` F A N F I C R O O M | SEVENTEEN ♡

ตอนที่ 27 : - 27 : lemon tea & me | mingyu x jihoon。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

LEMON TEA & ME | MINGYU x JIHOON
AU / pg – 15 / romantic

 

 

 

 

 

คุณเคยลองจินตนาการจูบรสเลมอนดูบ้างไหมว่าจะเปรี้ยวอมหวานสักเพียงใด ...  

 

 

 

ตารางงานวันนี้มีอะไรบ้าง

 

เสียงใสเอ่ยถามร่างสูงใหญ่ที่ร่วมใช้อากาศหายใจภายในห้องทำงานขนาดกว้างของรองประธานบริษัท นัยน์ตาเรียวเล็กละสายตาจากเอกสารที่เลขาประจำตัวนำมาให้พิจารณารายละเอียดและลงลายเซ็นอนุมัติจำนวนสี่ห้าเล่มที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะทำงานขนาดกว้าง เพื่อมองร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำเนื้อดีที่ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดมองมาทางเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉยอย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน

 

แน่นอนว่า อีจีฮุน รองประธานบริษัทหนุ่มไฟแรงยังคงรักษาภาพลักษณ์ความเป็นผู้ใหญ่และรักษาระยะห่างเอาไว้ได้ดี ไม่บ่อยนักที่คนตัวเล็กที่นั่งครอบครองเก้าอี้หนังสีดำประจำตำแหน่งจะแสดงอากัปกิริยาที่เหมาะสมกับวัยออกมา ด้วยความที่เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล เขาต้องรับช่วงต่อในเรื่องธุรกิจการงานของครอบครัวตั้งแต่อายุยังแตะเลขสองต้นๆ จึงทำให้จีฮุนลืมชีวิตวัยรุ่นที่ควรจะใช้ไปโดยปริยาย และทดแทนด้วยความเป็นผู้ใหญ่เกินวัยทั้งทัศนคติและนิสัย ทุกคนในบริษัทต่างเคารพและเกรงกลัวในตัวของเขาไม่น้อย ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดีที่จะควบคุมลูกน้องได้โดยง่าย

 

 

แต่ทุกอย่างมักมีข้อยกเว้นให้รู้สึกรำคาญใจอยู่เสมอ

 

 

นอกจากเซ็นเอกสารพวกนี้แล้ว ก็เหลือแค่เข้าร่วมประชุมกับบอร์ดบริหาร หลังจากนั้นก็ไม่มีตารางงานอื่นเพิ่มเติมแล้วครับ

 

ก็ดี ฉันจะได้กลับไปนอนพักสักทีศีรษะเล็กผงกรับรู้ในข้อมูลที่เพิ่งได้รับมา แต่ทว่าครั้นจะก้มหน้าลงไปให้ความสนใจกับกองเอกสารตรงหน้าต่อ จีฮุนกลับได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขัดจังหวะขึ้นอีกครั้ง โดยที่เขาไม่ได้อ้าปากสั่งให้อีกฝ่ายพูด

 

คุณหนูจีฮุนยิ้มหน่อยสิครับ

 

คิดจะเล่นบ้าอะไร คิมมินกยูอีจีฮุนหรี่ตามองบอดี้การ์ดหนุ่มประจำตัวอย่าง คิมมินกยู ที่เอ่ยขัดจังหวะออกมาด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้คนตัวโตกว่ารู้สึกสำนึกผิดแต่อย่างใด ซ้ำยังทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มยังคงต่อปากต่อคำอย่างไม่นึกเกรงกลัว

 

คุณหนูควรยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่าจะได้พักแล้วต่างหาก ไม่ใช่ด้วยท่าทางแบบนี้

 

นายมีสิทธิ์จู้จี้กับฉัน ?

 

ถ้าในฐานะนี้ก็ไม่มีสิทธิ์หรอกครับ

 

“ … ”

 

แต่คุณหนูควรทำตัวให้สมกับวัยบ้าง ทุกวันนี้คุณหนูรู้ตัวรึเปล่าว่า หน้าของคุณหนูดูโทรมกว่าทุกวันมากจริงๆนะ

 

ไม่ว่าเปล่า นิ้วหนายกขึ้นชี้วนรอบใบหน้าตัวเองเพื่ออธิบายให้เห็นว่าใบหน้าของคนตัวเล็กค่อนข้างโทรมด้วยความอ่อนล้าจากการทำงานมามากพอสมควร ด้วยความที่มินกยูทำงานให้กับจีฮุนเป็นเวลานานพอสมควร ไม่แปลกที่เขาจะมองเห็นถึงความผิดปกติของคนข้างกายได้ง่าย โดยเฉพาะใบหน้าน่ารักอ่อนกว่าวัยที่เผยให้เห็นความอ่อนล้าอย่างชัดเจน ยิ่งรอบดวงตาเรียวที่คล้ำ และริมฝีปากที่ดูซีดคล้ายไม่สบายขนาดนี้ มินกยูจำเป็นต้องเอ่ยตักเตือนด้วยความเป็นห่วง เขารู้ดีว่าเรื่องการงานสำคัญกับจีฮุนมากแค่ไหน แต่ถ้าสุขภาพอ่อนแอ การทำงานก็พลอยจะเหลวไม่เป็นท่าได้เหมือนกัน

 

แต่ฉันทำงานอยู่

 

ทำงานอยู่ คุณหนูก็ยิ้มได้ครับ

 

