` F A N F I C R O O M | SEVENTEEN ♡

ตอนที่ 36 : (sf) 10 이유 : 10 Reasons Why I Hate You : #itsten2x ( 4 / 4 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 พ.ค. 60

‘IT’S 10.10’ FICTION PROJECT

10 이유 : 10 Reasons Why I Hate You

soonyoung x jihoon。| #itsten2x )




/ 4 / 4 /


 

 

 

 

 

4

 

ควอนซูนยองเป็นคนขี้ฟ้อง

 

 

หลังจากที่ต้องทนต่อสู้กับหัวหน้าห้องจอมแสบมานานถึงหนึ่งภาคการศึกษา ตอนนี้พวกเขาได้กลายเป็นเด็กมัธยมต้นปีสุดท้ายแล้ว โชคร้ายหน่อยที่ดันต้องเจอกับเพื่อนคนเดิมๆ มันคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการที่ต้องเป็นเพื่อนร่วมห้องกับควอนซูนยองแล้วจริงๆ ที่แย่ยิ่งกว่าคือ จากที่นั่งเดิมของอีจีฮุนที่อยู่ด้านหลังสุดของห้อง ในตอนนี้ที่นั่งของเขากลับเป็นถัดจากกลางห้องมาหนึ่งแถว

 

 

ซึ่งก็คือ โต๊ะเรียนด้านหลังควอนซูนยองผู้เป็นหัวหน้าห้องในปีนี้อีกปีนั่นเอง

 

 

ดูสิ ใครมานั่งด้านหลังฉันกันนะเสียงทุ้มเอ่ยทักทายคนตัวเล็กที่นั่งด้านหลังพร้อมส่งรอยยิ้มกว้างจนเรียวตาหยีลงเป็นเส้นตรง จีฮุนที่ถูกทักทายถึงกับพรูหายใจออกมา

 

หุบปากไปเถอะควอนซูนยอง

 

เพื่อนนายจะมานั่งด้วยไหมน้า ไม่เป็นไรนะ ยังไงฉันก็คุยกับนายเสมอ

 

แกล้งฉันเสมออะดิไม่ว่า

 

จีฮุนกลอกตาไปมาด้วยความเบื่อหน่าย นึกภาวนาในใจขอให้เพื่อนรักหนึ่งในสองคนนั้นได้ที่นั่งข้างๆเขาหรือทิศไหนก็ได้ที่อยู่รอบตัว ขอแค่ไม่ให้อึดอัดเพราะต้องนั่งโต๊ะเรียนหลังซูนยองก็พอ และพระเจ้าก็ไม่ได้ใจร้ายที่จะปล่อยให้เผชิญความอึดอัดตลอดเทอมอย่างที่คิด เมื่อคุณครูประจำชั้นส่งจอนวอนอูผู้เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทมานั่งประจำที่โต๊ะเรียนข้างเขา เพียงเท่านั้นใบหน้าน่ารักคลายความกังวลลงไปเยอะทีเดียว

 

เมื่อกี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยนะเพื่อนสนิทร่างโปร่งเอ่ยขึ้นพลางลากเก้าอี้หย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ซึ่งจีฮุนก็ทำได้แค่หัวเราะแห้งๆอย่างเหนื่อยใจเท่านั้น ทั้งๆที่รู้คำตอบดีอยู่แล้วยังจะถามออกมาอีกทำไมกัน

 

ก็นิดหน่อย

 

กลัวซูนยองมันรังควาญรึไง ?

 

ใครกลัว พูดเป็นเล่นไ—มือเรียวยกขึ้นเท้าคางไม่ใส่ใจ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนที่ถูกกล่าวถึงด้านหน้าหันหลังมามองใบหน้าน่ารักพร้อมยกยิ้มเย็นๆส่งกลับมาให้ จีฮุนเองก็ลืมไปเสียสนิทว่าเขาไม่ได้นั่งที่เดิมแล้ว จะนินทาระยะเผาขนแบบนี้ไม่ได้

 

นี่ๆ นินทาขนาดนี้ไม่สะกิดแล้วเรียกคุยด้วยเลยล่ะ

 

ก็นินทาให้ได้ยินไง

 

เหรอ ก็นึกว่าเขินที่ไม่กล้าชวนคุยเลยทำเป็นนินทาให้ได้ยินซะอีก เขินฉันรึไง

 

