วุ่นรักมาเฟีย

ตอนที่ 14 : Macau again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    15 มิ.ย. 62








               เรนิตาสะลึมสะลือตื่นก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วหลับตาลงไปใหม่เพื่อปรับสายตาของเธอจนสามารถมองเห็นทุกสิ่งที่อยู่รอบๆตัวเด่นชัดว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธออย่างแน่นอน จนเลยไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงเฉียดล้าน นั่งอยู่เก้าอี้นวมตัวใหญ่ที่อยู่ที่ปลายเตียงนอนขนาดใหญ่สีขาวที่ตั้งอยู่กลางห้องนอนที่มีมีร่างของเธอนอนอยู่บนเตียงนอนดังกล่าว


               หญิงสาวค่อยลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังเวียนหัวอยู่จนหย่งเหวินเต๋อที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ลุกขึ้นเดินมาหาหญิงสาวที่เตียงนอนใหญ่ทันทีด้วยรวดเร็ว ก่อนจะหยิบหมอนที่หญิงสาวหนุนเมื่อสักครู่นี้มาวางตั้งให้เรนิตาใช้พิงแล้วนั่งลงที่ข้างๆหญิงสาวที่ยกมือขึ้นมาลูบหน้าของเธอด้วยความเวียนหัว


               “ที่นี่ที่ไหน”  เรนิตาถามทั้งๆที่มือยังปิดใบหน้าของตนเองอยู่ด้วยความมึนหัว


“บ้านผมเองที่มาเก๊า”  หย่งเหวินเต๋อตอบแบบไม่คิดอะไรจนหญิงสาวต้องลดมือลงมองหน้าของอีกฝ่ายเป็นคำถามก่อนที่จะชักหน้ากลับมาเล็กน้อยเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่ก่อนจะหันกลับไปมองชายหนุ่มอีกครั้งด้วยสายตาบ่งบอกความไม่พอใจในตัวชายหนุ่มอย่างเหลือหลาย หลังจากที่ปะติดปะต่อเรื่องได้แล้ว จึงหันไปคว้าหมอนที่ข้างๆเธอมาตีชายหนุ่มอย่างแรงด้วยความโมโห


               “อย่าบอกนะที่เมื่อคืนชวนฉันออกไปกินข้าวเพื่อเลี้ยงส่งพวกคุณที่จะกลับมาเก๊า ทั้งหมดเป็นแผนการของคุณ คุณหย่งเหวินเต๋อ”   เรนิตาที่ไล่เรียงเหตุการณ์ได้หมดเอ่ยถามเพื่อความกระจ่าง ชายหนุ่มเลยยิ้มให้เล็กน้อยอย่างชอบใจกับความรู้ทันของหญิงสาวตรงหน้า    “คุณนี้มัน....”  คราวนี้เรนิตาคว้าหมอนได้กระหน่ำตีชายหนุ่มแบบไม่ยั้งมือเลยทีเดียว หย่งเหวินเต๋อต้องคว้าหมอนในมือของหญิงสาวไม่ให้ตีเขาต่อ ก่อนจะจะโยนมันลงไปนอนบนพื้นห้อง


               “มันทำไมหรอริต้า ในเมื่ผมกลับบ้านก็ต้องพาเมียผมกลับมาด้วยซิ ผมทำอะไรผิดตรงไหน”  


“ไม่ผิดหรอ...คุณเล่นวางยาฉันแล้วพาฉันมามาเก๊าทั้งๆที่ฉันไม่เต็มใจแบบนี้ มันเข้าข่ายลักพาตัวชัดๆ ไม่รู้แหละฉันจะกลับบ้าน....ถ้าคุณไม่พาฉันกลับบ้านละก็....”   เรนิตาเอ่ยจบแล้วลุกขึ้นคร่อมร่างของหย่งเหวินเต๋อพร้อมทั้งกดชายหนุ่มนอนลงบนที่นอนพร้อมทำท่าจะบีบคอของชายหนุ่มเพื่อเป็นการขู่แต่คนตรงหน้ากลับไม่สะทบสะท้านกับการขู่ของหญิงสาว ที่ดูเหมือนลูกแมวกำลังขู่เสือร้ายอย่างเขาให้กลัว