หยุดพูดได้แล้วมินกยู ฉันจะทำงาน เรื่องหน้าฉัน ฉันจัดการเองได้ นัยน์ตาเรียวตวัดฉับเหลือบมองใบหน้าหล่อเข้มของบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างคาดโทษ ใบหน้าน่ารักก้มลงไปสนใจเอกสารฉบับที่เปิดค้างเอาไว้ตรงหน้า และปิดกั้นความสนใจสิ่งรอบข้างทันที

 

เพราะห้องทำงานทรงสี่เหลี่ยมขนาดกว้างที่ตั้งอยู่ส่วนริมสุดของตึก ทำให้ผนังสองส่วนภายในห้องล้วนเป็นบานกระจกใสกันแสงแดด เมื่อมองออกไปจะไม่รู้สึกแสบตา แต่ก็ไม่ได้ทำให้แสงแดดที่สาดเข้ามากระทบใบหน้าน่ารักจะลดลงไปได้เท่าไหร่ และยิ่งแสงแดดสาดเข้าใบหน้าน่ารักจนฉายความอ่อนล้าชัดเจนมากขึ้น เสียงถอนหายใจจากคนที่นั่งมองหน้าตั้งแต่เมื่อสักครู่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานมาได้สักพักใหญ่

 

จะบอกว่าคิมมินกยูเป็นห่วงอีจีฮุนก็คงพูดได้อย่างเต็มปาก อย่างน้อยในฐานะบอดี้การ์ด เขาคงไม่อยากให้เจ้านายสุขภาพไม่แข็งแรงนักหรอก ไม่ใช่ว่ากลัวไม่ได้รับเงินเดือนหากดูแลเจ้านายไม่ดีพอ แต่เพราะความผูกพันที่อยู่ด้วยกันมานานประมาณเกือบสองปีเลยทำให้ความเป็นห่วงเป็นใยเกิดขึ้นได้ราวกับเป็นเรื่องปกติที่ควรทำ

 

แต่ไหนแต่ไร อีจีฮุนแสดงความเป็นเจ้านายที่มีอำนาจเหนือกว่าอย่างชัดเจนอยู่แล้ว มินกยูก็เป็นเพียงแค่บอดี้การ์ดคนหนึ่งที่มีหน้าที่รับใช้คนตัวเล็กผู้ที่ใครต่อใครต่างเห็นพ้องต้องกันว่าเป็นคนที่วางมาดผู้ใหญ่เกินตัวจนเกือบจะเบนไปทางหยิ่งยโส ในครั้งแรกที่ได้เจอเจ้านายตัวเล็กที่ต้องทำงานร่วมกัน เขาไม่ปฏิเสธว่า ในความรู้สึกแรกที่ได้เห็นก็แอบคิดไม่ต่างจากคนอื่นๆ คิดไปไกลจนถึงการทำงานด้วยกันนั้นจะไปได้สักกี่น้ำ แต่พอได้ทำความรู้สึกและศึกษาเรื่องราวของเจ้านายของตน เขากลับได้เห็นอีกด้านหนึ่งของชีวิตคนตัวเล็ก และรู้สึกเข้าใจในเหตุผลของการกระทำทุกอย่างของลูกชายคนเดียวของตระกูลอีที่แทบไม่มีใครคอยหนุนหลังหรือแม้แต่จะให้กำลังใจเลยสักนิด

 

 

ในเมื่อไม่มีใครคอยหนุนหลัง กำแพงที่ถูกสร้างขึ้นมาก็เพื่อเป็นการป้องกันว่าจะไม่ถูกทำร้ายจากคนรอบข้างจนต้องบอบช้ำก็เท่านั้น

 

 

นายก็รู้ ... เสียงใสเปล่งดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำเอาคนที่เพิ่งก้มหน้ามองฝ่ามือตนเองประสานกันอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง แต่จีฮุนก็ยังไม่ละสายตาจากเอกสารตรงหน้าอยู่ดี

 

“ ... ”

 

ช่วงนี้ปัญหาเรื่องงบประมาณบริษัทยังเคลียร์ไม่ได้

 

ครับ

 

“ ... ”

 

ผมเข้าใจ

 

ฉันเองก็อยากพักเหมือนกันนั่นแหละ รู้สึกตัวเหมือนกันว่าช่วงนี้เหมือนไม่ค่อยสบายเท่าไหร่

 

“ ... ”

 

ประชุมบอร์ดบริหารรอบนี้ฉันคงจะหยิบปัญหาเรื่องนี้มาพูด แล้วรีบแก้ไขมันซะ ...

 

มือเรียวสวยวางปากกาคู่ใจลงบนโต๊ะเพื่อแสดงให้เห็นว่าเอกสารทุกอย่างบนโต๊ะได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้าของร่างเล็กนุ่มนิ่มในชุดเสื้อเชิ้ตคอจีนสีฟ้าอ่อนลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปยังโซฟารับแขกที่คนตัวโตกว่านั่งอยู่ก่อนหน้า พร้อมหย่อนตัวนั่งลงบนพนักวางแขนด้านที่ใกล้ร่างสูงอย่างเชื่องช้า ทำให้มินกยูต้องเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายที่นั่งในตำแหน่งสูงกว่า สบเข้ากับดวงตาเรียวของผู้เป็นนายที่ประกายแววเว้าวอนและอ่อนโยนจนก้อนเนื้อภายในอกวูบไหวผิดจังหวะ

 

“ ... ”

 

