[yaoi]ปะป๊าของผมเป็นมาเฟียครับ!!!

ตอนที่ 64 : ของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    25 ธ.ค. 63

มู่หลานพาร์ท
ตอนนี้ผม ยูและพี่คริสกำลังนั่งอยู่บนรถค้นสีดำที่มีตราประจำตระกูลมู่อยู่ คงสงสัยสินะว่าทำไมถึงกลายมาเป็นนั่งรถประจำตระกูลผมได้ 
นั้นก็เพราะว่าตอนนี้คนส่วนนึงของพี่คริสกำลังติดตามม๊าใหญ่บวกกับต้องอยู่คอยระวังที่โรงพยาบาลไว้ ผมเลยอาสาเป็นคนจัดการเรื่องรถ เรื่องการเดินทางเองเพราะคนของทางผม ถ้าให้พูดช่วงนี้ก็ดูจะว่างกันไม่ใช่น้อย
“คุณท่านจะให้กระผมส่งที่ไหนหรอครับ”คนขับรถหันมาถามไถ่ผมทันทีเพราะตอนนี้ขับออกจากโรงพยาบาลได้พักใหญ่แล้ว เจ้ายูก็ยังไม่ยอมบอกสถานที่ที่จะไปเลย
“ขับไปก่อน”ผมพูดก่อนจะหันไปหายูที่เอาแต่นั่งจ้องบัตรเครดิตของพี่คริสไม่วางสายตา
“ยู ตกลงจะไปที่ไหน”
“ห้างzเขตเหนือ”
“จากที่นี้มันไกลมากนะยู”
“ยูจะไปที่นั้น”ยูพูดพร้อมกับเรียกบอกคนขับรถทันทีโดยไม่รอให้ผมถามอะไรต่อ ก่อนจะกลับมานั่งนิ่งจ้องบัตรเครดิตอีกครั้ง
“จ้องอะไรขนาดนั้น พี่ว่าครอบครัวเราก็มีให้เห็นอยู่เยอะนะ”
“มีอยู่เยอะก็จริง แต่ก็ไม่เห็นพี่จะเอามาให้ยูใช้นิ”
“ไม่เคยเอาให้ใช้? พูดแบบนี้พี่น้อยใจนะพูดอย่างกับพี่งกแม้กระทั่งน้องสาว” ผมพูดออกไปอย่างนอยๆแม้ผมจะไม่เคยให้บัตรเครดิสวงเงินสูงสุดกับเจ้ายู แต่ผมก็ให้เงินเจ้ายูใช้ทุกเดือนไม่ขาดสายแถมให้มากกว่าเงินที่ใข้ลงทุนทำธุรกิจสะอีก
“มาทำเป็นน้อยใจเป็นสาวน้อยไปได้นะพี่”
“...”ผมไม่พูดอะไรแล้วมองออกไปผ่านกระจกรถ
“พี่คริสดูสิ พี่มู่งอลยูไปแล้ว”
“อ้วน.ครับ”
“พี่คริสน่ะปิดปากไว้เลยนะ ไม่ต้องมาช่วยง้อเลย”ผมพูดก่อนจะสบัดหน้าหนี
“พี่คงช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะยู งานนี้พี่ไม่ยุ่งดีกว่า”พี่คริสพูดออกมาขำๆก่อนจะเงียบไป
“โถ่~~พี่มู่ยูขอโทษนะยูไม่ได้หมายความแบบนั้นสะหน่อย”
“...”
“พี่มู่~~ดีกันนะ~~”
“ถ้าพี่มู่ไม่ดีด้วย ยูจะไปหาแฟนแล้วนะ”
“แฟน!??! แฟนอะไร!!”
“หึ”
“ยู!พี่ถามว่าแฟนอะไร! เรามีแฟนตั้งแต่ตอนไหน?มันเป็นใคร ชื่ออะไร?ผู้ชายหรือผู้หญิง?แล้วแน่ใจว่ามันนิสัยดีรึเปล่า!”
“โอ้ย~พี่มู่หนูยังไม่มีแฟนสะหน่อย”
“แล้วเมื่อกี้..”
“หนูล่อเล่นน่ะ ก็พี่ไม่ยอมคุยกับหนูนิ”
“ยัยยู”ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอีกครั้งก่อนจะหันหน้าหนีแต่รอบนี้เจ้ายูไม่ยอม โผล่กอดผมไว้แน่น
“โอ๋ๆยูขอโทษนะ ดีกันๆ”
“นะๆๆดีกัน”
ให้ตายสิมาแบบนี้ผมก็แพ้ทางน้องสาวกันหมดพอดี ใช้ลูกอ้อนแบบนี้ขี้โกงที่สุด