               “คงจะไม่ได้ เพราะผมไม่ได้เอาพาสปอร์ตของคุณมาด้วย คุณคงต้องอยู่ที่นี่กับผมแล้วละ ถ้าออกไปตำรวจได้จับคุณฐานลักลอบเข้าประเทศอย่างแน่นอน หรือว่าคุณอยากไปนอนในคุก พื้นแข็งๆเย็นๆ กับข้าวก็ไม่อร่อยอย่างที่คุณเคยกิน อาไหมละ”   หย่งเหวินเต๋อว่า


               “ก็ดีกว่าอยู่กับคุณ อยู่กับคุณทีไรฉันเปลืองตัวทุกทีเลย”  เรนิตาว่าแล้วทำท่าจะลงจากตัวของหย่งเหวินเต๋อแต่อีกไม่ยอมให้หญิงสาวลงจากตัวเขาไปง่าย กลับลุกขึ้นนั่งโดนที่มีร่างของเรนิตานั่งคร่อมอยู่ที่มองยังไงก็ล่อแหลม


               “อยู่กับผมเปลืองตัวตรงไหน ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย มีแต่คุณที่ทำอยู่นี่ไง”  หย่งเหวินเต๋อว่าแล้วมองไปที่ท่านั่งของหญิงสาว เธอเลยจะทำท่าจะลุกขึ้นอีกรอบแต่ชายหนุ่มกดสะโพกของเธอให้นั่งลงเหมือนเดิมไม่ยอมให้ลุก


               “ปล่อยฉันลงเดียวนี้เลย ปล่อย!  เรนิตาพยายามดิ้นลงจากตักของหย่งเหวินเต๋อที่จากเดิมทำหน้าทะเล้นใส่เรนิตา แต่ตอนนี้กลับทำหน้านิ่งๆใส่หญิงสาวแทนสาวที่เอาแต่ดิ้นอยู่บนตักของเขา


               “ริต้าหยุด! ริต้าอย่าขยับ”  หย่งเหวินเต๋อเอ่ยเสียงเข้มแต่หญิงสาวไม่ฟังพยายามดิ้นอีกเพื่อจะลงจากตักของชายหนุ่มให้ได้ แต่ยิ่งหญิงสาวดิ้นมากเท่าไรก็ยิ่งทำให้น้องชายของหย่งเหวินเต๋อที่ในตอนแรกสงบอยู่ใต้กางเกงทำงานราคาแพงตื่นตัวเสียดสีกับต้นขาของหญิงสาวที่อยู่ในชุดกระโปร่งยาวเลยเข่าลงมาเล็กน้อย จนเธอเองก็ตกใจกับสิ่งที่ปัดปายโดนขาของเธอไปมาจนรีบผลักร่างของหย่งเหวินเต๋อออกแต่กลับโดนชายหนุ่มใช้มือกดสะโพกของเธอลงไม่ยอมให้ลุกจากตักของเขา


               “อยู่นิ่งๆริต้า ถ้าขืนขยับอีกทีเดียว คุณไม่มาทางได้ลงไปทานอาหารกลางวันแน่นอน ผมรับประกันได้”  หย่งเหวินเต๋อบอกเสียงเข้ม รั้งสะโพกของเรนิตาให้เขยิบเข้ามาใกล้มากขึ้นกว่าเดิมก่อนที่มือหนาของเขาจะยกขึ้นมาลูบเอวของเรนิตาไปมาอย่างลื่นมือแล้วใช้มืออีกข้างลูบไปก้นนิ่มๆของเรนิตาอย่างสนุกมือก่อนจะออกแรงบีบจนหญิงสาวผลักชายหนุ่มเต็มแรงแล้วลุกขึ้นจากตักของหย่งเหวินเต๋อทันที พร้อมเดินดุ่มๆออกจากห้องนอนไปด้วยความไม่พอใจชายหนุ่ม เป็นจังหวะพอดีที่สวนกับหม่าจิ้นเหอที่กำลังเดินขึ้นไปหาเจ้าของตนพร้อมกับแก้วน้ำที่วางอยู่กลางถาดเสิร์ฟ


