` F A N F I C R O O M | SEVENTEEN ♡

ตอนที่ 17 : - 17 : jealous | mingyu x wonwoo ft.eunwoo of ASTRO 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    25 ก.ค. 59

JEALOUS | MINGYU x WONWOO ft. EUNWOO of ASTRO
pg – 15 / romantic

 

 

 

 

 

... ใครบอกว่าจอนวอนอูเป็นคนด้านชาไร้ความรู้สึก

ถ้าไม่มาเห็นตอนนี้ก็ไม่รู้สิ่นะว่าจอนวอนอูก็หงุดหงิดเป็น !

 

 

 

 

 

แม้ว่าตารางงานทุกอย่างของ จอนวอนอู ในช่วงนี้จะถูกยกเลิกไปด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ ทางสังกัดต้องการให้เขาพักผ่อนและรักษาตัวให้หายไวๆ แต่ด้วยความดื้อรั้นของตัวเองในช่วงแรกเขาพยายามบอกกับทุกๆคนว่าทุกอย่างโอเค ขอขึ้นไปแสดงบนสเตจกับเมมเบอร์ แต่ก็โดนปฏิเสธแถมต้องทนฟังคำดุด่าทั้งจากเมมเบอร์ด้วยกันเองและคนในบริษัท สุดท้ายวอนอูคนดื้อแพร่งก็ต้องมานั่งจุมปุ๊กอยู่แต่ในห้องนั่งเล่นของหอพักที่มีเพียงแค่โซฟาเบาะนุ่มสีเทากับโทรทัศน์จอแบนสี่สิบสองนิ้วเครื่องใหญ่เท่านั้น

 

ก่อนหน้านี้ ด้วยความที่วอนอูมีเวลาว่างมาตลอดทั้งวัน เขาก็คิดอยู่ว่าควรจะทำอะไรดีในเมื่อตอนนี้ก็ว่างมากแต่ก็ไม่มีอารมณ์อยากแต่งเนื้อเพลงแร็พอะไรทั้งนั้น จะลุกไปทำความสะอาดหอก็เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อเช้าก็เพิ่งทำไป หรือควรจะนอนหลับแต่ก็เพิ่งตื่นได้ไม่นานนี่เอง จนสุดท้ายก็ต้องมาจบลงที่การนั่งดูโทรทัศน์ที่โซฟาหลังใหญ่พร้อมขนมกรุบกรอบในมืออีกหนึ่งถุงและน้ำโซดาขวดใหญ่อีกหนึ่งขวด ทั้งๆที่รู้ดีแก่ใจว่าตัวเองเพิ่งมีปัญหาเรื่องกระเพาะและลำไส้มาหมาดๆ

 

ป่วยไม่เจียมนั้นไซร้คือจอนวอนอู

 

เขาจำได้แม่นว่าช่วงเวลาหกโมงกว่าๆจนถึงหนึ่งทุ่มครึ่งโดยประมาณ ช่องรายการเพลงอย่างเอ็มเคาท์ดาวน์กำลังออกอากาศอยู่แน่นอน และวอนอูก็เดาไม่ผิดเมื่อนิ้วเรียวกดปุ่มหมายเลขช่องโทรทัศน์ที่คุ้นเคยกันดี และพบว่ารายการยังคงออกอากาศอยู่ แผ่นหลังเล็กพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจ แน่นอนว่าเขากำลังตั้งใจรอดูวงของตัวเองอย่าง เซเว่นทีน ขึ้นแสดงบนเวทีอยู่แล้ว แต่ทว่าเมื่อมองนาฬิกาที่เข็มชี้บนหน้าปัดว่าในเวลานี้ปาไปเกือบหนึ่งทุ่มครึ่งแล้ว เขาทำได้แค่ถอนหายใจด้วยความเซ็งที่มาเปิดโทรทัศน์ดูการแสดงของเพื่อนร่วมวงช้าเกินไปเพียงเพราะกำลังนั่งคิดนอนคิดว่าจะทำอะไรดี

