#ช่วงนี้เดือนหนาว

ตอนที่ 17 : Chapter 16 : คนอาหารเป็นพิษจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,570 ครั้ง
    10 ธ.ค. 63

Chapter 16 : คนอาหารเป็นพิษจริง

 

 

[ Salakondao (3) ]





 

Tg. : พวกมึง

กูว่ากูไม่ไหวจริงๆ

f. : 555555555555555555

555555555555555555555

MiC : 55555555555555555

5555555555555



Tg. : -วย

หยุดหัวเราะเลยนะ แม่งดังลอดเข้ามาในห้องน้ำแล้ว

ไอ้สัด หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวหนาวได้ยิน

พวกเหี้ยยยยย กูบอกให้หยุดดดดดดดดด




 

            ผมพิมพ์รัวในแชตไม่หยุดในขณะที่กำลังนั่งอยู่ในห้องน้ำทั้งที่ไม่ได้อยากเข้าห้องเลยสักนิด ผมบอกแล้วไงว่าไม่ไหว บอกตั้งแต่ขี่รถออกมาจากหอแล้ว อยากจะวนรถกลับไม่รู้ตั้งกี่รอบแต่โดนไอ้สองตัวนี้ลากมาจนได้ ผมไม่ได้คุยอะไรกับหนาวเลยสักคำตั้งแต่มาถึง


            ทันทีที่เจอหน้า ภาพในฝันก็ซ้อนทับขึ้นมาในหัว เป็นหนาวที่ออดอ้อนยิ้มหวานน่ารัก และเพียงไม่กี่วินาทีภาพนั้นก็หายไปเหลือแค่หนาวในความเป็นจริงซึ่งแม่งน่ารักกว่าในฝันอีกเว้ย หนาวใส่เสื้อของผม กางเกงขาสั้นสบายๆ ทรงผมกระเซอะกระเซิงเล็กน้อย 


            มันดูเป็นธรรมชาติมากเลย...


            ไอ้มิกกับไอ้ฟิวส์ชวนหนาวคุยไปเรื่อยและพากันไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนด้านหลังบ้าน สักพักพวกมันสองคนก็บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งผมอยู่กับหนาวสองต่อสอง แน่นอนว่าพวกมันตั้งใจจะแกล้งผมเว้ย ผมเผลอนั่งตัวเกร็งโดยไม่รู้ตัว หัวใจเริ่มสั่นรัว จากตอนแรกที่คิดว่าเตรียมใจมาอย่างดีแล้วตอนนี้กลับทำอะไรไม่ถูกจนกระทั่งหนาวเอามือมาแตะไหล่


            ผมลุกพรวดโดยที่สมองไม่ต้องสั่งการและวิ่งมาห้องน้ำทันที เห็นมิกกับฟิวส์กำลังแอบรอดูอยู่ริมประตู พวกมันไม่ได้จะไปเข้าห้องน้ำตั้งแต่แรก สีหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นผม ผมวิ่งผ่านพวกมันมาและเข้ามาอยู่ในห้องน้ำ ได้ยินเสียงพวกมันสองคนหัวเราะคิกคักอยู่ข้างนอก บอกว่าให้หยุดก็ไม่หยุด ถ้าเกิดหนาวมาได้ยินเข้าจะทำยังไงเล่า 


            “พวกมึงหัวเราะอะไรอะ”


            เสียงหนาวนี่หว่า...ไอ้เชี่ย ชิบหายของจริง


            เสียงหัวเราะหยุดลงทันที

Tg. : กูบอกแล้วไอ้พวกเหี้ย

ชิบหายแน่ๆ

พวกสันดานหมา

: ()



            “ดูคลิปตลก มีคนแชร์มา” เสียงไอ้ฟิวส์


            “ไหนๆ ดูด้วย”


            “มันเลื่อนหายไปแล้วอะ”


            ฟิวส์แก้สถานการณ์ได้ดีว่ะ


            “อ๋อ กูนึกว่าพวกมึงหัวเราะที่ไอ้เสือมันขี้แตก กูก็งงว่ามันมีอะไรตลกวะคนขี้แตกเนี่ย”


            เดี๋ยว...อะไรนะ ขี้แตก ใครขี้แตก กูหรอ เฮ้ยเชี่ย กูกลายเป็นคนขี้แตกไปได้ยังไงวะ โอ๊ย...แม่งโคตรแย่เลยอะ เรื่องแบบนี้ใครจะอยากให้คนที่ชอบรู้กันวะ น่าอายชิบหายเลย 

 




MiC : 55555555555555555

55555555555555555555

เขินเขาแต่เขาคิดว่าขี้แตกว่ะ อนาจชิบหาย

Tg. : กูไม่ได้ขี้แตก!!

MiC : 55555555555555555555

 

 

            “อ๋อ เออ เมื่อวานน่าจะกินนมเยอะมั้ง” เสียงไอ้ฟิวส์ว่าขึ้นอีกครั้ง “นมน่าจะบูด ไอ้มิกกำลังจะเข้าห้องน้ำแม่งเสือกวิ่งมาผลักไอ้มิกออกเลยอะ สงสัยปวดหนักจริง”


            ฟิวส์... นมน่าจะบูดนี่ก็นมที่มึงบังคับให้กูกินไม่ใช่หรอ


            “มันอาการหนักเลยหรอวะ” เสียงหนาว ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดีแล้วตอนนี้ เขินที่หนาวดูเหมือนจะเป็นห่วงหรืออายที่หนาวคิดว่าผมขี้แตก “พาไปหาหมอมั้ย”


            อือออ เขินที่หนาวเป็นห่วงดีกว่า

            

Tg. : เป็นห่วงกูด้วยอะ

บอกไปเลยว่าอาการหนักมาก ใกล้ตายแล้ว


MiC : เดี๋ยวก็ได้โดนพาไปโรงบาลจริงอะ


Tg. : เออว่ะ

 

            “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก” ฟิวส์ตอบ “แล้วในมือมึงคืออะไรน่ะ?”


            “เกลือแร่สำหรับคนท้องเสีย” หนาวว่า “ว่าจะชงให้มัน เดี๋ยวช็อกตายห่า”


            ชงเกลือแร่ให้ด้วยอะ...



