『Kimetsu no yaiba』Moon Flower❀〚Oc/Yaoi〛

ตอนที่ 7 : พักฟื้นก่อนออกเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    20 ต.ค. 62



     


     หลังจากที่ทันจิโร่แยกกับคุณทามาโยะและยูชิโร่ อีกาประจำตัวทันจิโร่ได้บอกเป้าหมายต่อไปอยู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ สถานที่ที่ทันจิโร่มาทำภารกิจคือบ้านหลังใหญ่และเขาต้องจัดการกับอดีตอสูรข้างแรม6ที่ใช้กลองสึซึมิเป็นอาวุธแม้จะเกือบเสียท่าแต่เขาก็ผ่านมันไปด้วยดีถึงจะได้รับอาการบาดเจ็บมาด้วยก็เถอะ 
     
     และทันจิโร่ก็ได้เพื่อนมาร่วมเดินทางด้วยนั่นก็คืออากาสึมะ เซนอิทสึ หนุ่มขี้โวยวาย ปอดแหก เจออะไรนิดหน่อยก็ร้องเหมือนแผ่นดินจะถล่ม ส่วนอีกคนเป็นเด็กหนุ่มสวมหัวหมูป่าที่บ้าเอาชนะฮาชิบิระ อิโนะสึเกะ ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแต่ใบหน้าอ่อนหวานอย่างกับเด็กผู้หญิงจนเซนอิทสึอดที่จะขนลุกไม่ได้

     ทั้งสามเดินตามทางที่อีกานำมาจนเจอกับบ้านหลังใหญ่(หรือจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ได้)ที่มีตราดอกฟูจิประทับอยู่ที่ประตูและที่นี่คือสถานที่สำหรับพักฟื้นของพวกเขา


     หลังจากทานอาหารค่ำและตรวจร่างกายเสร็จทั้งสามได้นอนด้วยกันโดยที่มีอาการบาดเจ็บดังนี้

     
     เซนอิทสึซี่โครงหัก2ท่อน

     ทันจิโร่ซี่โครงหักหัก3ท่อน

     อิโนะสึเกะซี่โครงหัก4ท่อนแถมหัวโนอย่างกับลูกส้ม

     
     ยังไม่ทันได้นอนกันเซนอิทสึก็ได้โวยวายอีกครั้งหลังจากที่เนซึโกะออกมาจากกล่อง 



     ว้ากกกกกกกกกกกก!!!

     เซนอิทสึ!! ใจเย็นก่อน-!!!


     
     เสียงกรีดร้องดังไปทั่วคฤหาสน์จนผู้เฝ้ามองจากบนฟ้าหัวเราะออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่


     'ฮ่าๆๆ เด็กพวกนี้นี่ร่าเริงกันจริงๆเจ้าว่าไหมเด็กน้อยของข้า' เสียงนั้นเอ่ยถามร่างเล็กที่นั่งอยู่ บนเรือนที่กำลังเล่น(?)วิ่งไล่จับกันอยู่ 

     ".........." คนถูกถามไม่ตอบอะไรมือข้างหนึ่งปิดหูเอาไว้ส่วนอีกข้างหนึ่งปิดจมูกเอาไว้ เมื่อเห็นดังนั้นจันทราจึงเอ่ยถาม

     'หืม? ทำไมเจ้าทำมืออย่างนั้นเล่า? หรือว่าเจ้าอดกลั้นไม่อยู่แล้ว ใช่ไหม' น้ำเสียงที่ไม่ได้มีความเป็นห่วงอยู่เลยเอ่ยถามซ้ำๆจนใบหน้าที่ไร้ผ้าแพรปิดขมวดคิ้วอย่างรำคาญ ร่างกายน้อยๆสั่นเกร็งจนเห็นได้ชัด

     "เจ้ามัน.....น่ารำคาญ...อึก..." มืออีกข้างที่ปิดหูรีบมาปิดจมูกทันทีเมื่อเริ่มกลั้นไม่อยู่ ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสีทีน้อยๆ เรียวปากเม้มแน่นเพราะไม่อยากพูดอะไรออกไป

     'อ๊ะๆๆ ถ้าเจ้าจามเด็กพวกนั้นจะรู้ว่าเจ้าอยู่บนนี้ก็ได้นะ แต่ถ้าเจ้ายังกลั้นอยู่เจ้าต้องทรมานแน่ๆเลย จะจามก็ได้นะข้ารู้ว่าการปกปิดตัวตนมันน่าอึดอัดขนาดไหน แล้วอีกอย่างตอนนี้เจ้าก็----'

     "นี่-! อ่ะ ฮัดชิ้ว!"