 

ในเวลานี้รายการเพลงอย่างเอ็มเคาท์ดาวน์กำลังฉายการประกาศผลคะแนนเพลงติดชาร์ตอันดับหนึ่งในสัปดาห์นี้ระหว่างรุ่นพี่วันเดอร์เกิร์ลสและรุ่นพี่ยอจาชินกูว่าวงไหนจะชนะที่หนึ่งไป นัยน์ตาเรียวยังคงจ้องมองจอผลคะแนนที่กำลังรันอยู่บนจอโทรทัศน์ แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องคะแนนเหล่านั้นหรอกในเมื่อทั้งสองวงนั้นวอนอูเองก็นับถือในความสามารถอยู่แล้ว จนเมื่อประกาศผลรางวัลว่ายอจาชินกูเป็นผู้ชนะในสัปดาห์นี้ วอนอูก็เผลอยกมือขึ้นมาปรบแสดงความยินดีด้วยความเคยชิน มือเรียวหยิบขนมออกมาจากถุงหนึ่งชิ้นก่อนจะหยิบส่งเข้าไปในปากแล้วเคี้ยวกร้วมบดมัน แน่นอนว่าจอนวอนอูก็ยังคงรอดูจนจบรายการ ขอแค่ให้เขาได้เห็นเพื่อนร่วมวงยังยืนอยู่บนเวที แค่เศษเสี้ยวเขาก็ดีใจแล้ว แต่ทว่าเพียงภาพตัดไปในช่วงอังกอร์ปิดท้ายเท่านั้น แผ่นหลังเล็กที่พิงพนักจนได้ที่ก็รีบเด้งตัวขึ้นนั่งตัวตรง นัยน์ตาเรียวเล็กหรี่ลงมอง พอเห็นว่าภาพตรงหน้ามันชัดเจนอย่างที่คิด คิ้วสวยกลับกระตุกด้วยความหงุดหงิด มือเรียววางถุงขนมในมือลงบนโต๊ะทันที

 

ตอนนี้จอนวอนอูเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเป็นเท่าตัวโดยไม่รู้ว่าทำไมถึงควบคุมอารมณ์ได้ยากกว่าทุกครั้ง กรอบสายตายังคงจับจ้องโทรทัศนจอแบนกว้างที่กำลังฉายภาพที่พิธีกรหนุ่มหน้าใหม่ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมวงของเขากำลังเดินโค้งทักทายรุ่นพี่บนเวที แต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่อพิธีกรหนุ่มเห็นว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันอย่าง ชาอึนอู แห่งวงแอสโทรเดินเข้ามาทักทายด้วยความสนิทสนม ซ้ำร้ายฝ่ามือเล็กข้างขวากลับแตะบนสะโพกแกร่งของคนตัวสูงเบาๆโดยไม่รู้ตัว อาจจะเป็นเพราะความสนิทสนมหรืออะไรก็ตาม ตอนนี้ภาพนั้นยังคงวนเวียนอยู่ภายในสมองแม้ว่าคนตัวโตจะกวักมือเรียกพี่รองในวงที่เป็นพิธีกรเช่นเดียวกันลงจากเวทีไปแล้ว ทุกอย่างจบลงภายในไม่ถึงห้าวินาที แต่สิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือ อารมณ์ขุ่นมัวของจอนวอนอู

 

 

เขาหงุดหงิดที่ คิมมินกยู ยังคงยืนคุยอย่างไม่รู้สึกรู้สาแถมยังส่งยิ้มไปในเพื่อนรุ่นเดียวกันแบบนั้น

มันคือความหงุดหงิดที่ไร้เหตุผลเมื่อย้อนกลับไปมองว่า ทำไมถึงหงุดหงิดกับเรื่องแบบนี้ ....

