(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 9 : - CHAPTER 9 : TRUE OR DARE 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ม.ค. 58

 








- CHAPTER 9 : TRUE OR DARE

 

 

 

... หากแอลกอฮอล์คือเครื่องดื่มแห่งความสัตย์จริง คุณก็ควรจะพูดความจริงออกมาเสียที ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ภายในบ้านหลังใหญ่ของแจบอมและมาร์คในเวลานี้เหลือเพียงสองพี่น้องอิมแจบอมกับมาร์คต้วน อีซึงฮุน แจ็คสันหวัง ปาร์คจินยอง และชเวยองแจที่กำลังนั่งล้อมกันเป็นวงกลมกลางห้องนั่งเล่นโดยมีกระป๋องเบียร์กว่ายี่สิบกระป๋องวางเกลื่อนกลาดอยู่ตรงกลางวงพร้อมกับไม้เบสบอลที่ยืมของมาร์คมาใช้ประกอบการเล่นเกม

 

 

 

 

 

อ่ะใครจะหมุนก่อน ?แจ็คสันเริ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกคนอยู่ในความพร้อมแล้ว

 

ผมเองแจบอมยกมือขึ้นมาทันทีพลางเหลือบมองร่างของพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆกายกำลังนั่งเงียบอยู่

 

อ่ะหมุนเลย หัวไม้เบสบอลอยู่ที่ใครคนนั้นถามนะ แล้วก็คนหมุนก็ .. ใครอยากหมุนก็มาหมุน นั่นแหละแจ็คสันบอกวิธีการเล่นแบบรวบรัดให้รุ่นน้องก่อนจะนั่งเท้าแขนไปด้านหลังรอดูผลงานการเล่น

 

 

 

 

 

มือหนาเอื้อมไปหยิบไม้เบสบอลมาไว้ตรงกลางวงก่อนะเอี้ยวตัวขึ้นไปหมุนด้วยความแรงเต็มที่พร้อมกับนั่งลงตำแหน่งเดิมเพื่อรอผลลัพธ์ที่กำลังหมุนหาผู้โชคดีที่จะตอบคำถามที่กำลังจะถาม ร่างสูงภาวนาอยู่ในใจว่าขอให้ผู้โชคดีคือคนข้างกาย ร่างบอบางเจ้าของกลุ่มผมสีเทาควันบุหรี่ที่กำลังนั่งวิตกกังวลอยู่ หากแต่ไม่ได้สนใจร่างเล็กเจ้าของกลุ่มผมสีบลอนด์ที่นั่งกอดแขนอีกด้านเลย และไม้เบสบอลก็หมุนช้าลงเมื่อถึงจุดสูงสุด ช้าลง ช้าลง และหยุดอยู่ตรงหน้า ...

 

 

 

ปาร์คจินยอง ...

 

ชิท ! ….

 

 

 

อะไรมึงแจบอม ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงวะ ไม่อยากถามกูรึไง ?จินยองมองหน้าเพื่อนสนิทที่แสดงสีหน้าเหมือนถูกขัดจังหวะขัดอารมณ์มากก่อนจะเงื้อมือเหมือนจะต่อยหน้าเพื่อนสนิทหากแต่ก็ต้องเอาลงเมื่อแจบอมโบกมือปฏิเสธไปอย่างขอไปที

 

เปล่าๆ ถามมึงก็ได้

 

อย่านึกว่ากูไม่รู้นะว่ามึงอยากถามใครอ่ะ กูรู้กูเห็นทุกอย่าง

 

สรุปจะยังต้องการให้กูถามมึงอยู่ไหม ปาร์คจินยอง ?แจบอมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่อเพื่อนของเขาดันมาพูดรู้ทันเขาเช่นนั้น

 

อ่ะถามมาๆ กูรอตอบไม่ว่าเปล่า ร่างโปร่งก็นั่งหลังตรงยกมือกอดอกตัวเองรอฟังคำถามจากเพื่อน

 

หึ ... ตั้งแต่คบกับอาจารย์แจ็คสัน นายกับจารย์มีอะไรกันกี่ครั้งแล้วล่ะ ?เพียงแค่คำถามหลุดออกไปจากเรียวปากของผู้ถาม ใบหน้าเรียวกลับขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันที ทำเอาอาจารย์ผู้ถูกพาดพิงได้แต่ยิ้มไม่หุบเมื่อเห็นท่าทีน่ารักๆของคนรักที่นานๆทีจะได้เห็นมัน ต้องขอบคุณอิมแจบอมสิ่นะที่ทำให้เขาได้เห็นมุมมองด้านนี้

 

ย .. ย๊า !! เรื่องแบบนี้ใครจะบอกวะ ไอ่บ้า ! ”

 

ก็บอกไปสิ่จินยองอ่า ... ว่าเรามีอะไรกันกี่ครั้งน่ะ หืม ?

