[yaoi]ปะป๊าของผมเป็นมาเฟียครับ!!!

ตอนที่ 62 : แผน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    24 พ.ย. 63

คริสพาร์ท
ผมใช้เวลากับการพูดคุยวางแผนต่างๆกับริวอยู่นานจนมีสายนึงโทรเข้ามาในโทรศัพท์ของริว ทำให้ผมต้องละสายตาจากแผนที่การวางแผนทันที
“คุณริวครับ!คุณคริสอยู่กับคุณริวมั้ยครับ!!”
“กันต์หรอ? ไอคริสอยู่มีอะไรรึเปล่า”
“เกิดเรื่องที่บ้านใหญ่ครับ คุณหนูได้รับบาดเจ็บสาหัส ให้คุณคริสรีบกลับมาด่วนเลยครับ”
“ว่าไงนะ!!!”
“อะไรไอริวเสียงดัง เดี๋ยวอ้วนตื่น”
“เกิดเรื่องที่บ้านมึง อินได้รับบาดเจ็บสาหัส”
“สั่งคนของมึงเอารถมาเดี๋ยวนี้!!!”
“ฝากมึงดูแลอ้วนก่อน ถ้าอ้วนตื่นให้คนไปส่งอ้วนด้วยกูขอนำไปก่อน”ผมพูดด้วยความร้อนใจแล้วรีบวิ่งลงเรือไปยังรถที่มาจอดรอตั้งแต่ผมออกคำสั่งไปกับเรียว
ใช้เวลากว่า20นาทีกว่าที่ผมจะเดินทางมาถึงโรงพยาบาลประจำตระกูลรถสีดำหลายสิบคันมาจอดอยู่รวมถึงคนของม๊ายืนอยู่ทั่วทั้งบริเวณโรงพยาบาล
“คุณคริส ทางนี้ครับ”กันต์ที่เห็นผมก็รีบเดินมานำทางขึ้นไปชั้นพิเศษทันที
เมื่อมาถึงชั้นบนผมเห็นม๊าใหญ่กำลังยืนร้องไห้มองเข้าไปในห้องกระจกที่ด้านในมีร่างของชายสามคนนอนอยู่
“ม๊า..”
“ลูกผม อินอยู่ไหน”ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้ทรมานเจ็บปวดที่บอกไม่ถูกกำลังกระจายออกมา
เพี๊ยก..!!
เสียงตบดังลั่นไปทั้งบริเวณผมรู้ว่าทำไมม๊าถึงตบผม ความเจ็บปวดที่ได้รับมันกลับไม่เท่าความเจ็บปวดที่รู้สึกอยู่ภายใน
“แกปล่อยให้อินอยู่คนเดียวที่บ้านโดยที่มีสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไง!!!”
“แกดูนั่น!!สิ่งที่แกปล่อยปะละเลย อินต้องกลายเป็นแบบนั้น ต้องกลายเป็นเด็กพิการตั้งแต่อายุแค่นี้!!!”
“แกเป็นพ่อภาษาอะไรของแกคริส!!!”
ความรู้สึกด้านชา ไร้การรับรู้ใดๆเพียงมองไปยังร่างของอินที่นอนอยู่ในสภาพแขนซ้ายขาดขาขวาขาดใจผมแทบสลายลงตรงนั้น
“ใครเป็นคนทำ..”ผมพยายามข่มอารมณ์ทุกอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้างไม่ว่าจะคำด่าคำต่อว่าจากม๊า
“กูถามว่าใครมันทำลูกกู!!!!”
“พวกมึงจะเงียบปากกันอีกนานมั้ย!!!”
น้ำตาที่ไหลลงมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ความรู้สึกโกรธแค้น เจ็บปวด ทรมานมันกำลังตีกันไปหมดจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้
“แกไม่ต้องยุ่ง ฉันจะเป็นคนจัดการกับคนที่กล้ามายุ่งกับหลานฉันเอง”
“แกควรอยู่ที่นี้รอดูอาการของอิน อยู่สำนึกตัวเองที่นี้ ความผิดพลาดครั้งนี้ของแก ฉันจะไม่มีวันให้อภัย!!!”พูดจบม๊าก็เดินไปจากตรงนั้นทันที แม้ผมสามารถขัดคำสั่งของม๊าได้แต่ในเวลานี้ ตัวผมเองยังไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าวเดินไปไหนเลย  
สายตาจับจ้องไปที่ร่างของลูกชายและลูกน้องคนสนิทอย่างเฟยและคินทร์ ที่ดูแล้วก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยไปกว่าอินเลย
“กันต์สั่งคนของเราไปจัดการที่บ้านใหญ่”ผมใช้เวลาหลายสิบนาทีกว่าที่อารมณ์จะกลับมาคงที่ จึงออกคำสั่งไปทันทีหลังควบคุมอารมณ์ได้
“ครับคุณคริส ฝากดูเฟยด้วยนะครับ”ผมหันหน้าไปมองกันต์เล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าของกันต์มีคาบน้ำตาเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเลือด นั้นยิ่งทำให้ผมทั้งโกรธทั้งแค้นไม่ว่าจะตัวเองหรือคนที่มันกล้าทำแบบนี้
“พี่คริส!!!”เสียงที่ดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากผวังความคิดทันที
“ยู..”
