วุ่นรักมาเฟีย

ตอนที่ 22 : ฮานตงฉี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 ก.ค. 62



          ฮานตงฉี่ ชายร่างท้วมผิวขาวก้าวขาลงมาจากรถยนต์คันสวยราคาแพงก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปในโกดังเก่าสีมอสอ ใกล้จะพังแหล่มิแหล่ เดินตรงเข้าไปใจกลางโกงดังดังกล่าวด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากชายร่างผอมที่โดนมัดมือมัดเท้านั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในสภาพเลือดไหลเต็มใบหน้าจากการถูกซ้อมอย่างต่อเนื่องของเหล่าชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล


               ลูกน้องยกถังน้ำสีดำขนาดไม่ใหญ่มากยกขึ้นราดหัวของชายที่กำลังสลบไม่รู้เรื่องรู้ราวจนเปียกชุบไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่ค่อยๆลืมตาขึ้นมามองอย่างยากเย็น ด้วยดวงตามันบูดบวมช้ำไปทั่วจนลามไปทั่งทั้งใบหน้าของชายคนดังกล่าวด้วย


               “เฮ้ย!เมื่อไรมึงจะใช้หนีที่ติดไว้วะ”   ฮานตงฉี่เอ่ยถามชายหนุ่มคนดังกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมใช้หนีที่ติดไว้เสียทีหนึ่ง


               “ใครจะมีไปใช้วะ เล่นคิดดอกเบี้ยแพงขนาดนั้น ให้หาทั้งชาติก็ไม่มีปัญหาใช้ให้หรอก”  


“ที่ตอนเล่น มึงไม่คิด ทีตอนนี้ทำมาเป็นพูดมาก รีบๆหาเงินใช้หนีเดียวนี้เลย ไม่อย่างนั้น แกได้กลายเป็นผีเฝ้าโกดังแน่.....ฉันให้เวลาแกแค่สามวันเท่านั้น ถ้าแกไม่มีเงินมาให้ฉัน แกตาย!   ฮานตงฉี่ขู่ชายคนดังกล่าวด้วยรน้ำเสียงจริงจังจนดูน่ากลัวต่างจากที่เดินเข้ามาเมื่อสักครู่นี้


               “นายครับ....เกาช่างลี่กลับมาจากเมืองไทยแล้วครับ”   เสียงหนึ่งในลูกน้องของฮานตงฉี่เอ่ยขึ้นขัดจังหวะมาเสียก่อน ทำให้ฮานตงฉี่เดินละจากชายที่เป็นหนีของเขาเดินไปหาเกาช่างลี่ที่เดินตามลูกน้องของเขาเข้ามาในโกดังเก่า ด้วยท่าทางสลดอย่างเห็นได้ชัด


               “เป็นไงบ้างวะ แกจัดการไอเหวินเต๋อตามคำสั่งฉันแล้วใช่ไหม”  ฮานตงฉี่ถามด้วยน้ำเสียงต่างจากเมื่อสักครู่นี้


“ขอโทษครับนาย ผมจัดการไอเหวินเต๋อตามคำสั่งของนายแล้ว แต่มันไม่ตายครับ”  เกาช่างลี่รายงานไปตามจริง สร้างความไม่พอใจให้แก่คนเป็นนายเป็นอย่างมาก จนมือลั่นเผลอตบหน้าของเกาช่างลี่อย่างเต็มแรงที่ทำงานไม่สำเร็จ แถมกลับมามือเปล่าอีกด้วย


               “ขอโทษครับนาย”   เกาช่างลี่เอ่ยขอโทษฮานตงฉี่ทันทีที่โดนตบหน้าอย่างแรงจนชาไปทั้งแทบของใบหน้า


“ช่างมัน แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน กลับมามาเก๊าแล้วหรือยัง”  ฮานตงฉี่ถามลูกน้องของตนเองกลับด้วยความสงสัย


               “เมื่อเช้าผมไปรอมันที่สนามบิน ตั้งแต่เช้าจนเครื่องออกตอนบ่ายก็ยังไม่เห็นมันมาครับ คิดว่าไม่พรุ่งนี้ก็วันมะรืนมันน่าจะกลับมามาเก๊าครับ”  เกาช่างลี่บอกไปตามจริง เพราะเขาไปรอที่สนามบินตั้งแต่เช้าเพื่อมารอจัดการหย่งเหวินเต๋อแต่รอจนได้เวลาเครื่องขึ้นของเขา หย่งเหวินเต๋อก็ไม่มาสักทีจนเขาต้องตัดใจขึ้นเครื่องบินกลับมามาเก๊าก่อนที่เขาจะตกเครื่องไม่ได้กลับมาที่มาเก๊าตามเวลาที่จองไว้ในตั๋วเครื่องบิน


               “ไม่เป็นไร ช่างมัน....แล้วนี้มีใครรู้หรือเปล่าว่าเป็นฝีมือแก”  ฮานตงฉี่ถามต่อ


“ไม่ครับ ไม่มีใครเห็นว่าเป็นฝีมือของผม” 


               “ไม่เป็นไร แกกลับไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปตามสืบเองว่าไอเหวินเต๋อมันกลับมามาเก๊าหรือยัง”


