี่ย กูเรียกยังไม่เห็นโกรธ”


            “ก็มึงสนิทกับกูไง เพื่อนสนิทไม่เป็นไรชินแล้ว แต่มันเถอะ เป็นใครจากไหนอยู่ดีๆมาล้อชื่อแม่คนอื่น รู้จักกันหรอก็ไม่ มันแกล้งปล่อยมือจนก้นกูจ้ำเบ้าไปทีไม่พอ เอาขนมแมวเลียมาจ่อปากกูอีก ไอ้เหี้ยเอ๊ย ต้องเป็นคนยังไงวะกูถามก่อน” ผมพ่นระบายออกไปอย่างช่วยไม่ได้ 


     อย่างที่ว่าแหละ ต้องเป็นคนยังไงวะไอ้ห่า ตอนแรกก็พยายามอดทนอยู่หรอกเห็นว่าอยู่ทีมเดียวกัน แต่เมื่อวานมันสุดจะทน


     ทั้งที่ผมหัวเสียแต่เพื่อนอีกสองคนกับพี่ชายกลับแอบขำกันอยู่


     “แดน ขำทำไม มันล้อชื่อแม่เรานะ”


     “หัวร้อนเกินไปแล้ว แม่ไม่ว่าอะไรหรอก”


     “เอ้า”


     “เพราะมึงขี้หัวร้อนแบบนี้ไง เลยมีข่าวว่าเป็นหัวโจกอันธพาลอะ เก็บเด็กโรงเรียนอื่นเรียบสิบกว่าคนตั้งแต่ตอนมอต้น ตอนกูได้ยินก็แบบ แม่ง คนอะไรจะโหดขนาดนั้น”


     “มันไปไกลขนาดนั้นได้ไงวะ กูแค่ต่อยกับคนที่มาม่อแดนแค่คนเดียวเองไหม”


     “ก็ตอนนั้นพวกมันยกพวกมาไม่ใช่หรอ”


     “เพื่อนมันแค่มาดูเฉยๆ พอมันแพ้พวกเพื่อนมันก็ลากกลับไปแค่นั้น” ผมอธิบาย เผลอถอนหายใจไปอีกรอบ ไม่รู้ว่าข่าวลือที่ถูกปั้นแต่งมันลามไปไกลถึงนั่นได้ยังไง ข่าวลือก็คือข่าวลือ อีกอย่างหนึ่งน่าจะเพราะมีเพื่อนของผมช่วยปั่นด้วย “พวกไอ้จ๊าบแม่งเหี้ย ปั่นกู สิบต่อหนึ่งเหี้ยอะไรก็ไม่รู้”


     “ลูกพี่!” เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ผมที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ก็หันไปมอง


     “ตายยากจังวะ” ผมบ่น เป็นไอ้จ๊าบ เพื่อนตอนมอต้น มันทิ้งตัวลงข้างๆผม


     “ลูกพี่แม่งโคตรโหดเลยว่ะ ต่อยไทเกอร์ตัวเด็ดประจำรุ่นหน้าหงายเลย หน้ามันนี่อย่างยับ ร้องไห้กลับบ้านเลย ใครจะสู้ลูกพี่ผมได้ว่ะ”


     ผมหันไปทำหน้าเบื่อหน่ายใส่มัน


     “จ๊าบ มึงพอ หน้ายับอะไรวะ แค่เลือดซิบมุมปากเฉยๆแล้วร้องไห้ก็เหี้ยแล้ว แม่งจะพุ่งใส่กูอย่างเดียวเลย”


     “ลูกพี่อย่าถ่อมตัวได้ปะครับ หรือว่าลูกพี่กำลังสอนผมว่าคนเป็นใหญ่ย่อมถ่อมตัว แม่งเอ๊ยอย่างคม คิดไม่ผิดเลยที่ติดตามลูกพี่มาตั้งแต่มอต้น!” ไอ้จ๊าบกำหมัดพร้อมทำหน้าปลื้มใจ ผมอดไม่ได้ตบหัวมันไปที “โอ๊ยลูกพี่แก๊งเรานี่มันโหดจริงๆ แค่พูดมากถึงกับต้องตบหัว! ถ้าผมทำงานพลาดต้องตัดนิ้วก้อยมั้ยครับ!


     “จ๊าบ มึง ไอ้ปัญญาอ่อน เลิกเล่น กูจะแดกข้าว มึงไม่แดกข้าวไง?”


     “แดกเสร็จแล้ว กำลังจะขึ้นห้อง เจอลูกพี่ก่อนต้องแวะมาทักทาย”


     “เออ ขึ้นไปเรียนได้แล้วไอ้ห่า”


     “เออจ๊าบมึงอยู่ห้องเดียวกับคนที่ไอ้หนาวต่อยหรอ” ตุลย์เอ่ยถาม จ๊าบพยักหน้า


     “เยส ไอ้เกอร์ไง ตัวโหด”


     “มึงเนี่ยนะอยู่ห้องสิบสอง?” ตุลย์เลิกคิ้ว เพราะห้องสิบสองเป็นห้องพิเศษคณิตศาสตร์ ถือว่าต้องเก่งพอสมควร ส่วนพวกผมอยู่ห้องเก้า ห้องวิทย์-คณิตธรรมดา ห้องพิเศษจะเข้ายากกว่า เรียนยากกว่าและค่าเทอมก็จ่ายเยอะกว่านิดหน่อย เพราะมีวิชาเรียนเพิ่ม 


     “สอบขำๆ เสือกติดเฉย แล้วลูกพี่เหนือไม่ได้สอบห้องพิเศษหรอครับ” จ๊าบถาม “ลูกพี่หนาวผมพอเข้าใจว่าไม่ค่อยฉลาดนะ”