               “ของเจ้านายคุณใช่ไหม” 


“ครับคุณริต้า มีอะไรหรือเปล่าครับ”   เลขาหนุ่มถามกลับอย่างสงสัยที่จู่ๆหญิงสาวก็ถามเรื่องน้ำในถาดขึ้นมา ก่อนจะคว้าข้อมือของหม่าจิ้นเหอแล้วพาเดินให้ออกห่างจากห้องนอนดังกล่าว   “ครัวอยู่ทางไหนค่ะ” 


               “ทางนี้ครับ”   หม่าจิ้นเหอตอบพร้อมพายมือไปทางห้องครัวตามที่บอก เรนิตายกยิ้มที่มุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วดึงแขนให้หม่าจิ้นเหอเดินตามเธอมาที่ห้องครัว ก่อนจะหาอะไรสักอย่างจนเลขาหนุ่มชักสงสัยว่าหญิงสาวหาอะไรกันแน่


               “คุณริต้าอยากได้อะไรหรือเปล่าครับ” 


“เกลือค่ะ มีเกลือหรือเปล่าค่ะ”   เรนิตาถามหาเกลือจากหม่าจิ้นเหอ จนชายหนุ่มต้องเป็นคนเปิดตู้ลอยเหนือหัวขึ้นไปหน่อยออกมาให้เรนิตา หญิงสาวรับขวดเกลือมาได้ก็เปิดฝาออกแล้วค่อยๆเทลงไปในแก้วน้ำที่หม่าจิ้นเหอกำลังจะยกไปเสิร์ฟเจ้านายของตนที่รออยู่ในห้องนอนด้านบน แต่มันช้าไม่ทันใจหญิงสาวคนสวยเลยหมุนฝาใหญ่ของขวดเกลือออกแล้วจัดแจเทเกลือลงไปในแก้วน้ำเย็นรวดเร็วครึ่งกระปุกพร้อมเอาช้อนมาช่วยคนให้เกลือละลายในน้ำเร็วขึ้น โดยมีหม่าจิ้นเหอมองดูการกระทำทุกขั้นตอนถึงกับผวากับจำนวนเกลือที่ลงไปผสมอยู่ในน้ำในแก้วนั้น กลัวว่าสักวันหนึ่งเจ้านายของเขาจะเป็นโรคไตเอาได้


               “เชิญคุณหม่าจิ้นเหอเอาน้ำไปเสิร์ฟให้เจ้านายคุณได้แล้วค่ะ...แล้วถ้าริต้ารู้ว่าคุณบอกหรือเปลี่ยนแก้วให้เจ้านายของคุณ ครั้งต่ออาจจะเป็นคุณที่โดนเองก็ได้นะคะ” เรนิตายิ้มให้อย่างเย็นๆแต่จ้องมองเลขาคนสนิทของหย่งเหวินเต๋อทุกฝีก้าวที่ยกแก้วน้ำขึ้นไปเสิร์ฟ ที่ได้แต่มองแก้วน้ำในถาดอย่างชั่งใจว่าควรจะทำงานยังไงดี จะบอกเจ้านายของเขาดีหรือเปล่า แต่ก็กลัวว่าครั้งต่อไปจะเป็นเขาเองที่ต้องรับกรรม แต่อีกใจหนึ่งนั้นก็เจ้านายของเขาเอง


               “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ แค่นี้ไม่ตายหรอกค่ะ”  เรนิตาว่าหลังจากที่เห็นหม่าจิ้นเหอลังเล


“ผมไม่ได้กลัวเรื่องนั้นครับ แต่ผมกลัวโดนไล่ออก”   หม่าจิ้นเหอว่า  


               “ถ้าเจ้านายคุณไล่คุณออก เดี๋ยวฉันจ้างคุณเป็นผู้จัดการไร่ ที่บ้านของฉันก็แล้วกันค่ะ ไม่ต้องห่วง”  เรนิตาพูดจบทำให้หม่าจิ้นเหอต้องจำใจขึ้นไปเสิร์ฟน้ำให้แก่เจ้านายของเขาที่อยู่บนห้องนอนชั้นบน


