วุ่นรักมาเฟีย

ตอนที่ 21 : ครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 ก.ค. 62



               

                 ทยิดาเดินวนไปวนมารอบห้องนอนของตัวเองราวกับหนูติดจั่น หลังจากที่กลับมาจากฮ่องกงดนุนัยไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเธอ แถมกลับบ้านดึกทุกวัน หรือไม่ก็บางวันไม่กลับมาเลย พอถามก็ตอบเพียงแค่ว่านอนที่โรงพบายาลหรือไม่ก็หงุดหงิดใส่ก่อนจะหายขึ้นด้านบนห้องนอนก่อนจะออกมาจากห้องด้วยชุดใหม่และหายออกจากบ้านไปเลย ทำให้เธอชักเป็นกังวลที่เขาไม่กลับมานอนที่บ้านตั้งแต่วันที่เธอกับเขาทะเลาะกันที่ฮ่องกง


               เสียงรถยนต์ของดนุนัยเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ทยิดาที่กำลังรอสามีของเธออยู่รีบเดินลงจากห้องนอนที่เป็นห้องนอนเธอและสามีที่อยู่ชั้นสองของบ้านไปหาดนุนัยที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตกางเกงทำงานไม่เรียบร้อยเหมือนตอนที่ออกไปเมื่อตอนเช้า เดินลงมาจากรถยนต์ของตัวเองด้วยอาการเซเล็กน้อยจนหญิงสาวต้องรีบเข้าประคองร่างของดนุนัยที่ลงมาจากรถพร้อมกลิ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ฉุนกึกที่ติดตามร่างกายของดนุนัยที่ลงมาจากรถ


               “นัยค่ะ นัย....โอ้ย!ไหวไหมค่ะ”   ทยิดาเข้าประคองพร้อมพยายามเรียกสติของคนเป็นสามีให้ที่เดินเซไปเซมา


“อย่ามายุ่ง”   ดนุนัยสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของทยิดาด้วยความรำคาญแล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปในบ้านทันที หญิงสาวรีบเดินตามสามีของเธอเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็ว เพื่อตามไปดูแลแต่ยิ่งเธอเข้าไปเกาะแขนหรือจะช่วยเขา เขายิ่งสะบัดแขนแรงมากขึ้นกว่าเดิมพร้อมออกปากไล่เธอทุกๆครั้งที่เธอเข้าไปหา


               “ทำไมค่ะ ดาวมันน่ารังเกียจมากเลยหรอค่ะ ทั้งๆที่ดาวเป็นแม่ของลูกนัยนะค่ะ”  ทยิดาถามด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่สามีของเธอเอาแต่ไล่เธอให้ไปไกลๆ  ทำให้ดนุนัยหันกลับมามองภรรยาของเขาที่ตอนนี้น้ำตาไหลออกมาเป็นสายนั่งลงกับพื้นราวกับคนหมดแรง


               “ไม่ใช่อย่างนั้น อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ซิดาว ผมแค่เหนื่อยนะ”   ดนุนัยเดินเข้าไปปลอบภรรยาของตนเองที่กำลังนั่งร้องไห้อย่างกับอะไรดีด้วยความเสียใจที่สามีของเธอไม่สนใจเธอ


               “แล้วมันอย่างไหนกันค่ะนัย นัยกลับบ้านดึกทุกวันเลย บางวันนัยก็ไม่กลับมานอนที่บ้านอีก ดาวกับลูกรอคุณทุกวันแต่คุณก็ไม่เคยสนใจดาวกับลูกเลย ทำไมค่ะนัยดาวทำอะไรผิดหรือค่ะ....ดาวเสียใจนะค่ะที่นัยทำแบบนี้กับดาว ถึงแม้นัยจะไม่ได้รักดาวแบบที่นัยรักริต้า แต่ตอนนี้นัยช่วยสนใจดาวกับลูกของนัยที่อยู่ท้องดาวหน่อยได้ไหมค่ะ”   คำพูดที่แสดงความน้อยอกน้อยใจของทยิดาพรั่งพรูออกมาไม่หยุดเหมือนๆน้ำตาของเธอที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเธอ      


         “ไม่ต้องร้องนะดาว ผมขอโทษที่ผมไม่สนใจคุณกับลูก ผมขอโทษ”   ดนุนัยเดินเข้าไปกอดปลอบภรรยาของเขาที่นั่งร้องไห้กับพื้นอย่างน่าสงสาร   