“นี้มันเกิดอะไรขึ้น ยูออกไปสืบข่าวแต่กลับได้ข่าวเรื่องของพี่มาแทน”
“พี่ไม่รู้อะไรเลย พี่เป็นป๊าที่แย่ พี่ไม่ควรปล่อยอินไว้คนเดียว”
“พี่คริส...”
“พี่ไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง พี่คิดอะไรไม่ออกเลยยู”
“พี่ต้องใจเย็นๆแล้วตั้งสติไว้ให้ดี ยูเชื่อว่าพี่เก่งยังไงพี่ก็ต้องผ่านวาระรอบนี้ไปได้แน่นอน
“แต่ว่า แล้วนี้พี่มู่ไปไหนหรอ”
“ยังอยู่ที่หาดกับริว ตอนพี่มามู่กำลังนอนอยู่พี่ไม่อยากปลุก”
“อ่อ งั้นยูจะอยู่เป็นเพื่อนพี่จนกว่าพี่มู่จะมานะ”
ผมไม่พูดอะไรแต่เพียงมองไปยังห้องกระจกสีขาวใสนิ่งๆ
มู่หลานพาร์ท
ผมตื่นขึ้นมาภายในห้องมืดที่มีเสียงเอะอะโวยวายอยู่ภายนอก ถ้าถามว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี้ผมเองก็ไม่ทราบ ผมรู้เพียงว่าตอนนี้ผมน่าจะอยู่บนเรือเพราะภายนอกมีเสียงของน้ำที่กระแทกเข้ามารวมถึงภายในห้องนี้มีรอยรั่วทำให้น้ำไหลเข้ามา
“ที่นี้..”ผมนั่งครุ่นคิดก่อนจะเดินสำรวจภายในห้องมืด หากเป็นสายตาของคนปกติทั่วไปคงได้เพียงนั่งรอความช่วยเหลือในความมืดเท่านั้น แต่สำหรับผมที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดีนั้นแตกต่างออกไป
ภายในห้องมีเพียงข้าวของเล็กน้อย ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกชากับขนมปังแต่ก็ยังพอมีเศษไม้จากกล่องที่พอจะนำมาอุดรอยรั่วเพื่อป้องกันน้ำไหลเข้ามา
“พี่คริสกับพี่ริวล่ะ..”
ตึง ตึึง ตึง
เสียงฝีเท้าหนักของใครบางคนกำลังตรงมาทางนี้ประตูไม้ถูกเปิดออก พร้อมกับแสงไฟสว่างที่สัดเข้ามานั้นทำให้ผมต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะปรับสภาพเข้ามาเช่นเดิม
“ไง ตื่นแล้วหรอ”
“พี่ริว?”
“พี่มาช่วยผมหรอ”ผมพูดออกไปอย่างดีใจ
“ใช่ พี่มาช่วยเรา”พี่ริวเดินเข้ามาใกล้ก่อนที่จะพุ่งเข้ามาบีบคอผมแน่น แต่ไหนจะทำอะไรได้เพียงกลลวงโง่ๆแบบนี้คิดว่าผมจะไม่รู้รึไง ผมใช้ความเร็วและความคล่องตัวของร่างกายขยับปรับเปลี่ยนให้ผมอยู่ในด้านที่เหนือกว่า
“คิดว่าผมไม่รู้หรอ?”ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกก่อนจะจับคว้ามีดสั้นที่พกติดตัวไว้ขึ้นมา
“นี้แก!!!”
“สงสัยหรอว่าทำไม ผมถึงยังมีของแบบนี้อยู่กับตัวหรือที่ผมรู้แผนการของคุณ”
“นายท่าน..”ลูกน้องหลายสิบคนวิ่งตรู่เข้ามาทันทีหลังได้ยินเสียงร้องตะโกน
“บอกให้พวกมันถอยไป ไม่งั้นใบหน้าหล่อๆจะเป็นแผลเอานะพี่ริว..อ้ะไม่สิคงต้องเป็นคุณคีย์”
“!!!!”สายตาตกใจที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคีย์ทำให้ผมยกยิ้มขึ้นมา
“มาเฟียคู่แข่งที่ใครนะ?คนที่เคยทำร้ายอินน่ะ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นน้องชายของคุณคีย์ใช่มั้ย”
“คุณนัทน่ะ ที่โดนพี่คริสฆ่าตายไปแล้ว”
“แก!!”