“เจ้าเล่ห์นะเรา”ผมพูดก่อนจะลูบไปที่หัวของยูพร้อมยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ทางพี่คริสที่เงียบอยู่นานก็หันมายิ้มให้ผมกับยู
“นิสัยเหมือนกันจริงๆพี่น้องคู่นี้”
“คริๆๆแน่นอนอยู่แล้วพี่คริส”
“แล้วบอกพี่ได้มั้ย ว่าทำไมถึงต้องมาไกลถึงห้างz”ผมพูดกับเจ้ายูในอ้อมกอดทันที
“อ่อ ถ้าเป็นเรื่องนั้น”
“ยูมีของที่อยากจะซื้อให้ใครบางคนน่ะ แต่มันมีขายแค่ที่นี้เท่านั้นบวกกับราคามันสูงมากเลย แต่ถึงจะสูงยังไงเงินที่พี่ให้ยูมันก็มากกว่าอยู่แล้วก็จริง”
“แต่ยูอยากใช้เงินที่ตัวเองหามาได้มากกว่าน่ะ”
“แต่นี้เป็นเงินของพี่คริสนิ มันต่างจากเงินพี่ตรงไหน”
“ต่างสิ เงินส่วนนี้ถือเป็นรางวัลของยูโดยเฉพาะนิเหมือนเป็นค่าตอบแทนการทำงานของยูเองไง มันมีคุณค่ากว่าเงินที่ได้มาใช้ฟรีหลายเท่าเลย”
“รู้จักคิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ น้องสาวพี่เนี่ย”
“คริๆ”
“งั้นทีหลังคงต้องให้มาช่วยทำงานแลกกับเงินเดือนบ้างดีมั้ย”
“ทำงานหรอ!!เอาสิพี่ ยูอยากช่วยพี่เพราะงั้นมห้ยูทำงานด้วยนะ”
“ได้สิ เอาเป็นงานบริษัทดีมั้ย? พี่จะยกบริษัทzeroให้เราเป็นคนดูแลต่อ”
“จริงนะพี่ พี่มู่พูดแล้วห้ามคืนคำนะ”
“พี่คริสเป็นพยานอยู่ด้วยนะ”
“พี่ไม่คืนคำแน่นอน หลังจากกลับไปพี่จะเซ็นยกบริษัทให้เราทันที”
“เย้ๆๆ ในที่สุดพี่มู่ก็ยอมให้ยูช่วยงานบ้างแล้วดีใจจังเลย”
“รักพี่มู่ที่สุดเลย”
“พี่ก็รักเรานะยู”ผมกอดยูแน่นขึ้นก่อนที่จะผละออกเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าเราจะเดินทางมาถึงห้างzแล้ว
“อ้ะ! คุยกับเพลินจนมาถึงแล้วหรอเนี้ย” ยูพูดก่อนจะรีบลงรถทันที
“พี่มู่กับพี่คริสไม่ต้องตามยูมานะ พวกพี่ไปเดินเที่ยวกันก่อนสองคนเลย”
“ทำไมละ?”
“หนูไม่อยากให้เห็นนี้หน่า ว่า.ท้ออะไรบ้างเพราะงั้นหนูจะไปคนเดียว”
“ไม่ได้ มันอันตรายเขตนี้ไม่ใช่ที่ของเรา”ผมพูดอย่างเป็นกังวล
“งั้นให้คนขับรถไปกับหนูก็ได้ แบบนั้นได้มั้ย”
“แต่..”
“พี่มู่ หนูไม่เป็นไรหรอกส่วนนายคนขับรถน่ะตามฉันมา”
“เอ่อ..”
“ไปเถอะ”เป็นพี่คริสที่พูดออกคำสั่ง
“ครับ”
“แต่พี่คริส..”
“อ้วน ต้องรู้จักปล่อยบ้างยูไม่ใช่เด็กๆแล้วนะที่สำคัญมีคนติดตามไปด้วยแล้วนิ”
“ถึงอย่างงั้นก็เถอะ คนติดตามแค่คนเดียวมัน..”
“ไม่สิ ไม่ใช่คนเดียวยังมีอีกคนที่คอยติดตามดูแลยูอยู่ ลืมไปได้ยังไงกันเนี้ย”
“ที่นี้ก็หายห่วงได้แล้ว”
“อือ”จบคำพี่คริสก็จับมือพาผมเดินเข้าไปในห้างทันที จะว่าไงดีผมไม่เคยมาห้างzเลยเพราะมันอยู่ไกลจากบ้านมาก ไม่นึกเลยว่าห้างที่นี้จะดูดีหรูหราได้ขนาดนี้
