` F A N F I C R O O M | SEVENTEEN ♡

ตอนที่ 1 : - 01 : hand push over | seungcheol x doyoon 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 59

HAND PUSH OVER | SEUNGCHEOL x DOYOON
au / pg – 15 / romantic

 

 

 

 

 

 

 

" เห้ยมึง ไอ่ซึงชอลมาแล้วๆๆ ออกห่างจากโต๊ะมันด่วน !!! "

 

 

 

เสียงป่าวประกาศดังลั่นห้องเรียนจากปากนักเรียนชั้นปีที่สาม ห้อง B ' บูซึงกวาน ' ที่คอยดูต้นทางอยู่หน้าห้องตะโกนขึ้นมา ทำให้เพื่อนๆในห้องที่กำลังเสียงดังโหวกเหวกโวยวายต้องรีบกลับไปนั่งที่ที่ของตัวเองทันทีเพื่อป้องกันชีวิตตัวเองที่ควรต้องรักษาไว้ใช้ในอนาคต การแยกย้ายสลายตัวให้กลับไปประจำที่ของตัวเองนั้น เรียกเสียงโหวกเหวกโวยวายได้หนวกหูตามประสาเด็กห้อง B ที่ถ้าไม่เรียนเก่งสุดโต่งก็เริงร่าเล่นสุดโต่งจนครูสายชั้นทุกคนแทบเอือมระอา

 

ยิ่งเวลาถ้ามีหัวโจกอย่าง ' ชเวซึงชอล ' แล้วนั้น โลกของห้อง B แทบจะกลายเป็นโลกมหาสนุกในโรงเรียนเลยทีเดียว ...

 

 

ไม่กี่วินาทีต่อมาคนที่ถูกกล่าวถึงเมื่อไม่กี่วินาทีอย่าง ' ชเวซึงชอล ' เจ้าของร่างสูงโปร่งประมาณร้อยแปดสิบกว่า ก้าวเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับใบหน้าที่หล่อเหลาสะดุดตาอยู่เสมอสำหรับสาวๆทั้งในห้องเรียนและระดับชั้น จนเก็บอาการตื่นตูมตามประสาผู้หญิงเจอผู้ชายหล่อไม่มิด ส่วนฝั่งผู้ชายเมื่อได้เห็นร่างโปร่งเดินเข้ามาก็ได้แต่ยิ้มแหยๆเหมือนมีอะไรปกปิดจนพ่อคนเข้ามาใหม่ต้องขมวดคิ้วแล้วเดินไปยังโต๊ะเรียนตัวเอง ก็พบว่า ..

 

 

 

' นายมันกากที่สุดให้ตายสิ่ กาก กาก กาก กาก ! '

' ชเว ซึงชอล กากสุดโต่งเลย แบร่ :p '

' ชเว ซึงชอลไม่เอาไหนที่สุด !!! '

 

 

และโพสท์อิทที่เขียนข้อความอื่นๆอีกมากมายบนโต๊ะเรียนของเขา .....

 

เนื่องด้วยกระดาษโพสท์อิทหลายๆแผ่นที่แปะบนโต๊ะจนแทบไม่เห็นตัวโต๊ะจริงๆว่าเป็นสีเทานั้น ทำให้เขาสังเกตเห็นได้ว่า ลายมือกระดาษทุกแผ่นเป็นลายมือเดียวกันหมด แถมยังเป็นลายมือเรียบร้อยมากๆเสียจนรู้สึกคุ้นตามาก ซึงชอลขมวดคิ้วจิ๊ปากเสียงดังพร้อมเงยหน้ามองด้วยสายตาขวางน่ากลัวที่สามารถทำให้คนทั้งห้องขนลุก ปวดท้องปั่นป่วน อดไม่ไหวแล้วจนอยากเข้าห้องน้ำ และอาการแย่ๆอีกมากมายได้ในทันทีที่สบตาเข้า

 

 

 

" ใครมันมาทำบนโต๊ะกูวะ ' ฮันโซล ' ? " ซึงชอลยืนสะกิดถามเพื่อนซี้ของตัวเองที่ฟุบหน้างีบหลับอยู่ให้ตื่นขึ้นมาตอบคำถามที่ถามไป

 

" คง ' คนเดิม ' มั้ง ? ลองถามไอ่ซึงกวานดูดิ่ มันน่าจะรู้ กูไม่เรื่องหรอก "

 

 

 

' ชเวฮันโซล ' เงยหน้าตอบคำถามคุณเพื่อนซี้จบก็ฟุบหน้านอนต่อไปอย่างกับว่าไม่ได้หลับมาสามวันสามคืนเสียออย่างนั้น

 

 

... ' คนเดิม ' งั้นเหรอ ...