     “อ้าวไอ้สัด” ผมว่า


     “ไม่ได้สอบอะ” แดนตอบ


     “น่าเสียดายเนอะ งั้นไปนะลูกพี่ เหี้ยตุลย์เหี้ยโป เจอกัน”


     “เออเจอกัน” ตุลย์กับโปบอกพร้อมกัน แล้วไอ้จ๊าบก็ลุกออกไป


     “จ๊าบ มึงอย่าเอาเรื่องกูไปเล่าแล้วใส่ไข่เพิ่มอีกนะเว้ย” ผมเอ่ยรั้งท้าย ไอ้จ๊าบพยักหน้าเหมือนว่ารับรู้แต่ดูไม่น่าเชื่อใจเลยสักนิด ผมถอนหายใจออกมาอีกครั้ง


     สาเหตุที่มันเรียกผมว่าลูกพี่เพราะมันเคยพาหมามาวิ่งเล่น แล้วหมามันตกคลอง หมามันว่ายน้ำไม่เป็น เจ้าของก็ว่ายไม่เป็นเสือกจะลงไปช่วยหมา สรุปจมคู่ ผมที่อยู่แถวนั้นพอดีก็ได้ยินเสียงคนตะโกน รีบวิ่งไปหาตามเสียงแล้วกระโดดลงไปช่วย ช่วยได้ทั้งคนทั้งหมา จากนั้นไอ้จ๊าบก็นับถือผมเป็นลูกพี่ตั้งแต่นั้นมา


     จำได้ว่าครั้งหนึ่งตอนมอต้น ผมถูกพี่มอปลายหาเรื่องแล้วไอ้จ๊าบแม่งก็เล่นใหญ่เลย เกณฑ์เพื่อนมันมาหมด ให้ทุกคนเรียกผมว่าลูกพี่แถมพวกแม่งก็เสือกเล่นด้วย พากันไปขู่รุ่นพี่มอปลายจนพวกนั้นไม่มายุ่งอีก


     กลายเป็นหัวหน้าแก๊งอันธพาลเพราะไอ้จ๊าบนี่แหละ ไอ้เพื่อนเวร ป่าวประกาศความยิ่งใหญ่ของผมให้โลกรู้ ทั้งๆที่กูก็อยู่เฉยๆไอ้ห่า


     “จ๊าบแม่ง” ผมบ่นเสียงเบา “สักวันกูคงจะโดนตีนเพราะคนเขาหมั่นไส้นี่แหละ”


     “มันช่วยมึงได้น่าถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ” โปพยายามปลอบใจผม “ให้มันจัดการไทเกอร์เลยดิ”


     “เดี๋ยว” ตุลย์เอ่ยแทรก “จัดการมันทำไมก่อน เพื่อนเรานี่แหละไปต่อยมัน มันผิดอะไรต้องไปจัดการ”

     “เออว่ะ แต่มันล้อชื่อแม่เพื่อนเรานะเว้ย”


     “ชื่อแม่แมวที่ล้อกันทั้งรุ่นเมื่อตอนมอต้นอะนะ เรียกแทนชื่อมันไปแล้ว จะหัวร้อนทำไมกูไม่เข้าใจ”


     “เอ้า กูกลายเป็นคนที่เข้าใจไม่ได้เฉย” ผมแย้ง 


     “เออจริง แล้วมึงจะเอาไงเรื่องไทเกอร์อะ ไปต่อยกัปตันทีมแบบนั้น ยังจะหน้าด้านไปเล่นกับเขาอีกหรอ” โปว่า


     “เอ้า งั้นกูลาออกไหม มึงก็เข้าชมรมคนเดียว”


     “ไม่เอา กูเหงา”


     “ไปขอโทษเขาจะให้อภัยไหมนะ” แดนว่าขึ้น ผมหันไปมอง “หมายถึงให้ไปอธิบายดีๆว่าเดือนไม่ได้ตั้งใจ เพราะฟังจากที่เดือนเล่าแล้ว แดนว่าเขาอาจจะไม่รู้ว่ากำลังล้อชื่อแม่อยู่”


     “มันตั้งใจแน่ๆ ดูหน้าก็รู้” ผมขมวดคิ้วว่า


     “รู้ว่า?”


     “หน้าเหี้ย”


     “แดนว่าเขาก็ดูดีออกนะ”


     “แล้วไง หน้าหล่อใจหมา คิดว่าเท่นักหรอสะพายกระเป๋าสีดำ” 


     “มันก็สีดำทั้งโรงเรียนไหม กระเป๋าโรงเรียนอะ”


     “ใจเย็นๆ ยังไงก็ได้เล่นด้วยกันอีกนาน ดีกันไว้ดีกว่า เดือนต้องหัดใจเย็นบ้างนะ” แดนพยายามปรามให้ผมใจเย็นลงอย่างที่ต้องทำบ่อยๆ เพราะผมค่อนข้างใจร้อน คนละขั้วกับแดนที่เป็นคนใจเย็น


     “ฟังพี่มึงไว้” โปบอก “ไปคุยกันดีๆเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นกูไปส่งคุย เพื่อเกิดอะไรจะได้ห้ามทัน”


     “หึ” 


     “เดือน” แดนเริ่มกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


     “ครับ คุยก็คุย”


     “ดีมาก”


     “ครับ”


     “ไอ้หมาเอ๊ย กับคนอื่นน่ะเก่งจัง กับพี่น่ะหงอ” ตุลย์เอ่ยแซว ผมยกนิ้วกลางชูใส่มันไปทีหนึ่ง 

 

 





 

.....