     บึ้ม-!





     "เนซึ- เอ๊ะ!?" เซนอิทสึที่กำลังวิ่งไล่ทันจิโร่และเนซึโกะหยุดชะงักเมื่อหูตัวเองได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากด้านบนเรือน ทันจิโร่ที่เห็นเด็กหนุ่มหัวเหลืองหยุดวิ่งไล่จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

     "เป็นอะไรไปเหรอ เซน- อึก!" ทันจิโร่พูดไม่ทันจบมือหยาบยกขึ้นปิดจมูกตัวเองทันที เขาได้กลิ่นอันหอมหวานรุนแรงประทะจมูกอย่างรุนแรง กลิ่นอันน่าลุ่มหลงนี้ลอยฟุ้งแม้แต่เซนอิทสึยังได้กลิ่น

     "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมจัง ยิ่งกว่ากลิ่นของหญิงสาวที่ข้าเคยพบเจออีกนะเนี่ย"หนุ่มหัวเหลืองทำจมูกฟุดฟิดเพื่อสูดกลิ่นหอมเข้าไป

     "ฮื้อ.....?" เนซึโกะเอียงคอทำหน้างง เธอได้กลิ่นอันหอมหวานชวนกระตุ้นอาการกระหายของอสูรแท้ๆ แต่ทำไมเธอถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย น่าแปลก....

     ทันจิโร่เอามือออกแล้วสูดดมเพื่อหาที่มาของกลิ่น สัมผัสเขาไม่ผิดแน่ เมื่อหาต้นตอได้แล้วมือหยาบเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปข้างนอกทันที การที่เด็กหนุ่มพรวดพราดออกไปทำให้เซนอิทสึและเนซึโกะตกใจแล้ววิ่งตามออกไปด้วยทิ้งให้อิโนะสึเกะหลับไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว









     หลังจากที่คนตัวเล็กจาม เสียงระเบิดเล็กๆดังขึ้นเบาๆแต่ก็ไม่ได้เบาขนาดคนอื่นไม่ได้ยิน จากการจามเมื่อกี้ทำให้กลีบดอกจันทราปลิวกระจัดกระจายไปทั่วหลังคาเรือน เสียงในโสตประสาทหัวเราะลั่นเมื่อการยุยงของตัวเองสำเร็จ

     'ฮ่าๆๆๆๆ!! โอ๊ย เด็กน้อยของข้า ฮ่าๆ ไม่คิดว่าเจ้าจะหลุดจริงๆ อึก ฮ่าๆๆ!!' 

     "เงียบไปซะ เงียบไปซะ เงียบไปซะ" เด็กน้อยที่โดนหัวเราะเยาะใส่ก็เอาแต่นั่งชันเข่าเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าที่แดงจัดของตัวเองเอาไว้ กลีบปากเล็กพึมพำอู้อี้เบาๆด้วยความอาย 



     ตุบ! 

     

     เสียงเหยียบกระเบื้องดังขึ้นไม่ไกลจากคนตัวเล็กมากนัก แต่อีกคนกำลังเขินอายเกินที่จะสนใจสิ่งรอบข้าง ทันจิโร่ที่กระโดดขึ้นมาบนหลังคาได้เจอกับร่างเล็กที่กำลังพึมพำอะไรสักอย่างมือที่ปิดใบหน้านั้นมิอาจปกปิดความเขินอายได้หมด กลิ่นหอมหวานฟุ้งไปทั่วบริเวณมันรุนแรงกว่าครั้งไหนๆจนทันจิโร่รู้สึกมึนเมากับกลิ่นเลยทีเดียว


