` F A N F I C R O O M | SEVENTEEN ♡

ตอนที่ 12 : - 12 : i love it | minhyuk x jeonghan 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 พ.ค. 59

I LOVE IT | MINHYUK x JEONGHAN

pg – 15 / romantic

 


ps.ฟังหน่อยนะจะได้เพิ่มอินเนอร์ขึ้นมานิดนึง ._.

 

 

 

 

 


... ฉันชอบเธอนะ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันชอบเธอหมดทุกอย่างเลย

ฉันชอบเธอนะ ยิ่งรู้จักเธอ ฉันก็ยิ่งต้องการเธอ

ยิ่งอยากให้เธอเป็นของฉันคนเดียว

           

           

           

           

           

           

           

           

           

           

‘ MINHYUK: คิดถึง อยากเจอนายจัง

 

 

 

ข้อความจากใครบางคนที่ส่งมาได้แสดงการแจ้งเตือนขึ้นมาบนจอโทรศัพท์เครื่องสวยที่อยู่บนมือบาง ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นข้อความดังกล่าว จนเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะต้องแซวออกมาด้วยความอิจฉา

 

ยิ้มขนาดนี้ปากคงฉีกถึงหูแล้วมั้ง ยุนจองฮัน

 

เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทที่คุมตำแหน่งลีดเดอร์ของวงอย่าง ชเวซึงชอล เอ่ยดังขึ้นมาในขณะที่สายตากลมเหลือบมองร่างบอบบางของ ยุนจองฮัน ที่กำลังนั่งเขินกับข้อความในโทรศัพท์มือถืออยู่ในห้องซ้อม

ช่วงเวลาตั้งแต่หนึ่งทุ่มถึงสี่ทุ่มของทุกๆวัน เมมเบอร์ในวงเซเว่นทีนทุกคนจะใช้เวลาไปกับการซ้อมเพอร์ฟอร์แมนซ์ที่จะแสดงในวันรุ่งขึ้น และตอนนี้ก็ถึงช่วงเวลาพักร่างกายหลังจากที่ซ้อมมาตลอดสี่ชั่วโมง แน่นอนว่าเมมเบอร์บางคนก็เดินกลับไปพักที่หอแล้ว จะเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังเอ้อละเหยอยู่ในห้องซ้อม ซึ่งนั่นก็รวมจองฮันกับซึงชอลเอาไว้ด้วย

 

อย่าล้อฉันมากสิ่ ซึงชอลอ่า ถึงปากจะติเตือนเพื่อนสนิท แต่สายตาก็ยังคงมองข้อความที่ถูกส่งมาอยู่อย่างนั้น ร้อนให้เพื่อนสนิทรุ่นเดียวกันที่กำลังนั่งพักเหนื่อยแทบเบะปากใส่

 

โอ้โหมันไม่น่าล้อเลียนเล้ย

 

อย่าให้ตาฉันบ้างนะ ฉันจะล้อนายให้หนักเลย

 

โหหหห กว่าจะตาฉัน นายคงได้เป็นแฟนกับพี่มินฮยอกเขาแล้วล่ะ

 

เพื่อนร่างหนาเอ่ยถึง อีมินฮยอก คนเป็นรุ่นพี่ เจ้าของกลุ่มผมสีบลอนด์ที่อยู่ครองตำแหน่งโวคอลในวงมอนสตาเอ็กซ์ พวกเขาสนิทกันพอสมควรเมื่อนานมาแล้ว สนิทกันมากพอที่จะเล่นบาสด้วยกัน นั่งในงานประกาศรางวัลที่โต๊ะเดียวกัน และสนิทมากพอที่จะแลกเบอร์โทรศัพท์และไอดีคาทกด้วย แต่นั่นก็ไม่เท่ากับคำว่าสนิทที่ อีมินฮยอก และ ยุนจองฮันมีให้กัน