 

มือเรียวเอื้อมไปหยิบรีโมทที่วางใกล้ๆตัวก่อนจะกดปุ่มปิดโทรทัศน์พร้อมกับฟุบหน้าลงบนหมอนอิงใบใหญ่ พร้อมถอนหายใจออกมาอีกเฮือก มือเรียวยังคงกำแน่นไม่คลายจนฝ่ามือมีแต่รอยเล็บ ในตอนนี้ห้องนั่งเล่นขนาดกว้างกลับไม่มีเสียงรบกวนใดๆ มีเพียงความเงียบและเสียงถอนหายใจราวกับคนอึดอัดในใจเท่านั้น

 

 

แม้จะพยายามควบคุมสติอารมณ์ตัวเองมากแค่ไหน แต่ความจริงบางอย่างที่เกิดขึ้นมาในใจกลับยิ่งทำให้รู้สึกแย่เหมือนเดิม

 

 

 

 

x.

 

 

 

 

 

 

 

วอนอู ! ”

 

“ … ”

 

จอนวอนอู ! ”

 

“ … ”

 

จอนวอนอู มากินข้าวได้แล้ว !

 

เสียงทุ้มของลีดเดอร์ประจำวงอย่าง ชเวซึงชอล ดังขึ้นตรงหน้าประตูห้องนอนที่คนป่วยนอนอยู่ถึงสามครั้งสามครา แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเจ้าของชื่อจะโผล่หน้าออกมาจากห้องแล้ววิ่งไปหาของกินเหมือนที่เป็นอยู่ทุกวัน นัยน์ตากลมโตเหลือบไปเห็นถุงขนมที่เปิดปากถุงไว้อยู่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะพร้อมกับขวดน้ำโซดาก็ได้แต่ถอนหายใจ ปกติแล้วจอนวอนอูจะเป็นคนที่รักความสะอาดพอสมควร เมื่อกินขนมเสร็จแล้วเจ้าตัวมักจะเอาไปเก็บไว้ในตู้ขนมหรือไม่ก็ในตู้เย็น แต่ครั้งนี้กลับวางทิ้งไว้แบบนั้น จะว่าลืมเก็บก็คงไม่ใช่เพราะถุงขนมก็ใหญ่กระแทกตาคนเอาเรื่อง มันผิดวิสัยเกินไปจริงๆแล้วล่ะ

 

 

วอนอูเป็นอะไรวะ ...

 

 

มีอะไรเหรอพี่ซึงชอล ? ” เด็กหนุ่มร่างสูงหล่อเดินเข้ามาถามพลางปลดผ้ากันเปื้อนของตนเองที่เพิ่งใส่ตอนทำอาหารออก ตั้งแต่ที่ คิมมินกยู กลับมาถึงหอเขาก็ไม่ได้เข้าไปในห้องไหนเลยนอกจากเลี้ยวเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหารมื้อเย็นให้ทุกคน จึงไม่รู้ถึงความเป็นไปในวันนี้ของพี่ชายที่ป่วยอยู่

 

วอนอูไม่ยอมออกมากินข้าว ก็รู้แล้วนะว่ากินขนมเยอะแต่ก็ต้องกินข้าวด้วยดิ่ ปวดท้องขึ้นมาอีกจะทำยังไง

 

อ๋า พี่เขาคงง่วงรึเปล่า ? ”

 

จะยังไงก็เถอะ เข้าไปปลุกพี่นายเลยไป ว่าจบ ซึงชอลก็เดินออกห่างจากประตูห้องของคนเจ้าปัญหาเพื่อเดินไปดูเด็กๆกินข้าวเย็นในห้องทานข้าว เหลือก็เพียงแต่ร่างสูงโปร่งยังคงยืนอยู่หน้าห้องนอนของพี่ชายคนรองในทีมฮิปฮอปที่ไม่มีท่าทีว่าบานประตูจะถูกเปิดออกแต่อย่างใด

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

 

พี่วอนอู

 

...