 

Tg. : เดี๋ยวช็อกตายห่า = เป็นห่วงมาก ไม่อยากให้ไอ้เสือเป็นอะไรไป

เสือเป็นอะไรไปแล้วหนาวจะอยู่ยังไง


MiC : แต่ก็ยังเป็นไอ้ขี้แตกสำหรับมันอยู่ดีนั่นแหละ



Tg. : โกรธ

(´)/

MiC. : ไอ้เชี่ยแม่งอย่างน่ารัก55555555

 ไปเอามาจากไหนวะไอ้ตัวแบบนี้อะ



Tg. : ก็อปในเน็ตมา

น่ารักนุ่มนิ่ม

เหมือนหนาวเลย 

: ()*

MiC : แต่พอเป็นมึงใช้แล้วโคตรขัดกันเลย55555

ออกมาได้แล้วมั้ง

มาแดกเกลือแร่ที่หนาวชงซะ

Tg. : เค


            ผมทำใจอยู่ราวสามนาทีก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำออกไป เห็นว่าทั้งสามคนไม่อยู่แถวหน้าห้องน้ำแล้ว คิดว่าคงจะออกไปอยู่ที่สวนแล้วและก็เป็นอย่างที่คิด ผมนั่งลงตรงที่เดิมตรงเก้าอี้ข้างๆหนาว


            “อะ” หนาวว่าพร้อมยื่นแก้วใส่น้ำสีส้มมาให้ “เกลือแร่”


            “ขอบใจ” ผมพูดคำว่าขอบใจที่เป็นน้ำเสียงปกติที่สุดออกไป ยกเกลือแร่ขึ้นมาจิบและเริ่มคิดสงสัยแล้วว่าถ้าไม่ได้ท้องเสียแต่แดกเกลือแร่จะเป็นอะไรไหม


            เออ ช่างเถอะ หนาวชงให้ไม่ว่าอะไรก็แดกได้ทั้งนั้นแหละ!


            ผมตั้งใจจะยกจนหมดแก้วแต่ถูกห้ามไว้ก่อน


            “ต้องค่อยๆจิบทีละนิด” หนาวเอ่ยปราม ผมพยักหน้าแล้วลดแก้วลงอย่างรู้สึกเสียดาย ทำไมอะ ถ้าหมดแล้วค่อยชงใหม่ก็ได้หนิ หรือไม่อยากชงให้กันแล้ว “เกลือแร่ต้องค่อยๆจิบ อย่ากินรวดเดียว นี่มึงไม่รู้วิธีกินเลยรึไง”


            ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ


            อ่า มันคือวิธีกินต่างหาก ไม่ใช่ว่าหนาวไม่อยากชงให้อีกสักหน่อย ใส่ใจถึงขั้นสอนวิธีกินด้วย น่ารักจริงๆเลย


            ทันใดนั้นโทรศัพท์ในมือก็สั่น ผมแอบเปิดข้อความดู


 

f. : อย่าทำตาเป็นประกายอย่างนั้นสิวะ

ปกติเข้าไว้

 

            เมื่อเห็นดังนั้นผมเผลอยืดตัวตรง เพิ่งรู้ว่าตัวเองทำหน้าแปลกๆไปจึงรีบกลับมาทำสีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว ละสายตามองหน้าจอมือถือเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัย สักพักก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หนาวหยิบขึ้นมารับสาย


            “อยู่ๆ หือ ทำไมอะ อ๋อ แป๊บนะ” คุยอะไรกันสักอย่างที่จับได้ความไม่ได้ แล้วก็หันมามองทางผม “เสือมึงเกิดวันที่เท่าไหร่”


            “หะ?”


            “วันเกิดอะ”


            “ทำไมวะ” ผมถามอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก ทำไมจู่ๆถึงถามวันเกิดกันนะ “สิบสองมีนา”


            “สิบสองมีนา” มันกรอกเสียงตอบปลายสาย “ปี? ปีไหนนะ”


            ผมบอกปีเกิดไป


“ปีเดียวกับหนูแหละ อื้อ อ้อใช่ แม่ฝากซื้อเกลือแร่หน่อยดิ เสือมันท้องเสียอะ เกลือแร่ที่บ้านก็ใกล้หมดแล้วด้วย” สิ่งที่หนาวพูดทำเอาผมเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว 


ใส่ใจกันอีกแล้ว...


ผมรู้สึกหนึบในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ได้กู่ร้องในใจว่า น่ารักชิบหาย น่ารักสุดหัวใจ เกิดมาไม่เคยเจอใครน่ารักเท่าเธอ ยอมแพ้แล้วครับคนดี


“แม่กูจะซื้อหวย ไม่ใช่อะไรหรอก”


            “อ๋อ” ผมพยักหน้าเชิงว่าเข้าใจแล้ว เอาวันเกิดผมไปซื้อหวยเนี่ยนะ ผมไม่เคยสนใจเรื่องหวยเลยเพราะรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่เสี่ยงดวงมากเกินไป แถมโอกาสจะถูกยังไม่ค่อยจะมีอีกต่างหาก “ป้าแมวเล่นหวยด้วยหรอ”


            “ก็ปกติของพวกแม่ๆแหละมั้ง” หนาวตอบ “แม่พวกมึงเล่นกันปะล่ะ”


            “เล่น” มิกกับฟิวส์ตอบพร้อมกัน “ถึงจะไม่เคยถูกเลยก็เถอะ ขอซื้ออะไรก็เอาแต่บอกว่าถ้าแม่ถูกหวยจะซื้อให้ ก็ไม่เคยเห็นจะถูกเลย ตั้งแต่กูเด็กแล้ว” มิกบอก


            “พูดเหมือนกันเลยว่ะ” ฟิวส์ว่า


            “ส่วนแม่กูจะบอกทุกงวดเลยว่าเดี๋ยวงวดหน้าต้องเป็นของเรา” หนาวว่า “ไม่เคยเป็นของเราสักที แต่ถ้างวดนี้ถูกเพราะวันเกิดไอ้เสือนี่ฮาเลยนะ”


            “ต้องแบ่งกูแล้วล่ะ” ผมว่า พวกเราสามคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อยอยู่นาน ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองสามารถคุยหรืออยู่กับหนาวได้อย่างปกติบ้างแล้ว ถึงจะมีจังหวะช็อตบ้างเวลาที่ตัวเผลอไปโดนกันก็เถอะ 




            

❆❆❆





 