ประกอบกับช่วงนี้ทั้งเซเว่นทีนและมอนสตาเอ็กซ์ต่างก็มีตารางโปรโมทที่ตรงกันอยู่ จึงทำให้ทั้งสองวงได้มีโอกาสเจอหน้ากันมากขึ้น และได้ทำความสนิทสนมกันมากขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

 

... ถึงเขาจะสนิทกับพี่ๆในวงมอนสตาเอ็กซ์ แต่ชเวซึงชอลก็ไม่ได้ส่งข้อความคุยกันเยอะเท่าคนที่นั่งข้างๆนี่หรอกนะ

 

 

 

บ้าหน่า ฉันกับพี่เขาก็แค่สนิทกันแบบพี่น้องทั่วไปเฉยๆไหมเล่า ถึงจะปฏิเสธอย่างนั้นแต่ปลายนิ้วเรียวก็รีบแตะจอพิมพ์ข้อความส่งกลับไปให้ปลายทางทันที และนั่นก็ยิ่งทำให้เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆแทบจะเอ่ยแซวออกมาอีกรอบ

 

นายคิดแบบนั้นแล้วคิดว่าพี่เขาคิดแบบนายรึไงล่ะ

 

คุยอะไรกันอ่ะพี่

 

คราวนี้ไม่ใช่เสียงของเพื่อนหน้าสวยที่ควรตอบกลับมา แต่กลับเป็นเสียงทุ้มนุ่มของเด็กหนุ่มตัวสูงที่ครองตำแหน่งวิชวลของวงอย่าง คิมมินกยู เอ่ยขึ้นมาแทน ใบหน้าของพี่ใหญ่ทั้งสองถึงกับหันไปมองต้นเสียงที่อยู่หน้าประตูห้องซ้อม แน่นอนว่าถ้าคิมมินกยูรู้เรื่องนี้ เจ้าเด็กนี่คงจะเอาไปโพทนาให้เมมเบอร์ทั้งวงได้รับรู้ถ้วนหน้าแน่นอนว่าคนเป็นรุ่นพี่ต่างวงแสดงท่าทีว่าเหมือนจะจีบพี่ในวงของตัวเอง

 

เปล่านี่ พี่ก็คุยเรื่องเรื่อยเปื่อยกับซึงชอลอ่ะ

 

จองฮันรีบปฏิเสธขึ้นมาพลางส่ายหน้ารัวเพื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรในกอไผ่จริงๆ นิ้วเรียวสะกิดให้เพื่อนพยักหน้ายืนยันตาม นัยน์ตากลมหันมามองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าคนเป็นน้องแล้วพยักหน้ายืนยันกลับไป ซึ่งดูเหมือนว่ามินกยูจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ สังเกตจากดวงตาเรียวคมที่หรี่ลงเหมือนชั่งใจ แต่ถ้าพวกเขาไม่ร้อนตัวออกมาก่อน เจ้าเด็กตรงหน้าก็คงไม่จับผิดมากกว่านี้หรอก

 

เหรอ ? ”

 

พักเสร็จแล้วรึไงถึงเดินเข้ามาในห้องซ้อมอ่ะ

 

เสร็จแล้ว ก็ว่าจะมานั่งเล่นกับคนแถวนี้หน่อย

 

นั่นไง ... จองฮันรีบหันมามองเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ทำหน้าเหวอใส่พร้อมกับยกยิ้มร้ายกาจส่งไปให้อีกคน บอกแล้วว่าอย่าให้ถึงตาของเขา เขาจะล้อให้หนักเลย

 

ทำไมยุนจองฮันจะไม่รู้ล่ะว่าระหว่างชเวซึงชอลกับคิมมินกยูมันมีอะไรบางอย่างที่อธิบายออกมาไม่ถูกกั้นพวกเขาอยู่ เพียงแต่เพื่อนรุ่นเดียวกับเขาเป็นคนปากแข็งไม่ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นก็เท่านั้นเอง เลยเท่ากับว่า คิมมินกยูกลายเป็นคนวิ่งตามอีกฝ่ายแทนเสียอย่างนั้นทั้งๆที่เจ้าเด็กนี่สามารถไปมองคนอื่นแล้วเขาหลงรักได้อย่างสบายๆ

 

หยุดคิดเลยยุนจองฮัน ไม่งั้นฉันสั่งนายซ้อมถึงตีสองแน่ๆ

 

นี่เขินเลยมาลงกับเพื่อนเหรอเนี่ย

 

โว้ยยยย พอเลยยย ไปแล้ว ! ปิดห้องซ้อมด้วย อย่ากลับหอดึกนะ !