“ ... ยังไงก็ .. ช่วยเป็นกำลังใจให้ฉันหน่อยนะ มินกยู

 

สิ้นเสียงใส ฝ่ามืออุ่นหนาคว้ามือเรียวสวยของเจ้านายขึ้นมากุมเอาไว้แน่น ริมฝีปากหนาจรดทาบจูบลงบนหลังมืออย่างแผ่วเบา การกระทำแสนเรียบง่ายกลับเรียกให้ใบหน้าน่ารักของคนที่เหนื่อยล้าจากการทำงานขึ้นสีระเรื่อได้โดยไม่ยาก นัยน์ตาเรียวหวานแสดงออกอย่างเห็นได้ว่ากำลังเคอะเขิน แววตาในแบบที่พนักงานหรือใครต่อใครต่างไม่เคยได้เห็น พวงแก้มขาวเนียนซับสีระเรื่ออ่อนจาง ริมฝีปากเรียวเล็กขบเม้มกลั้นความรู้สึกเอาไว้ แม้จะพยายามเก็บความรู้สึกเขินอาย แต่สิ่งที่แสดงออกอย่างเด่นชัดคงเป็นใบหูเล็กที่ขึ้นสีแดงฉ่า ภาพรวมตรงหน้ายิ่งทำให้คนมองไม่ละสายตาออกจากความน่ารักที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่วินาทีเดียวถึงกับยกยิ้มกว้าง

 

มินกยูชอบที่จะมองหน้าจีฮุนแบบนี้ ไม่ใช่เพราะคำสั่งที่เป็นกฏระเบียบของการเป็นผู้คุมกันที่ต้องมองหน้าเจ้านายเวลาถูกทำคำสั่งอะไร แต่เพราะเขาชอบที่จะมองความน่ารักที่อยู่ใกล้สายตาเขาแบบนี้ต่างหาก

 

ริมฝีปากอุ่นร้อนผละออกจากหลังมือเรียวขาวสวยอย่างแผ่วเบาจนเกิดเสียงจุ๊บให้คนฟังรู้สึกเขินอาย ฝ่ามือสวยข้างที่ว่างถึงกันยกขึ้นฟาดลงบนบ่าแกร่งของบอดี้การ์ดประจำตัวหนึ่งฉาด แทนที่จะรู้สึกเจ็บแต่คิมมินกยูกลับยกยิ้มชอบใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

 

นี่แหละคือ ความน่ารำคาญใจที่อีจีฮุนบอกว่ามันคือข้อยกเว้น ...

 

 

ความจริงผมอยากจะจูบคุณมากกว่านี้ แต่คุณคงไม่ยอมแน่ๆ

 

ก็รู้นี่ว่าฉันจะไม่ยอม ฉันจะต้องเข้าประชุมแล้ว ถ้าคิดอะไรในหัวก็หยุดความคิดไว้แค่นั้น จีฮุนผละมือออกจากความอบอุ่น พร้อมลุกขึ้นยืนปั้นใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนปกติ แม้จะเสียดายที่ต้องจากความอบอุ่นนั้น แต่เพราะหน้าที่การทำงานของเขาที่กำลังรออยู่ตรงหน้าจึงทำให้จีฮุนต้องละทิ้งสิ่งที่ดีต่อหัวใจไปก่อน

 

โอเคครับคุณหนู

 

ฉันจะไปประชุมแล้ว ฝากเอาเอกสารที่เซ็นแล้วส่งให้เลขาชเวด้านหน้าห้องด้วย

 

รับทราบครับ

 

อ้อ ...

 

มินกยูลุกขึ้นยืนเต็มความสูงน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานขนาดกว้างที่มีเอกสารวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ในจังหวะเดียวกับที่คนตัวเล็กก้าวเดินสวนไปที่บานประตูห้องทำงานบานกว้าง ทว่าจีฮุนกลับยืนนิ่ง ฝ่ามือยังไม่ผลักบานประตูออกไป เสียงใสเอ่ยขึ้น เรียกให้คนเก็บเอกสารต้องหยุดการกระทำเพื่อหยุดฟัง และหันมามองแผ่นหลังเล็กของเจ้านาย ราวกับรอฟังคำสั่งต่อไป

 

 

พอโสตประสาทได้ยินคำสั่งต่อไป รอยยิ้มหล่อละมุนเผลอยกขึ้นประดับบนใบหน้าหล่อโดยไม่รู้ตัว

 

 

“ … ”

 

แล้วเสร็จจากนี้ ..

 

“ ... ”

 

 

 

เราค่อยกลับบ้านกันนะ

 

 

 

 

x.

 

 

 

 

 

 

 

ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวที่ถูกคลุมทับด้วยคาร์ดิแกนสีแดงเข้มตัวเก่งและกางเกงผ้าฝ้ายสีดำ ก้าวเดินออกจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูสีเหลืองอ่อนผืนเล็กสำหรับซับหยดน้ำบนกลุ่มผมเส้นเล็กนิ่มสีน้ำตาลอ่อน มือเรียววางผ้าขนหนูผืนดังกล่าวไว้บนศีรษะ เตรียมเดินออกจากอาณาเขตห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่นที่อยู่หลังบานประตูสีเทาตรงหน้าตามกลิ่นอะไรบางอย่างที่หอมเข้ามาถึงในห้อง

 