               หย่งเหวินเต๋อเปิดประตูห้องน้ำออกมาได้ก็เห็นหม่าจิ้นเหอเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วน้ำที่มีน้ำอยู่เกือบเต็มแก้วก็คว้าขึ้นมายกดื่มทันที แต่เมื่อน้ำผสมเกลือแสนอร่อยที่เรนิตาตั้งใจปรุงให้แตะโดนลิ้นของเขาก็ถึงกับพุ่งออกมาด้วยเค็มของน้ำในแก้ว ที่ทำเอาชายหนุ่มถึงกับสำลักความเค็มของน้ำจนหันไปมองหน้าเลขาหนุ่มว่าเอาน้ำอะไรมาเสิร์ฟให้เขา


               “คุณริต้าบอกว่า คุณหย่งชอบดื่มน้ำรสชาตินี้ครับ”  หม่าจิ้นเหอรีบโยนระเบิดลูกใหญ่ให้เรนิตาที่ตอนนี้นั่งไหว่ห้างสบายใจอยู่ที่เก้าอี้หน้าบาร์ชั้นล่างของบ้านทันที หย่งเหวินต๋อฟังจบก็ได้แต่บีบแก้วในมือด้วยโมโหที่โดนหญิงสาวเอาคืน ที่กะจะเอาให้ไตของเขาพังเลยหรือไง ก่อนจะเดินดุ่มๆลงมาหาหญิงสาวด้านล่าง


               “ดื่ม! ผมบอกให้คุณดื่มมันเดี๋ยวนี้”   หย่งเหวินเต๋อส่งแก้วน้ำในมือให้เรนิตาดื่มน้ำผสมเกลือที่เธอจงใจเอาคืน


“ไม่ค่ะ ทำไมฉันต้องดื่มน้ำของคุณด้วย น้ำนี้ของคุณไม่ใช่หรือไงค่ะ คุณก็ต้องดื่มให้ซิค่ะ”  


               “ริต้า! ผมบอกให้ดื่ม”   หย่งเหวินเต๋อบังคับให้เรนิตาดื่มน้ำในแก้ว แต่หญิงสาวทำนิ่งจนเขาชักโมโหต้องยัดแก้วใส่มือของหญิงสาวให้หญิงสาวดื่มน้ำในแก้วนั้น  เรนิตารับแก้วน้ำนั้นมาอย่างไม่เต็มใจมากนักก่อนจะทำทีเป็นยกขึ้นดื่ม พร้อมมองหน้าของหย่งเหวินเต๋อด้วยสายตาเซ็กซี่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะค่อยๆปล่อยให้น้ำผสมเกลือนั้นค่อยๆไหลลงตรงมุมปากอย่างยั่วยวนชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า จนหม่าจิ้นเหอถึงกับต้องเบนสายตาไปทางอื่นแทนการมองภาพการดื่มน้ำแสนเซ็กซี่ของเรนิตาที่ตอนนี้ชุดเดรสตัวสวยเริ่มเปียกน้ำที่ไหลย้อยลงมาตามมุมปากจนเห็นเนินอกขาวๆของเธอผ่านชุดเดรสแสนบางนั้น


               หย่งเหวินเต๋อตรงเข้าไปคว้าแก้วในมือของเรนิตาทันทีจนน้ำมันกระฉอกออกมาจากแก้วน้ำหกลงพื้นหินอ่อนลายสวย ชายหนุ่มตรงเข้ามาคว้าท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้พร้อมกับใช้ริมฝีปากหนาของตนประกบริมฝีปากบางตรงหน้าของเขาที่ตอนนี้เอาแต่ถอยหนีเขา แต่เขาไม่ยอมให้หญิงสาวหนีไปง่ายๆกลับเพิ่มแรงกดริมฝีปากนั้นเข้าไปอีกพร้อมกัดเบาๆเพื่อเป็นการทำโทษเรนิตาที่กล้าเอาน้ำผสมเกลือให้เขาดื่มไม่พอยังมายั่วด้วยท่าดื่มน้ำแสนเซ็กซี่นั้นอีก ทั้งๆที่เขาพยายามหักห้ามใจอยู่นานสองนานตั้งแต่อยู่ในห้องนอนแล้วแทนๆแต่กลับทำให้เขามีอารมณ์ขึ้นมาอีก