 

ลีดเดอร์ปากแข็งรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินปึงปังผ่านหน้าเด็กหนุ่มวิชวลของวงออกจากห้องซ้อมไป จนเด็กหนุ่มตัวสูงที่เพิ่งบอกว่าจะมานั่งกับเจ้าตัวต้องรีบหันหลังเดินตามออกไปด้วยเช่นกัน จนในห้องซ้อมขนาดกว้างพอที่คนสิบสามคนซ้อมที่นี่ได้เหลือเพียงแค่ยุนจองฮันที่นั่งพิงกระจกบานใหญ่เพียงคนเดียว

นิ้วเรียวแตะหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อติดต่อไปหาใครบางคนก่อนจะยกโทรศัพท์แนบใบหูตัวเอง เพียงไม่กี่วินาทีที่สัญญาณโทรศัพท์กำลังติดต่อ ปลายสายรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็วประหนึ่งว่ากำลังรอสายโทรศัพท์จากเขาอยู่ รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าทันที นิ้วเรียวที่ดูเหมือนจะเกะกะหาที่วางไม่ได้แตะลงบนพื้นห้องแล้วถูวนไปมา

 

อื้อ

 

( ซ้อมเสร็จแล้วเหรอ ? )

 

เสร็จแล้วครับ กำลังจะกลับหอแล้วล่ะ ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ร่างบางไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องซ้อมตามที่พูดเลยสักนิด จองฮันยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหน

 

( ไม่ใช่ว่านั่งเฉยๆอยู่ในห้องซ้อมอยู่หรอกเหรอหืม ? )

 

รู้ทันตลอดอ่ะพี่มินฮยอก

 

( ก็คุยกันมาตั้งนานทำไมพี่จะไม่รู้ล่ะ )

 

... นั่นสิ่เนอะ

 

จะว่าไปแล้วจองฮันพูดคุยกับมินฮยอกมานานพอสมควรตั้งแต่พวกเขาเจอกันบนสเตจ ซึ่งเขาไม่ได้เป็นฝ่ายเขาหาก่อนแน่นอนเพราะด้วยนิสัยที่ไม่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้าจึงทำให้ไม่กล้าเข้าไปทักก่อน และนั่นก็ทำให้คนเป็นพี่ต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาและชวนพูดคุย แรกๆจองฮันเองก็รู้สึกเกร็งแปลกๆ แต่พอนานเข้าความเกร็งกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสบายใจและเริ่มรู้สึกดีใจอยู่ทุกครั้งที่จะได้เจอมินฮยอก เผลอๆมันอาจจะปนเปไปกับความหวั่นไหวที่มีเข้ามาด้วยก็เป็นได้

 

 

ทุกวันนี้ยุนจองฮันก็ยังหยุดความรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้เลย

 

 

( เรากินข้าวรึยัง ? )

 

ยังเลย เดี๋ยวกลับหอค่อยกิน แล้วพี่ล่ะกินข้าวรึยัง ทำอะไรอยู่เหรอ ?