 

พี่วอนอู ผมขอเข้าไปนะ

 

ไม่รอฟังคำขออนุญาตใดๆจากเจ้าของห้อง ร่างหนาถือวิสาสะหมุนลูกบิดประตูเพื่อเปิดประตูห้องนอน ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องและล็อกประตูห้องทันที สองขายาวเดินตรงไปที่เตียงหลังเล็กที่มีร่างของใครบางคนกำลังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มสีฟ้าผืนหนาหมายจะเอื้อมไปแตะเพื่อปลุกให้คนเป็นพี่ตื่นไปทานอาหารมื้อเย็นร่วมกับทุกคน แต่ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะถึงไหล่บาง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยดังขึ้นให้คนถือวิสาสะเข้ามาในห้องต้องชะงัก

 

หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ

 

ไปกินข้าวกันเถอะพี่วอนอู ผมทำอาหารอร่อยๆไว้เยอะเลยนะ

 

ไม่อยากกิน

 

พี่เป็นอะไรรึเปล่า ?ถึงมินกยูจะไม่ได้เห็นกับตาว่าตอนนี้ร่างเพรียวกำลังแสดงท่าทางและหน้าตาออกมาแบบไหน แต่เขาจับน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้ว่ากำลังไม่พอใจหรือแถวบ้านเรียกว่า น้อยใจ อยู่แน่ๆ พอนึกแบบนั้น รอยยิ้มกว้างก็ยกขึ้นมาประดับบนใบหน้าหล่อทันที

 

 

.. เขามีสิทธิดีใจได้ไหมนะที่คิมมินกยูคนนี้ทำให้จอนวอนอูคนซึนน้อยใจได้แบบนี้น่ะ

 

 

ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปใกล้เตียงที่มีคนจับจองพื้นที่อยู่ก่อนหน้า แล้วค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงตรงขอบเตียง มือหนายกขึ้นมาแตะสะโพกมนของคนเป็นพี่ ก่อนจะถูกมือเรียวฟาดลงมาที่หลังมือจังๆ วอนอูตวัดสายตามามองด้วยแววตาขุ่นเคือง และนั่นก็ทำให้มินกยูต้องตั้งคำถามขึ้นมาในใจอีกแล้วว่า คนตรงหน้าเกิดอารมณ์ฉุนจากอะไรมา อันที่จริงมินกยูไม่ใช่คนใจเย็นขนาดที่ว่ายอมปล่อยผ่านทุกอย่างเพื่อความสบายใจของตัวเอง เรื่องนี้เขาต้องการเคลียร์กับคนตรงหน้าจริงๆ

 

 

ไม่อย่างนั้น จอนวอนอูจะไม่ยอมกินข้าวเย็นวันนี้ที่เขาอุตส่าห์ตั้งใจทำ

แล้ว คิมมินกยูคนนี้ ก็จะเป็นห่วง ...

 

 

 

“ … ”

 

... ไม่น่ารักเลย อย่าดื้อสิ่พี่ ลุกไปหาอะไรกินกันเถอะ

 

ฉันไม่ใช่คนน่ารักแบบอึนอูหรอก ฉันรู้ตัวดี

 

ใบหน้าหวานสะบัดหนีคนเป็นน้องที่มองอยู่ทันที แต่บางทีวอนอูก็อาจจะลืมไปว่าตัวเองนั้นไม่ได้มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรมากนัก แค่ทำนิสัยแบบนี้มันก็เกินไปแล้วจริงๆ ริมฝีปากบางได้แต่ขบเม้มมันด้วยความหงุดหงิดที่เผลอแสดงท่าทีที่มากเกินไปให้รุ่นน้องตัวโตเห็น

 

เพียงไม่กี่วินาที มินกยูก็สามารถประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นอย่างไร และนั่นก็ยิ่งทำให้คนเป็นรุ่นน้องยกยิ้มกว้างขึ้นมาอีก ร่างสูงขยับตัวขึ้นคร่อมร่างเพรียวที่หันข้างหนี พอคนใต้ร่างเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังคร่อมตัวเขาอยู่ก็แทบจะหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าทันที แต่ก็ยังช้ากว่าคนตัวโตที่ดึงผ้าห่มออกได้ทัน นัยน์ตาคมสบมองใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อไม่วางตา และสายตาที่ดูจริงจังกลับทำให้ใบหน้าของวอนอูต้องเสหลบไปด้านข้าง

 

พี่หึงผมเหรอ หืม ?