 

 






     “แม่ง ถ้าแดนไม่บังคับกูคุยนะ กูไม่คุยหรอก ไอ้เ-ดแม่” ผมสบถด่าไปในขณะที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้ากับไอ้โป ตอนเย็นหลังเลิกเรียนผมต้องเข้าชมรม ส่วนแดนจะกลับไปก่อนเพราะต้องไปช่วยแม่ที่ร้านอาหาร ตอนมอต้นเราสองคนต้องรีบกลับไปช่วยแม่ทำให้ผมไม่ได้เข้าชมรมฟุตบอลอย่างที่อยากเข้า แต่พอขึ้นมอปลายกิจการร้านก็ดีขึ้น ทำให้พอจ้างคนมาช่วยได้ ผมเลยมีเวลามาเข้าชมรม


     “น่า ใจเย็นไว้ไอ้หนุ่ม”


     “มีแต่คนบอกให้กูใจเย็น ทำไมวะ”


     “ก็มึงใจร้อน แค่รอให้มาม่าเส้นนุ่มมึงยังรอไม่ได้เลย”


     “ก็ตอนนั้นกูหิว!


     “แต่มึงจะใส่น้ำร้อนแล้วแดกเลยไม่ได้!


     “เออรู้แล้ว!” ผมว่าเสียงดังตอบกลับไป เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกมาวอร์มรอโค้ชอยู่ข้างสนาม “กูต้องเข้าไปคุยตอนไหน”


     “ตอนนี้ก็ได้ หรือหลังซ้อมก็ได้”


     “แล้วมันมายัง?”


     “ไม่เห็นเลยว่ะ” โปว่าหลังจากกวาดสายตามอง “เห็นแต่เพื่อนมัน”


            “ใครวะ”


     “ไอ้มิกกี้” โปตอบ ผมไม่ได้หันหลังไปมอง “มันเดินมาแล้ว เชี่ย เดินมาทางนี้ด้วย มันมาหามึงแน่ๆ ทำไงดีวะ มันจะหรอยหลังมึงมั้ย หรือเราควรเปิดก่อน”


     “อาโป มึงนั่นแหละใจเย็นไอ้ห่า อย่าล่ก” ผมกระซิบบอก “กูจะหันกลับไปละนะ ห่า มึงอย่าจ้องมันเยอะสิวะ”


     “เออๆ กูก้มผูกเชือกรองเท้าก็ได้”


     “แต่เชือกมึงไม่ได้หลุดเลยนะ” แล้วไอ้โปก็ก้มลงผูกเชือกรองเท้าทั้งที่เชือกไม่ได้หลุด มีแรงสะกิดที่บ่าเบาๆ ผมนึกภาพเหตุการณ์ล่วงหน้าแล้วว่าถ้าผมหันไปต้องโดนต่อยหน้าหันแน่ๆ เอาไงดีวะ หรือเราควรเปิดก่อนอย่างที่ไอ้โปบอก


     “หนาว มีไรคุยด้วยหน่อย”


     “ไรวะ” ผมตอบทั้งที่ไม่ได้หันกลับไปมอง


     “หันมาหน่อยสิ”


     “อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ”


     “อะไรวะ”


     “คุยมาเลย”


     “ทั้งที่มึงหันหลังเนี่ยนะ ให้กูคุยกับท้ายทอยมึงหรอ?”


     “เออ กูชอบแบบนี้ มึงก็หันหลังด้วยสิ”


     “...ว็อท? แบบเอาหลังชนกันอะหรอ ทำอย่างกับจะแอบส่งยา”


     “เออ ถ้าไม่หันก็ไม่ต้องคุย”


     “เออๆ” สักพักไอ้มิกกี้ก็เอาหลังมาชนหลังผม “หนาว”


     “ไร”


     “กูจะมาคุยเรื่องไอ้เสือ”


     “มันส่งมึงมาหรอ มันต้องการอะไร ว่าข้อตกลงมา ถ้าข้อตกลงไม่เป็นธรรมถือว่าการเจรจาครั้งนี้ถูกยกเลิก ลูกน้องกูอีกสิบคนกำลังจะมาภายในสิบนาที” ผมว่าเสียงจริงจัง เอาเท้าสะกิดไอ้โปที่ก้มผูกเชือกอยู่ “เตรียมโทรหาไอ้จ๊าบเลยนะ บอกว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นให้มาที่สนามบอลภายในสิบนาที” ผมกระซิบ โปขมวดคิ้วพยักหน้า


     “นี่กระซิบไรวะ แล้วมึงเป็นหัวหน้าแก๊งอันธพาลจริงๆหรอวะเนี่ย เชี่ย...กูว่าแล้วว่าข่าวลือมันต้องมีมูล มีควันต้องมีไฟ”


     “ใช่ กูมีลูกน้องยี่สิบคน กระจายกันอยู่ทุกห้อง อย่าคิดว่ามึงจะเล็ดลอดจากสายตากูไปได้ พวกมึงจะโดนหมายหัวจนอยู่โรงเรียนนี้ลำบากแน่นอน”


     “เหี้ย น่ากลัวสัด...กูไม่น่ามาเจรจาให้ไอ้เกอร์เลย น่าจะส่งไอ้ฟิวส์มา” มิกกี้ทำเสียงจริงจัง “เหมือนถูกส่งมาทำภารกิจใหญ่ เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย”


     “ตกลงมึงมีอะไร”


     “กูมาสารภาพก่อนว่า...เป็นกูเองที่บอกให้มันเรียกมึงว่าแมว”


     “เอ้า ไอ้เหี้ยนี่”


     “กูไม่รู้ ก็ไอ้จ๊าบมันบอกกูอะ”


     “บอกว่า?”