“นี้ใช่ห้างธรรมดาที่คนทั้วไปมาซื้อของจริงๆหรอ”ผมมองไปรอบๆห้างนี้พูดได้เลยว่าทั้งการตกแต่งการออกแบบ 
รวมไปถึงร้านขายของภายในไปถึงพนักงานทุกอย่างมันดูดีเหมือนอีกโลกนึงเลยหากผมได้มาที่นี้ตอนอยู่ในร่างแรกคงจะไม่กล้าเดินเข้าไปด้านในต่อแน่ๆ
“ที่นี้อยู่ในเขตนอกเหนือการคุ้มครองจากเราก็จริง แต่ที่นี้เป็นถึงเขตการปกครองรวมของผู้มีอำนาจที่ไม่น้อยหน้าไปกว่าเรา”
“การที่จะมีอะไรแบบนี้ให้เห็นมันไม่แปลกหรอก”
“ไม่แปลกหรอ”
“ใช่ไม่แปลกสักนิด ดูทางนั้นสิคนพวกนั้นเป็นคนที่อาศัยอยู่เขตนี้พวกเขาคุ้นชินกับที่นี้เป็นอย่างดีลองเข้าไปพูดคุยดูมั้ย”
“ได้หรอ”
“ได้สิ”พี่คริสจับมือพาผมเดินไปยังคนกลุ่มนั้นทันที
“ดีครับคุณยาย”พี่คริสพูดเรียกยายคนนึงที่กำลังเลือกซื้อของอยู่
“อ่าว ว่าไงจ้ะพ่อหนุ่ม”
“พอดีอยากจะถามอะไรคุณยายหน่อยนะครับ”
“ได้สิว่ามาเลยพ่อหนุ่ม”
“ห้างนี้มีการตกแต่งแบบนี้ตลอดเลยหรอครับ”
“อ่อ ถ้าเป็นเรื่องนั้นไม่หรอกจ้ะ แค่บางช่วงในแต่ละเดือนเท่านั้นที่มีตกแต่งหรูหราแบบนี้”
“ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงที่ต้องการขายของประจำเขตเท่านั้นละจ้ะ”
“อ่อ เป็นแบบนั้นนี้เอง ขอบคุณมากครับคุณยาย”
“ไม่เป็นไรหรอกจ้า พ่อหนุ่มสุดหล่อทั้งสอง”
“เอ่อ..คุณยายครับ พอดีว่าขอถามอีกเรื่องได้มั้ยครับ”เป็นผมที่พูดขึ้น
“ว่าไงจ้ะ”
“คือว่า..คุณยายพอจะรู้จักร้านอาหารอร่อยๆมั้ยครับพอดีว่าผมหิวมากเลย”ผมพูดออกมาอย่างเขินๆส่วนทางพี่คริสนั้นตอนนี้กำลังกลั้นขำไว้สุดแรงกันเลยทีเดียว
“มากินที่ร้านหลานยายมั้ยละ เดินออกจากห้างแล้วเลี้ยวซ้ายไปสัก100เมตรก็ถึงแล้ว”
“เอางั้นก็ได้ครับ”
“งั้นผมรอไปพร้อมคุณยายดีกว่า เดี๋ยวพวกผมช่วยซื้อของนะครับ”
“ไม่ต้องหรอกพ่อหนุ่ม เดินซื้อของดับคนดด่ไม่สนุดหรอกแถมนานด้วย พวกพ่อหนุ่มไปกันก่อนเลยเดี๋ยวยาวตามไปทีหลัง”
“ไม่เอาครับ ผมอยากช่วยคุณยายซื้อของให้พวกผมช่วยนะครับ” ผมอ้อนคุณยายไปพักใหญ่กว่าคุณยายจะยอมให้ช่วยซื้อของ
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้มาซื้อของแบบนี้มันตั้งแต่ตอนไหนกันนะครั้งสุดท้าย ซื้อของแบบนี้กับ##########อะไรกันนะ ทำไมถึงนึกไม่ออก..ปวดหัวจัง
“เป็นอะไรอ้วน ปวดหัวหรอ”
“อือ นิดหน่อยแต่ไม่เป็นอะไรหรอกเรารีบไปช่วยคุณยายซื้อของกันเถอะ ผมหิวแล้ว”
//สงสารม๊าจังเลย//
//ช่วยไม่ได้มันเป็นทางที่ม๊าเลือกเอง//
//ต้องลืมนะ//
//ต้องลืมให้หมด อย่าพยายามนึกอีกเลย//