 

ม .. ไม่ต้องเลยนะ ทั้งคู่เลยแม่ง !!! เอาเบียร์มา !? ” จินยองปฏิเสธที่จะตอบคำถาม และเป็นแจบอมที่โยนกระป๋องเบียร์ให้อีกฝ่าย มือเรียวเปิดฝากระป๋องเบียร์อย่างชำนาญก่อนจะกระดกดื่มของเหลวกลิ่นฉุนสีเหลืองอำพันรวดเดียวหมดเสมือนว่าภายในกระป๋องนั้นบรรจุด้วยน้ำเปล่าเท่านั้น และการกระทำนี้ก็เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี ก่อนการเล่นเกมที่แท้จริงจะเริ่มดำเนินต่อ

 

อ่ะต่อมาใครจะหมุน

 

ผมขอหมุนแก้แค้น ! ” จินยองยกมือขึ้นพร้อมรับไม้เบสบอลจากคนรักไปหมุนสุดแรง และเมื่อไม้เบสบอลหยุดหมุน หัวไม้เบสบอลกลับชี้ไปที่คนเขาไม่คิดอยากถามคำถามอะไร แค่อยากจะพูดคุยก็คงไม่อยาก

 

 

 

ชเวยองแจ ...

 

 

 

ฉันจะถามๆให้มันจบๆนะ ขี้เกียจจะพูดมาก

 

เหอะ นึกว่าผมอยากตอบคำถามพี่มากนักรึไง ?ยองแจสะบัดหน้าหนีคนที่นั่งอยู่ข้างๆจึงไม่ได้เห็นท่าที่จินยองกระทำต่อยองแจ เพราะปาร์คจินยองกำลังทำท่าเบะปากพูดเหมือนจะนินทาล้อเลียน แต่ก็ทำเพียงครู่เดียวเท่านั้น

 

ตอนที่แจบอมไม่อยู่ ฉันเห็นนายไปเดินควงกับคนอื่น มันเรื่องจริงรึเปล่า ?คำถามที่สองมาเหมือนหมัดฮุกท้องอย่างจัง ใบหน้าของยองแจถอดสีแต่ก็รีบปรับสภาพให้เป็นปกติ และสุดท้ายก็เลี่ยงที่จะตอบโดยมือเล็กรีบคว้ากระป๋องเบียร์มาดื่มรวดเดียวเป็นรายที่สอง

 

เอ้าๆ เกมกำลังสนุกได้ที่ ใครจะหมุนต่อ

 

ฉันอีซึงฮุนยกมือขึ้นพร้อมรับไม้เบสบอลมาหมุนเต็มแรง และไม้เบสบอลก็ค่อยๆหยุดหมุนจนหัวไม้เบสบอลชี้ไปที่

 

 

 

ชเวยองแจ อีกครั้ง ...

 

 

 

อาจารย์ขอถามคุณหน่อย ..

 

เห้ยๆ เวลานี้ไม่ต้องมาอาจงอาจารย์แล้วซึงฮุน พูดผมคุณอะไรก็ว่าไปเหอะแม่งแจ็คสันเอ่ยขัดขึ้นมาเพราะเขารู้สึกว่าการวางตัวของซึงฮุนมันจะทำให้งานกร่อยเสียเปล่า

 

ผมอยากรู้ว่า คุณมั่นใจแค่ไหนว่า ... คุณรักแจบอมจริงๆ ? ” ซึงฮุนถามคำถามยิงประเด็นอีกครั้งหลังจากที่ได้ฟังคำถามของเด็กนักศึกษาจินยองแล้วรู้สึกเห็นถึงปฏิกิริยาของคนตอบ ใบหน้ากลมของชเวยองแจดูสะบัดเชิดเพื่อทำให้อีกฝ่ายที่ถามรับรู้ว่าตนมีความมั่นใจที่จะตอบคำถามแน่นอน

 

ผมรักพี่แจบอมจริงๆ รักมากด้วย

 

แต่พฤติกรรมแบบนั้นมันกำลังแสดงให้รู้ว่านายเกรงกลัวคู่กรณีอีกฝ่ายนะแจ็คสันหรี่ตามองเด็กหนุ่มผมบลอนด์ที่ตอนนี้กำลังแสดงท่าทีเลิกลั่กผิดแปลกไป แต่ก็นั่นแหละ ทุกพฤติกรรมมักอยู่ในสายตาของอาจารย์รายวิชาจิตวิทยาอย่างแจ็คสันหวังอยู่แล้ว

 

ล .. แล้วไงล่ะ ! ”

 