     “ถ้าอยากสนิทกับเดือนหนาวให้เรียกชื่อเล่น หนาวมันชอบ จะได้สนิทกันไวๆ”


     “...ไอ้เหี้ย ไอ้จ๊าบ ไอ้หัว-วยแม่งเล่นกูแล้ว” ผมยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ 


     “นั่นแหละ ไอ้เสือมันไม่ได้ตั้งใจ”


     “สรุปมันชื่อไทเกอร์หรือเสือ เดี๋ยวเรียกเกอร์เดี๋ยวเรียกสือ”


     “ไทเกอร์มันแปลว่าเสือไง ไอ้หน้าง่าว เรียกได้สองแบบแหละ”


     “เออ” ผมพยักหน้า “แล้วยังไงต่อ กูต่อยมันไปแล้ว”


     “มึงก็ไปคุยกับมันสิ”


     “ทำไมต้องเป็นกู ทำไมมันไม่คุยกับกูบ้างอะ มันเริ่มก่อนนะเอาจริง”


     “ไอ้ฟิวส์ก็กำลังเจรจาให้ไอ้เสือใจเย็นไง ส่วนกูก็มาเจรจากับมึง นี่พวกกูเห็นว่าเราไม่ควรปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปนะเว้ย เราอยู่ทีมฟุตบอลทีมเดียวกัน มึงก็เล่นเก่งเป็นอันดับสอง ไอ้เกอร์มันเห็นว่ามึงเล่นเก่งมันก็อยากสนิทกับมึงเฉยๆ”


     “เออ เข้าใจ”


     “เอางี้”


     “อะไร”


     “แม่มันชื่อโรส”


     “ฮะ?”


     “มึงล้อชื่อแม่มันคืนเลย แล้วให้มันต่อยสักหมัด หายกัน”


     “ก็เหี้ยแล้ว มันไม่ได้ตั้งใจล้อชื่อแม่กู แต่กูไปตั้งใจล้อชื่อแม่มัน มันไม่ได้ไหม?”


     “เออว่ะ งั้นเอาไงดี”


     “เฮ้อ” ผมก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย หันหลังกลับมามองไอ้มิกที่ยังยืนหันหลังอยู่ “มึงเลิกหันหลังได้แล้วไอ้เวร ปัญญาอ่อนรึไงมายืนเอาหลังชนกันข้างสนามบอลเนี่ย”


     “อ้าว เป็นกูที่บอกหรอ” มิกหันหน้ามาหาผมบ้าง


     “เฮ้อ ช่วยไม่ได้ เอาเป็นว่ากูที่เป็นคนใจเย็น มีความเป็นผู้ใหญ่และใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์จะไปคุยกับมันเองแล้วกัน มันอยู่ไหน”


     “โต๊ะหินอ่อน ตรงนั้น” ไอ้มิกกี้ชี้ไปอีกทาง “ไปเลยปะ?”


     “เออๆ”


     “มึง” อาโปสะกิด “ต้องโทรเรียกไอ้จ๊าบอยู่ไหม?”


     “เออ โทรเลย บอกว่ากูมีเรื่องให้มันมาด่วน แต่มาคนเดียวพอนะ อีกฝั่งมันจะตัว-ตัว” ผมเอ่ยตอบก่อนจะเดินไปกับไอ้มิก


     “เสือ” ไอ้มิกเรียก คนที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นมอง ทันทีที่เห็นผมสายตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “หนาวมีเรื่องจะคุยด้วย”


     ไทเกอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรียกได้ว่ามันสูงกว่าผมพอสมควรเลย ต้องเงยหน้าขึ้นมอง


     “มีไร”


     “มึงล้อชื่อแม่กูทำไม”


     “กูไม่ได้ตั้งใจ ไอ้มิกมันบอกว่าเป็นชื่อเล่นมึง” ไอ้ไทเกอร์ว่าพร้อมหันไปหาไอ้มิก มิกรีบแก้ตัวทันที


     “ไอ้จ๊าบบอก!


     “เออ กูไม่ได้ตั้งใจ”


     “โอเค งั้นขอโทษที่ต่อยมึงเมื่อวาน โมโหร้อนไปหน่อย จะต่อยคืนก็ได้”


     “ได้?”


     “ได้”


     เห็นอีกฝ่ายกำหมัดแล้วง้างแขนขึ้น ผมกัดฟันและหลับตาลงอย่างเตรียมใจ คิดไว้ว่าไม่นานหมัดหนักๆต้องลงที่หน้าแน่ๆ แต่มันกลับเป็นแค่การแตะเบาๆเท่านั้น ผมลืมตาขึ้นเห็นไทเกอร์แอบยิ้มขำ


     “หยอก ไม่เห็นต้องหลับตาปี๋ขนาดนั้นเลย”


     “ก็มึงท่าทางหมัดหนักอะ”


     “เออ กูไม่ต่อยมึงหรอก กลัวมึงตาย”


     “ก็จะดูถูกกันเกินไปหน่อย”


     “ช่างมันเถอะเรื่องเมื่อวาน หมัดมึงไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ แล้วก็ขอโทษเหมือนกันที่ล้อ จะไม่เรียกอีก แล้วตกลงมึงชื่ออะไรนะ? แดนหนาว?”


     “เดือนหนาว เรียกหนาวพอก็ได้ถ้ามันจะจำยากขนาดนั้น”


     “เค”


     “เออ กูไปวอร์มต่อละ”


     “เออ”

 

 

 





 

.....

 

 

 

 




 

     “ลูกพี่!” เสียงไอ้จ๊าบดังลั่นมาแต่ไกล มันวิ่งมาหาผมเต็มฝีเท้าจนเสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยออกนอกกางเกง พอมาถึงตรงหน้าผมก็หอบแฮก “ใครทำอะไรลูกพี่นี่ผมวิ่งมาจากร้านเกมหลังโรงเรียนเลยนะเนี่ย! ว่าแต่มานัดเดี่ยวอะไรกันตรงข้างสนามบอลวะ คนเยอะแยะจะบ้ารึไง”

     

     “มึง”


     “ฮะ?”