หลังจากที่เข้าประชุมบอร์ดบริหารเสร็จเรียบร้อยก็เกือบบ่ายโมง จีฮุนก็ไม่รอช้าที่จะกลับบ้านตามที่บอกเอาไว้ทันที ซึ่ง บ้าน ในความหมายของอีจีฮุน ไม่ใช่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ครอบครัวทุกคนอาศัยอยู่เป็นประจำ หากแต่เป็นคอนโดละแวกชานเมืองห้องหนึ่งที่เขาแอบซื้อเอาไว้เพื่อใช้เป็นสถานที่พักผ่อนร่างกายและจิตใจ แน่นอนว่าเพียงแค่เอ่ยว่าจะกลับบ้านของเขา มินกยูที่ทำงานด้วยกันเป็นเวลานานก็เข้าใจและปฏิบัติตามคำสั่งด้วยการขับรถมาที่คอนโดแห่งนี้ และเมื่อสองเท้าเล็กก้าวเข้าสู่พื้นที่ภายในห้อง จีฮุนก็ขอตัวเข้ามาผ่อนคลายร่างกายด้วยการชำระล้างร่างกายให้สดชื่น โดยที่บอดี้การ์ดประจำตัวของเขาเอ่ยอาสาจะทำขนมทานเล่นไว้รอ

 

บานประตูสีเทาเปิดออก เผยให้เห็นห้องนั่งเล่นขนาดกว้างที่แสงสว่างสาดส่องทะลุผ้าม่านผืนขาวบางเข้ามาจนไม่จำเป็นต้องเปิดไฟภายในห้อง กลางห้องมีเพียงโซฟาสีขาวหลังใหญ่เพียงพอต่อการนอนเอกเขนกได้อย่างสบาย โทรทัศน์จอแอลซีดีขนาดสี่สิบสองนิ้วคุณภาพดีที่ติดตั้งเข้ากับผนังห้องสีขาว และข้าวของตกแต่งเล็กน้อยตามประสาคนไม่ชอบความจุกจิกด้วยข้าวของไร้สาระ ภายในห้องนั่งเล่นยังคงมีกลิ่นหอมประหลาดที่เขามั่นใจได้ว่าไม่ใช่กลิ่นสเปรย์กำจัดกลิ่นที่ใช้อยู่เป็นประจำอย่างแน่นอน เพราะกลิ่นมันค่อนข้างเปรี้ยวอมหวานแต่หอมสดชื่นอย่างน่าประหลาด คล้ายว่าจะเป็นเลมอนอย่างไรอย่างนั้น แน่นอนว่าอีจีฮุนไม่เคยเก็บอะไรที่มีกลิ่นเลมอนเอาไว้ในบ้านของเขา

 

ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจเท่านั้น จีฮุนเลือกที่จะเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาสีขาวหลังใหญ่ ร่างเล็กหย่อนตัวนั่งจนแทบจมลงไปในโซฟานุ่ม มือเรียวสวยหยิบรีโมทโทรทัศน์ที่วางอยู่ใกล้ๆมาไว้ในมือเพื่อเปิดใช้งานโทรทัศน์ นัยน์ตาเรียวจ้องมองจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่สี่สิบสองนิ้วที่กำลังฉายภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้ด้วยความตั้งอกตั้งใจ ในขณะที่แยกประสาทการรับรู้ด้วยการยกมือเล็กขึ้นเช็ดผมนิ่มให้แห้งหมาด โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าร่างหนาในชุดสูทคลายปมเนคไทออกเล็กน้อยเดินเข้ามาภายในพื้นที่ห้องนั่งเล่นพร้อมเสิร์ฟอะไรบางอย่างวางไว้ตรงหน้า

 

 

รู้ตัวอีกที กลิ่นหอมเปรี้ยวสดชื่นของเลมอนและหวานละมุนของคุกกี้ก็ลอยแตะเข้าจมูกใกล้กว่าเมื่อสักครู่จนทำให้คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกอยากลิ้มลองเข้าให้แล้ว

 

 

 

นี่อะไร ? ”

 

นิ้วเรียวชี้ไปยังถ้วยชาสีขาวสะอาดที่บรรจุชาสีเหลืองทองปริมาณพอเหมาะ บนผิวน้ำชาสีทองมีเลมอนฝานบางเพียงหนึ่งแผ่นและยอดใบเปปเปอร์มินต์ลอยอยู่เท่านั้น ข้างๆถ้วยชารสดีก็มีขนมคุกกี้เนื้อนิ่มสีน้ำตาลอ่อนสวยขนาดพอดีคำพร้อมเนื้อแมคคาเดเมียผสมได้อย่างน่าทานเสิร์ฟเอาไว้ทานคู่กับชาจำนวนสามสี่ชิ้นให้พอหอมปากหอมคอ ด้วยกลิ่นเปรี้ยวสดชื่นเบาๆด้วยกลิ่นเลมอนและหอมเย็นด้วยกลิ่นเปปเปอร์มินต์ที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ทำให้ความตึงเครียดและเหนื่อยล้าสะสมมานานพอคลายบรรเทาลงไปได้บ้าง ประกอบกับความหอมน่าทานของคุกกี้ที่หยิบขึ้นมายิ่งทำให้เจ้านายที่ปั้นหน้านิ่งมาตลอดวันเผลอหลุดรอยยิ้มน่ารักออกมา

 

ผมเห็นว่าคุณหนูไม่ค่อยสดชื่นเพราะร่างกายเหนื่อยล้ามาหลายวัน ก็เลยชงชาเลมอนมาให้คุณหนูดื่มแทน คุณหนูจะได้สดชื่น

 

...