หึ ...

 

 

 

ห้องเรียนชั้นปีที่สาม ห้อง A

 

 

 

ปัง !!!!!!

 

           

 

" เห้ย ! "

 

เสียงตบโต๊ะเรียนดังลั่นห้องสร้างความตกใจให้แก่เพื่อนๆทุกคนในห้องที่กำลังตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือสมกับเป็นนักเรียนดีเด่นที่จะเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย S เสียจริงๆ ครั้นเพื่อนๆในห้องจะเอ่ยปากด่าโวยวายว่าเสียมารยาทก็ด่าไม่ออกเมื่อเงยหน้ามามอง พบว่าแขกผู้มาเยือนห้องเด็กเรียนอย่างเสียงดังไม่ใช่ใครที่ไหน

 

 

 

ก็พ่อหัวโจกโลกมหาสนุกของห้อง B อย่าง ชเวซึงชอล นั่นเอง

 

 

นั่นยิ่งกลับทำให้เพื่อนๆในห้องก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างจริงจังยิ่งกว่าไปแข่งโอลิมปิก ส่วนเจ้าของโต๊ะที่โดนตบก็เงยหน้าขึ้นมาจากการฟุบหน้าหลับสบตากับผู้ก่อกวนเวลาการนอนหลับพักผ่อน

 

" หึ ชนะแค่เกมเดียวนี่เอาใหญ่เลยนะ ' โดยุน ' " เจ้าของใบหน้าหวานน่ารักอย่าง ' จางโดยุน ' เงยหน้าสบตาซึงชอลแล้วยกยิ้มกว้างอย่างผู้มีชัยชนะ ยิ่งทำให้คิ้วของคนตัวสูงกระตุกถึงสองครั้งซ้อน

 

" ก็หรือว่ามันไม่จริงล่ะ เซียนเกมอย่างชเวซึงชอลแพ้ให้กับฉันน่ะ "

 

" รอบนั้นฉันอ่อนในนายหรอก อย่ามาดีใจไป "

 

" นั่นอ่อนให้เหรอเนี่ย ฉันก็เพิ่งรู้ แข่งกันมาสามปีนี่ครั้งแรกนะเนี่ยที่นายอ่อนให้ได้ กากกกกกก มากแบบนั้นอ่ะ " โดยุนยักไหล่ไม่สนใจอากัปกิริยาที่เริ่มโมโหปรี๊ดแตกของซึงชอล

 

" หึ .. งั้นรอบนี้มาแข่งกันไหมล่ะ ? " คนแพ้ในเกมที่แล้วแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจให้กับผู้ชนะจอมแสบที่นั่งยิ้มร่าให้เขา

 

" เอาเกมอะไรล่ะครับคุณชเวซึงชอล ? ฮ่าๆๆๆๆๆๆ "

           

           

           

" Hand Push Over ซักสามตาเป็นไงล่ะ คุณจางโดยุน ... รอบนี้กระผมไม่ออมมือให้แบบเกมคราวก่อนนะครับ "

 

 

 

 

 

เสียงโหวกเหวกโวยวายตามประสาเด็กผู้ชายดังขึ้นบริเวณห้องชมรมเทควันโด ชมรมที่มีเซียนเกมอย่างซึงชอลเป็นประธานชมรม นักเรียนชายหญิงทั้งระดับชั้นยอมโดดคาบเรียนกิจกรรมเพื่อมาดูการแข่งเล่นเกมที่เหมือนเด็กอนุบาลแข่งกัน ทั้งๆที่เหมือนเด็กอนุบาลทะเลาะกันแล้วมาท้าแข่งกัน แต่ทุกคนก็ยอมสละมาดูเพราะผู้ท้าแข่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

 

 

ถ้าไม่ใช่ ซึงชอลและโดยุน ...