 

( กินแล้วล่ะ เพิ่งนั่งกินกับเมมเบอร์เมื่อกี้นี้เอง ตอนนี้พี่กำลังจะซ้อมเพอร์ฟอร์แมนซ์กับทุกคนน่ะ )

 

แล้วมาคุยโทรศัพท์กับผมแบบนี้พี่จะไม่โดนพี่ชยอนูด่าเอาเหรอ ความจริงไม่ต้องรับสายผมก็ได้นะผมจะได้รู้ว่าพี่ซ้อมเต้นอยู่

 

( ไม่หรอก ก็พี่อยากคุยนี่นา อยากคุยก็ต้องคุยสิ่จริงไหมล่ะ ... เราน่ะอย่าลืมกินข้าวนะรู้ไหม ? )

 

รู้แล้วครับบบ ...

 

( คิดถึงจองฮันจัง พรุ่งนี้จะได้เจอกันแล้ว )

 

พอปลายสายพูดถึงวันพรุ่งนี้ก็อดนึกไปถึงวันที่ทั้งวงของคนปลายสายและวงของเขาขึ้นสเตจที่เดียวกันไม่ได้ ถึงจะขึ้นแสดงคนละลำดับ แต่อย่างน้อยช่วงจบรายการพวกเขาก็ต้องเจอกันอยู่ดี แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากออกมาตรงๆว่าอยากเจอก่อน แต่อีกฝ่ายกลับบอกความรู้สึกของตัวเองออกมา ซึ่งคนที่ไม่ชอบเข้าหาคนอื่นก่อนอย่างยุนจองฮันชอบการกระทำแบบนี้ที่อีกคนแสดงออกมามากจริงๆ

 

เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วหน่า

 

( ได้ข่าวว่าตัดผมสั้นแล้วเหรอ ย้อมผมสีดำด้วย )

 

อื้อ ผมเพิ่งตัดมันก่อนจะคัมแบ็คอ่ะ

 

( ... คงน่ารักน่าดูเลย ) ถึงมันจะเป็นถ้อยคำที่มินฮยอกพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคู่สนทนาอย่างเขาจะไมได้ยินมัน ยิ่งพอได้ยิน ภายในใจก็รู้สึกถึงจังหวะการเต้นที่รัวมากกว่าปกติที่ควรจะเป็นเสียได้

 

 

... ถึงจะได้ยินเต็มๆหูแต่ยุนจองฮันก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปก่อนสิ่นะ

 

 

หืม ?

 

( เปล่าๆ จองฮันอ่า พรุ่งนี้ขอกอดหน่อยได้ไหม ? )

 

“ … ”

 

ถ้าไม่ได้ ...

 

ผมเคยปฏิเสธพี่ได้ด้วยเหรอ ยุนจองฮันเอ่ยพลางมองใบหน้าตัวเองในกระจกก็พบว่า รอยริ้วสีแดงระเรื่อปรากฏบนใบหน้าสวยอย่างชัดเจน ริมฝีปากเรียวบางเผลอขบเม้มเบาๆอย่างไม่ตั้งใจ ความเห่อร้อนบนใบหน้าเริ่มทำให้เขารู้สึกมากขึ้น ยังดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องซ้อมด้วย ไม่อย่างนั้นเขาคงโดนล้อแย่แน่ๆ

 

จองฮันไม่เคยปฏิเสธคนเป็นพี่ที่อยู่ปลายสายได้เลย ไม่รู้ว่าทำไมทั้งๆที่ตั้งใจไว้ว่าถ้าเรื่องไหนที่ปฏิเสธได้ก็จะทำ แต่เอาเข้าจริงแค่เจอหน้า คำปฏิเสธทุกอย่างกลับถูกกลืนลงลำคอเหมือนกลืนน้ำลายปกติเสียอย่างนั้น จนสุดท้าย เขาก็ปล่อยเลยตามเลย ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจตัวเองจนตอนนี้เขากลายเป็นคนปฏิเสธไม่เป็นเสียแล้ว

 

( ฮ่าๆๆ ต่อให้เราปฏิเสธพี่ก็ไม่ยอมหรอกนะ ยุนจองฮัน ) มินฮยอกหัวเราะออกมาก่อนจะเอ่ยเสียงขรึมแสร้งทำเป็นจริงจังจนคนน่ารักเผลอหลุดหัวเราะออกมา

 

ไม่ต้องมาทำเสียงขรึมใส่เลยนะพี่มินฮยอก เดี๋ยวจะโดน

 

( โดนอะไรเหรอ หืม ? บอกพี่หน่อยสิ่จองฮันอ่า )

 

ไม่บอกหรอก แบร่

 

 

 

 

 

และบทสนทนาแสนเรื่อยเปื่อยเหมือนทุกๆวันก็ดำเนินไปเรื่อยๆราวกับว่ามันไม่มีวันจบ ...