“ดาวแค่อยากให้นัยสนใจดาวกับลูกบ้างเท่านั้นเอง ดาวขอได้ไหมค่ะนัย ช่วยสนใจดาวกับลูกหน่อยได้ไหมค่ะ ถึงแม้ไม่มากเท่ที่ดาวสนใจคุณก็ได้ค่ะ”  ทยิดาบอกต่อหลังจากที่ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอแล้ว


“ก็ได้ ผมจะพยายามก็แล้วกัน เพื่อลูก”  


“ขอบคุณค่ะนัย ถ้าพรุ่งนี้ช่วยพาดาวไปหาหมอหน่อยได้ไหมค่ะ พอดีหมอนัดนะค่ะ”  ทยิดาบอกหลังจากที่คลายอ้อมกอดออกแล้ว และหันไปหยิบสมุดนัดติดตามอาการของหมอประจำเธอออกมาให้ดนุนัยดูว่า พรุ่งนี้เธอมีนัดตรวจจริงๆ


               “ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมพาคุณกับลูกไปหาหมอเอง คุณจะได้ไม่ต้องกังวล”  


“ขอบคุณค่ะ....คุณรีบขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้จะได้ไปกันแต่เช้า เดี๋ยวดาวของปิดบ้านก่อนและจะตามขึ้นไป”  ทยิดาพูดจบดนุนัยก็ลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนบ้านทันทีปล่อยให้หญิงสาวยืนอยู่คนเดียว ที่ตอนนี้ได้แต่กำมือแน่นด้วยความโกรธ ความเสียใจที่ปะปนกันมาอย่างบอกไม่ถูกว่าเธอควรจะรู้สึกอะไรก่อนดี จากคำพูดและการกระทำของดนุนัยที่ทำกับเธอแบบนี้


               รุ่งเช้าทยิดารีบลุกขึ้นมาแต่งตัวด้วยชุดคลุมท้องตัวใหม่ของเธอ พร้อมหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง รวมทั้งหน้าตาของเธอที่วันนี้สวยพอที่จะทำให้ดนุนัยมองเธอหรือเปล่า และเป็นจังหวะพอดีที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ


               “เป็นไงค่ะ ชุดนี้ดาวสวยหรือเปล่าค่ะ”   หญิงสาวถามอีกฝ่ายที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับคำเท่านั้นแล้วคว้าเสื้อเชิ๊ตของตัวที่ทยิดาเอาออกมาแขวนไว้ให้มาใส่ให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินนำลงไปด้านล่างเพื่อลงไปทานอาหารเช้าที่แม่ของเขาเป็นจัดการเอาไว้ให้


               รถยนต์คันสวยของดนุนัยเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะลงมาจากรถเดินตามคนเป็นสามีที่เดินนำไปที่แผนกศูนย์สูตินรีเวชของโรงพยาบาล ก่อนที่พยาบาลต้อนที่เคาน์เตอร์จะออกมาต้อนรับและขอใบนัดจากหญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องเดินตามหมอดนุนัยเข้าที่แผนก


               “เดี๋ยวนั่งรอวัดความดันก่อนนะค่ะ”   พยาบาลสาวที่รับบัตรนัดไปแล้วเอ่ยก่อนจะเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อจัดการเรื่องเอกสารให้แก่ทยิดาเหมือนๆกับผู้ที่เข้ามาใช้บริการคนอื่นๆ


               “อ้าว!หมอนัย พาดาวมาหาหมอหรอค่ะ”  ขจีที่เดินผ่านมาพอดีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นนิดๆพร้อมส่งยิ้มให้แก่ทยิดาที่นั่งอยู่ข้างๆดนุนัยหน้าห้องรอตรวจ


               “ครับ พี่ขจีมีอะไรหรือเปล่าครับ” 


“อ๋อเปล่าหรอกจ๊ะ พอดีพี่เดินผ่านมาเลยเข้ามาทัก ว่าแต่กี่เดือนแล้วละดาว”


               “จะห้าเดือนแล้วค่ะพี่”  ทยิดาตอบคำถามของขจีที่เดินเข้ามาทักทายเธอกับดนุนัย


“ไวจังเลย พี่ขอแตะหลานหน่อยได้ไหมจ๊ะ”   ขจีขอจับท้องของทยิดาที่มีเด็กตัวน้อยอยู่ในท้องน้อยๆของทยิดาที่เป็นท้องแรกของหญิงสาว เพราะดูจากลักษณะท้องของทยิดาที่ไม่ได้โตมาก