 

แล้วก็น่าจะเหมาะ ถ้าทานคู่กับแมคคาเดเมียซอฟท์คุกกี้ที่คุณซึงชอลเคยเอามาฝากครับ

 

หือ ? คุกกี้นี่พี่ซึงชอลซื้อมาเหรอ ? ” เพียงเสียงทุ้มเอ่ยถึงรุ่นพี่คนสนิท จีฮุนก็นึกสงสัยขึ้นมา ก็พอจะรู้ว่าเวลารุ่นพี่ไปเที่ยวที่ไหนมักจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาเสมอ แต่ไม่คิดว่าจะซื้อขนมมาให้ เพราะคนเป็นรุ่นพี่ไม่ค่อยชอบขนมพวกนี้เท่าไหร่

 

น่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ เพราะคุณซึงชอลทำขนมไม่เป็น

 

อ่า นั่นสินะ ฝีมือทำขนมพี่ซึงชอลห่วยกว่าใครเพื่อนเลย แต่ถ้าเรื่องชงชา พี่ซึงชอลชงเก่งมากนะ ตามสไตล์คนเคยอยู่ชมรมชงชานั่นแหละ

 

ไม่ว่าเปล่า นิ้วเรียวสวยที่จับขนมคุกกี้เอาไว้ยื่นส่งขนมเข้าไปในโพรงปากเพื่อลิ้มรสชาติความนุ่มอร่อยกำลังพอดีของคุกกี้ ในขณะที่นิ้วเรียวอีกข้างหนึ่งจับหูถ้วยชาขึ้นมาจิบชาภายในถ้วยเล็กน้อย ปลายลิ้นรับรสเปรี้ยวหวานอ่อนๆจนต้องเผลอแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตนเพื่อกวาดเก็บรสชาติที่ยังติดค้างบนริมฝีปากด้วยความเคยชิน แต่การกระทำแสนน่ารักปนเย้ายวนเล็กๆนั้น ยิ่งทำให้นัยน์ตาเรียวคมมองด้วยความรู้สึกที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำ นำมาสู่ความคิดบางอย่างที่เกิดขึ้นในสมอง อย่างคำถามที่ว่า ...

 

ถ้าหากคิมมินกยูแอบจินตนาการว่า รสชาเลมอนที่ผ่านจากจูบหวานๆของอีจีฮุน มันจะเปรี้ยวอมหวานเท่ารสชาที่ดื่มจากแก้ว หรือจะหวานกว่าการดื่มจากแก้วกันนะ ...

 

อา .. เขาคงต้องโดนเจ้านายตีแสกหน้าแน่ๆเลย ถ้าเผลอพูดออกไปน่ะ

 

 

ป .. เป็นไงบ้างครับ ? ”

 

อืม ...

 

“ ... ”

 

ก็เหมือนเดิม

 

หืม ? ”

 

 

 

อร่อยเหมือนเดิม

 

 

 

จีฮุนเงยหน้ามองคนตัวโตกว่าที่ยืนรอรับฟังคำติชมในฝีมือการชงชาอย่างตื่นเต้นด้วยแววตาประกายหวาน รอยยิ้มที่หาดูได้ยากจากคนตัวเล็กเผยขึ้นจนแทบจะฉีกกว้างจนเรียวตาเล็กหยีลง เพียงแค่เห็นเจ้านายตัวเล็กส่งยิ้มให้ ก้อนหัวใจของมินกยูก็แทบพองโตเหมือนมีลมเข้าไปอยู่ด้านในอย่างไรอย่างนั้น ด้วยความโล่งอกที่ไม่ได้รับคำต่อว่าจากคนตรงหน้า บอดี้การ์ดหนุ่มยกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขส่งมอบไปให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่

 

ขอบคุณครับ

 

ถึงจะไม่ได้อร่อยเท่าพี่ซึงชอลก็เถอะ แต่ก็อร่อยสดชื่นดี

 

แล้วผมจะปรับปรุงฝีมื— ”

 

เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แต่ตอนนี้เช็ดผมให้เราหน่อย

 

จีฮุนเอ่ยขัดจังหวะพร้อมยื่นผ้าขนหนูผืนสีเหลืองอ่อนที่วางอยู่บนตักส่งไปให้อีกฝ่าย ซึ่งมินกยูก็รับมันมาไว้ในมือของตนเองโดยอัตโนมัติ ก่อนที่จะถูกคนตัวเล็กกว่าดึงให้ลงมานั่งบนโซฟาตัวนุ่มจนตัวแทบจม กลายเป็นว่าในเวลานี้คิมมินกยูกำลังนั่งอยู่เคียงข้างอีจีฮุน แทนที่จะรักษาระยะห่างเอาไว้อย่างที่ควรจะเป็นเหมือนทุกครั้งที่อยู่ด้านนอกหรือที่ทำงาน และสิ่งที่มินกยูไม่ได้คาดคิดเอาไว้ก็เกิดขึ้น เมื่อจีฮุนขยับตัวขึ้นไปนั่งอยู่บนตักแกร่งพร้อมจัดแจงที่นั่งให้สบายมากขึ้น จนท่านั่งของพวกเขาไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่อยู่ในอ้อมกอดของตุ๊กตาหมีสีเข้มตัวใหญ่ก็ไม่ปาน

 

คุณหน— ”

 

เลิกเรียกเราว่าคุณหนูได้แล้วมินกยู นี่เราอยู่กันสองคนแถมยังนอกเวลางานแล้วด้วย

 