ก็ไม่แล้วไงงง ว้า .. เบียร์หมดไปแค่สองกระป๋องเองนะ

 

 

 

 

 

แจ็คสันมองกระป๋องเบียร์ที่หมดไปเพียงแค่กระป๋องเดียวเท่านั้นก่อนจะยืนไม้เบสบอลไปตรงกลางเพื่อถามว่าใครจะหมุนต่อ และเป็นมาร์คที่จะเป็นคนที่หมุนต่อ มือเรียวหยิบไม้เบสบอลจากเพื่อนสนิท ก่อนจะหยิบมันมาหมุนเหมือนกับที่ทุกคนทำ จนเมื่อไม้เบสบอลหยุดหมุน ลมหายใจของร่างบางก็แทบหยุดกะทันหันเมื่อไม้เบสบอลดันไปหยุดที่ ...

 

 

 

อิมแจบอม น้องชายของเขา ...

 

 

ดวงตากลมสบตามองกับนัยน์ตาคมที่หันมามองอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ เขามองเห็นอยู่ภายในดวงตาคู่นั้นว่ามันสะท้อนเพียงแค่ใบหน้าของเขาเพียงคนเดียว ความรู้สึกแปลกๆมันกำลังก่อตัวขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่กำลังหักหลังสิ่งที่กำลังทำเพื่อความเหมาะสม นัยน์ตาคมที่จ้องมองมา ไม่มีแววตาที่ล้อเล่นหรือเคืองโกรธอะไร มีแค่สายตาที่ดูจริงจังเมื่อมองมา และนั่นก็ทำให้ใบหน้าน่ารักกลับขึ้นสีระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้และเขาก็มั่นใจที่จะถามคำถามที่อยู่ในใจออกไปโดยที่ทุกคนก็ต่างรอฟังคำถามที่จะหลุดออกมาจากปากของมาร์คต้วน

 

 

 

 

 

แจบอม .. ชอบพอกับยองแจจริงๆ .. อย่างที่ยองแจรู้สึกรึเปล่า ?

 

ถ้าผมบอกไปแล้วพี่จะเชื่อผมรึเปล่า ?

 

“ … ” มาร์คไม่ตอบ ได้แต่เสมองไปทางอื่นจนมือหนาอุ่นรั้งใบหน้าหวานให้มองมาทางตนพร้อมประคองใบหน้านั้นเอาไว้

 

“ … ไม่ ผมไม่ได้ชอบยองแจในแบบที่ยองแจชอบผม

 

พี่แจบอม ... หมายความว่ายังไง ? ฮึกกก .. พี่พูดอะไรออกมาน่ะ ! พี่โกหกเพราะไม่อยากกินเบียร์ใช่ไหม ?! ” ยองแจที่ได้ยินคำตอบก็ถึงกับหน้าเสีย มือเล็กคว้าท่อนแขนแกร่งพร้อมเขย่าไปมาแรงๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรและยังตอกย้ำในคำตอบให้หัวใจดวงเล็กๆต้องแตกสลายไป

 

 

 

 

 

พี่ไม่ชอบโกหก พี่พูดความจริงเสมอ ... พี่ไม่ได้ชอบยองแจ ชัดเจนนะ ?

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กระป๋องเบียร์จากยี่สิบกว่ากระป๋องเหลือเพียงแค่เจ็ดถึงแปดกระป๋องเท่านั้น เกมดำเนินมาเรื่อยๆจนสามารถน็อคเอ้าท์ชเวยองแจที่ร้องไห้โยเยหลังจากที่ได้ยินคำตอบจากปากของแจบอม เจ้าตัวหยิบเบียร์มาซดดื่มราวกับน้ำเปล่าและเมานอนสลบบนตักหนาของคนข้างกาย กับ ปาร์คจินยองที่โดนยิงคำถามเกี่ยวกับความรักระหว่างตนกับแจ็คสัน จนสุดท้ายจินยองก็เลือกดื่มอย่างเดียวเท่านั้นแล้วก็นอนซบหน้าลงกับตักหนาของคนรักไปอีกราย เหลือเพียงแค่แจ็คสัน อีซึงฮุนที่เริ่มเมาจนใกล้ล้มตัวนอนสลบตามๆกันไปและพี่น้องมาร์คกับแจบอมที่มีอาการแค่กรึ่มเมาเท่านั้น

 

 

 

 

 

แจบอมมม ... มึงคิดอะไรเกินเลย .. เอิ้กก ... กับพี่มึงใช่ไหมแจ็คสันเอ่ยถามเด็กหนุ่มทันทีที่ตนหมุนไม้เบสบอลแล้วหัวไม้ดันไปหยุดที่อิมแจบอม

 

“ … ”

 

ตอบดิ่ว้าาาาา ตอบบบบบ ! ”

 