 

 

 

ทั้งสองคนยืนอยู่กลางห้องและถูกรายล้อมไปด้วยเพื่อนๆในชั้นเรียนที่ยืนมุงรอดูการท้าแข่งกันอย่างใจจดใจจ่อ

ผู้หญิงบางคนก็ยกมือถือขึ้นมาเตรียมถ่ายคลิปลงโซเชียลแคมบ้าง ลงที่อื่นบ้าง แชร์ให้เพื่อนต่างโรงเรียนดูบ้างส่วนพวกผู้ชาย ส่วนหนึ่งก็ยืนดูและเชียร์อย่างเอามันสุดโต่ง ส่วนเล็กๆก็เริ่มใช้เพื่อนทำมาหากินโดยการเก็บพนันเล็กๆน้อยๆ โดยที่เจ้ามือก็คือ ซึงกวาน และ ' ควอนซูนยอง ' สองเพื่อนซี้เอ็นเตอร์เทนเนอร์ประจำชั้น ถ้าลองขาดสองคนนี้ไปในงานไหนๆก็ตาม งานนั้นก็จะดูกร่อยไปเสียหมด จึงทำให้สองคนนี้ต้องมาเป็นพิธีกรดำเนินการท้าแข่งที่มีแทบทุกๆสองหรือสามวันแล้วแต่ความพึงพอใจของซึงชอลเอง

 

 

 

" เอาล่ะครับพี่น้องครับบบบบบบบบบบบ~ วันนี้ .... เรามาทำอะไรกันตรงนี้เนี่ย หา ? " ซึงกวานถามซูนยองที่หันหน้ามาพอดี

 

"เอ้า ก็มาดูเด็กอนุบาลท้าตีกันยังไงล่ะโธ่ แค่นี้ก็จำไม่ได้"

 

" ย๊า ! ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะเว่ย !!! " ซึงชอลโวยวายออกมาเมื่อโดนสองเอ็นเตอร์เทนเนอร์แซวต่อหน้าเพื่อนๆในชั้น

 

" ไม่เหมือนก็เหมือนเหมือนนั่นแหละโธ่ " โดยุนส่ายหัวไปมาราวกับว่าสองเอ็นเตอร์เทนเนอร์นั้นไม่ได้ด่าตัวเอง ทั้งๆที่มันไม่ใช่ พวกเขากำลังแซวทั้งสองคนอยู่  ส่วนคนตัวสูงมองคนตัวเล็กกว่าไม่กี่เซนต์อย่างเอาเรื่อง

 

" เอ้าๆๆ จะเริ่มรึยังล่ะ พร้อมไหมๆๆ ? " ซึงกวานรีบยุติการก่อสงครามเล็กๆลงโดยการเอ่ยถามความพร้อมทั้งสองฝ่าย

 

" พร้อม ! / กูพร้อมเป็นชาติละ มึงน่ะช้าเอง "

 

โดยุนตอบด้วยความมั่นใจ ส่วนซึงชอลกลับกอดอกตอบกวนประสาทเจ้าพิธีกรตัวแสบจนซูนยองอยากจะเอาหัวพ่อคนกวนประสาทนี่โขกติดพื้นเสียเหลือเกิน กวนประสาทดีนัก ทั้งสองคนยืนประจำที่โดยยืนห่างกันไม่มากและไม่น้อยเกินไป ฝ่ามือที่ขนาดไม่ต่างกันมากนั้นชูออกไปหาอีกฝ่าย ใบหน้าของทั้งสองเริ่มยักคิ้วแสยะยิ้มใส่อีกฝ่ายเหมือนเป็นการข่มศัตรูให้กลัวเสียอย่างนั้น

 

" สามตาจบเกมนะ งั้นก็ ... เริ่มได้ ! "

 

ฝ่ามือใหญ่และฝ่ามือเล็กปะทะกันฉาดใหญ่ เสียงเชียร์จากรอบข้างก็ดังขึ้นเรื่อยๆปะปนกับเสียงกรี๊ดเล็กๆจากพวกผู้หญิง

ฝ่ามือปะทะกันไปมาร่างเล็กกลับโงนเงนเสียจังหวะเล็กน้อยก่อนจะกลับมาทรงตัวได้อีกครั้ง พร้อมยื่นมือหมายจะไปผลักไหล่กว้างของคนตัวสูงกว่า ทว่าคนกำลังถูกผลักก็หมายตาว่าจะไปผลักหน้าท้องแบนของคนตัวเล็กกว่าจึงทำให้ทั้งสองผลักคลาดกัน