ซูนยองถามพร้อมฉีกยิ้มร้ายกาจเมื่อเห็นว่าใบหน้าขาวกลับขึ้นสีระเรื่อ ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่มันคือความโกรธที่เขายั่วโมโหได้ตรงจุด โดยที่เจ้าตัวทำอะไรไม่ได้ต่างหาก สุดท้ายจีฮุนก็หันไปคุยกับวอนอูไม่สนใจเสียงพูดของซูนยองที่พยายามชวนคุย หรือแม้กระทั่งเสียงเคาะโต๊ะเรียกร้องความสนใจนั่นอีก

 

ตลอดทั้งคาบโฮมรูม อีจีฮุนไม่ได้สนใจใครๆ รวมถึงคุณครูประจำชั้นแสนใจดีที่ยืนอยู่ตรงหน้าพูดเรื่องสัพเพเหระที่เกี่ยวกับการใช้ชีวิตตลอดเวลาหนึ่งปีในสภาพของนักเรียนมัธยมต้นชั้นปีที่สามเลยแม้แต่นิดเดียว เขาไม่คิดว่ามันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเสียเท่าไหร่ ก็แค่ตั้งใจเรียนให้มาก ร่วมกิจกรรมของโรงเรียนอย่างสม่ำเสมอ อย่าเข้าห้องเรียนสาย และอื่นๆอีกมากมาย ฟังมาหนึ่งปีก็คิดว่าน่าจะจับทางได้ และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

 

ดังนั้นจีฮุนเลือกที่จะไม่ฟังคุณครูประจำชั้น แต่เลือกที่จะหันหน้าแอบลดเสียงคุยกับเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างน้อยการที่ไม่ได้เจอเพื่อนสองสามเดือนมันยังมีเรื่องน่าสนใจมากกว่าฟังอะไรซ้ำๆซากๆที่ต้องได้ยินทุกปี ทว่าเพราะมัวแต่คุยกับวอนอูอย่างสนุกสนาน เลยไม่รู้ว่าคนที่นั่งด้านหน้ากำลังรู้สึกไม่พอใจจนนึกแผนร้ายอะไรบางอย่างขึ้นมา

 

แล้วก็ในปีนี้เป็นปีสุ—

 

คุณครูครับ ! ” ท่อนแขนแข็งแรงยกขึ้นสูงพร้อมเสียงเรียกที่ดังพอจะทำให้ทุกอย่างภายในห้องเงียบลงได้ การกระทำค่อนข้างเรียกให้สายตาของทุกคนในห้อง รวมไปถึงคุณครูที่ยืนอยู่หน้าห้องหันไปมองที่จุดๆเดียวซึ่งก็คือตรงกลางห้องเรียน

           

 

และเป็นวินาทีแรกที่อีจีฮุนละสายตาจากจอนวอนอูเพื่อมองควอนซูนยอง

 

 

ว่าไงจ๊ะซูนยอง มีอะไรรึเปล่า ?

 

คือจีฮุนกับวอนอูคุยกันเสียงดังจนผมไม่ได้ยินที่ครูพูดเลยอะครับ

 

ไอบ้าควอนซูนยอง !!! ”

 

ทันทีที่คนตัวเล็กได้ยินชื่อตัวเองในบทสนทนา ดวงตาเรียวสวยถึงกับเบิกกว้าง และพอจับใจความอีกครั้งก็รู้เลยว่าควอนซูนยองกำลังเล่นงานเขาเข้าให้แล้ว ไม่ต่างกันกับเพื่อนสนิทตัวโปร่งที่กำลังทำท่าเซ็งที่โดนจับได้ว่าคุยกันในห้องออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน

 

เพื่อนพูดจริงเหรอจ๊ะจีฮุน ?

 

ไม่จริงครับครู ! / จริงครับครูเสียงใสและเสียงทุ้มต่ำของทั้งสองเอ่ยดังขึ้นพร้อมกันจนคุณครูได้แต่สงสัย พลางมองซูนยองที่นั่งกอดอกอยู่ด้านหน้าจีฮุนที่กำมือไม่พอใจสลับไปมา เพราะคุณครูที่ไม่ได้สังเกตนักเรียนทั้งห้องอย่างละเอียด จึงไม่รู้ว่าคนไหนพูดจริง คนไหนโกหก

 

ตอบไม่เหมือนกันแบบนี้แล้วจะให้ครูทำยังไงดีล่ะ

 