แต่ผมกับพี่มาร์คเป็นพี่น้องกัน

 

 

 

 

 

เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนคู่กรณีอีกคนเผลอหันหน้ามองอย่างไม่ได้ตั้งใจ แจบอมกำลังจะทำให้มาร์คสับสน สับสนเสียทุกอย่าง ความคิดความอ่านตอนนี้ถึงกับรวนไปหมด มือเล็กเผลอหยิบกระป๋องเบียร์ที่ยังเหลืออยู่ยกขึ้นดื่มเข้าไปทั้งๆที่ยังไม่ใช่ตาของเขา ก้อนเนื้อภายในอกของเขามันทั้งบีบรัดจนเจ็บปวดและพองโตอย่างน่าใจหายในเวลาเดียวกัน น่าแปลกที่มันรู้สึกเจ็บปวดเพียงครึ่งเดียวทั้งๆที่มันควรจะเจ็บปวดมากกว่านี้เมื่อได้ยิน อาจจะเป็นเพราะคำตอบของแจบอมที่บอกกับยองแจไปเมื่อตาที่แล้วๆมาก็เป็นได้

 

 

... ใครก็ได้ ช่วยหยุดหัวใจที่เต้นเร็วจนน่าอายดวงนี้เสียทีเถอะ เขากลัวคนข้างตัวจะได้ยินมันชัดไปจริงๆ ...

 

 

 

 

 

กูไม่ได้ถามมมมม .. อึก ว่ามึงเป็นพี่น้องกับมาร์คไหมมม ... กูถามว่า .. เอิ้กกก มึงชอบมาร์คใช่ม้ายยยยยยยยยยย ?

 

... อืม

 

อ่าวววววว ต่อสิ่ต่อออออ ใครจะหมุนว้าาาาแจ็คสันที่เริ่มโงนเงนไปมาด้วยความมึนยื่นไม้เบสบอลไปถูกๆผิดๆ และเป็นแจบอมที่อาการเมามีเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่รับไม้เบสบอลมาหมุนเช่นเดิม และไม้เบสบอลก็หมุนไปหยุดที่ ...

 

 

 

อีซึงฮุน ...

 

 

 

ผมไม่อ้อมค้อมอะไรแล้วนะจารย์ ...แจบอมเอ่ยออกมาอย่างจริงจังเพราะคำถามนี้ ลูกผู้ชายจริงๆที่จะตอบมันอย่างมั่นใจ เขารอมานานที่จะได้ถามอีกฝ่ายที่เป็นถึงอาจารย์สอนวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ทั้งๆที่ตลอดการเล่นเกมมาเขาไม่เคยหมุนโดนอาจารย์คนนี้เลยสักครั้ง

 

อือออ ...

 

“ ‘จารย์กับพี่มาร์ครักกันจริงรึเปล่า ? ผมอยากรู้

 

 

 

 

 

และคำถามนี้ก็เรียกสติของคนถูกพาดพิงได้เป็นอย่างดี นัยน์ตากลมเบิกกว้างก่อนจะมองสลับไปมาระหว่างน้องชายของเขาและคนรักในนามของเขาที่นั่งอยู่ข้างๆกันโดยมีเขาคั่นอยู่ตรงกลาง มาร์คพยายามภาวนาอย่างเต็มที่ว่าอีซึงฮุนจะเลี่ยงตอบคำถามนี้หรือจะตอบว่าเป็นความจริงหรืออะไรก็ได้ที่ทำให้แจบอมตัดใจจากเขาไปเสีย แต่ทว่าอีซึงฮุนผู้ไม่ได้สติก็ไม่อยากที่จะแตะเบียร์อีกกระป๋อง เพราะเขาเองมีสอนตอนเช้า และนี่ก็ดึกมากแล้ว การที่จะเลี่ยงเบียร์กระป๋องไปอีกหนึ่งกระป๋องนั้นมันน่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า

 

 

 

 

 

ผมน่ะ .. อึกกก ... รักมาร์คนะะ อืออออ ..

 

“ … ”

 

แต่มาร์คน่ะน้าาาา ... ไม่ได้รักโผมมมมมมม ... มาร์คอ่ะ ... รักกกก ..