 

หึงอะไร ?

 

พี่พูดถึงอึนอูขนาดนี้แสดงว่าพี่เห็นมันสิ่นะ

 

มินกยูก็พอจะรู้บ้างแล้วว่าเหตุผลที่ร่างเพรียวแสดงท่าทีแบบนี้มันเป็นเพราะเมื่อตอนเย็นที่เพื่อนรุ่นเดียวกันอย่างอึนอูเผลอมาแตะสะโพกตอนที่เจอกันบนเวที อันที่จริงก็แค่ทักทายทั่วๆไปตามประสาเพื่อน เขาก็ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว แต่ทว่าอีกคนกลับไม่คิดแบบนั้นนี่สิ่ แถมยังทำท่าทางน่าฟัดแบบนี้อีก ยิ่งเห็นนัยน์ตาเรียวมองค้อน จมูกโด่งรั้นได้รูปและริมฝีปากเรียวเล็กที่เบ้ลงระคนน้อยใจแบบนี้ มินกยูเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนหรอกนะ

 

 

... ใครบอกว่าจอนวอนอูไร้ความรู้สึก คงต้องชวนมาดูในหอแล้วล่ะว่าจอนวอนอูแสดงความรู้สึกเยอะกว่าที่คิดอีก แต่ก็ไม่ให้ดูหรอกนะ เพราะเขาหวง !

 

 

 

ก็ถ้าไม่อยากให้เห็น วันหลังก็ไปแอบทำหลังเวทีโน่น

 

แอบทำหลังเวทีผมไว้ทำกับคนที่อยากทำดีกว่าไม่ว่าเปล่า ใบหน้าหล่อยิ่งโน้มลงมาจนจมูกโด่งสวยแทบจะชิดติดกับอวัยวะเดียวกันของคนใต้ร่าง สายตาของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากขึ้น มากจนสามารถมองเห็นว่าในดวงตานั้นมีเพียงแค่อีกฝ่ายอยู่ในสายตาเท่านั้น

 

ก็ไปบอกอึนอูโน่น ไม่ต้องมาลงกับฉัน

 

แต่ผมกับอึนอูไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยสิ้นคำพูดจากคนเป็นรุ่นน้อง วอนอูก็ถึงกับหันมามองมินกยูที่ยังคงมองหน้าเขาไม่เลิก ราวกับยกภูเขาลูกโตออกจากอก วอนอูรู้สึกว่าหายใจคล่องมากขึ้นกว่าเมื่อตอนเย็นมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่วางใจอยู่ดี

 

... แต่อึนอูชอบนายนี่

 

แต่ผมไม่ได้ชอบอึนอู

 

“ … ”

 

ผมมีคนที่ชอบแล้ว

 

 

ตบหัวแล้วลูบหลัง คำเปรียบเปรยนี้คงใช้ได้ดีในสถานการณ์นี้เลยก็ว่าได้

 

 

ใบหน้าของวอนอูชาวาบขึ้นมาหลังจากที่เพิ่งโล่งใจไปไม่ถึงหนึ่งนาที อยู่ๆสายตาก็พร่ามัวอย่างไร้เหตุผล คงเป็นเพราะหยดน้ำใสที่อยู่ๆก็กลั่นตัวออกมาจากดวงตาก็เป็นได้ ใบหน้าหวานรีบหลบหน้าอีกฝ่ายที่ดูเหมือนว่าจะไหวตัวทันแล้วว่าเขากำลังจะร้องไห้ มือหนายกประคองใบหน้าของคนเป็นพี่ที่พยายามเสหลบก่อนใช้ข้อนิ้วเกลี่ยหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาอย่างแผ่วเบาพร้อมยกรอยยิ้มบางๆให้ การกระทำแสนอ่อนโยนยิ่งทำให้ภายในอกของวอนอูยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม

 

“ … ”

 

ไม่ร้องไห้นะพี่วอนอู

 

นายต้องการอะไรกันแน่ .. มินกยู

 

ผมต้องการพี่ไง พี่วอนอู

 

ใบหน้าหล่อของมินกยูโน้มหน้าลงมาประทับริมฝีปากเรียวของวอนอูเพื่อเป็นการยืนยันในคำพูดและความรู้สึก พื้นว่างนั้นจะถูกปิดสนิทจนไร้ช่องว่างใดๆจะเข้ามาแทรก มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาประคองใบหน้าเรียวของคนใต้ร่างเอาไว้อย่างทะนุถนอม ส่วนอีกข้างนั้นยกขึ้นคว้ามือเรียวของคนเป็นพี่มาแตะลงบนสะโพกของตนข้างที่เป็นประเด็นให้หึงหวง ปล่อยให้นิ้วเรียวจิกลงไปบนสะโพกของตนเพื่อระบายอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นมา

สาบานได้ว่าคิมมินกยูคงติดใจรสจูบของจอนวอนอูไปอีกนาน เพราะความนุ่มหยุ่นราวกับเยลลี่นิ่มที่มักเห็นวอนอูกินแทบทุกวัน ผสมกับความหวานหอมในโพรงปากที่หาสาเหตุไม่ได้ว่าเหตุใดถึงช่างหวานจนไม่อยากผละออก ขนาดที่ว่าใช้ลิ้นหนากวาดต้อนความหวานทั่วโพรงจนแล้วจนเล่า ความหวานหอมนั้นก็ยังไม่หมดไป จนมินกยูต้องจำใจค่อยๆผละออกจากริมฝีปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง วอนอูที่ได้โอกาสกอบโกยลมหายใจก็รีบสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ

 

ยังไม่รู้อีกเหรอว่าผมชอบพี่ .. คนที่ผมชอบ คือจอนวอนอู

 

“ … ” พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของวอนอูก็รู้สึกถึงความเห่อร้อนแปลกๆ และก็ยิ่งทำให้นัยน์ตาเรียวเสมองไปทางอื่นด้วยความเขินอาย

 

ผมรู้ ว่าพี่เองก็ชอบผมมากเหมือนกัน ใช่ไหมล่ะ หืม ?

 

... ทำมาเป็นพูดดีไป

 

สะโพกของผม ผมยกให้พี่เลย ไม่ใช่แค่สะโพกนะ ทั้งตัวและหัวใจเลย ฉะนั้นเลิกหึงนะครับ

 

มินกยูประคองใบหน้ามนให้หันมามอง แต่แล้วหัวใจของคิมมินกยูก็แทบกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาเรียวที่ช้อนมองด้วยแววตาไหววูบคลอน้ำใสระคนถูกจุดไฟบางอย่างจนเส้นความอดทนของเขาขาดสะบั้นลง มือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้ผิวเรียนนิ่มของคนใต้ร่างผ่านสาปเสื้อจนวอนอูครางอือเสียงแผ่ว

 

 

... ข้าวเย็นคงไม่ต้องกินแล้วล่ะนะ

 

 

อ .. อื้อ

 

พี่ช่วยลบรอยมืออึนอูให้ผมหน่อยสิ่ ให้เป็นรอยมือพี่นะ

 

 

 

และปฏิบัติการลบรอยมือของชาอึนอูบนสะโพกเพื่อแทนที่ด้วยรอยมือของจอนวอนอูก็เริ่มขึ้นทันที ...

 

 

 

 

 

 

 

           

FIN.