               เรนิตายกมือขึ้นมาทุบไหล่ของชายหนุ่มเหมือนเป็นการบอกให้เขาปล่อยเธอได้แล้ว เธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ เมื่อหย่งเหวินเต๋อปล่อยเธอเป็นอิสระก็รีบสูดลมหายใจเข้าไปอย่างเร็วก่อนที่จะขาดอากาศหายใจขึ้นมาจริงๆ แล้วมองหน้าของอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ


               “เด็กดื้อก็ต้องโดนสั่งสอนแบบนี้แหละ”  หย่งเหวินเต๋อเอ่ย


“ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงของคุณดื้อแบบนี้ คุณก็คงจะสั่งสอนแบบนี้กับพวกเธอซินะ แล้วฉันเป็นคนที่เท่าไรของคุณแล้วคุณหย่ง”   เรนิตาพูดจบก็เดินจากไปด้วยความรวดเร็วไม่สนใจชายหนุ่มอีกเลยจนเวลาอาหารเที่งเลยไปแล้วก็ไม่มีวี่แววว่าเรนิตาจะมานั่งทานข้าวกับเขาที่โต๊ะอาหารกับเขา ขนาดให้แม่บ้านไปตามก็แล้ว เธอก็ไม่ยอมมานั่งร่วมโต๊ะกับเขาสักที จนสุดท้ายเขาจะลุกขึ้นไปตามเธอมาทานอาหารที่โต๊ะด้วยกันแต่ลูกน้องที่คาสิโนโทรศัพท์มาตามเสียเลยต้องรีบออกไป


               พอแม่บ้านเดินเข้ามาบอกเธอว่าหย่งเหวินเต๋อออกไปข้างนอก เรนิตารีบลงมาจากห้องนอนชั้นบนทันทีก่อนจะลงมาจัดการอาหารบนโต๊ะที่ชายหนุ่มทานไปได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งก่อนออกไปจนอิ่ม ส่วนที่เหลือก็ให้เหล่าแม่บ้านเอาไปแบ่งกันกินที่ด้านหลัง แต่ก็ไม่วายที่จะกำชับว่าถ้าไม่หมดให้เททิ้งให้หมดอย่าให้เหลืออะไรไว้สักอย่างเดียวก่อนจะหายขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด แต่เธอไม่ได้เอาชุดมาด้วยสักชุดเดียวเลยใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกไปหาเสื้อผ้าที่เธอจะใส่ได้ และเป็นจังหวะพอดีที่แม่บ้านเดินขึ้นมาบนห้องนอนที่เธอนอนในตอนแรก


               “ป้าค่ะ ช่วยไปเอาเสื้อของคุณหย่งเหวินเต๋อมาให้ริต้าสักตัวได้ไหม ริต้าไม่เสื้อผ้าใส่ เสื้ออะไรก็ได้ค่ะ”  เรนิตาขอร้องให้แม่บ้านที่เข้ามาในห้องเพื่อเปลี่ยนผ้าปูที่นอนไปเสื้อของหย่งเหวินเต๋อมาให้เธอใส่แก้ขัดไปก่อนเพราะในตู้เสื้อผ้าไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อคลุมอาบน้ำที่เธอใส่ ขืนใส่นอนมีหวังไม่สบายเป็นไข้รับมือกับจอมเผด็จการไม่ไว้แน่


               “ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าไปเอามาให้ค่ะ”   แม่บ้านเดินหายออกไปไม่นานก็กลับมาพร้อมเสื้อเชิ๊ตสีขาวแขนยาวของหย่งเหวินเต๋อมาให้หญิงสาวที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง


               “ขอบคุณค่ะ”   เรนิตาหายเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำไม่นานก็ออกมาพอดีกับที่แม่บ้านของหย่งเหวินเต๋อเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเสร็จแล้ว และเดินออกจากห้องนอนไปด้วยความรวดเร็วเหลือเพียงหญิงสาวคนเดียวในห้องพักขนาดใหญ่