     เด็กหนุ่มค่อยๆเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้อีกคนตื่นตระหนก มือหยาบกร้านค่อยๆเอื้อมไปแตะไหล่เบาๆ

     "อ๊ะ!?" ร่างเล็กสะดุ้งโหยงหันหน้ามามองคนที่สะกิดไหล่ตนเมื่อคู่และนั่นทำให้ดวงตาทั้งสองประสานกันพอดี


     ทันจิโร่เบิกตากว้างด้วยความตะลึง ใบหน้าอ่อนหวานนวลเนียนที่ถูกปกปิดทุกครั้งที่เจอหน้ากันตอนนี้กำลังขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตากลมโตสีดำสนิทไร้แววราวกับคืนเดือนดับช่างสวยงามเสียเหลือเกิน น่าค้นหา น่าดึงดูด และน่าหลงใหลเป็นที่สุด ยามที่ใบหน้าคนตัวเล็กต้องกับแสงจันทร์ยิ่งดูสวยงามยิ่งขึ้นไปอีก กลีบปากเรียวขยับตะกุกตะกักเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ริมฝีปากสีพีชสุกงอมนั้นช่างล่อตาล่อใจเสียเหลือเกิน




     ริมฝีปากนั่น จะนุ่มและหอมหวานขนาดไหนกันนะ  




     ทันจิโร่ที่นิ่งค้างหัวใจเต้นเร็วจนผิดจังหวะ ในหัวคิดแต่เรื่องอกุศลเต็มไปหมด มือหยาบกร้านแตะที่ใบหน้าเนียนอย่างเผลอตัว ดวงตาสีแดงไวน์จดจ้องไปยังริมฝีปากสีพีชไม่วางตา มือหยาบที่แตะใบหน้าเปลี่ยนมาเป็นประคองใบหน้าแทนก่อนที่จะค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเลยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่ไม่สม่ำเสมอเอาเสียเลย อีกเพียงไม่กี่เซนก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกัน.....







     "โฮ่ย!! ทันจิโร่!! เกิดอะไรขึ้น!" เสียงของเซนอิทสึที่ตะโกนมาจากด้านล่างทำให้การกระทำนั้นหยุดชะงักในทันที


     พลั่ก!
 

     "อ๊ะ ขะ ขอโทษนะ!! ขอโทษข้า!! ข้าไม่ได้ตั้งใจ!" ทันจิโร่ที่โดนมือเล็กผลักออกรีบขอโทษคนตัวเล็กทันทีเมื่อรู้ตัวว่าตนนั้นกำลังจะทำอะไรลงไป เหงื่อเย็นไหลเป็นหยดไปทั่วร่างกายมือไม้พันระวิงพยายามขอโทษสิ่งที่เกิดไปเมื่อครู่ เขาแอบขอบคุณเซนอิทสึในใจที่เตือนสติก่อนที่จะทำอะไรแบบไร้สติลงไป

     ใบหน้าอีกคนที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีกทันจิโร่เหมือนตัวเองได้ยินเสียงระเบิดเล็กๆดังขึ้น ดอกจันทรากระจายฟุ้งอีกครั้งจนเต็มหลังคาเรือน คนตัวเล็กรีบเอามือปิดหน้าอีกครั้งด้วยความอาย ความสับสนที่ตีกันมั่วจนไม่อยากจะพูดอะไรกับใครทั้งนั้น

     
     "ข้าไม่ได้เป็นอะไร ข้า ข้า ฮื่อ...." คนที่กำลังเขินอายพูดกับตัวเองอย่างตะกุกตะกักไม่เป็นประโยคจนหลุดครางฮือออกมา กลิ่นหอมหวานบวกกับกลิ่นความเขินอายทำให้ทันจิโร่ยิ่งหัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีกใบหน้าขึ้นสีกับการกระทำอันแสนน่ารักราวกับสัตว์ตัวเล็กๆขี้อายของคนตรงหน้า       



     ตุบ!