            รู้งี้ตั้งใจเรียนบ้างก็ดี


            นี่เป็นความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าในระหว่างที่ติวกันอยู่ ไม่แอบหลับก็แอบเล่นเกมในคาบ ทำให้ครึ่งเทอมแรกนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ในสมองแทบไม่มีความรู้อะไรเลย ต้องลำบากแดนมานั่งสอนใหม่อีก แถมเพื่อนทุกคนก็ดูท่าทางมีความรู้กันหมดแล้วด้วย รู้สึกกดดันชิบหายเลย


            ไม่ทุกคนสิ เว้นมิกกับอาโปไว้สองคน


            แต่คนที่ทำให้ผมอึ้งในวันนี้คือไอ้เสือ ผมนึกว่ามันจะเป็นประเภทโหลยโท่ยเหมือนผมซะอีก ที่ไหนได้เสือกเก่งเฉย ก็ไม่เคยเห็นมันอ่านหนังสือเลยอะ การบ้านก็ไม่เคยเห็นทำเองบอกว่าไว้รอลอกฟิวส์ทุกครั้ง เล่นเกมอยู่ด้วยกันแทบทุกคืนมันเอาเวลาไหนไปทบทวนบทเรียนกันวะ หรือว่ามันตั้งใจเรียนในห้อง ก็ไม่นี่ เคยได้ยินฟิวส์บ่นเรื่องมันชอบแอบงีบในห้องตลอด


            แล้วนี่แค่ติวให้วันเดียวก็เข้าใจเนื้อหาหมดแถมยังจำได้ด้วย เ-ดโด้ โคตรจีเนียส นี่มึงทำอะไรไม่ได้บ้างวะ เรียนเก่ง เตะบอลเก่ง ต่อยมวยก็เก่ง หน้าตาดีมีรถขับ ตัวก็สูง แม่งเอาเรื่องว่ะไอ้นี่


            แต่ผมสงสัยอย่างหนึ่งว่าทำไมไอ้ฟิวส์มันเป็นเด็กขี้สงสัยจังเลย จากที่ไอ้เสือเคยเล่าฟิวส์มันก็เรียนเก่งไม่ใช่หรอ ทำไมเอาแต่ถามแดนอยู่นั่นแหละจนคนอื่นแทบไม่มีจังหวะได้ถามเลย สงสัยอะไรก็ไม่รู้ไปเรื่อย พาคุยไปนอกเรื่องก็มี แต่แดนก็พากลับเข้ามาคุยในเรื่องเรียนต่อได้ทุกครั้ง


            ...มันหาเรื่องคุย


            ร้ายนัก แล้วบางจังหวะมันหาเรื่องชมแดนได้โคตรเนียนแบบโคตรเป็นธรรมชาติ แบบนี้สินะผู้เชี่ยวชาญ ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ


            ผมหันไปมองไอ้เสือที่นั่งอยู่ข้างๆ มันนั่งเงียบๆคนเดียวทำโจทย์แบบฝึกหัดไปเรื่อยๆ ผมลอบมองอย่างสนใจ


            “มึงคิดเลขเร็วจังวะ” อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามอง สะดุ้งโหยงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผมจ้องมันอยู่ “ตกใจทำไม”


            “ตกใจหน้ามึง”


            “จะบอกว่าน่ากลัวสินะ หึ ใครๆก็บอกอย่างนั้น” ผมยกยิ้มว่า ดูเหมือนว่ามันจะหายเศร้าแล้ว...รึเปล่า ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อวานไอ้ฟิวส์บอกว่าไอ้เสือมันเศร้าอยู่เลยทำตัวแปลกๆไปหน่อย ผมถามว่าเศร้าเรื่องอะไรมันก็ไม่ยอมบอกผมเลยไม่ถามซ้ำอีก แต่ท่าทางมันก็ไม่ได้ดูเศร้าอะไรนะ คงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะมั้ง “ทำไมคิดเลขเร็วขนาดนั้นอะ มีเคล็ดลับปะ”


            “ก็ไม่รู้อะ มันออกมาเอง”


            ผมกำลังจะเอ่ยแซวไอ้เสือมันต่อ ได้ยินเสียงตุลย์ที่กำลังติวให้มิกอยู่ ดูเหมือนว่าสองคนนี้จะเคยรู้จักกันมาตั้งแต่ช่วงมอต้นแล้ว


            “มึงคูณเลขยังผิดเลย มึงผ่านมอต้นมาได้ไงเนี่ย”


            “คนเรามันก็ต้องพลาดบ้างปะวะ กูไม่ใช่เครื่องคิดเลขสักหน่อย” ไอ้มิกมุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ “ไม่อยากติวกับมึงแล้วอะ ชอบด่ากู”


            “มันน่าด่าปะล่ะ”


            “ด่าไปกูก็ไม่ได้ฉลาดขึ้นสักหน่อย พูดกันดีๆไม่ได้หรอ”


            โถ่ มิก...ทำไมมึงน่าสงสารแบบนี้


            “น่าตุลย์” ผมเอ่ยขึ้น รับหน้าที่เป็นคนไกล่เกลี่ย “เหมือนเด็กนักเรียนไง จะเปิดใจกับครูก็ต่อเมื่อครูค่อยๆพูด ครูที่เอาแต่ด่าเด็กมันไม่ฟังหรอก”


            “จะด่าไม่ด่ามันก็ไม่เปิดใจอะไรทั้งนั้นอะ เนี่ย ดูมัน ยังแชตกับสาวอยู่เลย” ไอ้ตุลย์ออกปากด่าอีกครั้ง มิกยิ้มเจื่อนพลางชูมือถือให้ดู


            “หยีตอบแชตแล้ว”


            “จริงหรอ” ไอ้เสือหันไปถามอย่างสนใจ ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่ออ่านแชต “เอาเรื่องว่ะเพื่อนกู”


            “แน่นอนดิ ความพยายามของกูได้ถูกมองเห็นแล้ว” มิกยิ้มกว้างอย่างดีใจ บางครั้งมิกมันก็เหมือนเด็กๆเลยแฮะ “พักสิบห้านาทีได้ไหมตุลย์ กูอยากคุยกับเขาก่อนอะ”


            “ตามสบาย” ตุลย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วขยับมานั่งใกล้โปเหมือนเดิม “มึงเป็นไงบ้างโป”


