[yaoi]ปะป๊าของผมเป็นมาเฟียครับ!!!

ตอนที่ 58 : มหาลัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

มู่หลานพาร์ท

เพียงรถสีดำแล่นเข้ามาในตัวมหาลัยคนมากมายทั้งนักศึกษาทั้งครูอาจารย์ต่างพากันมองไปตามทางที่รถแล่นเข้ามา

“พี่คริสทำไมพวกเขาถึงมองรถเราแบบนี้ละครับ”

“ก็รวย”เพียงคำตอบสั้นๆผมก็เข้าใจได้ทันทีเพราะรถสีดำทุกคันมีตราประทับของตระกูลไว้

“มหาลัยนี้เป็นมหาลัยในเครือของตระกูลมู่นิ ไม่รู้อะไรเลยรึไงอ้วน”

“ผมจะรู้ได้ไงล่ะ ไม่ใช่เจ้าของร่างสะหน่อยถึงจะมีความทรงจำอยู่บ้างก็เถอะ”

“ถึงแล้ว..ตอนเย็นเดี๋ยวกูมารับ”

“ไม่ต้องก็ได้เดี๋ยวผมกลับกับพวกยู”

“กูจะมารับอย่าดื้อ”

“แต่..”

“ไม่มีแต่ ถ้ายังเถียงอีกก็ไม่ต้องเรียนกลับบ้าน”ผมทำแก้มป่องก่อนจะลุกออกจากรถ สายตาผู้คนมากมายนั้นทำให้ผมเขิลจนรีบวิ่งเข้าอาคารเรียนไป

“เห้ย!ไอมู่”ผมหันไปตามเสียงเรียก ด้านหน้ามีชายคนนึงที่ดูแล้วหน้าตาหล่อเหลาเกินคนแต่น้อยกว่าผมนะกับชายร่างเล็กหน้าตาคนนึงหวานคนนึงออกไปทางเย็นชา

“เรียกผมหรอ?”

“แล้วจะให้กูเรียกใครว่ะ ที่มหาลัยนี้มีแค่คุณชายมู่คนเดียวไม่ใช่หรอครับ”

“มันจะจำได้อยู่หรอก มันความจำเสื่อม”ชายร่างเล็กหน้าหวานพูดขึ้น

“เอ่อว่ะ กูขอโทษว่ะมู่ งั้นกูแนะนำตัวใหม่เลยละกัน”

“กูชื่อไบรท์ เป็นเพื่อนมึงมาตั้งแต่สมัยเด็ก”

“ส่วนไอหน้าหวาน มันชื่อมิรัว”

“แล้วก็ไอบ้าเรียน มันชื่อยูตะ”

“ไบรท์ มิรัว ยูตะ ?”ผมพูดชื่อทั้งสามคนขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“คุณท่าน”เป็นเสียงของมายุและมิยุที่รีบวิ่งมาทางผม

“มายุมิยุ”

“สวัสดีครับคุณไบรท์ คุณริว คุณยูตะ”มายุและมิยุพูดพร้อมกันหลังเดินมาถึง ทำให้ผมเริ่มมั่นใจขึ้นว่าอย่างน้อยก็คงรู้จักไม่ใช่ศัตรูคู่แค้นอะไร

“มีไรหรอมายุมิยุ”ผมหันไปพูดถามทันที

“พวกผมจะมาพาคุณท่านไปส่งที่ห้องเรียนครับ”

“ไม่เป็นไร ไม่จำเป็นหรอก”

“แต่ว่า..นี้เป็นคำสั่งของคุณหนูให้พวกผมมาติดตามคุณท่านครับ” อ่าคงเป็นเพราะเรื่องความเลอะเลือนที่ลืมถามชื่อมหาลัยถึงแม้จะหัวเราะแต่ก็เป็นห่วงผมอยู่สินะ

“พวกนายไปเรียนเถอะ เดี๋ยวกูพามันไปเรียนเอง อยู่กับพวกกูไม่ต้องเป็นห่วง”เป็นไบรท์ที่พูดขึ้น

“เอาแบบนั้นหรอครับ”