     "ฮื่อ?" เสียงในลำคอดังอย่างสงสัย เมื่อทันจิโร่หันไปข้างหลังก็พบกับเนซึโกะที่กระโดดขึ้นมาอยู่ด้านหลังเขา

     "ฮึบ! เนซึโกะจัง! รอผมด้วย!" เซนอิทสึที่โผล่มาแค่แขนกับขาเพราะเจ้าตัวนั้นกำลังพยายามปีนขึ้นมาบนหลังคาและก็ขึ้นมาได้สำเร็จ


     "เนซึโกะ? เซนอิทสึ?" ทันจิโร่เรียกชื่อทั้งสองคนที่มีปฏิกิริยาที่ต่างกัน

     
     เนซึโกะที่เอาแต่จ้องคนตัวเล็กอย่างไม่วางตา ส่วนเซนอิทสึอ้าปากนิ่งค้างไปแล้ว.....



     "เอ่อ...นี่" ทันจิโร่ที่ไม่รู้จะห่วงทางไหนก่อนดีเอ่ยปากพูดแต่ก็นึกประโยคไม่ออก


     

     ฟุบ!


     หมับ!


     เนซึโกะพุ่งผ่านหน้าทันจิโร่เข้าไปกอดร่างเล็กที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้างจนสะดุ้ง จากอาการเขินอายกลายเป็นงงงวย เนซึโกะกอดแน่นพร้อมส่งเสียงในลำคอเป็นระยะ เด็กน้อยที่โดนกอดอยู่ยกมือลูบหัวเด็กสาวเบาๆ แม้จะไม่รู้เรื่องแต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขมากเลยทีเดียว

     "อื้อ!?" ร่างเล็กร้องเสียงหลงเมื่อเนซึโกะที่กำลังเคลิ้มหันหน้าซุกเข้าซอกคอขาวเพื่อสูดกลิ่นหอมเย้ายวนแต่สำหรับเธอแล้วมันเป็นกลิ่นชวนให้รู้สึกสงบ


     
     "นี่! เดี๋ยวเถอะเนซึโกะ!" ทันจิโร่รีบเอ่ยห้ามน้องสาวทันทีเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มล่วงเกินเด็กน้อยในอ้อมแขนมากเกินไปแล้ว แต่ในใจเขารู้สึกหงุดหงิดแปลกๆไงก็ไม่รู้


     "อ๊ะ!? แกเป็นใคร!!! แล้วทำไมจู่ๆเนซึโกะจังถึงพุ่งเข้าไปกอดอย่างนั้นเล่า!!"

     "ข้าน่ะ! พยายามที่จะรู้จักกับเธอแท้ๆ! แต่เจ้าเป็นใครไม่รู้มากลับถูกกอดซะเต็มแขน!!"

     "แถมยัง!! แถมยัง!!!"


     เซนอิทสึตะโกนดังลั่นจนสองพี่น้องสะดุ้งตกใจ เหงื่อเย็นไหลออกมาเมื่อประกายสายฟ้าสีเหลืองแผ่ออกมาจากหนุ่มหัวเหลืองเป็นตัวบอกได้ว่าเขากำลังโกรธสุดขีด

     
     'เจ้าหนุ่มนี้พลังงานเหลือเฟือดีนะ ฮ่าๆๆ'เสียงในโสตประสาทที่เงียบหายไปนานดังขึ้นเมื่อเห็นหนุ่มหัวเหลืองกำลังใช้พลังโดยไม่จำเป็น
     
     "......." คนตัวเล็กไม่ตอบอะไรใบหน้านิ่งเรียบไม่ได้สนใจอะไรตรงหน้าเลยเลยสักนิด นึกในใจว่าเป็นอะไรมากไหม เจ้าน่ะ รู้ไหมว่าตะโกนมันน่ารำคาญขนาดไหน...

     



     "ไม่ว่าจะเป็นใครแต่บังอาจแตะต้องเนซึโกะจังข้าไม่ให้อภัยเด็ดขาด!!!"