            “ก็ไม่ค่อยได้อะ” อาโปว่าเสียงอ่อนอย่างท้อใจ 


            “ถึงไหนแล้วนะที่กูติวให้มึงเมื่อกี้” แล้วตุลย์ก็กลับมาติวให้โปต่อโดยไม่สนใจไอ้มิกที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตายิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับหน้าจอมือถือ “เหอะ เดี๋ยวก็เลิก เหมือนมิ้วนั่นแหละ” ไอ้ตุลย์แซะเสียงเบา


            “ใจร้ายยยยย” มิกลากเสียงยาว “คนนี้จริงจังเว้ย”


            “พูดงี้ทุกคนอะ”


            “อิจฉากูอะดิ”


            “โห อิจฉาคนอย่างมึงอะนะ ไม่มีทาง” ตุลย์กรอกตา “สงสารยาหยีมากกว่าที่ต้องมีแฟนโง่”


            “มึงจะใจร้ายกับกูเกินไปแล้วนะ” มิกท่าทางฮึดฮัด พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงแล้วก้มหน้าพิมพ์แชตต่อ “ถึงจะโง่แต่ก็ไม่ได้เลวสักหน่อย เนาะหนาวเนาะ”


            “เนาะเหี้ยไร” ผมว่ากลับไปทันควันพร้อมหลุดขำออกมา “คือมึงกำลังจะบอกว่ากูโง่หรอ”


            “อ้าว ไม่ใช่หรอ”


            “ใช่” ผมพยักหน้ายอมรับ เป็นมิกที่หลุดขำออกมาบ้างแล้วหันไปคุยกับตุลย์ต่อ

“หึ งอน อย่าคิดว่าจะง้อได้ง่ายๆนะนายตุลา”


            “รำคาญ” นายตุลาหันไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ นั่นทำให้มิกกี้เงยหน้าขึ้นมาแลบลิ้นใส่โดยที่นายตุลาไม่เห็น ผมมองสถานการณ์ตลกตรงหน้าอย่างสนุกสนาน ตุลาคือชื่อเล่นอีกชื่อของไอ้ตุลย์มัน สรุปแล้วไอ้ตุลย์ก็ไม่ได้ใยดีไอ้มิกต่อ ไม่ติวให้ต่อด้วย


            “เดือน ทำแบบฝึกหัดเป็นยังไงบ้าง” แดนละความสนใจจากไอ้ฟิวส์กลับมาหาผม “ทำไมว่างโล่งอย่างนั้นล่ะ?”


            “ก็...กำลังคิดอยู่”


            “ทำไม่ได้ก็บอกตรงๆจะได้ติวให้ไง”


            “ทำไม่ได้ครับผม”


            “มา งั้นดูที่ข้อแรกก่อน” แล้วแดนก็เริ่มสอนให้ผมอีกครั้ง คราวนี้ผมตั้งใจฟัง พอเริ่มเข้าใจเนื้อหาก็ฝึกทำโจทย์ คนอื่นๆก็ผลัดกันติว งงตรงไหนก็ถามเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้กัน เวลาผ่านไปถึงประมาณห้าโมงก็แยกย้ายกันกลับ ก่อนจะกลับแม่ชวนทุกคนกินข้าวเย็นด้วยกันก่อน ทำให้โต๊ะอาหารในตอนนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ


            เมื่อกินข้าวเสร็จก็ถึงเวลาแยกย้ายกันจริงๆแล้ว วันนี้เสือบอกว่าจะนอนที่บ้าน 


            “ใครเอาจานยังไม่ได้ล้างมาแช่ตู้เนี่ย” เสียงแม่บ่นดังออกมาจากห้องครัว ผมพยายามกลั้นขำทันที ไม่นานแม่ก็เดินเข้ามาผมที่นั่งเล่นเกมอยู่โซฟาแล้วดึงหูผมเบาๆ “ตั้งใจจะกวนแม่ใช่ไหมเดือนหนาว”


            “โอ๊ยๆ ก็แม่บอกเองนี่นาว่ากินเสร็จแล้วเอาจานไปแช่อะ หนูผิดตรงไหน” ผมแกล้งเถียง


            “แสบนักนะ งั้นเด็กแสบก็ล้างจานแล้วกัน” แม่ว่าก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออก ไอ้เสือที่นั่งเล่นเกมอยู่ข้างๆกันหัวเราะอย่างสะใจ ผมหันไปมองค้อนใส่มันเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองแม่


            “ง่า ไม่เอา วันนี้วันหยุดนะ หนูจะเล่นเกม”


            “วันหยุดแม่เหมือนกัน งั้นแม่ขึ้นห้องแล้วนะ ฝากจานด้วย อย่าให้เห็นว่าพรุ่งนี้มันยังกองอยู่นะ”


            “แมมมม่” ผมลากเสียงยาวเพื่อเรียกไม่ให้แม่เดินหนีไป แต่ไม่สำเร็จ แม่ไม่หันกลับมามองเลย สุดท้ายบทลงโทษของการกวนตีนแม่คือต้องล้างจานหรอเนี่ย


            “ปกติมึงก็ล้างจานที่ร้านอยู่แล้วหนิ?”


            “ไม่เหมือนกันดิ วันนี้วันหยุดทั้งทีอะ”


            “แล้วจะล้างเมื่อไหร่”


            “เล่นเกมเสร็จก่อนแล้วกัน” ผมว่า จานมันไม่หนีไปไหนหรอก แค่ล้างก่อนแม่ตื่นก็พอ “กูบอกเลยนะว่าเลนกูอย่างยับ”


            “มันยับ?”


            “กูยับนี่แหละเ-ดแม่ ป่าไม่มาแก๊งเลยไอ้ชิบหาย” ผมบ่นอย่างอดไม่ได้เมื่อเพื่อนในทีมคนอื่นเล่นอย่างมั่วเลย “เลนมึงเอาอยู่ว่ะ ขนาดตัวเสียเปรียบนะเนี่ย หูย มึงตีแรงจังวะ ออกของอะไรอะ”


            “เพราะเป็นกูเล่นไงมันเลยแรงอะ”


            “จ้า” ผมว่าอย่างหมั่นไส้ แต่ก็จริงของมัน เล่นอะไรก็เก่งไปหมด อย่างเกมโมบาในมือถือที่เล่นกันอยู่ทุกวันเนี่ยะไอ้เสือมันก็เล่นเก่งมากเลย เล่นได้ทุกตำแหน่งยกเว้นซัพพอร์ต ส่วนผมถนัดเล่นเมจที่สุด ตำแหน่งอื่นพอเล่นได้บ้าง “มึงนี่ทำอะไรไม่ได้บ้างวะ”


            “หืม?”