“อ่ะๆ อยู่นิ่งสิครับ มือผมไม่ได้จับของแบบนี้มานานมันไม่ค่อยจะแข็งแรงเดี๋ยวก่อนหลุดมือไปจิ้มนู้นจิ้มนี้บนร่างกายหรอก”
“แกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
“คุณคิดว่าผมเป็นใครกันแล้วคิดว่าคุณคริสเป็นใครกัน?”
“อย่ามาดูถูกกันให้มากนักสิ!!!”
“คุณริวน่ะ ไม่รู้จักผมด้วยซ้ำที่สำคัญคนที่ติดต่อกับผมและพี่คริสมีแค่พี่เรียว”
“คิดจะกำจัดผมและพี่คริส ก็หัดใช้สมองและความสามารถสืบหาข้อมูลมาให้ดีก่อนเถอะ!!!”
“พวกแก..”
ปัง ปัง ปัง
“ดูเหมือนจะมากันแล้วสินะ”ผมจับให้คีย์เดินนำผมขึ้นไปด้านนอก ที่ตอนนี้ทุกอย่างถูกประดับประดาไปด้วยเลือด
“มู่หลาน!!”เสียงของม๊าใหญ่ดังขึ้น
“ม๊า”ผมมองไปตามเสียง เรือลำใหญ่ถูกจอดเทียบใกล้กับเรือของผมบนเรือปรากฏร่างของหญิงสาวมีอายุ ยืนยิ้มมาทางผม
“ไปเอาตัวมันไปขัง”ม๊าใหญ่สั่งลูกน้องให้มันรับของคีย์ไปทันทีก่อนจะเรียกให้ผมขึ้นไปบนเรือ
“เป็นไงบ้างลูก ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย”
“ไม่ครับม๊า แล้วพวกพี่คริสละครับ”
“ตาคริสอยู่ที่โรงพยาบาล ปานี้คงนั่งหัวเราะกันอยู่ละมั้ง”
“ดูเหมือนครั้งนี้จะผ่านไปด้วยดีนะครับ ขอบคุณข่าวจากม๊าใหญ่ด้วยนะครับ”
“ขอบคง ขอบคุณอะไรล่ะ ถ้าวันนั้นไม่ได้หนูยูที่คอยติดตามความเคลื่อนไหวของตาคริสคงไม่รู้หรอกว่าพวกมันวางแผนทำเรื่องแบบนี้”
“แต่ว่า เรื่องที่มีการระเบิดเกิดขึ้นมันนอกเหนือจากที่สืบข่าวมานิครับ ทุกคนปลอดภัยดีใช่มั้ย”ผมพูดอย่างร้อนใจ
“ไม่มีใครเป็นอะไร มีแค่ไม่กี่คนที่โดนลูกหลงไปบ้าง”
“งั้นดีแล้วครับ”
“ม๊าว่ารีบกลับกันเถอะ จะได้ไปดูอาการเจ้าอินด้วยไม่รู้ว่ายังตกใจกับระเบิดอยู่รึเปล่า”
“ครับม๊า”
ระหว่างเดินทางกลับผมนึกย้อนไปยังหลายวันก่อนที่ยูวิ่งเข้ามาหาผมด้วยท่าทางร้อนใจ พร้อมกับเอกสารรวมถึงหลักฐานการวางแผนแก้แค้นของคีย์หัวหน้าแก๊งมาเฟียฝั่งตะวันตก 
หลายวันก่อน...
“พี่!!พี่มู่แย่แล้วๆ”
“อะไร เสียงดังรบกวนคนอื่น”
“สายรองรายงานความเคลื่อนไหวมาว่า...”ยูอธิบายยาวเยียดนั้นทำให้ผมขมวดคิ้วเข้าหากันทันที
“ดันมามีปัญหาเอาช่วงนี้อีก..”
“แล้วพี่จะเอายังไง”
“พี่จะลองคุยกับพี่คริสเอง”
“สั่งให้สายรองทำตามที่พี่บอกหลังจากนี้ไปแล้วกัน”
“อ่อ อย่าลืมสั่งให้คนของเราที่ทราบเรื่องปิดปากเงียบไว้ ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปพี่จะไม่ขอรับความเมตตาจากใครทั้งนั้น”
“เข้าใจแล้ว หนูจะจัดการให้เดี๋ยวนี้”
“ก็ลองดูกะนว่าใครมันจะแน่กว่ากัน คุณคีย์..”
————————-
ง้อววเล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับยัยน้อง

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,639 ความคิดเห็น

  1. #1610 wawa24 (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 21:50
    ง้อววววว อย่าเจ๋งอ่ะยัยมู่ตัวน้อยของมี๊
    #1,610
    0