อ .. โอเคครับ

 

ดีมาก เช็ดผมให้หน่อยสิ เราจะนั่งดูหนังต่อ ... จะว่าไป เรื่องนี้เราไม่ได้ดูนานแล้วแฮะ

 

สบายเชียวนะคุณ แม้จะบ่นออกไปอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้แกล้งอีกฝ่ายด้วยการเช็ดแรงๆจนศีรษะสั่น หรือวางผ้าทิ้งเฉยๆ อย่างไม่สนใจ แต่ฝ่ามือหนากลับค่อยๆใช้ผ้าขนหนูผืนนิ่มบรรจงเช็ดกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนเส้นเล็กละเอียดที่เริ่มแห้งหมาดอย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน คนตัวเล็กกว่าที่กำลังเคลิ้มกับการเช็ดผม ค่อยๆยกชาเลมอนที่ยังหอมกรุ่นลงลำคอตามด้วยคุกกี้เนื้อนิ่มรสหวานมัน ทั้งๆที่สายตายังคงจดจ้องจอโทรทัศน์อยู่อย่างนั้น ความเปรี้ยวสดชื่นยังคงกระจายทั่วโพรงปาก แต่ในความเปรี้ยวนั้นยังแอบมือความหวานอ่อนๆจากน้ำผึ้งที่บอดี้การ์ดมือดีแอบผสมลงไป รสชาติที่ถูกใจทำให้รอยยิ้มขับออกมาประดับบนใบหน้าเสียไม่ได้

 

 

เพราะคนน่ารำคาญคนนี้ ดันรู้ใจอีจีฮุนคนนี้แทบทุกอย่างน่ะสิ

 

 

สบายแฮะมีคนเช็ดผมให้ จีฮุนเอ่ยขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่รอบกายพวกเขา

 

ดีจังนะคุณ ผมรู้สึกอิจฉาชะมัดเลย

 

วันหลังก็มาให้เราเช็ดให้สิ ใบหน้าน่ารักเอียงหน้ามองใบหน้าหล่อของเจ้าของตักอุ่นที่แอบบ่นความน้อยใจออกมาโดยไม่รู้ตัว จนใบหน้าน่ารักเข้าใกล้โครงหน้าหล่อเข้มจนเหลือระยะห่างเพียงคืบเดียว มินกยูขมวดคิ้วหรี่ตาลงอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของคนตัวเล็กกว่า เขาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาจะกลั่นแกล้งด้วยไม้ไหน การป้องกันตัวด้วยการมองโลกแง่ร้ายมันต้องมาก่อนอยู่แล้ว

 

คุณจะเช็ดผมให้แรงๆเลยสินะ

 

โห ใครจะไปกล้าทำร้ายมินกยูของเราได้ลงคอล่ะ

 

ก็คุณไงที่จะทำร้ายผม

 

.. แต่จะว่าไป ก็จริงนะ เพราะไม่มีใครที่จะทำร้ายมินกยูของเราได้นอกจากเราแล้วนี่ ?

 

นัยน์ตาเรียวช้อนมองดวงตาคมด้วยแววตาไหววูบ มือเล็กยกขึ้นหมายจะแตะลูบสันกรามคมเข้มของผู้คุ้มกันหนุ่มอย่างแผ่วเบา ทันทีที่ปลายนิ้วแตะสัมผัสโครงหน้าหล่อก็ต้องรีบผละมือออกและเตรียมเบือนหน้าหนี เพราะภายในใจเริ่มกลัวว่าอีกฝ่ายจะล่วงรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น หลังจากที่เผลอสัมผัสอย่างใกล้ชิดแบบนี้

 

ทว่า ก็ช้ากว่าคนตัวโตที่รั้งปลายคางมนเอาไว้ ก่อนที่จะจัดการกับพื้นที่ว่างนั้นให้ปิดสนิทด้วยริมฝีปากอุ่นที่ทาบลงบนริมฝีปากเรียวเล็กนิ่มอย่างอ่อนโยน มือหนาข้างหนึ่งยังคงโอบเอวเล็กเอาไว้ ส่วนอีกข้างยกขึ้นมาประคองโครงหน้าน่ารักของอีกฝ่ายไว้ให้หันมารับรสจูบแสนหวานมากขึ้น ดวงตาเรียวหวานหลับตาลงรับสัมผัสอ่อนโยนที่คนตรงหน้ากำลังมอบให้อย่างไม่นึกขัดขืน ความนุ่มหยุ่นราวกับมาร์ชเมลโลเนื้อนิ่มเหมือนเป็นการเชื้อเชิญให้เข้าไปสัมผัสความหอมหวานด้านใน และมินกยูก็ไม่ปฏิเสธที่จะเข้าไป

 

ลิ้นร้อนกระหวัดอยู่ภายในโพรงปากราวกับพยายามตักตวงความหอมหวานที่มาพร้อมกับรสเปรี้ยวอมหวานละมุนจากชาเลมอนรสหอมและคุกกี้เนื้อนิ่มที่คนในอ้อมกอดเพิ่งทานเข้าไป ความละมุนจากเครื่องดื่มและขนมกำลังผสมผสานกับความหวานภายในโพรงปากของจีฮุน ทำเอามินกยูติดใจและจัดการกวาดลิ้นร้อนเก็บเกี่ยวรสหวานทั่วโพรงปากเล็ก และยิ่งอีจีฮุนพยายามตอบสนองด้วยการหยอกเล่นละเลงลิ้นเล็กกลับไปอย่างเงอะงะ ประกอบกับความหอมหวานที่ทวีคูณเมื่อยามขยับเปลี่ยนองศา ยิ่งทำให้คิมมินกยูไม่อยากละริมฝีปากออกเลยสักนิด แต่เมื่อเก็บเกี่ยวมาเนิ่นนานจนพึงพอใจ ริมฝีปากอุ่นร้อนจึงค่อยๆผละออกจากริมฝีปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่งระคนเสียดายที่ต้องละจากสิ่งที่ดีต่อใจทันที