            “ก็ดูเหมือนมึงจะเก่งไปหมดทุกอย่างเลยอะ เรียนก็เก่ง ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้เรื่องเหมือนกูซะอีก”


            “...” ไอ้เสือไม่ตอบแค่เงยขึ้นมามอง ผมรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้นเลยมองกลับบ้าง “คือกูดูไม่ได้เรื่องหรอ”


            “ใช่”


            “...


            “หยอกๆ หมายถึงนึกว่ามึงจะไม่ค่อยซีเรียสกับการเรียนไง เห็นมึงเล่นเกมกับกูตลอด ไม่เคยเห็นอ่านหนังสือหรือว่าทำการบ้านเลยอะ”


            “กูจะตั้งใจเรียนแล้ว”


            “งั้นที่บอกว่าจะเข้าวิศวะนี่เรื่องจริงหรอ” ผมถาม ตอนบ่ายที่ยังติวกันอยู่ จู่ๆก็มีคนพูดถึงประเด็นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมา เพราะเราเพิ่งอยู่มอสี่ทำให้ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เป็นจริงเป็นจังมากนักก็เลยเหมือนแค่คุยๆกันมากกว่า อาโปบอกว่ายังไม่รู้ว่าจะเข้าคณะอะไรดี ตุลย์อยากเรียนนิติ มิกกับฟิวส์บอกว่าอยากเข้าวิศวะเหมือนกับผม ไอ้เสือก็บอกว่าวิศวะด้วย “ทำไมถึงอยากเข้าอะ จำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่นานมึงยังบอกว่าไม่รู้อยู่เลย”


            “ก็แค่อยากเข้า ไม่มีไรหรอก”


            “โอเค” ผมยักไหล่ “มึงน่าจะติดแหละ”


            “แล้วมึงอะ”


            “ติดก็ดี ไม่ติดก็ไม่เป็นไร” ผมบอกไปตามความคิด “เอาเท่าที่ไหวแหละ แต่ติดก็ดีนะ อยากมีเงินเยอะๆ”


            “ทำไม”


            “เอ้า ถามแปลก จะได้เลี้ยงแม่เลี้ยงแดนได้ไง จะซื้อบ้านไม่ต้องหลังใหญ่มากก็ได้ รถสักคัน เตียงอุ่นๆให้นอนหลับสบาย ค่ารักษาพยาบาลเผื่อมีใครเจ็บป่วย เงินสำรองสักก้อน ค่ากินด้วย จะได้กินอะไรดีๆทั้งสามมื้อ ได้เที่ยวด้วยกันด้วย”


            “ก็จริง”


            “ใช่มะ”


            “งั้นกูจะตั้งใจหาเงินให้ได้เยอะๆ”


            “ก็ดีแล้ว” ผมพยักหน้า “คิดเผื่ออนาคตไว้ มีเงินก็เก็บบ้างเผื่อว่ามีอะไรฉุกเฉิน”


            “อื้อๆ” เสือพยักหน้ารัวๆ สีหน้าจริงจังขึ้นมานิดหน่อย “กูจะเก็บเงินด้วย”


            “เก่งมาก”


            “...เก่งหรอ”


            “เออ เก่งมาก” ผมยกนิ้วโป้งให้ เสือมันคิดได้แบบนี้ก็ดีเพราะก่อนหน้านี้มันดูเป็นคนไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเงินเท่าไหร่ เข้าใจว่ามีเงินเยอะแต่ใช้ไม่บันยะบันยังเลย เห็นว่าเป็นเงินที่ได้จากการเคยไปแข่งรถแต่ช่วงนี้มันไม่ได้ไปแล้ว หมายความว่ามันไม่มีรายได้เพิ่ม ของเก่าที่มีอยู่ใช้ไปเรื่อยๆแบบนั้นไม่ว่ายังไงสักวันก็ต้องหมด ไว้มันหาเงินได้เยอะๆเมื่อไหร่ผมคงไม่ต้องห่วงมันเรื่องใช้เงินอีก ถ้าหาได้เยอะแล้วจะใช้เยอะก็ไม่เป็นไรหรอก “เล่นเกมต่อเถอะ”


            “อื้อ”

 

 

            .....

 

 

            เวลาประมาณตีหนึ่งกว่าๆหลังจากที่ผมล้างจานให้แม่เรียบร้อยแล้ว ไอ้เสือที่อยากจะช่วยล้างจานทำจานแตกไปใบหนึ่ง แทนที่จะช่วยให้สบายขึ้น เปล่าเลย ผมต้องมาเหนื่อยเก็บกวาดเศษจานแตกอีก เมื่อล้างจานเสร็จก็เดินขึ้นห้อง เห็นแสงไฟลอดผ่านช่องใต้ประตูออกมาทำให้แปลกใจเล็กน้อย เวลานี้แดนควรจะนอนอยู่ไม่ใช่หรอ


            ผมค่อยๆแง้มเปิดประตูเข้าไป เห็นแดนกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือแต่ไม่ได้อ่านหนังสืออยู่ นั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง “แดน”


            “หืม? อ้าว มาแล้วหรอ นึกว่าจะเล่นยันเช้าซะอีก”


            “รออยู่หรอ?”


            “ไม่เชิง นอนไม่หลับน่ะ”


            “ใช่หรอ” ผมเลิกคิ้วเชิงไม่อยากจะเชื่อ “ปกตินอนเร็วนี่ ไม่ง่วงหรอ”


            “นอนไม่หลับอะ”


            “คิดมากหรอ”


            “อื้ม”


            “เรื่องอะไรอะ” ผมเดินเข้าไปนั่งที่ปลายเตียงใกล้ๆโต๊ะอ่านหนังสือ แดนหมุนเก้าอี้มาทางนี้เพื่อคุยกับผม “เรื่องสอบมิดเทอมหรอ...อืม ไม่น่าจะใช่ แดนไม่น่าจะคิดมากเรื่องนี้”


            “ไม่ใช่เรื่องสอบหรอก” แดนส่ายหน้า “เมื่อเช้าที่เพื่อนๆถามกันเรื่องอนาคตน่ะ”


            “อ่า ใช่ แดนก็ไม่ได้ตอบนี่นาว่าอยากเข้าคณะอะไร” ผมว่า เคยคุยเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้วแต่แดนไม่มีคำตอบ “ก็เลยคิดมากหรอ”


            “ก็นิดหน่อย แต่หลักๆแล้วเป็นอีกเรื่องมากกว่า พอถึงพูดอนาคตก็ทำให้คิดขึ้นมาได้น่ะ”


            “อะไรหรอ”


            “...อืม เฮ้อ โทษทีนะ ไม่อยากบอกให้เดือนคิดมากไปด้วยเลย แต่ไม่ช้าก็เร็วเราก็ต้องเจออยู่ดี” แดนพูดออกมาด้วยความลำบากใจ นั่นทำให้ผมคิดอยู่นานกว่าจะรู้คำตอบ “รู้แล้วใช่ไหม?”