     “มึงนั่นแหละไอ้เหี้ย!!


     “โอ๊ย!” ไอ้จ๊าบร้องหลังจากเจอผมถีบไปทีหนึง เพราะไม่ทันตั้งตัวบวกกับเหนื่อยก็เลยล้มลงนั่งที่ฟุตบอล จากนั้นผมก็เตะก้นมันไม่แรงมากนัก แค่พอให้หายแค้น “โอ๊ย!ๆๆ อะไรกันครับเนี่ยโอ๊ยคุยกันก่อนได้ม้าย!


     ผมหยุดเท้ากลับมายืนตรง


     “มึงเสือกไปบอกไอ้มิกว่ากูชื่อเล่นว่าแมว”


     “อ๋อ~” แล้วไอ้จ๊าบก็หลุดขำออกมาเสียงดัง “ไอ้เหี้ยเอ๊ย ก็พูดไปเล่นๆไม่คิดว่ามันจะทำจริงนี่หว่า”

     “ไอ้สัดยังมาเสือกหัวเราะอีก กูเผลอต่อยมันไปไม่พอ เกือบโดนมันต่อยด้วยไอ้สัด” ผมว่า ช่วงท้ายประโยคอดที่จะหลุดยิ้มขำด้วยไม่ได้เพราะเห็นมันขำจนกุมท้อง ทนเก๊กหน้าจริงจังได้แต่แป๊บเดียว “ไอ้หัว-วยเอ๊ย” เตะไปอีกทีหนึ่งเพื่อความสะใจ


     “เอ้า ก็ไม่รู้จริงๆว่าลูกพี่จะใจร้อนหมัดเร็วขนาดนั้น แล้วนี่เคลียร์กันยัง ถ้ายังเดี๋ยวผมเคลียร์ให้ปะ?”


     “ไม่ต้องยุ่งเลยมึงอะ เดี๋ยวก็หาตีนให้กูอีก ชิบหาย”


     “พูดอะไรอย่างนั้นเล่า”


     คุยกับไอ้จ๊าบอีกสักพักโค้ชก็มา จ๊าบก็เลยลากลับไปร้านเกมต่อ เอาจริงพอมารู้แบบนี้ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอก เหมือนขำๆมากกว่า เดี๋ยวผมค่อยหาทางแกล้งมันคืน ไอ้เกอร์ก็ไม่ได้อะไรแล้วด้วย คิดไปคิดมาก็ตลกตัวเองที่หัวร้อนขนาดนั้นเหมือนกัน

 

 

 





 

.....

 

 

 

 

 

     เมื่อเลิกซ้อมก็ตรงกลับบ้านทันที เห็นแดนกำลังช่วยแม่เก็บร้านผมจึงไปช่วยด้วย เราเปิดร้านอาหารตามสั่งอยู่หน้าบ้าน ด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้โรงเรียนทำให้ตอนเช้ากับตอนเย็นมีเด็กนักเรียนมากินเยอะ 


     เพราะแม่ทำอาหารอร่อยทำให้มีลูกค้าเยอะ ตอนแรกก็ค่อนข้างลำบากแต่พอทำไปเรื่อยๆก็ค่อยๆดีขึ้น มีเงินเก็บ การใช้จ่ายต่างๆก็คล่องตัวขึ้น


     เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อตอนที่ผมอยู่มอสอง ประมาณสองปีก่อน พ่อของผมที่เป็นเสาหลักของครอบครัวล้มป่วยด้วยโรคมะเร็ง เดิมทีบ้านเรามีฐานะปานกลาง ไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ลำบาก แม่ผมเป็นแม่บ้านคอยดูแลเรื่องต่างๆภายในบ้าน ดูแลพวกผมสองคนเพราะพ่อค่อนข้างยุ่งกับงาน


     พ่อเป็นวิศวกรไฟฟ้าเงินเดือนค่อนข้างสูง และพ่อก็ไม่อยากให้แม่ทำงาน อยากให้คอยดูแลบ้านอย่างเดียว พอพ่อล้มป่วยเราก็ใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มีรักษาพ่อ พอเงินเก็บหมดเราก็ไปกู้มาอีก แต่ทั้งหมดนั่นก็ไม่สามารถรั้งให้พ่ออยู่กับเราต่อได้


     อาจจะเพราะตอนนั้นพวกเรายังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน กลัวก็แต่จะเสียพ่อไป ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมคิดว่าอย่างน้อยๆพวกเราน่าจะเก็บเงินไว้อย่างที่พ่อบอกมากกว่า พ่อเคยบอกว่ายังไงพ่อก็คงไม่รอดแล้ว ให้เก็บเงินดีกว่าไม่อยากให้ลูกเมียต้องลำบาก แต่พวกเรากลับไม่ฟัง 


     สุดท้ายพวกเราก็จบลงด้วยการเปิดหนี้ก้อนโต ในจังหวะที่ดิ่งลงเหวมีผู้ชายคนหนึ่งอ้างว่าเขาหลงรักแม่มานานแล้วยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ช่วยจัดงานศพพ่อ ช่วยเรื่องหนี้สินทำให้พวกเรายังมีบ้านอยู่ ช่วงแรกยังไม่ค่อยมีอะไร ผมดูออกว่าแม่ไม่ได้มีความสุขเลยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้