“เอาแบบนั้นก็ได้”ผมตอบกลับไปทันที ก่อนที่จะปล่อยให้มายุมิยุเดินจากไป

“มานี้”แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรยูตะที่เอาแต่เงียบกลับกระชากผมออกมา

“ห้ะ อะไร?”ไบรท์กับริวพยายามที่จะตามมาก็โดนยูตะไล่ออกไปจนหมด

“พามาที่นี้ทำไม มีไร?”ตอนนี้ผมอยู่ในห้องน้ำคาดว่าคงเป็นตึกเก่าของมหาลัยเพราะไร้ซึ่งเสียงและผู้คน

“ลืมกูด้วยหรอ?”ยูตะผลักผมให้เข้ามาชิดติดกำแพงถึงแม้ตอนอยู่ข้างไบรท์จะดูว่าไม่สูงแต่พอมาอยู่ใกล้ผมแบบนี้ทำให้รู้ว่าความสูงผมเทียบยูตะไม่ได้

“ขอโทษ กูจำอะไรไม่ได้”ผมพูดตอบไปถ้าเป็นเพื่อนกันพูดแบบนี้คงไม่ผิด

“ใครทำมึง”หลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก ยูตะก็พูดขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะส่งสายตาแห่งความโกรธออกมาให้ผมเห็น

“จะมีใครได้อีก”ผมพูดออกมาเสียงเบาก่อนที่จะพยายามแบนตัวออกจากแขนที่ผลักผมไว้

“อยู่นิ่งๆ!!”ยูตะ ตะโกนใส่ผมเสียงดังจนผมสะดุ้งแต่คิดหรอว่าผมจะกลัวนี้ใครนี้มู่หลานนะเห้ย ผมผลักยูตะออกเต็มแรงจนยูตะเซออกไป ยูจะคิ้วขมวดมองผมเล็กน้อย

“เหอะ มึงลืมหมดแล้วจริงๆช่างเถอะ”ยูตะพูดก่อนที่จะเดินออกจาห้องน้ำไป

“แล้วมึงจะไม่ตามมารึไง ไปถูกหรอรีบตามมา”

“เออๆ”ผมตอบออกไปเพราะยังงงๆกับท่าทางของยูตะ

ระหว่างทางมายังห้องไม่มีบทสนทนาใดๆมีเพียงยูตะที่ควักบุหรี่ออกมาสูบหน้าตาเฉย กับพวกสาวๆที่มาร้องหวีดหวิวอยู่ตามทางที่พวกผมเดิน เพียงมาถึงหน้าห้องก็เห็นมิริวและไบรท์นั่งกวักมือเรียกอยู่ โดยไม่แม้แต่สนใจอาจารย์

“ไอตะมันทำไรมึงมั้ย”เป็นริวที่ถามขึ้น

“ไม่นะ ทำไมว่ะ?”ผมถามออกไปเพราะยังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์และพฤติกรรมแปลกๆที่ยูตะแสดง

“ไม่มีไรหรอก กูคงแค่กังวลไปเองแต่มึงอะมู่รีบๆจำมันได้แล้วพวกกูจะลืมไปก็ได้แต่ไอตะมึงต้องจำมันให้ได้นะเว้ย”เป็นคำพูดที่ผมเองก็อธิบายความรู้สึกหลังได้ยินยังไงแต่ดูแล้วยูตะคงมีความสำคัญอยู่มาก

“มึงหุบปากของมึงไปไอริว”ยูตะที่นั่งอยู่ข้างๆพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว

“มึงอะหุบปากไอตะอย่ามายุ่งกับเมียกู”ไบรท์พูดสวนขึ้นมาทันทีทำให้ตอนนี้ผมเดาหลายๆอย่างออกได้ จนเวลาผ่านในจนใกล้ได้เวลากลับผมได้รู้จักนิสัยท่าทางของพวกเพื่อนของมู่หลานร่างเก่าพอสมควร

ดูแล้วจะไม่ใช่เด็กแย่หรือเกเรไม่เอาไหน แต่เป็นลูกของคนใหญ่คนโตแบบเดียวกับผม แต่ที่น่าแปลกใจและยังสงสัยตอนนี้มีเพียงเรื่องของไอตะเท่านั้น