โดยุนและซึงชอลพยายามทรงตัวในท่าของตัวเองให้ขึ้นมายืนเป็นปกติ คนตัวสูงเผลอเงยหน้ามองอีกฝ่าย ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนต์เท่านั้นแต่กลับทำให้การเต้นของหัวใจทั้งสองผิดปกติไป ทั้งคู่ยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว

ใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่ออ่อนๆ ริมฝีปากถูกเม้มแน่น ดวงตาคมจ้องเข้าไปในแววตากลมโตนั้นไม่วางตาจนพวกผู้หญิงที่เห็นบางคนก็กรี๊ดกร๊าด บางคนก็โหยหวน สุดท้ายเสียงเพื่อนๆรอบห้องนับหนึ่งถึงสามช้าๆ จนได้ยินเสียงนกหวีดดังจากซึงกวาน ทั้งสองก็ทรงตัวยืนประจำที่เหมือนก่อนเริ่มเกม

 

 

 

" อ่ะแฮ่มๆๆ ... รอบแรกเสมอกันนะ "

 

" อ่อนให้อีกรึไงกัน ? " โดยุนเอ่ยถาม อีกฝ่ายได้แต่ยกยิ้มบางๆ

 

" อ่อนให้ก็ไม่ใช่ชเวซึงชอลน่ะสิ่ " ซึงชอลยักคิ้วให้ก่อนจะยืนประจำที่เตรียมตัวเล่นต่อ

 

" โอเคเรามาต่อกันที่รอบสองนะ !! ... เริ่มได้ !! "

 

 

 

ฝ่ามือทั้งสองคนปะทะกันอีกครั้ง เสียงเชียร์ก็ยังดังไม่ลดหย่อนลงไปจากเดิม แต่กลับดังขึ้นอีกๆจนมีคนต้องรีบไปปิดประตูห้องชมรมทันที คราวนี้โดยุนเตรียมจะผลักอย่างแรง แต่อีกฝ่ายกลับหลบทันทำให้ตัวเองต้องรีบทรงตัวให้เป็นปกติ แต่เกือบทรงตัวไม่ได้ดีเหมือนเดิมเมื่อคนตัวสูงที่เพิ่งหลบไปรีบเอนตัวเข้ามาใกล้พร้อมยักคิ้วยิ้มทะเล้นใส่จนอีกฝ่ายต้องเอนหลังไปอย่างช่วยไม่ได้

แต่แล้วคนโดนแกล้งก็กลับมาทรงตัวได้อีกครั้ง เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น ฝ่ามือใหญ่ของซึงชอลผลักไปที่ไหล่บางนั้นเต็มๆแรงจนเจ้าของล้มลงไปกองกับพื้นก่อนจะลูบไหล่ที่ถูกผลักแรงๆเพียงไม่เท่าไหร่ เสียงนกหวีดสิ้นสุดเกมก็ดังขึ้นมา

 

 

 

" รองสอง ซึงชอลชนะ 1-0 !! " ซึงกวานประกาศคะแนนในรอบสองให้ทุกคนในห้องได้ทราบ ซึงชอลยื่นมือให้โดยุนจับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืนประจำที่อีกครั้ง

 

" เย้ !!!! / อะไรวะเนี่ยรอบที่แล้วยังแพ้อ่ะแม่ง " เสียงคนสองฝ่ายทั้งฝ่ายที่พนันว่าซึงชอลจะชนะและฝ่ายที่พนันว่าโดยุนจะชนะอีกครั้งเริ่มจะถกเถียงกันดังขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มจะมีการชกต่อยกันเสียแล้ว ...

 

 

 

" โว้ย ! จะหุบปากแล้วดูแข่งรอบสุดท้ายได้ยัง ? ถ้ามึงจะตีกันเชิญไปตีข้างนอก กูรำคาญ ! "

 

 

 

แต่แล้วก็เงียบลงด้วยเสียงตวาดของ ' คิมมินกยู ' ผู้ไม่ชอบเสียงโหวกเหวกโวยวายแต่ก็ต้องจำใจมาดูเพราะ ' จอนวอนอู ' อยากมาดูโดยุนแข่ง มินกยูขมวดคิ้วทำหน้าแสดงให้เห็นว่าเริ่มรำคาญมากขึ้นเรื่อยๆจนวอนอูต้องพยายามลูบหลังปลอบอีกคนให้ใจเย็นลง

 

 

... นี่ถ้าวอนอูไม่บังคับให้มาให้ตายเขาก็คงไม่มาหรอก รบกวนเวลานอนชะมัด ...