 

“ !!! ”

 

รักใคร ? ... พี่อย่าคิดจะปิดปากอาจารย์ซึงฮุนเด็ดขาดถ้าผมยังฟังคำตอบไม่จบ ! ” แจบอมรีบบอกพี่ชายตัวบางของตนที่กำลังจะยื่นมือไปปิดเรียวปากอาจารย์ที่นั่งอยู่ข้างๆพลางคว้าจับมือเรียวข้างนั้นเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายขัดขวางการฟังคำตอบของเขา

 

...ร่างบางได้แต่เสมองไปทางอื่น ถ้าหากมันจะปิดบังต่อไปไมได้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาก็ควรปล่อยเลยตามเลยแบบนี้สิ่นะ

 

มาร์คเขาร้ากกก  .. นายยยย ... นายงายยยยยยยย ... อิมแจบอมมมมมมม อึกกก ทำไม .. ทำไมวะ .. ทำไมไม่เป็นฉันบ้างว้าาาาา

 

 

 

 

 

และร่างสูงโปร่งที่เปิดเผยความจริงออกมาก็โงนเงนหงายหลังไปนอนทับร่างหนาของแจ็คสันที่เพิ่งสลบเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อสักครู่ กลายเป็นว่าห้องนั่งเล่นที่มีแต่เสียงคนขี้เมากลายเป็นห้องที่เงียบสงบ เหลือเพียงแค่สองพี่น้องที่นั่งอยู่ข้างๆกัน กวาดสายตามองซากคนเมาไปทั่วห้อง ก่อนที่ร่างบางจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นเพื่อเก็บกวาดทำความสะอาดห้องนั่งเล่นที่ดูสกปรกมากจากเมื่อตอนเย็นยังสะอาดเรียบร้อยดี ทว่ามือหนาของแจบอมกลับรั้งเอาไว้ ดวงตากลมก้มมองใบหน้าหล่อที่เงยหน้ามองมาทางเขาและเบือนใบหน้าหนีสายตาคมนั้น

 

 

 

 

 

ที่อาจารย์ซึงฮุนพูดมันคือเรื่องจริงรึเปล่า ?

 

... ปล่อยมือพี่ แจบอม

 

หากแอลกอฮอล์คือเครื่องดื่มแห่งความสัตย์จริง พี่ก็ควรจะพูดความจริงออกมาเสียทีสิ่แจบอมเอ่ยพลางตวัดสายตามองอีกฝ่ายที่ตอนนี้หันหน้ากลับมามองกันอีกครั้ง และเรียวปากนิ่มกลับถูกเรียวฟันสวยของเจ้าของขบเม้มมันในยามที่ร่างบางกำลังคิดมากอยู่

 

ก็อย่างที่นายได้ยินไปแล้ว ...

 

ผมอยากได้ยินมันอีก

 

แต่พี่ไม่อยากพูดถึงมันอีก

 

งั้นเราลองมาเล่นอีกสักตาสองตาไหมล่ะ ... เบียร์ยังไม่หมดเลยไม่ว่าเปล่า มือหนากระตุกรั้งข้อมือเล็กให้ร่างบอบบางเซลงมานั่งใกล้กันอีกครั้ง พร้อมมือที่เลื่อนไปโอบเอวบอบบางของพี่ชายและรั้งให้เข้ามาใกล้มากกว่าเดิม พลางพยักเพยิดไปที่กระป๋องเบียร์ที่ยังคงเหลืออยู่ตรงหน้า

 

ม .. ไม่เอาแล้วแจบอม พอได้แล้วหน่า

 

ไม่พอ ผมไม่พอหรอกนะ สำหรับพี่น่ะ ผมไม่เคยคิดว่ามันจะพอสำหรับผมหรอก

 

แต่พี่พอแล้ว

 

อย่าโกหก ผมบอกพี่กี่ครั้งแล้วว่าถ้าพี่โกหกผมจะจับพี่ได้ทันที พี่น่ะ ...

 

...

 

ไม่เคยซ่อนความรู้สึกที่ออกมาทางสายตาของตัวเองได้หรอก รู้ตัวรึเปล่า ?แต่ทว่าครั้งนี้มาร์คกลับไม่หลงกลเล่ห์ร้ายของน้องชายตัวเอง มือบางพยายามสะบัดออกจากมือหนา กวาดเศษซากกระป๋องมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินโอบอุ้มซากกระป๋องเบียร์ในมือไปที่ห้องครัวทันที

 

 

 

 

 

โดยไม่เหลียวหันกลับมามองรอยยิ้มกว้างราวกับรู้ทันในพฤติกรรมบนใบหน้าของอิมแจบอมเลยสักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างบอบบางยืนนิ่งอยู่ตรงเคานต์เตอร์ล้างจานในห้องครัว ในขณะที่มือเรียวก็ยังคงทำหน้าที่ล้างจานให้สะอาดอย่างไม่มีบกพร่อง แต่ทว่าสติและสมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ตรงการล้างจานเลยสักนิด ภายในสมองของเขากลับหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ เหมือนเทปคาสเซสเก่าๆที่หมุนกรอวนซ้ำๆเหมือนมีใครกดปุ่มกรอไปมาอยู่

