(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 7 : - CHAPTER 7 : คบไม่ได้ 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ม.ค. 58


 








- CHAPTER 7 : คบไม่ได้

 

 

 

... อาจจะหลบหายไป ไม่ต้องตามหา ขอเวลาให้ฉัน... ตอนนี้ยังคบกันไม่ได้ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" มาร์ค ! " เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นในห้องนอนขนาดกว้างที่มีร่างบอบบางที่กำลังนอนป่วยอยู่บน้ตียงเพียงลำพัง ใบหน้าน่ารักค่อยๆหันหน้ามามองทางต้นเสียงช้าๆ

 

" ซ ... ซึงฮุน "

 

" เป็นยังไงบ้างมาร์ค นายโอเคใช่ไหม ? "

 

" ... อ .. อื้อ "

 

" แจ็คสันโทรมาบอกฉันว่านายป่วยอยากให้มาดูแล ... น .. นั่น ... นั่นมันอะไรกันมาร์ค " ซึงฮุนบอกอีกฝ่ายถึงสาเหตุที่มายืนตรงหน้าได้ แต่ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเรียวเหลือบไปเห็นรอยสีกุหลาบบริเวณต้นคอขาวอย่างชัดเจน พอมาร์คเห็นว่าคนรักของเขามองเห็น มือบางก็รีบกระชับผ้าห่มคลุมตัวให้มิดชิดมากขึ้นพร้อมขบเม้มริมฝีปากเบาๆ

 

" ... "

 

" นายโดนอะไรมามาร์ค ? "

 

" .. ป ... เปล่า ฉันไม่ได้โดนอะไรมา ... "

 

" บอกฉันมาร์ค นายบอกฉันมา ไม่มีใครทนเห็นแฟนตัวเองเป็นแบบนี้ได้หรอกนะ "

 

 

 

 

 

ซึงฮุนเดินเข้าไปใกล้เตียงนอนขนาดกว้างของมาร์คพร้อมเลิกผ้าห่มผืนหนาที่ปกคลุมร่างกายอีกฝ่ายออก เพียงแค่ได้เห็นร่างบอบบางที่มีรอยรักเป็นตำหนิไปเต็มร่างกายก็แทบจะพูดอะไรไม่ออกอีก เมื่อเห็นอีกคนเชยชมร่างกายที่มีตำหนิ มือบางก็คว้าผ้าห่มในมือมาคลุมกายเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

" ... พอใจนายรึยังล่ะ ? "

 

" แจบอมใช่ไหม ? "

 

" ... " มาร์คไม่ตอบอะไร ใบหน้าหวานได้แต่เบือนหลบหนีสายตาคาดคั้นรอคำตอบจากซึงฮุน เขาไม่อยากตอบอะไรที่เห็นแล้วน่าจะเดาออก พูดไปก็เจ็บปวดเปล่า

 

" แจบอมใช่ไหมที่ทำให้นายเป็นแบบนี้ "

 

" ... "

 

" มันอยู่ไหน ฉันจะไปจัดการมันให้มันเจ็บเหมือนที่นายเจ็บ !? "

 

" อย่านะซึงฮุน ! ... อย่าทำนะ "

 

" นายยอมให้มันทำแบบนี้ได้ไงมาร์ค นายเป็นแฟนฉันนะ ! "

 

" ซึงฮุนอ่า ... ฟังฉันนะ "

 

" ... "

 

" นายรู้แก่ใจดีว่าถ้าฉันตอบตกลงคบกับนายไป เรื่องคู่รักระหว่างเราจะกลายเป็นฉากบังหน้าให้แจบอมเลิกยุ่งกับฉัน ... นายรู้ใช่ไหม ? " ดวงตากลมที่บวมช้ำสบเข้ากับดวงตาเรียวที่ทอดมองตอบกลับมา พร้อมกับมือเล็กคว้ามือใหญ่มากอบกุมเอาไว้

 

" ... แต่ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่คู่รักบังหน้าใครนะมาร์ค "

 

" แต่นายก็รู้ดีว่าฉันรักใครไม่ได้ .. ฮึก ... นายก็รู้ ... " เพียงแค่พูดความในใจที่ดันขึ้นมาจนล้นอก น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปไม่นานก็ตีตื้นระรื้นที่ขอบดวงตากลมอีกครั้ง

 

 

 

... เขารักใครไม่ได้นอกจากคนๆนั้นเพียงคนเดียว คนที่ทำร้ายเขาเมื่อคืน คนที่ฝากรอยรักแสดงความเป็นเจ้าของเต็มร่างกาย

ต่อให้จะโดนทำร้ายมากแค่ไหน .. เขารักไปแล้ว ...