               “ได้ซิค่ะ”   ทยิดาอนุญาตก่อนที่ขจีจะค่อยๆเอามือมาแตะที่ท้องของทยิดาเบาๆ รับรู้ได้ถึงแรงการขยับตัวของเด็กที่อยู่ในท้องของทยิดาจนต้องร้องออกมาด้วยตกใจจนดนุนัยที่นั่งอยู่ข้างๆหันมามองเล็กน้อยกับความตื่นเต้นของขจี ก่อนที่ทั้งสองสาวจะพูดคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้อีกสองสามประโยคก่อนที่จะขจีขอตัวไปเพราะพยาบาลที่เคาน์เตอร์เรียกให้ทยิดาวัดความดัน


               “นัยอยากลองสัมผัสลูกดูสักครั้งไหมค่ะ”   ทยิดาถามคนเป็นสามีที่นั่งอยู่ข้างๆพร้อมดึงมือของอีกฝ่ายมาวางบนท้องของเธอเพื่อให้เขาได้สัมผัสถึงลูกที่อยู่ในท้องของเธอที่กำลังดิ้นอยู่ในท้อง ก่อนจะหยิบมือถือของเธอขึ้นมากดถ่ายรูปตอนที่มือของดนุนัยทาบลงมาบนท้องของเธอและมือของเธอวางอยู่บนมือของสามีอีกทีหนึ่ง พร้อมกับแชร์ภาพดังกล่าวลงโปรแกรมแชร์รูปชื่อดัง พร้อมคำบรรยายใต้ภาพคำว่า ครอบครัว คำเดียวสั้นๆ


               “คุณทยิดาเชิญที่ห้องเบอร์สามค่ะ”  พยาบาลเอ่ยขานชื่อของหญิงสาวขึ้นมาพอดี หลังจากที่อีกฝ่ายลงรูปเสร็จพอดี หญิงสาวลุกขึ้นด้วยท่าทางทุลักทุเลเล็กน้อยจนดนุนัยต้องรีบเข้ามาช่วยหญิงสาวลุก แล้วเดินเข้าไปในห้องตรวจด้วยกัน


               “อ้าว!หมอนัยสวัสดีครับ วันนี้มาด้วยหรอครับ”   หมอประจำที่ตรวจทยิดาเอ่ยทักทายดนุนัยที่เดินเข้ามาในห้องตรวจด้วยกันเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มให้เป็นการตบท้ายประโยคของตนที่ผายมือเชิญทั้งสองคนนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะ

 

 

               “ครับ เห็นดาวบอกว่าวันนี้มีอัลตราซาวด์[1]ด้วย ผมเลยมาเป็นเพื่อนแล้วอีกอย่างอยากรู้ด้วยลูกในท้องจะเป็นเพศอะไร”   ดนุนัยบอกไปตามจริงหลังจากที่รู้ว่าวันนี้มีการอัลตราซาวด์ และสามารถดูเพศลูกได้ด้วยเลยทำให้เขาตื่นเต้นเป็นพิเศษที่จะได้ลูกว่าลูกในท้องเป็นเพศอะไร และจะแข็งแรงสมบูรณ์หรือเปล่า


               “ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลยก็แล้วกันครับ ดูท่าแล้วหมอนัยน่าจะตื่นเต้นน่าดู”   หมอประจำอดไม่ได้ที่จะออกปากแซวดนุนัย ที่ได้แต่หัวเราะชอบใจกับคำแซวของหมอร่วมงาน


               ทยิดากับดนุนัยหายเข้าไปในห้องนานนับสิบกว่านาที ทำให้คนที่มารออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์แผนกสูตินารีอย่างชวารีอดร้อนรนไม่ได้ที่เห็นทั้งสงอคนหายเข้าไปในห้องตรวจนานสองนาน ผิดกับเธอที่ทุกๆวินาทีมันผ่านไปอย่างช้าจนน่าหงุดหงิดใจเพราะเธออยากให้ดนุนัยอยู่กับทยิดาตามลำพัง พอทั้งสองเดินออกมาจากห้องตรวจชวารีตรงเข้าไปหาทั้งสองคนทันทีจนทยิดาอดแปลกใจไม่ได้ที่จู่ๆก็เห็นเพื่อนของเธอมายืนรออยู่หน้าห้องตรวจแบบนี้


