วุ่นรักมาเฟีย

ตอนที่ 19 : ว่าที่พี่สะใภ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    2 ก.ค. 62



          

               หย่งหยางจูเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านเพื่อมาร่วมโต๊ะอาหารในตอนเช้ากับพี่ชายของตนเองและอีกหนึ่งสาวสวยที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของหย่งเหวินเต๋อที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจภาษาจีนอย่างอารมณ์ดี หลังจากที่เมื่อวานเขากลับมาจากเมืองไทยพร้อมกับหญิงสาวคนสวยในอ้อมแขนของตนเองอย่างทะนุถนอม ที่ตอนนี้ใส่เพียงชุดออกกำลังกายแสนเซ็กซี่แต่ใบหน้าไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไรต่างกับหย่งเหวินเต๋อที่อารมณ์ดีแต่เช้ายิ่งกว่าอะไรเสียอีกที่มีหญิงสาวนั่งอยู่ข้างๆ


               “สวัสดียามเช้าครับพี่สะใภ้คนสวย”  หย่งหยางจูทักทายเรนิตาเป็นภาษาจีน หลังจากที่นั่งลงที่เก้าอี้ทางขวามือของหย่งเหวินเต๋อที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ หญิงสาวที่ได้ยินคำทักทายเป็นภาษาจีนเธอเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆให้แก่หย่งหยางจูเพราะเธอไม่รู้ภาษาจีน


               “ริต้าพูดภาษาจีนไม่ได้ นายควรพูดภาษาอังกฤษกับเธอ”   หย่งเหวินเต๋อเอ่ยขึ้นเป็นภาษจีนกับน้องชายของตนเอง หย่งหยางจูเลยออกปากทักทายอีกฝ่ายใหม่อีกครั้งหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษก่อนที่แนะนำตัวเองให้หญิงสาวได้รู้จักเช่นเดียวกับที่เรนิตาแนะนำตัวเองให้หย่งหยางจูได้รู้จักเธอ


               “ริต้าเดี๋ยวสายๆผมจะพาคุณไปซื้อของใช้ก็แล้วกัน คุณไม่ได้เอาอะไรมาด้วยเลยนิ” 


“ฉันจะเอาของมาได้ยังไง ในเมื่อคุณเล่นลักพาตัวฉันมาขนาดนี้”   เรนิตาย้อนกลับไปทำให้หย่งหยางจูหันไปมองหน้าของพี่ชายตนอย่างมีคำถามที่ต้องการคำอธิบายโดยด่วน


               “ถ้าผมไม่ใช่วิธีนี้ คุณจะยอมมาฮ่องกงกับผมไหมละ” 


“ไม่! ฉันมีงานต้องทำ คุณพาฉันมาแบบนี้โรงพยาบาลคงได้แจ้งความเอาเรื่องคุณแน่”   เรนิตาว่า


               “ไม่หรอก เพราะผมเข้าไปคุยกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลของคุณแล้วว่าขอให้คุณมาเป็นแพทย์ประจำตัวผมในช่วงที่แผลของผมยังไม่หายดี สักสามเดือน”   หย่งเหวินเต๋อว่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ


               “อะไรนะ! สามเดือน คุณจะบ้าหรือไง ฉันเป็นหมอผ่าตัดไม่ได้เป็นหมอรักษาโรคจะได้มาดูแลคุณแบบนี้ กับอีแค่โดนยิ่งแค่นี้ต้องให้ฉันดูแลถึงสามเดือน คุณคิดอะไรอยู่ค่ะคุณหย่ง”   เรนิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดโมโหชายหนุ่มตรงหน้าที่ทำอะไรดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย


               “คิดว่าจะทำยังไงให้คุณเป็นภรรยาของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมายได้ ผมถึงพาคุณมาที่นี่ไง” 


“ให้ตายเถอะ!นี้คุณยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจอีกหรอค่ะ....แล้วนี้คุณทำยังไงผู้อำนวยการถึงยอมให้ฉันที่นี่กับคุณ”  เรนิตาว่าแล้วถามต่อด้วยความสงสัย


               “ผมก็แค่ร่วมบริจาคเงินให้แก่โรงพยาบาลของคุณ สิบล้านบาท และช่วยซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์อีกสามแสน แค่นี้ผู้อำนวยการของคุณก็ยอมให้คุณมาเป็นแพทย์ประจำตัวผมถึงสามเดือน”   หย่งเหวินเต๋อพูดจบ เรนิตาก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าที่บูดเบี้ยวบ่งบอกความไม่พอใจที่ชายหนุ่มทำแบบนี้กับเธอ


               “เฮ้ย!นายทำแบบนี้เลยหรอ ฉันคิดว่าคุณริต้าเต็มใจมากับนายเสียอีก”  


“ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ แกจะมีพี่สะใภ้ไหม”   หย่งเหวินเต๋อว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเล็กน้อยแล้วลุกเดินตามเรนิตาขึ้นไปบนห้องชั้นบน  หย่งหยางจูเลยได้แต่มองอย่างปลงตกกับพี่ชายของเขาที่เปลี่ยนไปมากตั้งแต่กลับมาจากเมืองไทยพร้อมกับหญิงสาวคนสวยที่ไม่พอใจกับการกระทำของพี่ชายเขา เพราะถ้าเป็นเขา เขาเองก็ไม่พอใจเหมือนกัน


               “อ้าว!แล้วเรื่องงานวันนี้ละ จะให้ฉันจัดการหมดเลยหรือไง”  หย่งหยางจูเหมือนพึ่งนึกได้ตะโกนถามพี่ชายของเขาที่เดินขึ้นไปบนห้องด้านบน เพื่อจะพาเรนิตาไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า


               “ยังไงก็รบกวนคุณหยางจูช่วยจัดการเรื่องตารางงานของวันนี้ด้วยก็แล้วกันครับ”  หม่าจิ้นเหอเอ่ยจบก็เดินจากไปทันที ทำให้เขาต้องจำใจไปบริษัทเพื่อจัดการงานแทนเหวินเต๋ออย่างช่วยไม่ได้ เพราะทุกคนเล่นทิ้งงานกันไปหมด


โปรดติดตามตอนต่อไป...........

 


เนื่องจากตอนที่แล้ว มีคนบอกว่ามีฉากหนึ่งเหมือนในละคร เรื่องๆหนึ่ง พรนลัทเลยจะทำการแก้ไขตอนนั้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง ในเร็วๆเพื่อไม่ให้เหมือนหรือซ้ำกันจนเกินไป หวังว่าพอพรนลัทแก้ใหม่แล้วแฟนๆทุกท่านจะยังคงชื่นชอบผลงานของพรนลัทในเรื่องนี้และเรื่องต่อๆไปนะค่ะ 

ขอบคุณค่ะ


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #23 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 16:12
    เล่าย้อนนานเนอะ เพราะเราอ่านตอนไปห้างสักพักแล้ว
    #23
    0