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้าแจบอมจะทำแบบนั้นกับเขา บางทีก็แค่อยากลองใจ หรืออยากแกล้ง หรืออะไรก็แล้วแต่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่สำคัญเท่าความรู้สึกที่หลังจากน้องชายของเขาล่วงรู้ความจริงแล้ว จะยังคงพูดเช่นเดิมเหมือนตอนนี้อยู่หรือไม่ จะยังคงมองหน้าเขาในแบบทุกๆวันที่มองหรือไม่ นั่นเป็นสิ่งสำคัญที่เขาค่อยข้างกังวลมาก ก็แอบดีใจที่รู้ว่าความรู้สึกของเขากับแจบอมตรงกัน แต่ภายใต้ความดีใจมักจะมีความรู้สึกเหมือนหัวใจบีบรัดอย่างเจ็บปวดอยู่เสมอ

 

ใบหน้าน่ารักก้มลงหลบซ่อนแววตาที่ไหววูบ พยายามสะบัดหัวไล่ความคิดที่มาหลอกหลอนทำร้ายจิตใจแล้วแต่ก็ทำไม่ได้เสียที มาร์คก้มหน้าก้มตาล้างจานที่กองอยู่ตรหน้าให้สะอาดจนไม่ได้รับรู้ถึงสัมผัสที่อบอุ่นจากด้านหลังของเขา สัมผัสอบอุ่นที่มักจะทำร้ายความรู้สึกภายในจิตใจของเขาอยู่ทุกครั้งที่ได้รับ

 

 

 

 

 

" ... ปล่อยเถอะแจบอมอ่า "

 

" ไม่ " ใบหน้าหล่อโน้มลงไปเกยไหล่เล็กจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่อากาศคั่นกลาง พร้อมกระชับอ้อมกอดจากทางด้านหลังเอาไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

" เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้ามันไม่ดี "

 

" ไม่มีใครตื่นมาตอนนี้หรอก ทุกคนเมานอนแผ่อยู่ในห้องนั่งเล่นนั่นแหละ "

 

" ไม่เอาหน่า เดี๋ยวมีใครเผลอลุกมาเจอเข้าล่ะ "

 

" ก็ให้เห็นไปเลยสิ่ ยังไงเราก็ใจตรงกันอยู่แล้วนี่ ... หื้ม ? " ริมฝีปากร้อนไม่อยู่นิ่งเหมือนอย่างเคย ร่างสูงกลับรุกล้ำไปใกล้ๆใบหูนิ่มพร้อมขบเม้มมันเบาๆจนเจ้าของใบหูเผลอปล่อยเสียงครางหวานออกมาเบาๆ ยิ่งทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนของคนแกล้งเริ่มปะทุขึ้นมา

 

" ม ... ไม่เอา แจบอมอ่า "

 

" อย่าปากแข็งนักสิ่ "

 

 

 

 

 

เรียวปากร้อนเริ่มพรมจูบใบหน้าน่ารักเริ่มจากขมับ พวงแก้มนิ่ม ก่อนจะเริ่มเคลื่อนมาประกบริมฝีปากนิ่มหยุ่นของคนเป็นพี่ชายเบาๆ ในคราแรกร่างบางพยายามขัดขืนออกจากพันธนาการแสนวาบหวาม แต่เพียงไม่นาน จิตใจของเขาก็กลายเป็นเส้นด้ายบางๆเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้นลง มือที่ยกขึ้นดันให้ใบหน้าอีกฝ่ายออกไปกลับตกลงสู่ข้างลำตัวก่อนจะจับขอบอ่างล้างจานเอาไว้แน่น และนั่นก็เข้าทางของร่างหนาทันที

 

ท่อนแขนแกร่งที่โอบกอดรอบเอวเอาไว้แน่นข้างหนึ่งถูกผละออกโดยเจ้าของและขับเคลื่อนมือหนาข้างนั้นเข้าไปแตะสัมผัสลูบไล้ผิวเนียนที่ถูกเสื้อกันหนาวไหมพรมตัวหนาปกปิดเอาไว้อย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวแสร้งปัดป่ายโดนเม็ดติ่งไตสีหวานไปมาจนเจ้าของถึงกับครางเสียงสั่นเครือ แจบอมยังคงมองเห็นรอยรักบริเวณลำคอที่ถูกเจ้าของลำคอสวยเอาผ้าพันคอมาพันปกปิดเอาไว้อย่างชัดเจน ไหนจะรอยรักในเสื้อไหมพรมตัวหนาที่ปรากฎให้เห็นอย่างชัดเจนว่ารอยยังคงไม่จางหายไปไหน แค่นั้นก็ทำให้ร่างสูงรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

 

 

 

 

 

" อือ ... "

 

" บอกแล้วว่าพี่ตอบสนองกับผมได้ดีแค่คนเดียว เพราะพี่รักผมแค่คนเดียว "

