` F A N F I C R O O M | SEVENTEEN ♡

ตอนที่ 35 : (sf) 10 이유 : 10 Reasons Why I Hate You : #itsten2x ( 3 / 4 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

‘IT’S 10.10’ FICTION PROJECT

10 이유 : 10 Reasons Why I Hate You

soonyoung x jihoon。| #itsten2x )




/ 3 / 4 /


 

 

 

 

 

3

 

ควอนซูนยองชอบแย่งของกินของอีจีฮุน

 

 

จีฮุน ไปกินข้าวกลางวันกันเถอะ

 

เสียงทุ้มต่ำของวอนอูเอ่ยดังขึ้นเมื่อเอ่ยชวนเพื่อนร่วมห้องตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านหลังห้องเพียงคนเดียวมาตลอดเทอม ใบหน้าน่ารักที่จดจ่ออยู่กับการจดเนื้อหาบนกระดานที่คุณครูเขียนทิ้งไว้ก่อนหมดคาบเรียนเงยขึ้นมองเพื่อนร่างโปร่งที่ยืนรออยู่หน้าโต๊ะ พร้อมกับจุนฮวีที่ยืนกอดอกรอเขาด้วยเช่นกัน จากที่คิดเอาไว้ว่าจะอยู่ตัวคนเดียวไม่สุงสิงกับใคร กลายเป็นว่าอีจีฮุนได้มีเพื่อนในโรงเรียนแห่งนี้ถึงสองคนโดยไม่ได้ตั้งใจ  จีฮุนเก็บข้าวของลงไปใต้โต๊ะเรียน ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินตามเพื่อนตัวสูงทั้งสองคนออกจากห้องเรียน

 

ไปด้วยๆ

 

คิดว่าวันนี้คนจะเยอะไหมวะวอนอู

 

ถามมาได้ ตอนนี้เที่ยงห้านาทีแล้ว เต็มโรงอาหารแน่ๆใบหน้าหล่อก้มมองนาฬิกาบนข้อมือที่บอกเวลาว่าตอนนี้เลยเวลาเที่ยงตรงมาเล็กน้อยแล้ว วอนอูกำลังจะสื่อว่าถ้าเลยเที่ยงตรงไป อาจจะไม่เหลืออาหารให้ทานที่โรงอาหารอย่างแน่นอน

 

ขอโทษนะที่มัวแต่จดงานจนทำให้พวกนายต้องมากินข้าวช้า

 

ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง

 

จีฮุนเอ่ยขอโทษเพื่อนทั้งสองคน แม้จะรู้ดีว่ายังไงเพื่อนก็ให้อภัยอยู่ดี คนตัวเล็กเดินตามเพื่อนตัวสูงไปที่โรงอาหารของโรงเรียนที่ตอนนี้ผู้คนหนาแน่นมากพอสมควร เนื่องจากเป็นเวลาพักกลางวัน มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับทุกคน เหมือนรู้ดีกันอยู่แล้วว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์สงครามแย่งชิงอาหารกลางวัน ทั้งวอนอู จีฮุน และจุนฮวี จึงเลือกที่จะซื้ออาหารกลางวันร้านที่คนน้อยที่สุด และเลือกที่นั่งที่อยู่ใกล้โซนเก็บจานที่หลายๆคนไม่ค่อยเลือกนั่งกันเท่าไหร่

 

โห น่ากินแฮะจีฮุน เมนูนี้ยังเหลือให้นายได้เลือกในเวลาแบบนี้อีกเหรอจุนฮวีถามพร้อมส่งสายตาประกายวิบวับให้กับข้าวหน้าหมูชุบเกล็ดขนมปังทอดที่เป็นอาหารกลางวันของจีฮุน

 

ก็นะ เดี๋ยวนี้เริ่มตีสนิทกับคุณป้าร้านนั้นได้แล้ว เลยสั่งอาหารง่ายหน่อย

 

กินอะไรอะ

 

ยังไม่ทันทีจะตักข้าวหน้าหมูชุบเกล็ดขนมปังทอดเข้าปาก เสียงทุ้มที่อีจีฮุนรู้ดีแก่ใจว่าเป็นใครดังขึ้นมาใกล้โสตประสาทเพื่อรบกวนเวลาทานอาหารโดยเฉพาะ นัยน์ตาเรียวสวยได้แต่หลับตาลงพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