 

 

 

" รอบสุดท้ายแล้วนะทุกคน จะตัดสินแล้วว่าเกมนี้ชัยชนะจะเป็นของชเวซึงชอลเซียนเกมทุกชนิด หรือ จางโดยุน ผู้พลิกล็อปประวัติศาสตร์ ?! "

 

" เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ / โอ้ววววววววววววววววว " เสียงนักเรียนชายหญิงดังไปทั่วห้องสร้างความฮึกเหิมให้กับคนทั้งห้องได้เป็นอย่างดี รวมถึงผู้แข่งทั้งสองคนด้วย

 

" รอบสุดท้าย ... เริ่มได้ !!! " เสียงนกหวีดดังลั่นห้องเป็นสัญญาณให้เริ่มเกมสุดท้ายทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอดูว่าใครจะชนะและจะชนะพนันหรือไม่ ?

 

 

 

ฝ่ามือทั้งสองปะทะกันไปมาอย่างรวดเร็ว บ้างโดยุนก็หลบเมื่อซึงชอลหมายจะผลักให้ลม แต่เมื่อพลาด อีกฝ่ายก็ทรงตัวให้เป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว พอเป็นทีของโดยุนได้ผลัก ซึงชอลกลับหลบอีกฝ่ายได้อย่างสบายๆพร้อมเต้นส่ายเอวไปมาเพื่อยั่วโมโหอีกคน

โดยุนกำลังถกแขนเสื้อขึ้นก่อนจะผลักอย่างสุดแรงเพื่อที่จะจบเกม ซึงชอลกลับเอนตัวหลบฝ่ามือเล็กอย่างชำนาญ แต่ทว่ารอบนี้โดยุนกลับทรงตัวไม่ได้เป็นเพราะรอบที่แล้วเขาผลักอีกฝ่ายจนเต็มแรงทำให้ข้อเท้าอีกฝ่ายเคล็ด เจ้าตัวก็ไม่แสดงอาการออกมาให้เห็นว่าเจ็บปวดอะไร ทำให้เท้าขวาที่พยายามทรงตัวแทนเท้าซ้ายที่เจ็บนั้น กลับเลื่อนไปข้างหน้าเล็กน้อย

เสียงนกหวีดดังขึ้นลั่นห้องพร้อมเสียเฮลั่นยกใหญ่ ก่อนที่โดยุนจะลื่นล้มลงไปโดยมีซึงชอลที่รีบประคองตัวอีกคนจนล้มลงไปก่อนและโดยุนก็ล้มทับบนตัวของอีกฝ่ายเต็มๆภายในห้องกลับเงียบสงัดเมื่อเจอฉากโรแมนติกแบบไม่ได้ตั้งใจก่อนที่เสียงผิวปากแซวจาก ' อีชาน ' จะดังขึ้น ตามด้วยเสียวโห่แซวทั้งสองคนก็เริ่มดังขึ้นไปอีก ทำให้คนที่บาดเจ็บหน้าแดงก่ำรีบดันคนตัวสูงกว่าออกจากตัวแล้วรีบลุกขึ้นเดินกระเผกไวๆออกไปจากห้องชมรมทันที จนพ้นจากเสียงแซวไป

ซึงกวานประกาศผลการแข่งขันว่าซึงชอลเป็นผู้ชนะ ทุกคนกลับดีใจกันยกใหญ่แม้กระทั่งคนที่พนันว่าโดยุนจะชนะด้วย เพราะโดนแอคแทคฉากโรแมนติกเมื่อสักครู่บังตาอยู่ แต่เมื่อประกาศผลเสร็จเจ้าของชัยชนะกลับไม่ได้อยู่รับคำแสดงความยินดีจากเพื่อนๆทุกคนเหมือนทุกครั้ง แต่รีบหยิบเสื้อนอกของโรงเรียนที่โดยุนทิ้งไว้และตัวเองติดมือแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที ทำให้ทั้งห้องเงียบลงด้วยความงุนงง

 

 

 

 

 

" โดยุนรอด้วย ! " ซึงชอลตะโกนเรียกคนตัวเล็กที่ตอนนี้สะพายกระเป๋านักเรียนเดินออกไปจากรั้วโรงเรียนอย่างรีบเร่งทั้งๆที่ขาก็เจ็บอยู่

 

" ... "

           