               “อ้าว!วาวมาทำอะไรที่นี่”   ทยิดาร้องถามออกมาหลังจากที่เห็นเพื่อนรักของเธอ


“มา...อ๋อมารอแกไง ฉันอยากรู้ว่าหลานฉันจะเป็นยังไงบ้าง ว่าแต่หมอว่าไงบ้างละ”  ชวารีถามเพื่อเป็นการกลบเกลื่อนที่เธอมาถึงที่แผนกสูตินารีโดยไม่ได้มีธุระอะไรสำคัญ


               “หมอบอกว่าเด็กแข็งแรงดี ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แล้วที่สำคัญได้ลูกสาวด้วยแหละ”  ทยิดาอวดพร้อมเอารูปอัลตราซาวด์ลูกน้องของเธอมาอวดชวารีอย่างดีใจที่เธอได้ลูกสาวคนอย่างที่เธอเคยหวังเอาไว้เพราะเธอจะได้เล่นแต่งตัวกับลูกสาวของเธอ เหมือนๆที่เธอเคยเห็นมาก่อนหน้านี้แบบแฟชั่นแม่ลูกอะไรทำนองนั้น


               “จริงหรอ ยินดีด้วยนะแก”   ชวารีแสดงความยินดีแก่ทยิดาที่ไม่ได้อยากทที่จะยินดีเสียเท่าไรนัก เพราะตอนนี้เธอเริ่มอิจฉาที่ทยิดามีลูกให้ดนุนัย และทำสำคัญอีกฝ่ายดูจะตื่นเต้นที่ได้เห็นลูกสาวของเขาในท้องของทยิดาแบบนี้


               “ขอบใจนะแก แล้วนี้แกต้องทำงานต่อหรือเปล่า”  


“ใช่ ช่วงนี้มีคนไข้เข้ามาเยอะนะ มีอะไรหรือเปล่าแก” 


               “เปล่า ฉันกะว่าจะชวนแกไปทานข้าวด้วยกันนะ เพื่อเป็นการฉลองที่ฉันได้ลูกสาว”   ทยิดาบอก


“ต้องขอโทษด้วยนะดาว แต่ฉันยังคนไข้ที่ต้องดูแลอีกหลายคนนั้น เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน”  ชวารีบอกปัดไป เธอไม่อยากไปนั่งมองสองสามีภรรยานั่งทานข้าวด้วยกันโดยที่เธอเป็นแค่ตัวประกอบของทั้งสองคน โดยเฉพาะที่ตรงนั้น ตรงข้างของดนุนัยควรที่จะเป็นของเธอมากกว่าที่จะเป็นของทยิดา


               “อ้าวหรอ แต่ไม่เป็นไรเอาไว้คราวหน้าก็ได้ ฉันกับนัยไปก่อนนะ หิวจะแย่อยู่แล้ว”  ทยิดาเอ่ยจบก็เดินควงแขนของสามีเดินออกจากหน้าห้องตรวจไปรอรับยาที่หน้าห้องจ่ายยาทันที ชวารีได้แต่มองทั้งสองคนเดินออกไปด้วยความคับแค้นใจที่เธอเห็นทั้งสองคนยังรักกันดีอยู่ ไม่ได้ทะเลาะกันอย่างที่เธอตั้งใจวางแผนให้ดนุนัยไม่กลับบ้าน หรือกลับบ้านดึกๆ เพื่อที่ทยิดาจะได้หาเรื่องทะเลาะกับดนุนัยจนพาลหาเรื่องทะเลาะกับดนุนัยที่ไม่ยอมกลับบ้าน และสุดท้ายดนุนัยเกิดเบื่อขึ้นมาและขอเลิกกับทยิดา เวลานั้นแหละที่จะมันจะเป็นของเธอ เวลาที่เธอจะได้ครอบครองทะเบียนสมรสระหว่างเธอกับดนุนัยและประกาศให้โลกรู้ว่าเธอเป็นเมียของดนุนัยอีกคนหนึ่งเหมือนกัน


-------------------------------------------------------------------

ต่อ.....