หยุดวุ่นวายกับฉันซักวันนึงมันจะตายรึไง ควอนซูนยอง

 

ก็ใกล้ตายแล้วนะ นั่งด้วยดิ

 

ถ้าบอกว่าไม่ให้นั่

 

ฉันก็จะนั่งอยู่ดี

 

วอนอูและจุนฮวีเงยหน้ามองร่างหนาเจ้าของนัยน์ตาเรียวคมชี้ที่ยืนถือจานอาหารกลางวันฉีกยิ้มกว้างอย่างงุนงง ปกติแล้วควอนซูนยองไม่ได้ทานอาหารกลางวันร่วมกับพวกเขาสองคน เพราะนอกจากจะไม่ได้สนิทกันเป็นการส่วนตัวแล้ว เจ้าตัวมักจะไปทานข้าวกับสาวๆในห้องมากกว่าไปนั่งทานข้าวกับพวกเขา แต่ครั้งนี้นับว่าเป็นเรื่องแปลกสำหรับจอนวอนอูและมุนจุนฮวีไม่น้อย

 

 

... จะว่าไปต้องบอกว่า ตั้งแต่ที่พวกเขาเป็นเพื่อนกับอีจีฮุน ควอนซูนยองดูเข้ามาวุ่นวายกับพวกเขามากขึ้นจนน่าประหลาดใจ

 

 

ลมอะไรพัดให้นายมานั่งกินข้าวที่นี่วอนอูถามคนที่ถือวิสาสะนั่งข้างเพื่อนใหม่ของพวกเขา ซูนยองไม่ได้แสดงอาการประหม่าเมื่อโดนทักอะไร นอกจากจะยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจตอบกลับไปก็เท่านั้น

 

ก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ก็แค่นั้น

 

ไม่ใช่ว่าเพราะ

 

ย๊า !!!! ”

 

มุนจุนฮวียังพูดไม่จบ เสียงโวยวายของเพื่อนใหม่ก็ดังลั่น ทำให้เพื่อนทั้งสองคนที่กำลังจับผิดแขกไม่ได้รับเชิญต้องรีบสงบปากสงบคำทั้งทีเพื่อมองสงครามขนาดย่อมกลางโต๊ะอาหารทันที วอนอูได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา มันจะไม่เกิดเสียงโวยวายขึ้นมาหรอก ถ้าซูนยองไม่ใช้ส้อมจิ้มเข้าที่หมูชุบเกล็ดขนมปังของโปรดของจีฮุนเพื่อแย่งไปกินซึ่งๆหน้าแบบนั้น ที่น่าอึ้งกว่าคือเพื่อนตัวเล็กของพวกเขาก็ไวกับเรื่องนี้พอสมควร สังเกตจากมือเรียวเล็กกำส้อมจิ้มลงที่เนื้อหมูชิ้นเดียวกับที่อีกฝ่ายจะช่วงชิงไป

 

หวงอะไรนักหนา แบ่งนิดแบ่งหน่อยไม่ได้รึไง ?

 

แล้วทำไมฉันต้องแบ่งให้คนที่ฉันเกลียดขี้หน้ากินด้วยล่ะ แค่ให้นั่งข้างก็บุญแค่ไหนแล้ว

 

แค่หมูชิ้นเดียวทำเป็นงกไปได้

 

...จีฮุนไม่ต่อกรกลับไป ดวงตาเรียวตวัดตามองอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะพยายามดึงจานข้าวมาทางฝั่งตัวเอง แต่เหมือนซูนยองจะรู้ทัน เพราะมือหนากลับจับจานข้าวอีกฝั่งเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน

 

อยากให้ขอดีๆสินะดวงตาเรียวคมมองใบหน้าน่ารักที่เบ้ลงอย่างไม่พอใจ พยายามกลั้นขำกับท่าทีเหมือนเด็กหวงของกิน ก่อนจะปั้นหน้านิ่งจ้องตาอีกคนที่มองเขม็งใส่

 

“ … ”

 

เด็กน้อยแบ่งเนื้อหมูให้พี่หน่อยสิครับ หืม ?