     และการวิ่งไล่จับก็เริ่มขึ้นอีกครั้งโดยที่เซนอิทสึไล่ตามเด็กน้อยปริศนาที่ไม่ว่าจะไปทางไหนกลีบดอกไม้สีขาวก็จะปลิวกระจายไปทั่ว แต่เซนอิทสึไม่สนใจวิ่งไล่ทั่วหลังคาแบบไม่กลัวลื่นตกเลยสักนิด โดยที่มีทันจิโร่และเนซึโกะวิ่งห้ามอีกที

     แต่ไม่ว่าจะยังไงด้วยความเร็วที่ต่างกันทำให้คนที่ยอมแพ้เป็นเซนอิทสึที่หมดแรงไปเสียก่อน ร่างเล็กเร็วเกินไปขนาดตัวเขาที่เป็นสายฟ้ายังไล่ไม่ทันเลย


     ทันจิโร่จึงตัดสินใจพาเซนอิทสึลงมาข้างล่างโดยที่มีเนซึโกะและร่างเล็กตามลงมาด้วย คุณยายที่เป็นดูแลพวกทันจิโร่ได้นำทางร่างเล็กไปอีกห้อง ทำให้พวกเขาต้องแยกกันเพื่อพักผ่อน

     เซนอิทสึที่นอนพักเหนื่อยอยู่บนฟูกยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากทบทวนสิ่งที่ตัวเองเจอและได้ยินอยู่ในใจ
     


     เสียงที่เขานั้นพยายามเงียบหูฟังมาโดยตลอดนั้นมาจากเด็กกลิ่นตัวหอมหวานคนนั้น



     เสียงอันอ่อนหวานนุ่มนวลชวนหลับฝัน ช่างไพเราะเสียเหลือเกิน



     ยิ่งอยู่ไกลเสียงเริ่มแผ่ว  























     สงสัยข้าจะต้องเข้าใกล้เจ้าให้มากกว่านี้ซะแล้ว.....



     




     -TALK-

      ขออนุญาตเขิลก่อนได้ไหมคะะะะ//บิด หนูทันนนนน ทำไมหนูปล่อยใจให้เป็นคนควบคุมการกระทำล่ะลูก!!! ถ้าหนูเซนไม่มาเรียกน้องคูฮาคุจะเสียจูบแล้วนะ!! 

     หลายคนคงแอบด่าหนูเซนในใจแน่เลย555 เซอร์วิสแบบพอหอมปากหอมคอพอเนอะะะ แล้วค่อยไปเพิ่มเอาตอนหลังๆ อิอิ

     ตอนแรกกะจะลากยาวไปนอนเขานาตะงุโมะเลยแต่ไรท์เห็นว่ามันจะยาวเกินไปเลยตัดขึ้นตอนใหม่มันซะเลย 



     อย่าลืมคอมเม้นต์และกดหัวใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ






     รักทุกคนนนนนนนนนน~<3


     









     

     
     
     

     
     
     
          
       
     
          



     



  

     

     
     
     
          
TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #59 paiwarn254800 (@paiwarn254800) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:08

    ที่ไล่ตามเขานี้คืออยากเข้าไกล้เขาสินะเซนจังแหม่~
    ทันจิโร่อีกคนเกิบแล้วนะไกล้กว่านี้อีกนิดนี้หามส่งโรงบาลแล้ว
    หมายถึงหามเราส่งโรงบาลอะฟินเกินทนไม่ได้
    #59
    1
  2. วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 16:16
    แหมเซนอิทสึ
    #58
    0
  3. #57 Tk_Sj (@Tk_Sj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:14
    ยินดีด้วยทันจี้นายเริ่มเข้าสู่สภาวะยันเดเระแล้วล่ะ55555
    #57
    0
  4. #56 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 07:50
    นายเริ่มจิตๆแล้วนะมันจิโร่
    #56
    0
  5. #28 °^° yume °^° (@ratmane60) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 20:31
    รอดครับ
    #28
    0
  6. วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 20:27
    รอดสิคะ
    #27
    0
  7. #26 Yuu 優 (@kazuma-kun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 20:23
    1 อยากให้รอด
    #26
    0
  8. #25 MaiYuki (@MaiYuki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 20:08
    อยากให้อ่านในมุมนายเอกมากกว่าทันคะ
    #25
    2
    • 15 ตุลาคม 2562 / 20:18
      ไรท์แค่ปูทางเฉยๆค่ะ หลังจากนี้น้องจะมีบทบาทมากขึ้น รออีกหน่อยนะคะ ขอบคุณที่แสดงความคิดเห็นค่ะ//โค้ง
      #25-1