 

 

 

 

 

x.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยุนจองฮันเพิ่งเคยได้สัมผัสความรู้สึกที่เรียกว่า เขินจนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก ก็วันนี้ ...

 

อันที่จริงมันก็ไม่ได้ถึงขั้นหัวใจจะหลุดออกมาขนาดนั้น แต่มันเป็นความรู้สึกที่เขินมากจนทำอะไรไม่ถูกเสียมากกว่า วันนี้หลังจากที่ทุกวงทำการแสดงเสร็จเรียบร้อยจนเข้าสู่ช่วงประกาศรางวัล ร่างสูงโปร่งเจ้าของกลุ่มผมสีบลอนด์และรอยยิ้มหวานเดินเข้ามาหาเขาที่กำลังโค้งศีรษะทักทายรุ่นพี่วงต่างๆตอนช่วงจบรายการ โอเค ตอนอยู่หน้ากล้องคนเป็นพี่ก็กอดเอวเหมือนปกติทั่วไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมมีการทักทายเล็กน้อยด้วยเวลาที่มีอยู่จำกัด เพราะการคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวบนเวทีมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเสียมารยาทไปสักหน่อย สุดท้ายวงเซเว่นทีนและมอนสตาเอ็กซ์ก็ยืนอยู่ใกล้ๆกันตามประสาวงที่สนิทกันมานานพอสมควร ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้มันไม่ได้ทำให้คนตัวบางรู้สึกเขินเท่าเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้

เหตุการณ์ที่ว่าคือ พอยุนจองฮันเดินลงมาจากเวทีกำลังจะเดินไปที่ห้องพักของศิลปินพร้อมกับเมมเบอร์ทุกคน จู่ๆก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาของใครบางคนที่กำรอบข้อมือของเขา เพียงแค่หันหน้าไปมองก็แทบพูดอะไรไม่ออกเพราะร่างสูงของคนที่เพิ่งพูดคุยกันเมื่อสักครู่เดินมาขนาบข้างเขาพลางดึงข้อมือให้เดินตามอีกฝ่ายไป จนท้ายที่สุดแล้ว ร่างของอีมินฮยอกและยุนจองฮันก็มายืนโด่อยู่ที่บันไดหนีไฟที่ไร้ผู้คน โดยที่คนเป็นน้องยังไม่ทันได้อ้าปากบอกกล่าวอะไรกับเมมเบอร์เลย

 

 

 

พี่บ้ารึเปล่าเนี่ย ดึงผมออกมาแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวซึงชอลก็ด่าผมพอดีสิ่

 

ไม่ว่าเปล่า มือบางฟาดเข้าที่ไหล่แข็งแรงของอีกฝ่ายหนึ่งที แต่ทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้รอยยิ้มหวานละมุนของอีมินฮยอกลดลงไปเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้าย ฝ่ามือใหญ่กลับรั้งเอวบางเข้ามาใกล้พร้อมรวบกอดเสียแน่นจนแผ่นอกบางของจองฮันแทบแนบชิดกับแผ่นอกของตัวเอง ใบหน้าหล่อน่ารักโน้มเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยก่อนจะเฉียดริมฝีปากเข้าไปใกล้ใบหูเล็กพร้อมเอ่ยกระซิบเบาๆราวกับกลัวว่าใครจะได้ยินประโยคที่พูดออกมา

 

ก็จะให้ทำไงได้ล่ะ พี่อยากกอดจองฮันนี่นา

 