            “ไอ้ชัชน่ะหรอ”


            “อื้อ”


            ชัชคือชื่อของพ่อเลี้ยงของพวกเรา จะว่าพ่อเลี้ยงดีไหมเพราะผมไม่อยากใช้คำนั้นเลย “อีกสี่เดือนสินะที่มันจะออกจากคุก โห ก็แป๊บเดียวเองดิ เชี่ย ทำไมไม่ติดตลอดชีวิตไปเลยวะ”


            “กลัวอะ กลัวเขาจะทำร้ายแม่กับเดือนอีก” แดนว่าเสียงเบา ดวงตาเริ่มหมองลง ยกขาขึ้นวางบนเก้าอี้นั่งกอดเข่า ผมเข้าไปลูบหัวปลอบใจ


            “ไม่เป็นไร เดือนจะปกป้องทุกคนเอง!” ผมยิ้มว่าอย่างร่าเริงพร้อมเบ่งกล้ามโชว์ แดนหลุดยิ้มออกมา


            “ครั้งนี้เราต้องแจ้งตำรวจแล้วล่ะ”


            “ใช่ คราวนี้เราต้องสู้! รีบนอนดีกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปค่ายมวย ต้องฟิตหน่อยแล้ว” ผมกลับมานั่งบนเตียง กำลังจะเอนตัวนอน “เออแล้วไอ้เสืออะ ถ้ามันกลับมา ไอ้เสือจะโอเคมั้ยนะ”


            “...นั่นสิ ถ้าเขาทำร้ายไทเกอร์ด้วยจะทำยังไง”


            “...” ผมไม่ตอบอะไรแค่คิดว่าแย่แน่ๆเลย ถึงเสือมันจะเก่งแต่ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นคงดีที่สุด อย่างน้อยๆคิดว่าถ้ามันกลับมาไอ้เสือมันคงไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ “คงต้องลองคุยดู คุยแต่เนิ่นๆมันจะได้ไม่คิดว่าพวกเราไม่อยากให้มันอยู่ต่อ ถ้าถึงตอนนั้นแล้วจู่ๆไปบอกคงไม่ดี”


            “อื้ม” แดนพยักหน้า


            “มานอนๆๆ” ผมตบเตียงตรงที่ว่างรัวๆ “เร็วๆๆ”


            “อื้ม” ลุกเดินไปปิดไฟแล้วมาทิ้งตัวลงนอนข้างๆผม “ฝันดีนะเจ้าเด็ก”


            “เด็กอะไร เกิดก่อนเก้านาทีนี่พูดได้ด้วยหรอ”


            “เด็กน้อย” แดนว่าอย่างเอ็นดูแล้วยื่นมือมาลูบหัวผมเบาๆในความมืด “แดนจะตั้งใจเรียนแล้วหาเงินให้ได้เยอะๆนะ แล้วจะพาไปกินอะไรอร่อยๆ พาไปเที่ยวที่สวยๆ”


            “เดือนต่างหากจะพาไปเที่ยวอะ”


            “หรอ เก่งจัง ตัวก็แค่นี้”


            “เดือนสูงกว่านะโทษที ตัวเองนั่นแหละตัวแค่นี้” ผมว่าอย่างเซ็งๆ มาตัวแค่นงแค่นี้อะไร ผมสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบแล้วนะสูงกว่าแดนแล้วด้วย “แดนไม่ต้องกดดันตัวเองหรอก” 


            “หืม?”


            “รู้นะว่าชอบกดดันตัวเอง เพราะคิดว่าเป็นลูกคนโตแล้วก็เป็นพี่ชาย”


            “เป็นสิ่งที่อยากทำอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก”


            “ทำไมอะ เพราะเป็นพี่ชายหรอ”


            “ไม่ได้คิดว่าเพราะเป็นพี่เลยต้องทำนะ มันอยากทำอยู่แล้ว ไม่รู้สิ”


            “เดือนจะตั้งใจเรียนบ้าง” ผมว่าขึ้น “จากนี้แหละ แดนจะได้ไม่ต้องลำบาก จะได้ช่วยแบ่งความกดดันมาบ้าง”


            “ฮะๆ เจ้าเด็ก” แดนหลุดหัวเราะเสียงเบา “ไม่เป็นไรหรอกนะ ทำสิ่งที่อยากทำให้เต็มที่เถอะ ทั้งแม่ทั้งแดนไม่เคยห้ามเลยตอนเดือนอยากทำอะไร เพราะงั้นก็อย่ากดดันตัวเอง เรื่องเรียนก็เอาเท่าที่ไหวก็ได้”


            “...แต่ว่า”


            “เอาน่า นอนได้แล้วเจ้าเด็ก พรุ่งนี้จะไปต่อยมวยไม่ใช่หรอ”


            “อื้อ”


            “ฝันดีอีกรอบนะ”


            “ฝันดีเหมือนกัน”


            ผมพูดตอบแค่นั้นก่อนแดนจะพลิกตัวหันไปนอนตะแคงอีกด้านหนึ่ง ผมได้นอนต่อมองนอนอยู่อย่างนั้น ในใจเอาแต่คิดว่าแดนเนี่ยเท่จริงๆเลยน้า 

 

 

            .....