 

ซูนยองร้ายกาจแค่ไหน วอนอูและจุนฮวีรู้ดีแก่ใจ การที่อีกฝ่ายพูดจาดีๆด้วยแบบนั้นมันไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นได้ง่าย โดยที่ไม่มีอะไรมาตอบแทนเป็นการปิดท้าย มันจะต้องมีบางเหตุการณ์เกิดขึ้นตามมาเสมอ อย่างเช่น

 

 

... การชิงหมูทอดชิ้นที่อยู่ในมือเข้าปากไปเต็มๆคำ

 

 

มือหนาคว้ามือเรียวเล็กที่กำส้อมจิ้มรั้งหมูทอดเอาไว้พร้อมกอบกุมมือนิ่มภายในมือข้างเดียว ค่อยๆยกมือข้างนั้นขึ้นมาตรงหน้าตนเอง ส่งยิ้มให้คนตัวเล็ก ก่อนจะส่งเนื้อหมูทอดกลิ่นหอมยั่วยวนกระเพาะอาหารที่ปักอยู่บนส้อมของจีฮุนเข้าปากของตัวเอง โดยที่ส้อมคันนั้นยังคงอยู่ในมือเจ้าของข้าวหมูชุบเกล็ดขนมปังทอด ซูนยองเคี้ยวเนื้อหมูอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมฉีกยิ้มแป้นให้จีฮุนที่กำส้อมแน่น

 

 

กลายเป็นว่า เป็นอีจีฮุนที่ป้อนหมูทอดชิ้นนั้นอย่างจำใจโดยที่มีมือของควอนซูนยองจับประคองเอาไว้อยู่

 

 

หมูทอดชิ้นนี้อร่อยจัง ซื้อร้านไหนอ— อั่กกกก !

 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ของฟรีไม่มีในโลกฉันใด การได้กินหมูทอดแสนอร่อยเข้าไปก็ใช่ว่าจะได้กินฟรีสมใจอยากแบบผู้ชนะฉันนั้น เพราะของตอบแทนจากเจ้าของตัวเล็กแต่แรงเยอะคือ ฝ่ามือเล็กฟาดลงมากลางหลังดังป้าบจนเนื้อหมูชุบเกล็ดขนมปังทอดแทบหลุดออกมาจากปากของซูนยอง เหตุการณ์ตรงหน้าทำเอาเพื่อนร่างโปร่งทั้งสองคนแทบสะอึก ยังดีที่จีฮุนไม่ฟาดสันมือเข้าที่หลอดลมซูนยอง วอนอูและจุนฮวีมองหน้ากันเพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะสื่อสารกันให้เข้าใจกันเพียงสองคนผ่านสายตา และเผลอหลุดขำกับสงครามช่วงชิงหมูทอดระหว่างเพื่อนคนน่ารักกับหัวหน้าห้องสุดร้ายกาจ

 

 

ป้าบ !!!

 

 

กล้าดียังไงกินหมูของฉันเข้าไปห้ะ ควอนซูนยอง คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ !!!!! ”

 

 

 

เชื่อจอนวอนอูเถอะว่า ลิ้นกับฟันที่มักกระทบกระทั่งกันบ่อยๆ ยังกลายเป็นอวัยวะที่อยู่ใกล้ชิดกันและยังทำงานประสานกันได้ ไม่แน่ ในอนาคตสองคนนี้อาจจะเข้ากันได้ดีมากจนพวกเขาคาดไม่ถึงเลยล่ะ

 


 tbc.

 

 

-


☆ IT's 10.10 with HOSHI B'DAY☆ 

SOONHOON Fiction Project

10 นักเขียนและ 10 เรื่องราวของควอนซูนยอง


-


"สิบเหตุผลของเขา"

เดินทางมาถึงเหตุผลที่สามกันแล้ว

ต้องขอฝากโปรเจคของ @2SOONHOON_TH ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ

ติดตาม พูดคุย ให้กำลังใจได้ทางแท็กโปรเจค #itsten2x นี้เลยน้า

แล้วเจอกันตอนต่อไป สวัสดีค่ะ !



(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น