" โดยุน ! จางโดยุน รอฉันด้วย ! " ร่างสูงวิ่งตามคนตัวเล็กที่เดินจ้ำอ้าวจนตามทัน คว้าข้อมือเล็กไว้ทำให้คนตัวเล็กเงยหน้ามอง

 

 

 

ซึงชอลต้องหยุดนิ่งเมื่ออยู่ๆก็เห็นดวงตากลมโตนั้นระรื่นไปด้วยหยดน้ำตาที่กำลังคลอหน่วยอยู่ โดยุนพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากพันธนาการของมือหนาอีกฝ่าย แต่ทว่ามือหนานั้นยังคงจับข้อมือเล็กแน่น ก่อนจะพาอีกคนไปในซอยหนึ่งที่เป็นทางผ่านที่ 'พวกเขา' ใช้เดินทางกลับบ้าน ซึ่งตอนนี้ยังไม่ค่อยมีนักเรียนในโรงเรียนเดินผ่านไปมาเพราะว่าพวกเขาทั้งสองคนออกมาจากโรงเรียนก่อนเวลาเลิกเรียนเสียอีก

 

" โดยุนอ่า ... " คนตัวสูงกว่ารวบตัวอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอดพร้อมกระชับอ้อมกอดอีกฝ่ายแน่น เมื่อคนตัวเล็กกว่าถูกดึงไปอยู่ในอ้อมกอด

 

" โดยุนอ่า ฉันขอโทษ ... อย่าร้องไห้เลยนะๆๆๆ " ซึงชอลกอดปลอบอีกคนพลางลูบหลังอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งอยู่

 

" โดยุน ... "

 

" นายรุนแรงเกินไปแล้วนะ ให้ตายสิ่ ! " คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าต่อว่าอีกฝ่ายด้วยความโมโหจัดบวกทั้งหงุดหงิดเพราะเจ็บข้อเท้าอีกด้วย

 

" ฉันขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ " มือหนาวางบนบ่าเล็กก่อนจะโน้มหน้าไปหาซึ่งอีกฝ่ายเบือนหน้าหนีอย่างงอนๆ

 

" นายทำให้ฉันเจ็บเท้า ไม่พอ นายทำให้ฉันเจ็บตัวสองครั้งซ้อน ชเวซึงชอล ! "

 

" เอ้า ก็นั่นมันเกมนี่นา  "

 

" ก็ทีคราวที่แล้วนายยังเล่นเบาๆเลยนะ แล้วนี่อะไร ? " โดยุนมองอีกคนตาขวาง

 

 

 

.. แน่นอนสิ่ แพ้แค่นี้แก้แค้นกันแรงไปรึเปล่า เจ็บตัวเลยนะบอกตรงๆ ...

           

           

           

" ก็ตอนนั้นนายบอกเองนี่ว่าอยากชนะบ้าง ฉันก็ออมมือให้นายชนะแล้วไง นายบอกเองนะว่าแค่ครั้งเดียวน่ะ " ซึงชอลแย้งโดยุนทันที ก่อนจะเริ่มหงุดหงิดใจเมื่อโดยุนเริ่มทำนิสัยเสียที่ซึงชอลไม่ชอบเวลาอีกฝ่ายทำก็คือ

 

 

 

... การกัดริมฝีปาก ...

 

 

 

" บอกว่าอย่ากัดปาก เดี๋ยวปากช้ำ อยากโดนจูบรึไง ? " เรียวนิ้วเอื้อมไปคลึงริมฝีปากบางให้ผละออกจากฟันที่กำลังกัดจนเกือบช้ำ คนโดนกระทำก็ได้แต่ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อนั้น จนลืมไปแล้วว่าเขาโกรธคนตัวโตอยู่

 

" ฉันขอโทษนะโดยุน วันหลังจะไม่รุนแรงกับนายอีก เดี๋ยวให้ขี่หลังกลับบ้านเป็นการไถ่โทษเลยโอเคป่ะ ? " ซึงชอลยิ้มกว้างพร้อมแนะนำข้อเสนอให้อีกคนซึ่งก็อีกฝ่ายก็ต้องจำใจรับมันเพราะตอนนี้ข้อเท้าก็เริ่มบาดเจ็บหนักขึ้นไปอีก

 