 

 

อย่างน้อย ข้อสันนิษฐานที่ตั้งเอาไว้ในใจก็ถูกไขคำตอบแล้วว่า ... รสชาติของชาเลมอนจากริมฝีปากเล็กมันช่างเปรี้ยวอมหวานละมุนกว่าชาในถ้วยที่ถูกเมินจนนึกอยากลิ้มลองมันอีกครั้ง

 

 

นัยน์ตาคมของมินกยูจดจ้องใบหน้าน่ารักที่แดงระเรื่อขับกับผิวขาวเนียนของจีฮุนชวนให้คนมองยกรอยยิ้มขึ้นมาได้ไม่ยาก ก่อนที่ผู้คุ้มกันหนุ่มถือวิสาสะโอบกอดรอบเอวด้วยท่อนแขนแข็งแรงทั้งสองข้างเอาไว้ พร้อมเกยคางลงบนไหล่ลาดที่ถูกปกคลุมด้วยคาร์ดิแกนสีแดงเข้ม จีฮุนยกยิ้มอ่อนโยนพร้อมเอนแผ่นหลังเล็กของตนเข้ากับแผ่นอกแกร่งของเจ้าของหน้าตักหนาอุ่น ท่าทางน่ารักแบบนี้ คิมมินกยูอยากทวงเอาอีจีฮุนโหมดคนหยิ่งยโสกลับมาเลยจริงๆ พอได้เจอจีฮุนโหมดน่ารักแบบนี้แล้ว หัวใจของเขามันพาลจะเต้นผิดจังหวะไปเสียหมด และยิ่งแผ่นหลังเล็กแนบมาที่อกของเขา มันยิ่งทำให้ความรู้สึกเขินอายก่อตัวขึ้นมาท่ามกลางพวกเขาทั้งสอง

 

 

มันจะไม่ทำไมเลยถ้าจังหวะการเต้นของหัวใจของคิมมินกยูและอีจีฮุนจะไม่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันแบบนี้

 

 

จีฮุนนา เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์เอ่ยกระซิบใกล้ให้ริมฝีปากขนานกับใบหูเล็กของจีฮุน จนคนฟังแทบจะย่นลำคอหนี

 

ห .. หืม ?

 

คุณกำลังทำตัวน่ารักอยู่รู้ตัวรึเปล่า ?

 

แล้วไม่ชอบรึไง ? เมื่อเช้ายังบอกให้เราทำตัวให้สมกับวัยอยู่เลย

 

มันก็ชอบ แต่ว่า ..

 

ไม่ว่าเปล่า ท่อนแขนแข็งแรงทั้งสอบข้างโอบอุ้มร่างเล็กของเจ้านายพลิกกายให้นั่งหันมาทางเขา ก่อนจะสวมกอดรอบเอวเอาไว้ไม่ให้คนบนตักล้มหงายหลังลงไป ยิ่งสบเข้ากับนัยน์ตาเรียวไหวระริก และเลื่อนสายตากวาดมองทั่วใบหน้าน่ารักที่ขับสีแดงระเรื่อระคนเขินอายมากเท่าไหร่ คิมมินกยูก็ชักเหิมเกริมอยากถือวิสาสะทำอะไรหลายๆอย่างที่มันอาจจะเกิดเมื่อเส้นความอดทนขาดสะบั้นลงเสียเหลือเกิน

 

“ … ”

 

 

 

พอคุณเป็นแบบนี้ ผมชักอยากชิมอย่างอื่นมากกว่าชาเลมอนจากปากนิ่มๆของคุณแล้วล่ะ อีจีฮุน

 

 

 

แต่ไหนๆความสัมพันธ์มันบิดเบี้ยวไปแล้ว ... ก็ขอทำให้มันเบี้ยวอีกหน่อยก็แล้วกัน J

 

 

 

 

 

 

           

FIN.





- 170129 -


สวัสดีตอนที่ยี่สิบเจ็ดนะคะ 

ทอปปิคสำคัญไม่มีอะไรเลยสักนิด พล็อตนี้เราเคยเก็บเอาไปฝันถึง พอตื่นมาก็รีบเมมเอาไว้กันลืม

โดยส่วนตัวแล้วเราเป็นคนแอดดิคชามาก เลยอยากหยิบมาแต่งฟิคเป็นเซ็ตดูบ้าง

ประเดิมด้วยคู่เจ้านายตัวน้อยกับบอดี้การ์ดตัวโต T_T

มันไม่ค่อยมีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากเขียนพล็อตในฝันเฉยๆฮือ

ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านด้วยน้า ช่วยคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันหน่อยนะฮึก

ติดตามและให้กำลังใจกันได้เสมอ ทั้งทางคอมเม้นต์ แฮชแท็ก(ที่แปะไว้หน้าหลัก) -> #pnn17fic

หรือว่าจะเมนชั่นมาพูดคุยก็ได้นะครัชชช ; w ;

อยากได้คอมเม้นต์อยากอ่านคอมเม้นต์ ขอหน่อยนะขอหน่อย


แล้วเจอกันตอนถัดไป สวัสดีค่ะ !