“กลับกับกู”อยู่ดีๆตะก็พูดขึ้นก่อนจะมาจับข้อมือผมลากออกไปโดยไม่สนใจคำร้องทักใดๆของริวและไบรท์

“ปล่อยก่อนก็ได้ กูเดินเองได้”

“ปล่อยให้มึงหนีกูหรอ ไม่มีทาง”

“ไอตะปล่อยกู คนอื่นมองหมดแล้วกูเดินเองได้”

“ไอตะมึงปล่อยกูดิว่ะ วันนี้มีคนมารับกูแล้วปล่อยกู”ทำไมผมสู้แรงไอตะไม่ได้เลยทำไมแรงมันเยอะขนาดนี้ผมผ่านการฝึกมามากมายกับการล้มคนที่ตัวใหญ่กว่านั้นไม่ใช่เรื่องยากแต่ผมกลับทำอะไรไอตะไม่ได้เลย

“มึงปล่อยเมียกู”แต่เพียงจังหวะนึงเหมือนกับเวลาหยุดนิ่งพี่คริสที่เดินมาตอนไหนไม่รู้ ตอนนี้เอาปืนจ่อหัวของตะไว้

“พี่คริส..”ผมหันไปทางต้นเสียงทันที ก่อนที่มืออีกข้างจะโดนพี่คริสจับดึงไว้

“กูบอกให้มึงปล่อยเมียกู”คำพูดที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว เสียงชักปืนดังขึ้นจนผมต้องร้องห้ามไว้

“พี่คริสใจเย็นก่อน นี้เพื่อนของมู่เอง..โอ้ย”แต่เพียงผมพูดออกไปแรงบีบจากมือของตะก็ทำให้ผมต้องร้องออกมา

“ไอตะเจ็บ!”ผมตะหวาดใส่ไอตะเสียงดังทันที

“มันเป็นใคร”ไอตะไม่เพียงไม่ผ่อนแรงลงยังเพิ่มแรงบีบขึ้นอีก

“กูถามว่ามันเป็นใครไงมู่!!!”ครานี้คล้ายความอดทนต้องตะจะหมดตะโกนใส่ผมเสียดังลั่น

“แล้วมันทำไมว่ะ พี่คริสจะเป็นใครแล้วแกจะทำไมว่ะตะ แล้วก็ปล่อยมือกูได้แล้วกูเจ็บ”เพียงจังหวะนั้นผมก็ชิงปืนจากมือของพี่คริสทันทีก่อนที่จะจ่อไปทางตะ

“กูบอกไรไว้อย่าง ถึงแม้ความจำกูเสื่อมแต่ฝีมือกูยังดี กูคงไม่ยอมให้มึงมาทำอะไรตามใจไม่ได้ความอดทนกูมีจำกัด”ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ดี มึงกล้าเอาปืนจ่อหัวผัวตัวเอง?”เพียงคำพูดไม่กี่คำมันกลับทิ่มแทงผมกับพี่คริสจนแทบบ้า

“หมายความว่าไง!!!”

“มึงลืมแล้วหรอ ว่าใครกันแน่ที่เป็นผัวมึงแล้วได้มึงเป็นเมีย”

“พูดอะไรของมึงว่ะ!”ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูก เพราะผมไม่รู้อะไรเลยความสัมพันธ์ของตะกับมู่หลานคนเก่าผมไม่รู้อะไรเลย

“จำไม่ได้ งั้นอยากให้กูเตือนความจำคืนนั้นตอนนี้เลยมั้ย”ประโยคสุดท้ายก่อนที่พี่คริสจะชกไปยังหน้าของตะอย่างจังจนล้มลงไปนอนกับพื้น

“...”ตอนนี้ผมได้แต่ยืนนิ่งกับภาพตรงหน้า ความเจ็บปวดเริ่มแทรกซึมขึ้นมาจากในสมองภาพความทรงจำของมู่หลานคนเก่ากำลังแล่นเข้ามาอีกครั้ง ภาพที่ผมนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกับตะ ภาพที่มันใช้ยากับผม ภาพที่มันทำร้ายมู่หลานคนเก่า