ก .. ก็บอกดีๆก็ได้นี่ คนบ้า

 

คิดถึงจัง มินฮยอกเอ่ยออกมาพลางสวมกอดร่างบอบบางของโวคอลลิสต์หน้าสวย ถ้ามองผิวเผินทั่วไปก็อาจจะมองได้ว่ามันคือการกอดทั่วๆไปไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเพียงแค่ได้สัมผัสไออุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ มันกลับทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของยุนจองฮันและอีมินฮยอกเป็นไปในจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด จองฮันแทบอยากจะผละออกจากอ้อมกอดของคนเป็นพี่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นดังมากเกินไป

 

... เอาเข้าจริง ยุนจองฮันชักจะรู้สึกหวั่นไหวกับอีมินฮยอกเข้าแล้วนี่น่ะสิ่

 

 

.. อ ... อื้อ คิดถึงเหมือนกัน

 

เราตัดผมทรงใหม่ .. น่ารักนะ มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยเส้นผมสั้นบ๊อบสีดำขึ้นทัดใบหูเล็กอย่างอ่อนโยนพร้อมยกยิ้มให้ ผมของจองฮันยังคงนิ่มและลื่นมืออยู่เสมอ ยิ่งผมสีดำยิ่งดูน่ารักสะดุดตามากขึ้นไปอีก และที่สำคัญคือ ผมของจองฮันมีกลิ่นหอมมากจนมินฮยอกแทบอยากตักตวงกลิ่นนี้เอาไว้ให้เต็มปอด แต่ก็กลัวจะโดนฝ่ามือบางฟาดเข้ามาอีกจึงทำได้แค่เพียงกลั้นใจเอาไว้เท่านั้น

 

มันดีกว่าทรงเก่าใช่ไหมอ่ะ

 

นัยน์ตาเรียวกลมช้อนตามองคนเป็นพี่ที่ยังคงวุ่นวายกับเส้นผมของตัวเองพร้อมกับถามคำถามที่มักจะชอบเอาไปถามคนรอบตัวบ่อยๆ ใช่ว่ามินฮยอกจะไม่รู้เพราะล่าสุดเด็กหนุ่มตรงหน้าเพิ่งไปถามคำถามนี้กับ ยูกีฮยอน ก่อนจะขึ้นสเตจตอนประกาศรางวัลอยู่เลย เขารู้ว่าจองฮันเป็นคนขี้อายและไม่ค่อยมั่นใจตัวเองเท่าไหร่ ทั้งๆที่ตัวเองสามารถดึงความมั่นใจออกมาได้ง่ายแท้ๆ

 

อืมม .. สำหรับพี่ จองฮันทำผมทรงไหนก็น่ารักหมดแหละ พี่ชอบหมดเลย

 

“ … ”

 

ดวงตาคู่นี้พี่ก็ชอบ จมูกโด่งน่ารักพี่ก็ชอบ มือหนาผละออกจากกลุ่มผมนิ่มลื่นสีดำขลับลงไปแตะบนเปลือกตาสีมุกสวยของเจ้าของใบหน้าสวย ก่อนจะไล้ลงมาแตะปลายจมูกโด่งสวยได้รูปของคนน่ารักในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา

 

“ … ”

 

แก้มนิ่มๆทั้งสองข้างพี่ก็ชอบ ไล้ข้อนิ้วลงมาที่พวงแก้มเนียนนิ่มด้านขวาพร้อมเกลี่ยวนอย่างทะนุถนอม ทำเอาพวงแก้มเนียนขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด มินฮยอกรู้ดีว่าร่างเล็กในอ้อมกอดเริ่มเกิดอาการเขินขึ้นมาบ้างแล้ว แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อเขาต้องการที่จะบอกความในใจกับอีกฝ่าย จะให้หยุดแค่นี้ มันก็ไม่ใช่อีมินฮยอกน่ะสิ่

 