 

" พ .. พอเถอะแจบอม อ้ะ .. อื้อออ ไม่แตะ ต .. ตรงนั้นนะ .. " มาร์คเอ่ยปรามเมื่อมือหนาข้างหนึ่งกำลังบดขยี้เม็ดติ่งสีหวานบนแผ่นอกบาง ส่วนมืออีกข้างที่เพิ่งผละออกจากรอบเอวบางกำลังเลื่อนต่ำลงไปแตะบริเวณท่อนกลางลำตัวที่กำลังคับแน่นอยู่ในร่มผ้าพร้อมลูบมันอย่างแผ่วเบาจะพี่ชายตัวบางของเขาเผลอครางออกมาจนเสียงหลง

 

" ผมรักพี่นะ ... "

 

 

 

 

 

และบทเพลงแห่งความปรารถนาในกามาก็ถูกบรรเลงขึ้นภายในห้องครัวขนาดเล็กนั้นซึ่งเกิดจากความตั้งใจของอิมแจบอม และการสมยอมของมาร์คต้วน

 

 

 

 

 

มีชเวยองแจที่แอบยืนมองเหตุการณ์ที่ปรากฏตรงหน้าด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นไปจนเจียนเจ็บปวดพร้อมกลั้นสะอื้นเอาไว้ไม่ให้สองคนตรงหน้าได้ยินเป็นพยาน ....

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.

 




- งู่ยๆ อะโลฮ่าตอนที่เก้าครัชชชชช !!!
ใกล้วันเปิดเทอมเข้าทุกๆทีแล้ว ...
ไรท์จะไม่ว่างมาอัพบ่อยแบบนี้แล้วน้า T_T
ที่อัพบ่อยนี่เอาในรีดเดอร์ทุกคนเชียว
แต่ถ้าเปิดเทอมแล้วไรท์ไม่ค่อยมาอัพก็อย่าเพิ่งทิ้งกันไปนะคะ

งานเจ็บปวดต้องมา มาทุกต้องจริงๆ OTL
ยองแจเห็นแล้วเอาไงล่ะทีนี้ ... งู่ยๆๆๆๆๆ
เรารีบแต่งตอนนี้ มันอาจจะดูเหลวๆแปลกๆหน่อยน้า
รอดูตอนหน้าว่ายองแจจะเอายังไงและสองพี่น้องจะทำยังไงต่อไป
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส
ทักมาคุยกันทางทวิตเตอร์ได้เช่นกันน้า


สุดท้ายท้ายสุดของการเกริ่นตอนนี้ ...
สุขสันต์วันคล้ายวันเกิดลีดเดอร์อิมแจบอม ปมปมของพวกเราด้วยนะค้าอิสอิส <3


ไว้เจอกันกับตอนที่สิบค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คหลังการอ่านด้วยน้าอิ้อิ้
ขอบคุณค่ะ :-} !
 

 

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #242 meaw meaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 02:19

    อะำรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็ช่าง แค่ให้แจบอมกับพี่มาร์ครับรู้ว่าใจตรงกัน ก็เพียงพอแบ้ว


    ยองแจไม่น่าตื่นขึ้นมาเลยลูก ว๊าาาา

    #242
    0
  2. #194 rewko_cyp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 15:36
    หน่องแตงงงงง ไม่น่าตื่นมาเล้ยยยย(?)
    #194
    0
  3. #149 *l3el2 BeRrY* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 09:38
    งู่ยงู่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ,
    ยองแจเห็นด้วยอ่ะ งู่ยงู่ยยยยยยยยยยยยยยยย
    ข้าตื่นเต้ลล ~~ คือรุ้สึกเหมือนซ่อนกิ๊ก =.,= 
    55555555555555 จินตนาการสูงส่งมั่ก 

    #149
    0
  4. #125 fronqinf (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 22:50
    นับว่าเป็นเกม #ที่ดี 

    ในที่สุดก็รู้ใจกันแล้วโห่ยยย พี่บีนี่ดูอารมณ์ดีขึ้นเป็นกองเชียวเอ็ง

    ลองนึกสภาพทุกคนเมาแล้วนอนกองๆกันนี่ค่อนข้างอเน็จอนาถจริงๆ orzzz

    รู้สึกว่ายองแจน็อคเอาท์ตั้งแต่พี่มาร์คถามคำถามนั้นกับพี่บีแล้ว555555555555

    น็อคทางใจอะไรงี้... แต่สงสารยองแจอะแง

    มาเห็นอะไรแบบนี้อีก (เหมือนนีทีมนางร้ายเลย5555555555) ต่อจากนี้จะเป็นยังไง จะไม่ร้ายกว่านี้ใช่มั้ย ;-;