 

 

 

" ... "

 

" .. ฉันมันเลวที่เอานายมาเป็นเครื่องมือแบบนี้ ... ฮึก .. ฉันขอโทษ ซึงฮุนอ่า "

 

" .. มาร์ค มันไม่ใช่แบบนี้สิ่ " ซึงฮุนส่ายศีรษะไปมาราวกับว่าสิ่งที่จะได้ยินต่อไปนี้จะเป็นสิ่งที่เสียดแทงหัวใจมากที่สุด แม้เขาจะรู้ดีอยู่แล้วเต็มอก

 

 

 

... ซึงฮุนรักมาร์คแต่นั่นคือความเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อในหัวใจของมาร์คต้วนยังคงมีแต่อิมแจบอมอยู่เต็มหัวใจ เขารู้ดีเสมอ แต่ก็ยังจะดื้อดึงให้เจ็บปวด ...

 

 

 

"แต่ถ้าทุกสิ่งที่ฉันทำไปมันทำให้แจบอม .. เลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันแล้วเห็นฉันเป็นพี่ชายเหมือนเดิมได้ ... ฉันก็ยอม "

 

" ทั้งๆที่นายก็รักแจบอมมากน่ะเหรอ ? " นัยน์ตาเรียวทอประกายความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน คนมองก็ยิ่งเจ็บปวดที่ทำให้ใครที่ไม่ได้สนิทกันดีมาเกี่ยวข้องเรื่องราวที่ซับซ้อนแบบนี้

 

" ... แต่เรารักกันไม่ได้ ฮือออ .. ซึงฮุนอ่า เพราะฉันมีความลับที่ทำให้ฉันรักแจบอมมากกว่านี้ไม่ได้ และแจบอมก็ไม่สมควรจะรักฉันด้วย "

 

" เพราะอะไรล่ะมาร์ค ? "

 

" ... ฮึก .. นายจะรู้เมื่อมันถึงเวลาที่ให้รู้ "

 

" แล้วฉันยังต้องเป็นคู่รักบังหน้าต่อไปใช่ไหม ? "

 

" ฉันขอโทษจริงๆซึงฮุน .. ฮืออออออ "

 

" ไม่ร้องไห้สิ่มาร์ค นายตาบวมช้ำไปหมดแล้วนะ " ซึงฮุนประคองใบหน้าหวานที่กำลังปลดปล่อยหยดน้ำตาออกมา

 

" ฮือออ ... ฉันขอโทษซึงฮุน ขอโทษที่ลากนายมาวุ่นวายเรื่องแย่ๆแบบนี้ ... ฮึกกกก ขอโทษจริงๆ "

 

" ต่อให้ฉันรักนายมากแค่ไหน นายก็คงไม่หันมาสนใจฉัน ... "

 

" ... ฮึกก "

 

" แต่ฉันจะทำมัน ถ้ามันจะทำให้นายมีความสุข ฉันก็อยากจะทำ ต่อให้ฉันจะเจ็บมากแค่ไหน ฉันจะไม่เป็นไร "

 

" ฮึก ... ขอโทษจริงๆนะ "

 

" เปลี่ยนจากคำขอโทษด้วยน้ำตาเป็นคำขอบคุณด้วยรอยยิ้มแทนจะได้ไหมหืม ? ฉันเจ็บปวดนะเวลาเห็นนายร้องไห้แบบนี้น่ะ ... " มือใหญ่เอื้อมมาลูบกลุ่มผมสีเทาควันบุหรี่อย่างเอ็นดูเจือปนความเจ็บปวด

 

 

 

 

 

" ข .. ขอบคุณนะ ซึงฮุนอ่า "

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้น มาร์คกับแจบอมก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันอีก ด้วยเหตุผลที่ว่ามาร์คพยายามหลบหน้าน้องชาย ส่วนแจบอมก็มัวแต่สนใจให้ความสำคัญกับยองแจแทบทุกวัน ทำให้ระยะห่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัวในระหว่างที่พวกเขากำลังหนีความเป็นจริงที่กำลังแสดงอยู่ตรงหน้า

 

 

 

 

 

" อ้าวแจบอมตื่นแล้วเหรอลูก " คุณนายอิมทักทายลูกชายคนเล็กที่เดินหาววอดๆลงบันไดจากชั้นสองลงมาสวมกอดคนเป็นแม่ที่ยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัว

 

" ตื่นแล้วครับแม่ มีอะไรให้กินบ้างไหมเนี่ยยย "

 

" มีเยอะแยะเลยล่ะ อารมณ์ดีเชียวนะลูกแม่ วันนี้แม่ทำของโปรดลูกทั้งนั้นเลยนะแจบอม " สตรีหนึ่งเดียวในบ้านยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกชายเพียงสองสามทีแล้วหันไปสนใจอาหารที่อยู่ในกระทะต่อเช่นเดิม

 

" แล้วพ่อล่ะครับ ? "

 

" นั่งคุยกับมาร์คในห้องทำงานน่ะ เห็นคุยตั้งแต่เช้าแล้วนะลูก ไม่รู้นึกยังไงมาพิศวาสลูกชายคนโตเอาเวลานี้ มาร์คคงหิวข้าวแย่เลย " เพียงได้ยินชื่อของคนเป็นพี่ชายในประโยคบอกเล่า ใบหน้าน่ารักก็ลอยเข้ามาสะกิดหัวใจของเขาให้ไหววูบเหมือนลงหลุมอากาศ ความรู้สึกผิดประดังประเดเข้ามาเต็มอกเมื่อตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นเขาก็ไม่เคยดูแลอีกคนเลย