     ประมาณหนึ่งปีต่อมาคนๆนั้นเริ่มเปลี่ยนไป เริ่มออกไปเที่ยวบ่อยขึ้น นอกใจแม่ไปมีผู้หญิงคนอื่น แน่นอนว่าแม่ก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว แต่พอมันรู้ว่าแม่ไม่ได้ใส่ใจมัน แม่ไม่ได้รักมัน พอมันเมากลับมาก็เริ่มทำร้ายร่างกายแม่และพวกผม


     เราทนอยู่ในสถานการณ์ที่สุดแสนจะย่ำแย่ประมาณเดือนกว่าๆ ผมพยายามสู้แล้วแต่ก็สู้ไม่ไหว จนกระทั่งคนนั้นไปขโมยของคนอื่นจนถูกจับ เราสามคนไม่เคยไปเยี่ยมเขาในคุกเลยแม้แต่ครั้งเดียว นี่ก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้วที่มันยังอยู่ในคุก


     เหลืออีกแค่ครึ่งปีมันจะออกมาแล้ว คิดถึงเรื่องนี้ทีไรผมก็อดเป็นกังวลไม่ได้ ช่วงที่โดนมันทำร้ายคือช่วงปิดเทอมมอสอง พอผมขึ้นมอสามมันก็โดนจับ ช่วงมอสามนี่แหละที่ได้ย้ายห้องไปเจอเพื่อนใหม่ เจอไอ้จ๊าบและคนอื่นๆ ถึงมันจะกวนตีนยังไงแต่ไอ้จ๊าบมันเป็นคนที่สอนให้ผมมีความกล้ามากขึ้น ผมที่ชกต่อยไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ ได้แต่งูๆปลาๆก็โดนชวนไปฝึกต่อยมวยเป็นเรื่องเป็นราว ทุกวันนี้ก็ไปอยู่ทุกๆวันอาทิตย์ที่ร้านปิด


     เรียกได้ว่าเตรียมตัวไว้เผื่อว่ามันกลับมาแล้วทำเหี้ยๆใส่ครอบครัวผมอีก




 

     ......






 

     “ป้าอ้อย กลับบ้านดีๆนะครับ” ผมเอ่ยลาป้าอ้อย ป้าที่มาช่วยงานที่ร้านแม่ แกเกษียณแล้วแต่ยังอยากทำงานที่ไม่ไกลบ้านมานัก เลยมาทำงานที่ร้านของแม่ บ้านของแกอยู่ถัดไปอีกแค่สามหลังนี่เอง


     ป้าอ้อยไม่ตอบแค่ยิ้มให้


     หกโมงคือเวลาร้านปิด ผมเดินมาถึงบ้านแดนกับแม่ก็กำลังเก็บร้านกันอยู่พอดี ผมรีบเข้าไปช่วย


     “เคลียร์กับไทเกอร์รึยัง” แดนกระซิบถามเสียงเบาเพราะไม่อยากให้แม่ได้ยิน


     “เรียบร้อย ไม่มีปัญหา หายห่วงเลย”


     “เก่งมาก”


     “ใช่ปะ มีความเป็นผู้ใหญ่จริงๆเลยเดือนเนี่ย”


     “จริง เท่สุดๆ”


     “บ้า ก็ว่าไปนั่น ไม่ขนาดนั้นหรอก” ผมปัดมือไปมาแกล้งทำเป็นเขิน “แม่ วันนี้โค้ชชมหนูด้วย”


     “จริงหรอ โค้ชว่าไง”


     “บอกว่าฟอร์มเล่นดีมาก แต่ต้องฝึกให้เยอะกว่านี้”


     “อืม ใช่ เดือนเลิกเล่นบอลไปตั้งนาน ได้ฝึกอีกทีก็ตอนปิดเทอมช่วงก่อนขึ้นมอปลายกับแดนอะ” แดนว่าขึ้น “แล้วแดนทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเก็บบอล”


     “แดนเก่งออก เป็นโกลที่เหนียวมาก เหนียวซะจนคิดว่าเป็นตุ๊กแก”


     “อือ ก็เดือนเตะอย่างกับสะกิด ใครรับไม่ได้ก็แย่แล้ว”


     “เตะแรงๆแล้วอัดโดนหน้าแดนทำไง”


     “ก็เจ็บ”


     “จริงๆถ้าเป็นวอลเล่ย์บอลที่ชวนแม่ไปเล่นด้วยก็ได้นะ ตอนยังเรียนอยู่แม่เก่งมากเลย” แม่ว่าขึ้น 

     “แม่ แม่ก็รู้ว่าหนูเจ็บฝังใจกับวอลเล่ย์บอลขนาดไหน” ผมมุ่ยหน้าว่า แม่กับแดนหลุดขำออกมาทันที


     “แม่เกือบไม่ได้เห็นหน้าหลานแล้ว”


     “หน้าเขียวเลยเดือนอะ จำได้ ยังถ่ายรูปเก็บไว้อยู่เลย”


     “ลบเถอะ ขอร้อง” ผมทำหน้าเซ็งว่า เมื่อก่อนผมเคยไปเล่นวอลเล่ย์บอลอยู่ช่วงหนึ่ง เพื่อนชวนไปเพราะคนขาด ถึงวันแข่งจริงผมโดยทีมตรงข้ามตบลูกอัดไข่จังๆ แม่งอย่างจุกเลยไอ้สัด เจ็บเหมือนจะตาย เจ็บจนนอนไปกองบนสนาม กุมไข่ตัวเองไว้แล้วนอนแน่นิ่งเลย จากนั้นก็ตั้งใจจะเลิกเล่นวอลเล่ย์บอลไปตลอดชีวิต จนถึงตอนนี้เพื่อน แดนกับแม่ยังแซวไม่เลิก 


     เมื่อเก็บร้านเสร็จก็กลับเข้าบ้าน กินข้าวเย็นด้วยกันแล้วแยกย้าย ผมนอนห้องเดียวกับแดน เตียงเดียวกันด้วย แดนทำการบ้านและอ่านหนังสือ ส่วนผมนอนเล่นเกม เรามีมือถือเครื่องเดียวและใช้ด้วยกัน คือเราเห็นว่ายังไม่จำเป็นต้องมีสองเครื่องเพราะแดนไม่ค่อยเล่นอะไรอยู่แล้ว เอาไว้แค่ใช้ติดต่อและพวกเราก็ตัวติดกันแทบจะตลอด


     “วันนี้มีการบ้านด้วยหรอ?”