    ส่วนบีมาร์คนี่อาจจิเป็นจุดเริ่มต้น(?)ของความดราม่าที่แท้จริง(มั้ย) 55555555555555555555

    #125
    0
  5. #116 BenzBB (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 21:50
    ยองแจเจอช็อตเด็ดแล้วไง TT

    สงสารซึงฮุนอ่า แจบอมชัดเจนซักที พี่มาร์คนะน่าสงสารน๊าา
    #116
    0
  6. #113 baka_bunny (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 12:52
    โธ่ ๆ ๆ ๆ สงสารน้องฮุนนนนน ส่วนอิพี่บี๋ตอนนี้ชัดเจนลดโทษให้กึ่งนึง...ไม่ใช่ตอนหน้าแกสร่างเมาแล้วมางี้เง่ากะน้องมาร์คป้าอีกนะ
    #113
    0
  7. #111 Opqrts. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 23:34
    สรุปยองแจรักพี่บี แต่มีคนอื่น? ถ่อวววว ไมเป็นงี้ล่ะ พี่บีฮาร์ดคอร์มาก ตอบตรงสุด555555 โอ้ยยยย ซึงฮุ๊นนนนน หมดกานนนน บ้ายบายมาร์คซะเถอะ นี่เขารู้ใจกันแล้วสินะ
    #111
    0
  8. #110 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 10:52
    สมน้ำหน้ายองแจ กำ 555555555555555+
    พี่มาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคค อยากให้ความจริงปรากฏไวๆ
    มันอัดอั้น แน่นอกมาก -*-
    #110
    0
  9. #109 12Dongy*Minny13 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 21:25
    กว่าจะรู้ความรู้สึกว่าคิดเหมือนกันทั้ง 2 ฝ่าย ก็หน่วงไปหลายตอนเลยค่ะ ฮ่าๆๆๆ
    ต้องขอบคุณแจ๊คสันกับจินยองที่มางานนี้ มาพร้อมเกมส์ที่ทำให้เคลียร์สักที่ 
    เหมือนจะเคลียร์ยาวไปจนถึงในครัวเลย >/////<

    สงสารยองแจเลย ดูน้องก็รักแจบอมนะคะ ถึงจะแอบมีคนอื่นไปบ้าง
    แต่ว่าที่น้องยืนร้องไห้เงียบๆ ไม่เข้าไปขัด 2 คนนั่น เราว่าน้องก็รักแจบอมมากอยู่ 
    ความสุขของเค้า น้องทำได้แค่ยืนมองร้องไห้ โหยยยยย ไรเตอร์แอบโหดเหมือนกันนะคะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ
    แต่เราหวังว่าน้องจะไม่เอาสิ่งที่เห็นี่ไปทำร้ายบีมาร์คหรอกนะคะ ไม่งั้นเราคงสงสารน้องไม่ลงละ

    แจบอมก็ชอบเอาแต่ใจตลอด น้องมาร์คเสียเปรียบไปหมดทุกเรื่องจริงๆ 
    เรื่องนี้น้องน่าสงสารที่สุด แต่เราว่า ความลับที่น้องเก็บไว้ คงไม่ทำให้แจบอมเป็นคนน่าสงสารที่สุดหรอกนะคะ
    นี่ก็รอไรเตอร์เฉลยมาสักปมบ้าง เรานี่เดามั่วไปหมด มีตั้ง 3 เรื่องแหนะ กะดราม่าสุดๆเลยมั้ยคะ
    ไม่สงสารคนอ่าน ก็สงสารตัวละครหน่อยนะ ฮ่าาาาาา
    หวังว่าจะมีสักทางที่เค้า 2 คนจะรักกันได้อย่างถูกต้องนะคะ แต่เราว่าเรื่องพี่น้องเนี่ย
    ถ้าเป็นพี่น้องกันจริงๆอยู่แบบนี้ จะให้จบแบบสมหวัง มันจะแปลกๆมั้ย นี่เราเดาเฉยๆค่ะ อย่าสนใจ ฮ่าๆๆๆ

    คงต้องรอไรเตอร์มาต่อ ช่วงนี้อัพบ่อยจังค่ะ ขอยคุณมากๆนะคะ ^____^
    จะติดตามอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ เราชอบคู่นี้ด้วย นานๆจะเจอฟิคดีๆ
    #109
    0
  10. #108 MololySJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 17:34
    พี่บีชัดเจนสักทีเถอะน้าาาาาา
    #108
    0
  11. #107 มีหมี่มี่มี๊หมี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 16:07
    ใจตรงกันเเล้ว

    ยองแจไม่โวยวาย สงสัยพูดไม่ออกเลยสินะ

    เป็นกำลังใจให้ยองแจ ^_^
    #107
    0