- 160725 -

สวัสดีตอนที่สิบเจ็ดค่ะ

นี่คือฟิคชั่ววูบของเราเอง แง ถ้ากากไปขอโทษนะคะ T_T

อยู่ๆก็อยากแต่งเพราะเห็นโมเม้นต์มินกยูอึนอูเฉยเลย แหง่ะ 

ส่วนเรื่องสเปเดี๋ยวขอคิดดูก่อนนะอิอิ หลอกให้อยากแล้วก็จากไปปปปปปปป

เอาเป็นว่าขอขอบคุณที่เสียเวลาเข้ามาอ่านด้วยน้า อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันหน่อยนะฮึก

ติดตามและให้กำลังใจกันได้เสมอ 

ทั้งทางคอมเม้นต์ แฮชแท็ก #pnn17fic 

หรือว่าจะเมนชั่นมาคุยก็ได้นะครัชชช ; w ;

 

 

เจอกันตอนถัดไป สวัสดีค่ะ !

 

(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #162 little-PIG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 08:54
    น้องนูงอนได้น่ารักมากๆไม่ไหวแล้วค่ะแง อยากเป็นคนง้ออออ ร้อเร่น5555555 น้องหัวล้อนน้องเลยไม่เก็บโต๊ะ พี่ซึงชอลอย่าว่าน้อง!
    และมินกยูคนนิสัยเฟรนด์ลี่ ขอบคุณพระเจ้าที่พูดตรงๆแบบไม่กั๊กนะคะ รู้สึกสดชื่นมาก ๆ ฮื่ออออออ
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ:)
    #162
    0
  2. #135 Frank_Datayoung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 17:23
    กินกันแบบนี้ เดี๋ยววอนอูก็ปวดท้องอีกหรอกกกกกก แต่ไม่เป็นไร มีพ่อบ้านรักษาทั้งกายทั้งใจเลยยย 5555555
    #135
    0
  3. #129 ~PaNKFair~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:13
    เดี่ยวหิวข้าวกันนะ ไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยกินกันเองสื
    #129
    0
  4. #106 bararia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 12:12
    อร้ายยยยพวกแกสองคนจะมากินกันอย่างงี้ทั้งๆที่คนอื่นกินข้าวกันอยู่อย่างงี้เลยหรอ5555
    #106
    0
  5. #95 fernkanokwan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 10:45
    สงสัยคงอิ่มไปอีกนานข้าวไม่ต้องกินละ5555
    #95
    0
  6. #51 candymatsu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 01:53
    อ๋อออออออ ที่แท้มินกยูก็เป็นคนที่ทำให้พี่เขาเป็นโรคกระเพาะหนักเข้าไปอีกนี่เอง//อ้าว ไม่ใช่นะ5555
    #51
    0
  7. #38 bbell2iiam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 09:14
    ชาอึนอูของเราา โผล่มาได้ไงงง 5555 เอาจินจิน มาด้วยจิ่~ ไหนมิงกูบอกจะตามคนพี่มากินข้าวไงงง
    #38
    0
  8. #37 เสี่ยวจู' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 00:43
    ข้าวล่ะคะข้าว ไหนทำสุดฝีมือให้พี่เขากิน นี่มากินพี่เขาแทนละเนี่ย มันมีแผนตั้งแต่เดินเข้ามาละลอคห้องแล้วใช่ไหม ร้ายนัก
    #37
    0
  9. #36 songjibong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 17:48
    วุ้ย เขินแทนนน มิงอบอุ่นอ่าา ฮือออ
    #36
    0
  10. #35 Coiioq.deer (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:21
    ลบยังไงหลออวอนอู เอามือฟาดสะโพกน้องหรือเปล่านะ 55555 สวีทมาก ถ้ามินวอนรักกันดี งั้นเราขออึนอูแทนนะ .//////.
    #35
    0
  11. #34 B A M B I N O (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 12:27
    ต้องการสเปค่ะ ต้องกาสเปปปปปปปป คือมันแบบ วอนูน่าฟัดมากจริงๆ ถ้านี่เป็นมินกยูก็จะไม่ทนเหมือนกัน แต่ตอนนี้วอนูหายแล้วคงตามมาคุมมิงได้แล้วเนอะ55555
    #34
    0