คุณครูเปลี่ยนที่นั่งสองคนนี้ไม่ได้เหรอครับ ? ” และเป็นหัวหน้าห้องที่เสนอวิธีแก้ไขขึ้นมา สร้างความไม่พอใจให้คนตัวเล็กด้านหลังเป็นอย่างมาก จีฮุนพยายามส่ายหน้าปฏิเสธให้คุณครูเห็น แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะคุณครูดูสนใจวิธีการของซูนยองเหลือเกิน

 

ไหนหัวหน้าห้องลองบอกครูหน่อยสิว่าถ้าจะให้เปลี่ยนที่นั่งสองคนด้านหลัง เราจะทำยังไง ? ”

 

“ … ”

 

ก็ให้จีฮุนมานั่งที่นั่งข้างผมก็ได้ครับครู ยังไงที่ตรงนี้ยังไม่มีคนนั่ง อีกอย่างจีฮุนไม่ถูกกับผมอยู่แล้ว เขาคงไม่คุยเสียงดังกับผมหรอกครับ

 

สิ้นเสียงอธิบายเรียบๆ บรรดาเด็กสาวที่ภาวนาอย่างสุดชีวิตว่าขอให้ได้นั่งข้างหัวหน้าห้องคนหล่อต่างโต้แย้งออกมาอย่างไม่พอใจ เสียงเริ่มดังคับห้องมากขึ้น ไม่ใช่แค่พวกสาวๆที่ไม่พอใจ คนถูกบังคับให้นั่งข้างก็ไม่พอใจเช่นกัน ยิ่งรู้สึกโมโหเมื่อรู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่ แต่ดูเหมือนว่าคุณครูจะพอใจกับวิธีการนี้ไม่น้อย เพราะทันทีที่ซูนยองเสนอออกมา คุณครูประจำชั้นพยักหน้าเห็นดีเห็นงามเสียเหลือเกิน

 

 

ถึงครูจะไม่เห็นใจอีจีฮุนคนนี้ แต่ก็ช่วยดูพวกสาวๆที่แผ่รังสีอำมหิตพวกนั้นด้วย ...

 

 

งั้นจีฮุนก็ย้ายลงมานั่งข้างซูนยองตอนนี้เลย แล้วครูหวังว่าเราจะไม่เปลี่ยนที่นั่งนะจ๊ะ ไม่งั้นครูคงต้องลงโทษที่เราไม่ทำตามกติกากติกาที่ครูกับไอบ้าซูนยองมัดมือชกน่ะสิไม่ว่า !

 

ครูครับแต่ผม—

 

ไม่มีแต่นะ ส่วนนักเรียนคนอื่นๆ ครูจัดที่นั่งให้แล้ว นั่งตามที่ครูเขียนบนกระดานเลยนะจ๊ะ

 

และต่อให้พยายามดึงเกมแค่ไหน อีจีฮุนก็รู้ว่าครูคงไม่เปลี่ยนใจและไม่ฟังเหตุผลของเขาแน่นอน ร่างเล็กหันหน้าไปมองเพื่อนสนิทที่พยักหน้ารับยอมรับคำตัดสินเบาๆ ก่อนจำใจหอบกระเป๋าเป้และกองหนังสือย้ายไปวางไว้โต๊ะเรียนกลางห้องตัวซ้ายมือที่ว่างไว้เหมือนรอให้เขามานั่ง จีฮุนหย่อนตัวนั่งลงข้างๆซูนยองที่พยายามกลั้นยิ้ม นัยน์ตาเรียวสวยตวัดมองคนตัวหนาข้างกายอย่างขุ่นเคือง เขามั่นใจว่าไม่ได้พูดเสียงดังจนน่ารำคาญ ยังไงเสียงเขากับวอนอูรวมกันยังไม่ดังเท่าเสียงจุนฮวีเลยด้วยซ้ำ แล้วเพราะอะไรทำไมซูนยองถึงเอาเรื่องไปฟ้องครูแบบนั้น

 

ขี้ฟ้อง ! นิสัยไม่ดี ! ”

 

จะถือว่านั่นคือคำชมจากอีจีฮุนที่มอบให้ควอนซูนยองคนนี้ก็แล้วกัน

 

นายทำแบบนี้ไปทำไม ?