               หลังจากที่เขาออกมาจากบ้านตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้จะเข้าวันใหม่ไปแล้วเขาพึ่งได้กลับบ้านมาพักผ่อน ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามายังห้องนอนที่เรนิตานอนหลับอยู่ภายในห้องนั้นทันที ก่อนที่จะค่อยๆเปิดประตูให้เบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดินเข้าหยุดอยู่ที่ข้างเตียงนอนใหญ่ เห็นหญิงสาวคนสวยที่เขาลงทุนอุ้มมาเมืองไทยนอนหลับสบายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่สีขาว หย่งเหวินเต๋อมองพิจารณาใบหน้ารูปไข่นั้นตอนนี้หลับสนิทอยู่บนเตียงนอน เขายกมือขึ้นปัดปอยผมของหญิงสาวออกจากใบหน้าสวยเพื่อมองพิจารณาใบหน้าของหญิงสาวให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น จนสักพักใหญ่เขาถึงลุกไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินกลับมานั่งลงบนเตียงนอนแล้วค่อยๆแทรกตัวเข้าในผ้าห่มผืนใหญ่ที่หญิงสาวนอนกำลังนอนหลับอยู่ แล้วค่อยๆเข้าไปกอดร่างของเรนิตาที่นอนหลับอยู่บนเตียง


               เรนิตารู้สึกตัวตื่นตอนเช้าพร้อมกับอะไรสักอย่างหนักๆพาดอยู่บนเอวของเธอ พอหันกลับไปมองก็เห็นเป็นหย่งเหวินเต๋อที่กำลังกอดเธอจากด้านหลังของเธอที่ตอนนี้กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ เรนิตามองหน้าของที่หลับอยู่เล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลุกออกจากที่นอนให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ และพอดีกับที่แม่บ้านขึ้นมาปลุกเธอพร้อมกับชุดเดรสของหญิงสาวที่ใส่มาเมื่อวานที่ตอนนี้ถูกซักสะอาดและรีดไว้อย่างดีในไม้แขนเสื้อ


               “เอ่อ...คุณป้าค่ะ ที่นี่มีห้องออกกำลังกายไหมค่ะ”


“มีค่ะ คุณอยากออกกำลังกายหรอค่ะ”   แม่บ้านถามหญิงสาวคนสวยกลับด้วยความสงสัยที่จู่ๆถามหาห้องออกกำลังที่คิดว่าที่นี่น่าจะมีห้องออกกำลังที่หย่งเหวินเต๋อทำเอาไว้เป็นการส่วนตัวอย่างแน่นอน


               “ค่ะ แล้วพอจะมีชุดออกกำลังกายให้ยืมสักชุดไหมค่ะ”  เรนิตาถามก่อนที่แม่บ้านจะหายไปสักพักหนึ่งก็เดินกลับมาพร้อมกับชุดออกกำลังกายที่หญิงสาวขอ ก่อนที่เรนิตาจะเดินเข้าไปในห้องออกกำลังตามทางที่แม่บ้านบอกเธอ พอเข้ามาถึงในห้องออกกำลังกายที่แสนใหญ่ของหย่งเหวินเต๋อ เรนิตาก็เริ่มออกกำลังตามเครื่องเล่นต่างๆที่อยู่ในห้องออกกำลังกาย


โปรดติดตามตอนต่อไป............


มาแล้ว...มาแล้วเด้อ ริต้ากะจะเอาคืนเสียหน่อยที่เขาลักพาตัวเธอมา แต่ก็โดนหย่งเหวินเต๋อจัดการเสียนี้ 

     เกือบจะ 18+ เลยไหมละริต้า ต้องมาดูกันต่อว่าหย่งเหวินเต๋อใช้วิธีอะไรถึงลักพาตัวริต้ามาแบบไม่กลัวอะไรเลยแบบนี้ แล้วต่อจากนี้จะเกิดอะไรอีกไหม มาช่วยลุ้นกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #18 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 18:25
    ลักพาตัวเขามาก็ไม่หาเสื้อผ้าให้เขาแล้วการงานเขาล่ะ
    #18
    0