“ครับนาย”  เกาช่างลี่เอ่ยรับแล้วเดินออกจากโกงดังไปทันที เพราะตัวเขาเองก็ไม่อยากที่อยู่ในนี้นานมากนัก และไม่อยากเป็นแบบผู้ชายคนนั้นที่โดนหิ้วปีก เลือดอาบเต็มตัวจนดูไม่ได้


               “เฮ้ย! จับตาดูไอช่างลี่ให้ดี มีอะไรรีบมารายงานฉันทันที เข้าใจ”   ฮานตงฉี่สั่งลูกน้องของเขา หลังจากที่เกาช่างลี่เดินออกไปจากโกดังได้ไม่นาน ลูกน้องคนที่รับคำสั่งจึงเดินตามร่างของเกาช่างลี่ออกไปทันทีก่อนที่จะคาดสายตา


ฮานตงฉี่เดินออกมาขึ้นรถของตนเองหลังจากที่จัดการธุระเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องขับไปยังร้านอาหารชื่อดังที่เขานัดเอาไว้กับนักการเมืองชื่อดังของฮ่องกง เพื่อพูดคุยเรื่องธุรกิจระหว่างที่ต้องใช้เส้นสายของนักการเมืองคนนั้นนิดหน่อย เพื่อความราบรื่นของธุรกิจที่เขาคิดจะเปิดเส้นทางใหม่ แต่ก็มีตัวมารอย่างหย่งเหวินเต๋อที่ค่อยขัดแข้งขัดขาของธุรกิจของเขา


ร้านอาหารจีนชื่อดังที่ซอยย่อยเป็นห้องๆเพื่อความเป็นส่วนตัว ฮานตงฉี่เดินเข้ามานั่งรอนักการเมืองชื่อดังที่เขานัดเอาไว้ หลังจากที่มาถึงได้ไม่นาน พร้อมสั่งเมนูอาหารต่างๆมารอนักการเมืองคนนั้นไว้เต็มโต๊ะอาหาร แต่เมื่อผ่านไปห้านาทีแล้วก็ยังไม่มีวี่แววของนักการเมืองคนดังกล่าวจะเข้ามาที่ร้านอาหารเลยสักนิดเดียว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมากดต่อสายของนักการเมืองคนนั้นครั้งแล้วครั้งเล่านับสิบสาย แต่ก็ไม่สัญญาณตอบกลับมา จนสายล่าสุดที่เขาโทร.ออกไปปลายสายเจ้าของเบอร์จึงกดรับสายของเขาพร้อมกรอกเสียงกระซิบเข้ามาในสายอย่างเบาๆราวกับกลัวใครจะได้ยินอย่างนั้นแหละ


“คุณหลิน นี้คุณอยู่ไหนครับ ผมมารอคุณที่ร้านอาหารที่เรานัดกันแล้ว ผมรอคุณอยู่นานแล้วนะครับ”   ฮานตงฉี่ถามปลายสายด้วยน้ำเสียงติดความไม่พอใจในปลายน้ำเสียงของตน


“ขอโทษคุณฮานด้วยครับ พอดีผมติดธุระด่วนจริงๆ เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกันครับ แค่นี้ก่อนนะครับ”  ปลายสายเอ่ยจบกดวางสายไปทันที ไม่รอให้ฮานตงฉี่ได้เอ่ยอะไรต่อ


“ไปสืบดูว่าเกิดอะไรขึ้นคุณหลิน แล้วรีบมาบอกฉัน”   ฮานตงฉี่สั่งลูกน้องของเขาที่ยืนอยู่ภายในห้องด้วยกัน ก่อนที่เขาจะลงมือกินอาหารบนโต๊ะที่เขาสั่งมาไปห้าหกคำก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารไป พอก้าวขาขึ้นรถได้ลูกน้องก็เอ่ยรายงานเรื่องที่เจ้านายของเขาให้ไปตามสืบเรื่องของคุณหลิน นักการเมืองใหญ่


“คุณฮานครับ คนของเรารายงานมาว่า คุณหลินแอบไปพบกับคุณเหอเฟยอินแรการมาพบคุณที่ร้านอาหารครับ”  ลูกน้องรายงานจบ ฮานตงฉี่ก็ทุบมือลงไปที่เบาะรถอย่างแรงเพื่อระบายความหงุดหงิดไม่พอใจที่นักการเมืองนั้นกล้าทำแบบนี้กับเขา  


“นายจะเอาอย่างไรต่อครับ”


“ไปตามสืบมาว่ามันสองคนคุยเรื่องอะไรกัน แล้วรีบมารายงานให้ฉันทราบ”   ฮานตงฉี่สั่งลูกน้องของตนเองเสียงเข้มก่อนจะที่ลูกน้องของเขาจะรับคำและออกรถจากหน้าร้านอาหารจีนดังกล่าว


“เหอเฟยอินหรอ.... ไปสืบมาด้วยว่ามันเป็นคนยังไง ต้องการอะไรจากนักการเมืองนั้น....ร้ายทั้งครอบครัวจริงๆ สงสัยฉันต้อล้างบางครอบครัวนี้แล้วละมั้ง”   ฮานตงฉี่เอ่ย

 

โปรดติดตามตอนต่อไป.......

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

37 ความคิดเห็น