" อือ " ตอบตกลงพร้อมพยักหน้าเบาๆ เพียงไม่ทันจะตอบตกลงเสร็จ ซึงชอลย่อตัวลงเพื่อให้อีกคนขึ้นขี่หลังพลางกวักมือเรียกให้ขึ้นมา

 

 

 

โดยุนเห็นแล้วก็ต้องกระเผกขาเดินอ้อมไปที่หลังอีกฝ่ายก่อนจะแนบตัวไปกับแผ่นหลังกว้างและขี่หลังอีกฝ่ายในที่สุด ซึงชอลเห็นกิริยาน่ารักของอีกฝ่ายก็ได้แต่จุดยิ้มที่มุมปาก เดินไปไม่ถึงไหนก็ต้องหยุดยืนนิ่งเมื่อคนตัวเล็กยื่นหน้าเข้าไปใกล้พร้อมประทับริมฝีปากจุ๊บที่แก้มอีกคนเบาๆ แล้วรีบก้มหน้าก้มตาซ่อนใบหน้าลงกับบ่ากว้างนั้นทันที ซึงชอลที่ได้รับการกระทำที่น่ารักนั้นได้แต่หัวเราะเบาๆก่อนจะรีบเดินทางกลับบ้านพร้อมคนตัวเล็กบนหลังที่ซุกซ่อนหน้าที่บ่าของเขาทันที

 

 

 

" อย่าทำตัวน่ารัก เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ได้นอนหรอก โดยุน "

           

" นายมันบ้าไปแล้วซึงชอล ! "

 

 

 

 

 

 

 

 

END. (?)

 

 

 

 

ณ ห้องชมรมเทควันโด

           

           

           

" กูว่างานนี้มันต้องมีซัมติงอ่ะมึงว่าป่ะ " ซูนยองกระซิบ

           

" เออกูก็ว่าอ่ะ ... " ซึงกวานพยักหน้าก่อนจะตะโกนลั่นห้องจนเพื่อนๆหันมาสนใจและวิ่งมามุงกันส่งเสียงดังโหวกเหวกอีกครั้ง

 

 

 

" มีใครอยากพนันบ้างว่า 'ซึงชอลกับโดยุนมันมีซัมติงกันจริงป่ะ !' ใครอยากพนันก็เข้ามาเดิมพันเลยนะ ฮ่าๆๆๆ "

 

 

 

 

 

 

 

 

END.

 


- 160423 -

สวัสดีอย่างเป็นทางการค่ะ

ใครคิดถึงฟิคที่เราแต่งเอาไว้ในบอร์ดฟิคเมื่อหลายปี ตอนนี้เราเอามาลงในเด็กดีแล้วนาจา

เราแก้แค่จัดหน้าฟิคให้ดีกว่าครั้งแรกที่แต่ง 

ภาษาอาจกากกิ๊กก๊อกไม่ใช่สไตล์ที่เราแต่ง แต่กว่าเราจะแต่งเรื่องอื่นๆได้ดี เราแต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกแหละ

เซบทีนแฟนบางคนที่เพิ่งชอบใหม่ๆอาจจะไม่รู้จักโดยุนว่าเขาเป็นใคร

จางโดยุนคือเทรนนี่ที่เคยจะได้เป็นเซเว่นทีนแต่ก็ .. พูดแล้วเศร้า ไม่พูดแล้ว T w T

เอาเป็นว่าขอขอบคุณที่เสียเวลาเข้ามาอ่านด้วยน้า อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันหน่อยนะฮึก

ติดตามและให้กำลังใจกันได้เสมอ ทั้งทางคอมเม้นต์ แฮชแท็ก(ที่แปะไว้หน้าหลัก) หรือว่าจะเมนชั่นมาคุยก็ได้น้า ; w ;

 

 

เจอกันตอนถัดไป สวัสดีค่ะ ! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #163 wellxwhale (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:18
    กิ๊ววววววว นุพนันด้วยยยย ฮือออออ คู่นี้มันคู่ในตำนาน;-; โอ๊ย ชั่ย คิดถึงโดยุน แต่แบบ โอ๊ย โคตรเขินน ใจบางทากตอนซึงชอลเดินมา คือชุ้นแบบ //ถือป้ายเชีร์ซึงยุน
    #163
    0
  2. #47 สาวน้อยเวทย์มนต์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 19:07
    คิดถึงโดยุนจัง
    #47
    0
  3. #22 เด็กดาวออนบังทัน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 23:30
    คิดถึงโดยุน..T^T
    #22
    0