     “วิชาคณิตไง ที่เดือนหลับ”


     “อ๋อ เดี๋ยวขอลอกหน่อยนะ”


     “เดี๋ยวทำให้ก็ได้”


     “ไม่เอาดิ ตัวหนังสือก็ไม่เหมือนกันสักหน่อย”


     “อืม โอเค”


     เวลาสี่ทุ่มแดนก็เข้านอน ส่วนผมมุดอยู่ใต้ผ้าห่มเพื่อเล่นเกม ถ้าไม่มุดใต้ผ้าห่มแสงหน้าจอมันจะสว่างออกไปข้างนอกแล้วแดนจะแสบตา 


     เวลาประมาณเที่ยงคืนกว่าๆผมได้ยินเสียงคนเอะอะโวยวายอยู่ข้างนอก เดาว่าคงเป็นแก๊งเด็กแว้นตามเคย แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะเสียงดังว่าปกติแถมยังไม่มีเสียงรถด้วย ผมค่อยๆแง้มผ้าม่านออกเล็กน้อยแล้วแอบมอง


     ตีกัน?


     สองแก๊งทะเลาะกันหรอ?


     ไม่ดิ หนึ่งแก๊งกับ...หนึ่งคน


     ผมหรี่ตาเพ่งมองว่าเป็นใคร เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อคนๆนั้นหันหน้ามา


     ไทเกอร์?


     ...มึงมาตีกับเด็กแว้นแถวบ้านกูตอนเที่ยงคืนทำไมเนี่ย!! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
























 

#ช่วงนี้เดือนหนาว


(เผื่อคนงงนะคะ)

ปล.1 : หลายคนอาจจะคิดว่าหมาว่ายน้ำได้ทุกตัว แต่ไม่ใช่นะคะ หมาที่หน้าสั้น ลำตัวหนาตัน จะว่ายน้ำลำบาก ว่ายไม่ค่อยเก่ง บางตัวก็ไม่ได้เลย

ปล.2 : ลักทรัพย์จำคุกไม่เกิน ปี พ่อเลี้ยงของหนาวติดคุก ปี (ช่วงหนาวอยู่ม.3กับม.4ก่อนหน้านี้อยู่ด้วยกันไม่ค่อยมีปัญหาอยู่ ปี (ตอนอยู่ม.2) พอปิดเทอม ม.2 จะขึ้น ม.3 ก็ถูกทำร้ายร่างกายอยู่ประมาณเดือนกว่าๆก่อนจะถูกจับ

ปล.3 : .3 หนาวเริ่มต่อยมวย จนตอนนี้เพิ่งขึ้นม.4 (ฝึกต่อยมาประมาณ ปี)






 

 

 

 

            

            

            

 


          

            

            

Twitter : @Howl_sairy

Facebook fanpage : Howlsairy






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.353K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,182 ความคิดเห็น

  1. #10235 K.white wine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2564 / 20:17
    แดนคือนุ่มนิ่มจริง แงงงงงงงงงงงงง
    ส่วนหนาวก็คือห้าวเป้งมากแม่555
    #10,235
    0
  2. #8231 Mymam_bgly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 13:28
    ได้เวลาออกรบแล้วเดือนหนาว555
    #8,231
    0
  3. #8201 oomka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 19:48
    เดือนหนาวนี่ที่มาของคำว่า ห้าวด่องๆชัดๆ5555555
    #8,201
    0
  4. #7375 Nuna_MinJ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 09:51

    ตลกดี ค่ะ
    #7,375
    0
  5. #7160 it's me (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 15:35
    เอาจริงไม่คิดว่าเดือนหนาวจะแมนขนาดนี้เลย แต่ก็อย่างว่านะเป็นเพื่อนกับนอร์ทได้นิสัยต้องคล้ายกัน ฮ่าๆๆๆๆ ละเกอร์นี่มาต่อยอะไรกันตอนเที่ยงคืนนนน โอ้ยยยย ฮ่าๆๆๆ
    #7,160
    0
  6. #6913 P.chonn3 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 07:29
    เดือนหนาวเป็นเท่ๆแต่ก็น่ารักในเวลาเดียวกัน
    #6,913
    0
  7. #6629 likeblood (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 18:13
    แก๊งเพื่อนน่ารักสาก โบ๊ะบ้ะสุดใจ
    #6,629
    0
  8. #6272 Jinjoo.K (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 16:15
    ชอบซีนหันหลังชนกัน โว้ยยยยย55555
    #6,272
    0
  9. #6155 BaiTong23 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 21:59
    รายละเอียดดีมากเลยง่ะ
    #6,155
    0
  10. #5894 Fl2●$T (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 01:20
    ฟิคโคเมดี้
    #5,894
    0
  11. #5692 teddybeary2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 16:41
    เรารู้สึกอาการหนัก ขำหนักมาก55555
    #5,692
    0
  12. #5292 blackpinkmilk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 12:48
    ขำท้องแข็ง ตรงหันหลังชนกันแล้ว เกือบรวมพล🤣🤣🤣
    #5,292
    0
  13. #4808 tantanium31 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 20:16
    ไม่เคยผิดหวังจริงๆ
    #4,808
    0
  14. #4489 jurita1990 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 00:17
    สนุกมากๆเลยจ้ะไรท์ไม่ผิดหวังกับผลงานของไรท์เลยเลิฟๆๆนะจ้ะไรท์
    #4,489
    0
  15. #4242 MaMeaw456 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 12:57