 

ก็อย่างที่บอก พวกนายเสียงดัง ฉันก็ต้องทำหน้าที่หัวหน้าห้องที่ดีซูนยองตอบตามสิ่งที่ทำลงไป นัยน์ตาเรียวคมเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งข้างเพียงวูบหนึ่งเท่านั้น รอยยิ้มร้ายกาจกระตุกบนมุมปากเรียวยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อดูร้ายอย่างเห็นได้ชัด

 

แต่พวกฉันไม่ได้คุยเสียงดังนายก็รู้

 

แต่ฉันได้ยินก็ถือว่าเสียงดังอยู่ดี ยังไงก็ต้องบอกครูอยู่แล้ว

 

มันน่าสงสัยอยู่ไม่น้อยที่ควอนซูนยองจ้องแต่จะหาเรื่องเขาในเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างนี้ ทั้งๆที่เมื่อสักครู่พวกเขาไม่ได้คุยกันเสียงดังให้ใครได้ยินเลยด้วยซ้ำ แต่วูบหนึ่งก็ไม่อยากโกหกตัวเองเสียเท่าไหร่ว่า สายตาของจีฮุนคนนี้แอบเห็นแววตาบางอย่างที่ฉายในดวงตาเรียวคมของซูนยองเมื่อยามหันมามอง แววตาที่ทำให้ภายในอกรู้สึกประหลาด และตัดสินข้อสงสัยได้ในคราเดียว

 

เหอะ ... อิจฉาสินะที่ฉันคุยกับวอนอูแล้วไม่สนใจนายน่ะ

 

หึ

 

“ … ”

 

เพราะคำถามสุดโต่งที่คนตัวเล็กเป็นคนถามออกไปนั้น ทำให้ภายในอกคนถามเริ่มรู้สึกประหลาด จีฮุนไม่เคยต้องรู้สึกลังเลใจ หรือคาดหวังอะไรกับคำตอบเท่าครั้งนี้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ขอให้คนตัวโตกว่าที่นั่งข้างๆเข้าใจว่าคำพูดเหล่านั้นก็แค่คำพูดหยอกแรงๆเพราะหมั่นไส้มากไปหน่อยก็พอ แต่ดูเหมือนว่าคนถูกถามกลับเอ่ยคำตอบที่เขาไม่ได้ต้องการจะได้ยินเสียอย่างนั้น

 

 

ไม่รู้ว่าแกล้งกันหรือไม่ แต่ขอให้ตอบออกมาเพราะอยากแกล้งกันด้วยเถอะ ...

 

 

แล้วถ้าฉันบอกว่าอิจฉาล่ะ นายจะทำยังไง ?

 

ขี้ฟ้องเพราะอิจฉาเนี่ยนะ เหอะ เชื่อตายล่ะ จะเล่นไม้ไหนอีก ดวงตาเรียวตวัดสายตามองคนข้างกายที่บัดนี้กลับมองใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยแววตาจริงจังไม่ล้อเล่น ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแปลกๆเริ่มแทรกซึมเข้ามา จนจีฮุนเผลอเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมตรงหน้า

 

ไม่ได้เล่นไม้ไหน ก็อิจฉาจริงๆ

 

“ … ”

 

แต่ถ้าขี้ฟ้องแล้วได้จีฮุนคนน่ารักของฉันมานั่งข้างๆ ฉันก็ยอมเล่นแง่แบบนี้นะ

 

อ .. ไอ่บ้า หุบปากไปเลยไป ! ”

 

 

 

และฝ่ามือสวยยกขึ้นดันใบหน้าหล่อของหัวหน้าห้องที่ยื่นมาใกล้ให้ถอยหายออกไปอย่างแรงจนหัวหน้าห้องแทบหงายหลังตกเก้าอี้ ก่อนจะยกแขนขวาขึ้นเท้าคางหันหน้าหนีละความสนใจคนข้างกายที่ยกยิ้มแป้นอย่างผู้ถือชัยชนะในนัดนี้ทันที

  


 tbc.

 

 

-


☆ IT's 10.10 with HOSHI B'DAY☆ 

SOONHOON Fiction Project

10 นักเขียนและ 10 เรื่องราวของควอนซูนยอง


-


"สิบเหตุผลของเขา"

ขอฝากโปรเจคของ @2SOONHOON_TH ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ

ติดตาม พูดคุย ให้กำลังใจได้ทางแท็กโปรเจค #itsten2x นี้เลยน้า

สวัสดีค่ะ !




(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น