ปัง

เสียงปืนดังขึ้นนึงนัด พร้อมกับเสียงร้องของตะที่ดังลั่นขึ้นมาเลือดที่ไหล่ออกจากแขนด้านซ้ายของตะ สายตาคนมากมายที่ต่างพากันกรีดร้องด้วยความตกใจแล้วความหวาดกลัว

“มึงมันเลว”

ปัง

เสียงปืนนัดที่สองที่ดังขึ้น กระสุนปืนที่ถูกยิงออกไปทางไหล่ขวาเสียงแห่งความเจ็บปวดยังคงดังขึ้นอีกครั้ง

“มึงมันไม่ใช่คน”น้ำตาสีใสที่ไหลลงมาจากดวงตาของผมมันแสดงถึงความเจ็บปวดของมู่หลานคนเก่าได้อย่างดี อารมณ์ ความรู้สึก มันกำลังทำให้ผมเจ็บปวด

ปัง

เสียงปืดนัดที่สามดังขึ้น กระสุนปืนถูกยิงเข้าที่ขาขวา เสียงร้องกลิ่นเลือดคระครุ่งไปทั่วทั้งบริเวณ

“อ้วน..”ผมได้เพียงหัดมองใบหน้าของพี่คริสที่อยู่ข้างๆที่จับปืนผมออกไป ความเศร้าความรู้สึกผิดมากมายที่มีต่อพี่คริสมันยิ่งทำให้ผมมองหน้าไม่ติด

“ฮึก..ขอโทษ”

“ฮึก..ฮืออ”เสียงร้องผมดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแขนแกร่งดึงผมเข้าไปกอดรัดไว้แน่น

“ฮืออ..ปล่อยผมป๊าปล่อยผม..ฮืออ..ผมมันสกปรก..”

“อ้วนใจเย็นๆ”

“ฮึก..ปล่อยผม..ผมไม่คู่ควรกับป๊าอีกแล้ว..ฮืออ”ครั้งแรกของผมความบริสุทธิ์ของผมมันโดนทำลายจนหมดสิ้นทั้งที่อยากให้คนแรกเป็นของป๊าแต่ทำไม ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ตลอด ผมทำเวรกรรมอะไรมาสวรรค์เลยทำกับผมแบบนี้

“ไม่เป็นไรๆกลับบ้านเรากันก่อนนะครับ”

“ส่วนมึง”

ปัง

เสียงปืนนัดสุดท้ายที่ผมได้ยิน ภาพของกระสุนที่ทะลุผ่านหัวของตะไปความเจ็บปวดทรมานจนแทบก้าวขาเดินไม่ออก ถึงแม้จะรู้ว่านั้นไม่ใช่ผมแต่แบบนี้มันไม่ไหวจริงๆ

“กลับบ้านเรานะคนดี กูไม่เคยโกรธมึง ไม่คิดที่จะรังเกียจหรืออะไรทั้งนั้น เพราะงั้นกลับบ้านเรานะ”ป๊าพูดขึ้นตอนนี้ผมเพียงแค่พยักหน้าตอบรับก่อนที่จะโดนป๊าอุ้มขึ้น

“ฝากจัดการด้วยมายุ”มายุที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไรยืนกำหมัดอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน

“ครับคุณคริส”และทุกอย่างก็ถูกตัดไป

อินพาร์ท

“พี่คินทร์”ผมที่เห็นพี่คินทร์เดินมารอรับผมแต่ไกลก็รีบวิ่งไปหาทันที

“อย่าวิ่งครับคุณหนูเดี๋ยวล้ม”

“กลับกันนะ ไม่อยากอยู่ที่นี้ ป้าคนนั้นใจร้าย”ผมชี้ไปทางครูริสทันที

“เธอทำอะไรคุณหนูครับ”

“คนนั้นจะมาแย่งป๊าไป”

“หมายถึง...”