               ทยิดาค่อยๆลงจากรถยนต์อย่างช้าๆหลังจากที่ดนุนัยขับมาจอดที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดังไม่ไกลจากโรงพยาบาลมากนักโดยไม่ได้ถามความเห็นชอบจากภรรยาสาวเลยสักนิดว่าอยากมาเดินห้างสรรพสินหรือเปล่า แต่เขาเรื่องที่จะแวะมัน หลังจากที่รู้เพศของลูกในท้องของทยิดาว่าเป็นผู้หญิง


               “นัยพาดาวมาที่นี่ทำไมค่ะ”   ทยิดาถามด้วยความสงสัย ที่จู่ๆอีกฝ่ายก็พาเธอมาที่ห้างสรรพสินค้า


“ก็มาซื้อของให้ลูกเราไง ดาวอยากได้อะไรซื้อเลยนะ ผมจ่ายเอง”   ดนุนัยว่าอย่างยิ้มแย้มก่อนจะเดินนำคนเป็นภรรยาเข้าไปด้านในที่ได้แต่มองตามหลังอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับสามีของเธอที่ จู่ๆก็มีอารมณ์มาซื้อของให้ลูกแบบนี้ ทั้งๆที่ทุกทีชวนแล้วเอาแต่ปฏิเสธท่าเดียว


               ดนุนัยพาทยิดาตรงไปยังแผนกแม่และเด็กทันทีและลงมือเลือกซื้อของต่างๆด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ขวดนม ของเล่นของใช้ต่างๆสำหรับเด็กเล็กก่อนที่จะเดินไปชำระเงินค่าข้าวของต่างๆที่เขาเลือกมาให้ลูกในท้องของทยิดา ที่ตอนนี้ท้องให้ได้ห้าเดือนแล้ว


               “หิวหรือยัง ผมให้คุณเลือกร้านเองเลย”  ดนุนัยบอกทยิดาที่ได้แต่งงกับการกระทำของสามีของเธอที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเลยทีเดียว จนเธอปรับอารมณ์แถบไม่ทันว่าตอนนี้สามีของเธออยู่ในอารมณ์ไหน หรือต้องการอะไรจากเธอกันแน่    “ตกลงอยากกิน เดี๋ยวผมเลี้ยงคุณเอง” 


               “กินร้านยำก็ได้ค่ะ”   ทยิดาเลือกร้านที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอกับดนุนัยยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินนำเข้าไปในร้าน เพื่อรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน โดยที่ทุกอย่างดนุนัยเป็นคนสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะเพื่อให้ทยิดาได้เลือกทานตามใจชอบ


               “นัยค่ะ ต่อจากกินข้าวเสร็จแล้วพาดาวไปดูหนังด้วยได้ไหมค่ะ ดาวอยากดูหนังนะค่ะ”   หญิงสาวเอ่ยขอร้องเสียงหวาน ดนุนัยจึงพยักหน้าตกลงที่จะพาทยิดาไปดูหนังด้วยตามที่อีกฝ่ายขอร้อง ที่ยิ้มออกมาอย่างดีใจที่วันนี้ชายหนุ่มใจดีเป็นพิเศษ พาเธอมาเดินซื้อของ ทานข้าวด้วยกันสองคน


               “ได้ซิ คุณอยากดูเรื่องอะไรก็เลือกเลย เดียวพอกินเสร็จแล้ว ผมเอาของไปเก็บที่รถก่อนแล้วเราค่อยดูหนังกันก็แล้วกัน”   ดนุนัยบอกแล้วลงมือทานอาหารตรงหน้าที่พนักงานเสิร์ฟยกขึ้นมาเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารตามรายการเมนูอาหารที่ดนุนัยสั่งมาจนเต็มโต๊ะ


               ทยิดาเดินเข้ามาซื้อตรวจภาพยนต์เรื่องที่เธออยากดูทันทีหลังจากที่ทานอาหารกลางวันกับดนุนัยเสร็จเรียบร้อยแล้ว และอีกฝ่ายกำลังเอาของไปเก็บที่รถตามที่บอก หลังจากที่ซื้อของสำหรับเด็กเล็กและเดินเลยมากินข้าวกลางวันด้วยกัน หญิงสาวเดินมาเลยออกมาซื้อป๊อปคอรน์กับน้ำอัดลมที่อยู่ไม่ไกลจากตู้จำหน่ายตั๋วภาพยนต์ ก่อนจะเดินมานั่งรอสามีของเธอที่โซฟาที่มีไว้สำหรับบริการ ระหว่างที่รอเธอจึงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปตั๋วภาพยนต์สองใบเรื่องที่เธออยากดูแล้วกดแชร์รูปลงในตั๋วภาพยนตร์ที่ว่า พร้อมแท็คชื่อไปยังดนุนัย สามีของเธออีกด้วยราวกับประหนึ่งจะอวดให้ใครต่อใครรู้ว่าเธอกับดนุนัยยังรักกันดีอยู่ ไม่มีใครมาแทรกกลางได้


               เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยของชวารีที่วางอยู่ข้างๆส่งเสียงแจ้งเตือน ชวารีรีบหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาก่อนตะกดเข้าไปในข้อความแจ้งเตือนอย่างรวดเร็ว เพื่อดูรูปที่ทยิดาแชร์เพราะเธอกดให้มันแจ้งเตือนเมื่อทยิดาลงรูปใหม่ และรูปที่เธอเห็นเป็นรูปตั๋วหนังสองใบ ที่อีกใบหนึ่งแท็คหาดนุนัยพร้อมกับข้อความด้านล่างแสนหวานจนเธออยากจะอ้วกออกมากับความมโนของเพื่อนสาวเธอ ที่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ก่อนจะจำใจกดหัวใจให้แก่รูปที่ทยิดาแชร์ให้ชาวโลกได้รู้


               “เหอะ....”   ชวารีได้แต่แคนหัวเราะออกมากับรูปภาพและข้อความเหล่านั้นของทยิดา ที่ช่างมโนภาพวาดไว้ซะสวยงาม แต่ถ้าได้เรื่องระหว่างเธอกับดนุนัยเข้าเธอจะทำยังไง


               “มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะน้องวาว พี่เห็นเรายิ้มชอบใจอย่างกับเจอเรื่องดีๆมาเลย”  ขจีที่เดินมาที่เคาน์เตอร์ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้เอ่ยถาม ทำให้ชวารีรีบปรับสีหน้าของตนเองอย่างไว ก่อนที่จะโดนอีกฝ่ายจับได้


               “เปล่านี้ค่ะพี่ แค่คิดอะไรเล่นเลยยิ้มออกมา ว่าแต่พี่มีอะไรหรือเปล่าค่ะ ถึงเดินมาถึงนี้”  


“อ๋อ พอดีพี่เอาเอกสารมาให้หมอที่อยู่เบอร์สามเซ็นนิดหน่อยนะจ๊ะ....ถ้าน้องวาวมีอะไรดีๆก็แชร์ให้พี่ฟังได้นะพี่ยินดีรับฟังเสมอแหละ”  ขจีเอ่ยหลังจากที่เห็นว่าชวารีไม่มีท่าทีจะคุยกับเธอต่อเลยตัดบทแล้วเดินไปหาหมอคนดังกล่าวเพื่อให้เขาเซ็นเอกสารให้เธอ  แต่ใครจะไปรู้ว่าพอลับหลังขจีชวารีกับเบ้ปากใส่ความอยากรู้อยากเห็นของขจีที่มีมากจนเกินคำว่าพอดี จนใครๆต่างไม่พอใจในเรื่องนี้กันทั้งนั้นแต่ก็ไม่มีใครอยากพูดเรื่องนี้ออกมา เพราะยังไม่อยากที่จะเป็นประเด็นหัวข้อให้ขจีนินทาเป็นคนต่อไป




[1] อัลตราซาวด์ (Ultrasound) หรือการตรวจคลื่นเสียงความถี่สูง เป็นการตรวจทางการแพทย์ที่ไม่อันตรายโดยใช้คลื่นเสียงความถี่สูง การตรวจนี้มักเป็นที่รู้จักในการใช้ระหว่างการตั้งครรภ์เพื่อดูภาพของทารกที่อยู่ภายในครรภ์ การตรวจคลื่นเสียงความถี่สูงนี้สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ คือ เพื่อการวินิจฉัยและเพื่อการรักษา



โปรดติดตามตอนต่อไป.............


ครบตอนแล้วนะค่ะ อย่าพึ่งหายกันไปเด้อ ช่วงนี้ภาระกิจเยอะไปหน่อยเท่านั้นเอง แต่ยังไงก็ต้องอัพต่อแน่นอน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #25 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 15:37
    ดีละที่ริต้าหลุดพ้น ผู้ชายมันแย่
    #25
    0