//อย่าพยายามอีกเลยนะ//
//อย่าพยายาม//
//ไม่ว่าจะนึกขนาดไหน ก็ไม่มีวันจำได้อีกแล้ว//
//ไม่มีวันอีกแล้ว//
ยูพาร์ท
อ่าาา ให้ตายสิไม่นึกเลยว่าของแพงขนาดนี้ยังมีคนมาร่วมประมูลเกือบรอยคนได้อีกให้ตายสิ
(เริ่มเปิดประมูลที่10,000,000บาท)
“15,000,000”
(หมายเลข12 15,000,000 ครั้งที่1)
“30,000,000”
(หมายเลข50 30,000,000 ครั้งที่1)
“100,000,000”
(หมายเลข21 100,000,000 ครั้งที่1)
//ตั้งร้อยล้าน ใครจะไปสู้แล้ว//
//สู้ก็บ้าแล้วแบบนั้น//
//ยอมๆ//
(หมายเลข21 100,000,000 ครั้งที่2)
“400,000,000” แบบนี้ยังมีใครสู้อีกมั้ย
“คุณหนู..”
(หมายเลข2 400,000,000 ครั้งที่1)
//ยัยหนูนั้นบ้าไปแล้ว//
//สี่ร้อยล้านไปแล้ว//
//ยัยหนูนั้นเป็นใครกัน//
“500,000,000”
(หมายเลข21 500,000,000 ครั้งที่1)
//ยังไม่ยอมกันเลย//
//สุดยอดไปเลยจริงๆ//
//ยัยหนูนั้นจะสู้ต่ออีกมั้ย//
“1,000,000,000”
!!!!!!!!!ตอนนี้ทุกสายตากำลังจดจ้องมาที่ฉัน คงไม่มีใครคิดจะสู้ราคานี้แล้วละมั้ง ส่วนคุณหมายเลข21นั้นก็หน้าซีดไปแล้วด้วยสิ
(หมายเลข2 1,000,000,000 ครั้งที่1)
//บ้าไปแล้วๆ//
//สืบประวัติเธอเร็ว//
(หมายเลข2 1,000,000,000 ครั้งที่2)
//น้องสาวของคุณมู่นิ//
//ว่าไงนะ//
//คนระดับนั้น ทำไมถึงมาที่นี้//
//โชคร้ายชะมัด//
//แบบนี้ของที่เหลือก็คนเสร็จเธอแน่ๆ//
(หมายเลข2 1,000,000,000 ครั้งที่3)
ตึง ตึง (ปิดการประมูลที่1,000,000,000บาท)
“ให้มันได้แบบนี้สิ”
“คุณหนูยูสุดยอดไปเลยครับ!!”
“ใช่มั้ยละ เหลืออีก3ชิ้น คงต้องได้มาทั้งหมดแล้วละนะ”
“แค่นี้ขนหน้าแข้งพี่คริสไม่ร่วงหรอกคริๆ”
—————
หมดแน่ๆตาคริสหมดแน่ๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,639 ความคิดเห็น

  1. #1626 RinAs (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:54
    ยัยยู!!!! ยัยบ้า!!!!!! ราคาอะไรของเธอออ
    #1,626
    0
  2. #1617 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 18:52

    เฮียคริส! นับขนหน้าแข้งเร็ว!!! ยัยยูเล่นเข้าแล้ว 5555

    #1,617
    0
  3. #1616 wawa24 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 04:30
    คิดถึงใครกันนะ!
    #1,616
    0
  4. #1615 mild2795 (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 18:53

    กกะเป๋าฉีกแน่พี่คริส5555

    #1,615
    0
  5. #1614 น.ส.แม่มด ใจดี (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 06:39
    รออค่าา
    #1,614
    0