“ช่างมันเถอะ แล้วตกลงกลับได้ยังป๊ามารับรึยัง”

“คุณคริสพึ่งให้คุณเฟยมารับแทนครับ กระผมไม่ทราบเช่นกันว่าทำไมคุณคริสถึงไม่มารับ”

“งั้นรีบไปที่รถ”พี่คินทร์เดินนำผมมาที่รถทันทีเดียงเปิดประตูก็เห็นเฟยที่ทำท่าทางกำลังทุกข์ร้อนใจบางอย่างอยู่

“ทำไมป๊าถึงไม่มารับอิน”

“เอ่อ เกิดเรื่องขึ้นกับคุณมู่ครับตอนนี้คุณคริสกำลังดูแลอยู่ครับเลยให้เฟยมารับคุณหนูแทน”

“พี่มู่..เอ้ย มันเป็นอะไรทำไมต้องให้ป๊าดูแล”

“เฟยก็ไม่ทราบครับคุณหนู แต่เพียงดูแล้วอาการไม่ดีเลยครับ”

“..ออกรถ รีบกลับ”ให้ตายสิทำไมต้องเป็นห่วงคนที่จะมาแย่งทุกอย่างไปด้วย

..............

ตกลงหนูจะร้ายหรือดีครับหนูอินน งงแล้วนะ สงสารพี่มู่แล้วมีแต่เรื่องความบริสุทธิ?ของน้อนโดยพลากไปแล้ววว

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,639 ความคิดเห็น

  1. #1606 wawa24 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 17:19
    ตะน่าจะชอบมู่(เจ้าของร่าง)มากนะ;-; แต่เข้าหาผิดวิธีไป ใช้ยาเลยเหรอ แรงนะ.__.
    #1,606
    0
  2. #1565 ขุนพลอมนุษย์ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 11:33
    ฟอร์มจัดเลยนะเด็กน้อย🤔
    #1,565
    0
  3. #1563 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 22:34

    เดี๋ยวนะ นี่เพื่อนอีกสองคนก็รู้เรื่องที่ไอตะทำร้ายพี่มู่เจ้าของร่าง แต่ไม่ช่วยเพื่อนหรอ? ตอนแรกเกือบจะเห็นใจมันละ แต่พอความจำมา อยากบอกป๊าคริสว่าถ่วงทะเลไปเลย แต่ก็ไม่ทันละมันตายห ่าไปแล้วนี่

    #1,563
    0
  4. #1562 --Ph-- (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 21:35
    อมก.เปนไบโพล่าค่ะ เเง้งง😂
    เด๋วสงสารสารยูเด๋วสมน้ำหน้า🤣😂
    #1,562
    0
  5. #1560 Freedom2019 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 11:41
    หนูอินลูก ถ้าหนูดีกับพี่มู่ หนูจะเป็นเด็กที่น่ารักที่สุดในโลกเลยนะงับ
    #1,560
    0
  6. #1553 mai_rsa (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 14:19

    ...ชั้นต้องรู้สึกยังไงก่อนนนนนน
    ตอนแรกสงสารยูตะ(คิดว่าเป็นแฟนกันแล้วมู่จำไม่ได้)ตอนหลังสมน้ำหน้าไอยูตะไอสารเลวววว
    ตอนแรก(แรกแบบตอนแรกๆ)สงสารน้องเอ็นดู ตอนหลัง-เป็นอะไรของ-คะไอเด็กเวรห๊ะ! มอหอแล้วนะ แต่เมื่อกี้พึ่งรู้สึกเอ็นดูหนูปากไม่ตรงกับใจอ่ะลูกกก
    เพิ่มเติมนิดหน่อย หมั่นไส้อีพี่คริสมากกกก เรียกได้เติมปากว่าเมีย ไม่เห็นใจคนโสดเลยยยยย
    ปล.1 ถึงจะไม่ค่อยเม้นเท่าไหร่แต่ติดตามอยู่นะ เป็นกำลังใจให้จร้าาา
    ปล.2 เม้นแอบมีคำหยาบนิดหน่อยหวังว่าจะไม่โกรธ เราอินจริงๆ😅
    #1,553
    0