 

 

(c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #168 JjjjjB (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 13:50
    งือออ หวานละมุนอบอุ่นมากๆเลย ขอบคุณนะคะ
    #168
    0
  2. #118 Janeee_janeeee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:48
    มีความหวานอมเปรี้วจริงๆนะคะ 

    อ่านแฃ้ว กัดปากไป 

    จะสถานะไหน ยังไง ก็จะดูแลแบบนี้ต่อไป

    การพูดที่เข้าใจกันแค่สองคนมันให้อารมณ์

    ฟิวกู๊ดจริงๆนะ ไม่ต้องอธิบายอะไรเยอะ

    อีกคนก็รู่้เลย แถมอยากได้อะไร 

    ต้องการตรงไหน บอก ยอมมมม

    ขอบคุณนะคะ 
    #118
    0
  3. #117 NAYOON (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:39
    ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกก ดีมากเลยค่ะ เราอ่านแล้วชอบมาก

    ความละมุนละไมของความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนแต่แค่เพียงรับรู้กันสองคนก็พอ

    ความอบอุ่นของทุกสัมผัสที่มีให้กัน

    ความหอมหวานของรสชาและขนมที่ได้มอบให้แก่กัน

    การบรรยายสวยมากเลยค่ะ ชอบไปหมดเลยค่ะ ฟีลกู๊ดมากๆ



    ขอบคุณนะคะ ><
    #117
    0
  4. #116 _jjyouele (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 11:35
    แง่มมม พี่โร๊วววว พี่ทำนุ้งเขินมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยแงร้ เป็นฟิคที่ฟีลกู้ดเหลือเกิน ชอบเวลาที่เขาอยู่กันสองคนแล้วทำตัวน่ารักจังเลยค่ะ อยากจะสิงอยู่ในมุมห้องแอบดูเขา(?) จีฮุนนี่ก็น่ารักสมวัยเกินไปม๊ายยย ถ้าจูลเป็นมิงคงเขินเหมือนกันอ่ะฮือ รู้สึกอย่าขยำคุณหนูเป็นก้อนๆแล้วยัดใส่ปาก หวงมาก หวงท่าทางน่ารัก ต้องได้เห็นคนเดียวเท่านั้นอ่ะ ว่าแล้วก็อยากลิงกินชาเลม่อนดูเลยค่ะ ฮุก.. ;_; กินแล้วจะมีโมเมนต์แบบนี้บ้างมั๊ยนะ /ฝันไปเถอะ
    #116
    0
  5. #115 PraewaStephanie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:44
    ขอสมัครเป็นเเม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดตอนนั้นได้มั้ยคะ55555555555555 ฟิคฟีลกู้ดมากเลย เขินไปหมด ชอบเวลาคุณบอดี้การ์ดเรียกจีฮุนว่าคุณหนู ภายนอกดูหยิ่งๆเเต่จริงๆก็แอบน่ารักนะ เเถมชอบยั่วด้วย55555 ฮือ ไม่เคยอ่านฟิคคู่นี้ด้วยค่ะ ชอบมากเลย<3 เเอบอยากให้มีคู่อื่นๆในเซ็ตเรื่องชาเหมือนกันนะคะพี่โร55555
    #115
    0
  6. #114 iceicebabyy. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:02
    กรี๊ดดดดดดดดดดอ่านไปก็เขินไปค่ะ ทั้งละมุนทั้งแอบเร่าร้อน(?) ในเวลาเดียวกันเลย แงงงงงงงงงงง สองคนนี้นี่ยังไง แอบมีซัมติงกันใช่มั้ย แง้งงงงงงงงงT////////////////T
    #114
    0
  7. #113 mingss (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:22
    โง้ยยยย เขินนน ละมุนใจจจ น่ารักทั้งคุณบอดี้การ์ด ทั้งคุณหนู ฮืออออ กยูฮุนของชุ้นนนน ;-; /ขอบคุณที่แต่งคู่นี้นะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #113
    0
  8. #112 Kwa_Kwa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 20:16
    โอ้ยยย น่ารักมากๆเลยค่ะ คุณหนูโหมดนี้ใจสั่นมากๆเลยคะ ฮื่ออออออ เข้าใจคุณบอดี้การ์ดเลยค่ะว่าทำไมถึงอยากให้คุณหนูทำตัวน่ารักๆแต่พอคุณหนูทำตัวน่ารักมากๆก็ใจสั่นอีก ฮื่อออออออ อ่านไปยิ้มไปเขินมากเลยค่ะ โอยยยยยยย
    #112
    0
  9. #111 ถ่อว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 18:43
    ฮืออออออ งานละมุนมาก ดีต่อหัวใจแบบนั่งอ่านไปยิ้มไปจนคนเริ่มมองว่าอินี่บ้าป่าวยิ้มคนเดียว ยอมใจเลยค่าาาา
    #111
    0
  10. #110 ThelittleRabby (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 18:39
    ชอบมากกกก ละมุนมากกกกกกก พ่ายแพ้กับเจ้ามิง งานดีอีกแล้วค่า??????
    #110
    0
  11. วันที่ 29 มกราคม 2560 / 17:38
    น่ารักมากเลยอ่าาาา

    #อยากชิมบ้างงะมิง
    #109
    0