“ … ฮื่อ

 

ริมฝีปากนี้พี่ก็ชอบ ร่างกายทั้งหมดตรงหน้าพี่ ... พี่ก็ชอบ ปลายนิ้วเรียวเลื่อนลงมาแตะริมฝีปากเรียวเล็กที่ขบเม้มเข้าหากันอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะค่อยๆคลึงให้เรียวฟันขาวที่ขบเม้มริมฝีปากล่างต้องผละออก

 

“ … ”

 

ตั้งแต่หัวจรดเท้าของจองฮันพี่ชอบหมดเลย ชอบจนไม่อยากให้คนอื่นแตะต้องตัวเราเลยด้วยซ้ำ เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังจนร่างเล็กที่ช้อนตามองแทบเสหลบไม่ทัน โอเคยุนจองฮันค่อนข้างเขินมากเมื่อได้ยินประโยคจำพวกนี้ ถึงจะได้ยินบ่อยๆว่าทุกคนชอบทุกอย่างในตัวของเขา แต่มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนกับที่คนตรงหน้าพูดเลยสักนิด

 

 

... ความรู้สึกที่หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อได้ยินถ้อยคำจำพวกนี้จากปากอีกคน

 

 

“ … ”

 

“ … ”

 

นี่ ... พี่กำลังจะบอกชอบผมเหรอ พี่มินฮยอก จองฮันที่พยายามเค้นหาเสียงของตัวเองเอ่ยขึ้นมา ถ้าเป็นไปได้เขาแทบอยากจะมุดหน้าหนีอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ ใครบอกว่าหัวใจยุนจองฮันแข็งแรง มันไม่จริงเลยนะ มันไม่ได้แข็งแรงเลยยิ่งเวลาที่อยู่กับมินฮยอก หัวใจของจองฮันแทบจะเหลวจนทำอะไรไม่ถูกให้ได้เลยล่ะ

 

ยิ่งได้ยินคำสารภาพรักกลายๆแบบนี้แล้ว ยุนจองฮันแทบจะไม่ไปเป็นเลยทีเดียว

 

 

 

อืมม ... ถ้าให้พูดตรงๆก็ ...

 

“ … ”

 

ใช่ พี่กำลังบอกชอบเราอยู่ ... อีมินฮยอกชอบยุนจองฮันนะ

 

 

 

สิ้นสุดคำพูดจากร่างสูงโปร่ง อีมินฮยอกก็สัมผัสได้ถึงแรงโถมกอดจากร่างเล็กอย่างเต็มที่ จองฮันโผกอดร่างหนาเอาไว้แน่น ใบหน้าน่ารักซบลงกับไหล่ลาดของคนเป็นพี่ มือเล็กทั้งสองข้างกำอกเสื้อเอาไว้แน่น จองฮันไม่ได้ร้องไห้ แต่เขาแค่เขินกับเหตุการณ์นี้จนแทบจะควักหัวใจมาปาทิ้งแล้วด้วยซ้ำ คนเป็นพี่ทำได้แค่เพียงยกมือขึ้นมาลบแผ่นหลังเล็กอย่างแผ่วเบาแม้ว่าใจอยากจะเชยคางมนเพื่อสบตามองด้วยซ้ำ

 

 

 

บ้าชะมัด ... พูดมาแบบนี้ไม่อายบ้างรึไงกัน

 

อายทำไมล่ะหืม ถ้าอายพี่ก็ไม่ได้หัวใจเรามาน่ะสิ่

 

“ … บ้า

 

พี่ชอบเรานะ จองฮันอ่า

 

 

 

 

จุ้บบบบ

 

 

 

ผมชอบมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้ตัวอีก พี่มินฮยอกคนบ้า

 

 

 

 

 

 

 

END.