 

            “ไปค่ายมวยหรอ” ไอ้เสือสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาหลังจากถูกผมปลุกแต่เช้าเพื่อไปค่ายมวยกัน ถึงแม้ว่าจะนอนดึกแต่ผมตื่นเช้าด้วยพลังที่ล้นเหลือเพราะมีความรู้สึกว่าต้องฮึดสู้ขึ้นมาบ้างแล้ว ผมต้องฝึกหนักกว่านี้เพื่อเตรียมรับเรื่องร้ายแรงที่อาจจะเกิดขึ้นในอีกสี่เดือนข้างหน้า


            “ใช่อาบน้ำๆๆ” ผมดึงข้อมือมันลุกแล้วดันมันเข้าไปในห้องน้ำ “ให้เวลาสิบนาที!


            “มึงพลังเยอะจังวะวันนี้” เสียงคนจากด้านในว่าขึ้น 


            “แน่นอน เลือดกูสูบฉีดสุดๆเลย อยากตีกระสอบทรายมาก” ผมว่าอยู่หน้าห้องน้ำ ไอ้เสือไม่ตอบอะไรแค่ได้ยินเสียงน้ำถูกเปิด ใช้เวลาเพียงไม่นานมันก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ


            “ไม่กินข้าวก่อนหรอลูก แล้วจะไหวหรอ”


            “เออ นั่นสิ” ผมว่าอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องกินข้าว “กินข้าวๆๆ”


            ผมกับไอ้เสือกินข้าวด้วยกันอย่างเร่งรีบ แต่แม่บอกว่าให้นั่งพักรออาหารย่อยก่อนไม่อย่างนั้นจะจุก ช่วยไม่ได้ รอก็รอ เล่นเกมจบไปสองตาก็อาหารย่อยพอดี ผมซ้อนมอเตอร์ไซค์ไอ้เสือเพื่อไปยังค่ายมวยของไอ้จ๊าบ


            “ว่าไงลูกพี่ วันนี้มาเช้าเชียว” ไอ้จ๊าบเอ่ยทักทันทีที่เห็นผมเดินเข้าไป “เมื่อวานผมว่าจะไปติวด้วยก็ไม่ให้ไป”


            “พวกมึงมาก็วุ่นวายดิ ไม่ได้ติวกันพอดี” ผมว่าตอบ วันนี้คนก็ค่อนข้างครึกครื้นเหมือนเดิม ผมกับไอ้เสือไปเปลี่ยนชุดในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมถอดเสื้อออกเหลือแค่กางเกงมวยที่ใส่ซ้อนอยู่แล้วแค่ตัวเดียว หันไปมองไอ้เสือที่ยืนนิ่งตัวแข็งอยู่ มันขมวดคิ้วมองมาทางนี้ก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น “มึงเป็นไรอะ ไม่เปลี่ยนชุดหรอ”


            “เอ่อ...เอ่อ อ่า ใช่ ต้องเปลี่ยนชุด” ท่าทางของมันเริ่มแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ผมมองอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก ไอ้เสือถอดเสื้อออกเผยให้เห็นผิวขาวกับกล้ามเนื้อที่เห็นมาแล้วหลายครั้ง ก็ทุกครั้งที่มาซ้อมมันต้องถอดเสื้อนี่นา “มาซ้อมมวยต้องถอดเสื้อ ”


            “อะไรของมึงวะ” ผมพูดกับตัวเองอย่างไม่สนใจเท่าไหร่นัก หันกลับมาพับเสื้อของตัวเองใส่ในตู้


            “หนาว!” ไอ้เสือเรียกเสียงดัง ผมหันขวับไปมองอย่างตกใจ เห็นมันใส่เสื้อกลับเรียบร้อยแล้ว “กูว่าเรากลับเถอะ”


            “ฮะ ทำไม?”


            “กู อ่า กูปวดท้องมากเลย”


            “ท้องเสียอีกแล้วอ่อ ไหนบอกดีขึ้นแล้วไง”


            “มันมาแล้วว่ะ มันมาแบบรุนแรงเลยอะ”


            “เชี่ย จริงอะ” ผมเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เข้าไปพยุงไอ้เสือที่ตัวงอไปนั่งกับพื้น “ถึงกับลุกไม่ไหวเลยหรอ เฮ้ย เชี่ย เสือ มึง”


            “หนะ หนาว กู กูไม่ไหวแล้ว กลับบ้านเถอะ” คนตรงหน้ากุมหน้าท้อง ใบหน้าแดงก่ำจนถึงหู น้ำเสียงเบาจนแหบพร่า


            “เข้าห้องน้ำที่นี่ก่อนไหม?”


            “ไม่ๆ ไม่ได้ปวดแบบอยากเข้าห้องน้ำ มันปวดบิดอะ กูเพลียมากเลยอยากนอนพัก”


            “โอเคๆ” ผมตอบไปอย่างกระวนกระวายจนทำอะไรไม่ถูก หยิบเสื้อมาสวมแล้วใส่กางเกงตัวนอกทับกางเกงมวย เข้าไปพยุงไอ้เสือให้ลุกขึ้น “มึงปวดมากเลยหรอ อาหารเป็นพิษรึเปล่าวะ ไปโรงบาลไหม?”


            “มะ ไม่ได้ ไม่ไป”


            “มึงต้องไป ต้องไปตรวจแล้วถ้าปวดถึงกับยืนไม่ไหวเนี่ย”


            “กูเกลียดโรงบาล ถือว่าขอนะ”


            “แล้วถ้าอาการหนักขึ้นอะ”


            “กูโอเคอยู่ แค่อยากกลับบ้าน ได้นอนพักน่าจะดีขึ้น”


            “โอเคๆ แต่จะกลับยังไงอะ ขี่รถไหวปะ”


            “...” มันเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างพึ่งนึกขึ้นได้ “เอ่อ น่ะ นั่นสิ มึง มึงขี่ไหวไหม”


            “กูไม่เคยขี่”


            “มึงจะได้ขี่แล้ว ฝากด้วยนะ”


            “จะดีหรอวะ มึงไว้ใจกูหรอ มอเตอร์ไซค์ธรรมดากูก็ไม่ได้ขี่นานแล้วด้วย” ผมว่าอย่างไม่มั่นใจ อย่าว่าแต่บิ๊กไบก์เลย มอเตอร์ไซค์ธรรมดาก็แทบจะขี่ไม่ได้แล้วมั้ง ไม่ได้แตะนานแล้วอะ


            “กูเชื่อใจมึง พากูกลับบ้านด้วยนะ”