    ชอบมากกกกกกกกกกก
    อ่านไปหัวเราะน้ำตาเล็ดไป สนุกมากๆๆๆๆๆ
    #4,242
    0
  16. #4206 blueeyes111 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 00:14
    ไทเกอร์มาทำอะไรตรงน้านนน
    #4,206
    0
  17. #4130 Book Cafe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 18:50
    จ๊าบบบบหนูหยุดก่อนว่ายน้ำไม่เป็นแต่หนูก็รักหมามาก จมคู่!!!!
    #4,130
    0
  18. #3870 Y my Way (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:43

    โว๊ะๆๆๆ มีเรื่องถูกที่ซะด้วยเสือ คึคึ หนาวว่าไงเผือกไม่เผือกค้าบบบบ😆

    #3,870
    0
  19. #3856 nantawanwong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 06:58
    ดีใจจัง เกอร์คนกาก มาแล้ว
    #3,856
    0
  20. #3845 Bbiwbiw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 13:46
    ขำ-จ๊าบบบ 5555
    #3,845
    0
  21. #3782 raaadaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 17:51
    ไทเกอร์ใจเย้น5555
    #3,782
    0
  22. #3781 chynpai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 16:43
    เย้ๆๆๆๆๆ
    #3,781
    0
  23. #3779 wn' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 14:31
    เย้ กลับมาแล้วว คิดถึงเรื่องนี้เยิฟๆ
    #3,779
    0
  24. #3778 อันยองอันยอง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 13:55
    ชอบมากกกกกกกกก
    #3,778
    0
  25. #3777 Cho Ounsol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 13:43

    มาแล้ววววววววววว
    #3,777
    0
  26. #700 tong6548 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:59
    กี้ดดดดดด
    #700
    0
  27. #699 ciston_violet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:58
    ไม่มีเจ้าชายขี่ม้าขาวจริงๆค่ะ เพราะมีแต่พี่เสือคนกาก... นี่หวีดพี่แดนจังค่า

    แง...
    #699
    0
  28. #698 CHANNUHEs (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:51
    หนาวลูกกก โอ้ยหนูเข้มแข็งมาก
    #698
    0
  29. #697 CHANNUHEs (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:51
    หนาวลูกกก โอ้ยหนูเข้มแข็งมาะ
    #697
    0
  30. #696 troyeBloom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:49
    ความละมุนของแฝด งื้ออออออออ
    #696
    0
  31. #695 นอสระอุนไม้เอก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:48
    แงง จะร้อง สู้ๆนะเจ้าเดือน
    #695
    0
  32. #693 Font (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:47

    ละมุนพี่น้องงงง หนาวแมนสุดเลยยยยยตกลงเสือเป็นเมียใช่ไหม5555555

    #693
    0
  33. #692 memyIt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:38
    แมนมากค่ะไรท์ 555
    #692
    0
  34. #691 Princess_Bong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:38

    ไอเสือจะต้องมาช่วยหนาวนะ5555

    #691
    0
  35. #689 Aiwapw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:34
    ชอบความสัมพันธ์ของคู่แฝด
    #689
    0
  36. #685 &#Mr.chu:) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:25
    แมนจริง ๆ ด้วยไรท์
    #685
    0
  37. #684 Lee4562 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:24
    ทำไมเราอยากได้เรื่องของแดนอ่ะ
    #684
    0
  38. #683 Kon--Kon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:24
    คือตอนแรกก็คิดนะว่าพ่อเสียแต่ไม่คิดว่าจะมีคนใจร้ายด้วย ;-;
    #683
    0
  39. #682 tanpitcha_1414 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:21
    แงงง เดือนหนาวเก่งมากๆเล้ยย
    #682
    0
  40. #679 TinyTNT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:18
    สู้ชีวิตอีกแล้วววววว เจ้าชายต้องมาแล้วไหมอ่ะจังหวะนี้ แต่ตอนนี้เจ้าชายยังไม่คลั่งหนาวมากเนาะะะะะ
    #679
    0
  41. #678 THIRDJK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:17
    สู้ต่อไปนร้าา
    #678
    0
  42. #677 pcard (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:17
    แมนมากกกก เข้มแข็งไว้น้า :)
    #677
    0
  43. #676 nean99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:16
    เดี๋ยวพี่-็มา
    #676
    0
  44. #674 BJ_beauti (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:16
    คนเก่งผ่านไปได้อยู่แล้วสู้คับ !
    #674
    0
  45. #673 Papang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:03
    โหยยยย ได้เห็นเดือนหนาวอีกมุมนึงเลย โคตรแมนนน
    #673
    0
  46. #672 Rainy_taetae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:02
    เข้มแข็งมากๆค่ะ
    #672
    0
  47. #668 mb_7yuta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 08:50
    สู้ๆนะเดือนหนาว โคตรแกร่งอะ
    #668
    0
  48. #667 siri-mt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 08:47
    หนาวเข้มแข็งมากเลยอ่ะ ชอบบ
    รอพี่เสือคนกากค่ะ
    #667
    0
  49. #664 namwhan_tnc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 08:40
    หนาวแบบแข็งแกร่งอ่ะ ชอบความสัมพันธ์คู่แฝด
    #664
    0
  50. #663 mooky9924 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 08:38
    ไทเกอร์รีบมาช่วยเลยยย
    #663
    0