- 160531 -

สวัสดีตอนที่สิบสองค่ะ

สาบานเลยว่าตั้งแต่แต่งฟิคมาไม่เคยแต่งฟิคที่มีความไร้สาระแก่นสารที่มาที่ไปขนาดนี้มาก่อน

มันไม่ใช่ความชั่ววูบของเรานะ มันคือความกดดันจากแก็งค์ออริจินัล T_T

ฟิคเรื่องนี้คือฟิคคู่เบี้ยนที่โดนไซโครมา มันอาจจะแปลกๆหน่อยนึงน้า

เนื่องจากเราไม่อินคู่นี้เท่าไหร่ + เพิ่งฝ่ามรสุมเพลงดราม่า เลยทำให้ฟิคเรื่องนี้ดูแปลกๆ

ลองอ่านฟิคแปลกๆและฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ

เอาเป็นว่าขอขอบคุณที่เสียเวลาเข้ามาอ่านด้วยน้า อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันหน่อยนะฮึก

ติดตามและให้กำลังใจกันได้เสมอ ทั้งทางคอมเม้นต์ แฮชแท็ก(ที่แปะไว้หน้าหลัก) -> #pnn17fic 

หรือว่าจะเมนชั่นมาคุยก็ได้นะครัชชช ; w ;

 

 

เจอกันตอนถัดไป สวัสดีค่ะ !

 

(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #89 Kwa_Kwa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 01:35
    โอยยยยยยยยยเขินมากเลยค่ะอ่านไปยิ้มไปแงงงงง เขินเหมือนเป็นพี่จองเลยค่ะฮื่ออออออออออออออออออ น่ารักมากๆเลยค่ะยิ่งตอนมินฮยอกบอกว่าชอบนี่แบบโอยยยยยยยยยยยยยยเขินมากเลยฮื่อออออออออ
    #89
    0
  2. #28 MikoNashi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 11:23
    กรี๊ดดดดดดดดดด มันดีมากค่ะ 
    ตามหาฟิคคู่นี้มาสักพักแล้ว มีความน่ารัก ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ
    #28
    0
  3. #27 Petals_Paan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 22:30
    โอ้ย เพพพพพพพพพพพพ่โร
    เขินตัวจะแตกแล้วววววว แง้ ?? เขินมาก เขินเหมือนตัวเองเป็นยุนจองฮัน
    คู่เบี้ยนนี่เค้าน้ารักจริงๆนะ เห็นวอแวกันมาตั้งนานแล้ว นับวันยิ่งทวีความวอแว
    แล้วความวอแวนั่นก็มาเกิดเป็นฟิค โบ้มๆ ชอบอ่ะพี่โร อ่านแล้วอินตาม เขินมากกกกกก

    ตอนแรกเห็นพี่โรพูดในทวิตว่จะแต่งคู่เบี้ยน นี่ก็ยังนึกใครเมะใครเคะ ผลออกมาเป็นมินมุงเมะนาจาาา
    พอนางเมะ ก็เมะจังเยย เมะจนเขินแทนพี่จอง ง่อ
    ตอนบอกชอบกันตอนจบนี่แบบ ฟนรำรฟขกสหนนห
    ขออากาศด่วนๆ เหมือนจะหายใจไม่ทัน หัวใจเต้นเร็วพอๆ กัน ง้ากกกกกก ชอบบบบบบ

    มีความตะล้ากอยู่ในตัวคู่เบี้ยนสูงมาก จะคุยคาทก คุยโทรศัพท์ หรือคุยตัวๆ อ่านแล้วก็รู้สึกได้ถึงความตะล้าก
    มันต้องเหมือนมีแบล็คกราวน์เป็นทุ่งดอกลิลลี่แน่ๆ วเวลาสองคนนี่คุยกัน ทำไมมีความสดใส
    #27
    0
  4. #26 รีดเดิ้ลลลลลล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 00:50
    อหหหหหหหห ดีแล้วค่ะทำดีแล้ว แต่ทางที่ดีควรมีแบบหลังจากเป็นแฟนแล้วก็คู้ของมินชอลด้วยค่ะเพื่อความหนำใจ 😂👏🏻
    #26
    0