            “เออๆ ก็ได้วะ มาๆ เอาแขนพาดบ่ากู เออ ค่อยๆเดินละ” แล้วผมก็พยุงไอ้เสือที่ทิ้งน้ำหนักลงมาใส่ผมอย่างเต็มที่เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด


            “อ้าว ลูกพี่ ไอ้เสือเป็นไรอะ” จ๊าบเอ่ยขึ้น


            “ไม่สบาย โทษทีนะ วันนี้คงไม่ได้ซ้อมแล้ว”


            “เออๆ ไม่เป็นไร ให้ช่วยพยุงไหม”


            “ดีๆ ช่วยพยุงอีกข้างที” แล้วจ๊าบก็มาช่วยพยุงอีกข้างให้ พาไปยังมอเตอร์ไซค์ที่จอดเอาไว้ “ลูกพี่จะขี่หรอ”


            “ก็คงต้องอย่างนั้น”


            “ขาถึงด้วยหรอ”


            “ไอ้สัด กูก็ไม่ได้ขาสั้นขนาดนั้น” ผมว่าอย่างหมดอารมณ์ “ขอบใจมากมึงที่ช่วย”


            “เออ หายไวๆนะมึง” ไอ้จ๊าบตบบ่าไอ้เสือเบาๆ คนถูกตบบ่าไม่พูดอะไรเอาแต่เงียบคงเพราะปวดท้องมาก แล้วผมก็ขี่รถพาไอ้เสือกลับบ้านอย่างทุลักทุเล 


            “มึงเอาแขนกอดเอวกูไว้ดีๆดิ เดี๋ยวก็ตกหรอก”


            “โอเค”

            

 

 

 







 

----

 

ปวดท้องจริงๆ อยู่ดีๆก็ปวด



#ช่วงนี้เดือนหนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.57K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,438 ความคิดเห็น

  1. #10529 Mookeeee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2564 / 18:16
    เราสงสัยเรื่องนี้มีเรื่องก่อนจะมีเรื่องนี้ไหมอะเรา งง บางคอมเม้นบอกว่าจนถึงมหาลัยอะไรนี้เเละเราเลยมึน
    #10,529
    1
    • #10529-1 Rattaaaaa(จากตอนที่ 17)
      29 เมษายน 2564 / 22:29
      แต่มีเรื่องแยกของพี่โจฮันกับนอร์ธนะคะ ไม่ใช่นิยายต่อกันค่ะ
      #10529-1
  2. #10262 K.white wine (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2564 / 22:47
    จ้า ปวดท้องจ้า
    #10,262
    0
  3. #9805 มินชูก้า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 18:26
    ปวดท้องทิพย์หรอคะเสือออ
    #9,805
    0
  4. #8215 SerinS. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มีนาคม 2564 / 04:25
    ตุลามิกนี่ยังไง แต่เหนือสิ่งอื่นใด ขี้แตกจริงป้ะเนี่ยเสือ?
    #8,215
    0
  5. #8170 mumexwzp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 01:52
    โอเคขอไปคู่ตุลากับมิกก่อนได้ไหมทำไมเห็นออร่าคู่กันฟุ้งออกมาขนาดนี้หรือเราชิปเองงะ???
    #8,170
    0
  6. #7972 bunnyt248 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:50
    แฝดรักกันจังงงง น่ารักมาก

    พี่เสือ “หวง”พูดเลยแบบนี้ค่ะ
    #7,972
    0
  7. #7659 TinyTNT (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:50
    โมเมนท์แฝดแสนจะน่าร้ากกกกกก แต่เสือนี่เนียนได้ไงอ่ะ งงนะ
    #7,659
    0
  8. #7339 Aomiez Aom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 00:07
    นึกภาพแล้วขำตาม
    #7,339
    0
  9. #7126 P.chonn3 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 00:34
    หวงแหละะะ
    #7,126
    0
  10. #6936 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 00:44
    ความกลัวคนอื่นเห็นอ่ะ55
    #6,936
    0
  11. #6906 11-12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 19:33

    ขำ-เสืออยู่ดีๆ ก็มาเขินสองพี่น้องแงงเจ้าเด็ก แล้วก็มาขำ-เสืออีกรอบอะไรวะเนี้ยฮ่าๆๆๆ

    #6,906
    0
  12. #6891 crzoldyck7 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 20:29
    จ้า โอเค จ้า กอดเอวดีๆ จ้าาาา ลูกกุยิ้มแล้ว
    #6,891
    0
  13. #6876 lallapajinko (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 23:30
    กลายเป็น-เสือขี้แตกในสายตาหนาวไปแล้ว55555555
    #6,876
    0
  14. #6869 BaiTong23 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 20:55
    แหมมมมม ไม่ค่อยเลยน
    #6,869
    0
  15. #6744 คาเรลล่า อานาธีเซีย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 14:27

    มีพิรุธเยอะนะหล่อน

    #6,744
    0
  16. #6721 Jinjoo.K (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 15:22
    ชั้นรู้นะเกอร์!!!!
    #6,721
    0
  17. #6704 @BANANANANANANA (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 01:28
    สตอล้วนๆ555
    #6,704
    0
  18. #6625 GraceScar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 09:50
    เสืออออออ ฉันรู้นะ !!!!
    #6,625
    0
  19. #6624 mengnoijkanny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 20:09

    ปวดอะไรกันแน่ ไทเกอร์ ให้ตอบใหม่ Chapter หน้า 555555

    #6,624
    0
  20. #6621 loocbomb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 13:54

    จ้าาา ปวดท้องจริงๆ

    #6,621
    0
  21. #6605 AnTANDAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 16:32

    กอดเอวนะเสือ กอดแน่นๆเลยนะเสืออออออ

    #6,605
    0
  22. #6604 Faiixx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 16:13
    ปวดท้องจนหูแดง แหมม
    #6,604
    0
  23. #6584 vivimom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 23:00
    ปวดท้องตัวงอเลยพ่อคุนนนน แสร้งว่าเก่งงงงง เสือนายมันคนกากเอ้ย น้องหนาวก็น่ารักกกมู้จู้ๆๆ
    #6,584
    0
  24. #6555 Chitthima (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 19:04
    กอดเอวดีนะพี่เสืออ
    #6,555
    0
  25. #6551 62437 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 18:41
    ใช่หร๊ออปวดท้องจริงๆหร๊อ//มันร้ายจริงๆ-เสือนิ
    #6,551
    0