 

" ... "

 

" เห็นว่าพี่เราไม่สบายด้วยนี่ลูก พี่เป็นอะไรมากรึเปล่าหือ ? "

 

" ม ... ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับแม่ แค่ไข้ขึ้นน่ะ "

 

" โธ่ มาร์คน่ะเป็นคนไข้ขึ้นแล้วลดยากนะลูก แม่กับพ่อก็ไม่ได้อยู่ดูแลด้วย ลูกได้ดูแลพี่ชายดีรึเปล่าเนี่ย ? "

 

 

 

 

 

ยิ่งแม่ของแจบอมถามก็ยิ่งเหมือนมีดดาบที่พุ่งออกมาแทงกลางหัวใจซ้ำที่เดิม มันเป็นสิ่งที่ยากเกินกว่าจะตอบและไม่น่าตอบให้ใครฟัง เขาไม่อยากประจานตัวเองว่าไม่ดูแลพี่ชายทั้งๆที่เมื่อยามที่ตนป่วยพี่ชายของเขาก็ดูแลเป็นอย่างดี ร่างโปร่งของแจบอมจึงเดินเลี่ยงออกจากห้องครัวแล้วมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของประธานชเวที่ตั้งอยู่เยื้องห้องนั่งเล่นรวม

 

การแอบฟังไม่ใช่เรื่องที่ดีและไม่ใช่นิสัยส่วนตัวของเขา หากแต่เมื่อรู้ว่าภายในห้องที่แอบฟังเป็นบทสนทนาระหว่างพ่อของเขากับพี่ชายที่มีความสัมพันธ์เกินเลย ก็ยิ่งทำให้การแอบฟังกลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจและถูกต้องมากขึ้น

 

 

 

... หรือนี่อาจจะเป็นพฤติกรรมของคนมีชนักติดหลังก็เป็นได้ ...

 

 

 

ใบหูข้างหนึ่งแนบกับประตูห้องสีทึบที่ปิดสนิทพร้อมเงี่ยหูฟังบทสนทนาภายในห้องอย่างลับๆโดยที่พยายามหลบไม่ให้แม่ของตนเห็นและไม่ให้คนด้านในห้องรับรู้ได้ว่ามีคนแอบดักฟังบทสนทนาลับนั่น

 

 

 

 

 

' ลูกคบกับอีซึงฮุนจริงๆเหรอ ? '

 

' ครับพ่อ .. ผมกำลังลองคบหาดูใจกับเขา '

 

' เพราะเรื่องนั้นใช่ไหม ? ' สิ้นประโยคของผู้เป็นพ่อ ปมข้อสงสัยก็เกิดขึ้นภายในใจของอิมแจบอมทันที โศตประสารทเริ่มทำงานแย่ลงเพราะทุกอย่างกับตีรวนให้สับสนไปเสียหมด

 

' ผมพยายามแล้วครับพ่อ ... แต่ผมผิดเอง ขอโทษครับ '

 

' อืม แจบอมมันยังไม่รู้อะไรใช่ไหม ? '

 

' ครับ '

 

' ทั้งสามเรื่องเลยนะ '

 

' ครับ '

 

 

 

 

 

... นี่มันเรื่องอะไรกัน ? เรื่องสามเรื่องอะไรกัน ? ...

 

 

 

 

 

แจบอมกำลังสับสนอย่างหนักเมื่อล่วงรู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่พี่ชายที่เขารักกำลังปกปิดเขาอยู่ สิ่งที่เขาเพิ่งรับรู้มามันทำให้สมองของเขาตื้อลงอย่างเห็นได้ชัด ความคิดที่มั่นใจอยู่เสมอว่าอิมแจบอมสามารถจับโกหกมาร์คต้วนได้ทุกอย่างกำลังจะกลายเป็นเรื่องโกหก มาร์คกำลังปิดบังเรื่องบางเรื่องกับเขาทั้งๆที่สัญญากันแล้วว่าจะไม่มีอะไรปิดบังอีก

 

 

 

 

 

แกร๊ก !

 

 

 

แอ๊ดดดด

 

 

 

 

 

ร่างสูงดูมีภูมิฐานในชุดสูทพร้อมทำงานของผู้เป็นพ่อออกมาจากห้องพร้อมร่างบอบบางของคนที่คุ้นเคยอย่างดีที่วันนี้สวมเสื้อกันหนาวตัวหนาและผ้าพันคอเรียกได้ว่ามิดชิดมากแต่ไม่เป็นที่สงสัยของใครเพราะวันนี้อากาศค่อนข้างหนาวจัดจึงเป็นโชคดีที่พี่ชายของเขาจะปกปิดรอยรักที่เขาสร้างเอาไว้เมื่อคืนก่อน ใบหน้าหวานดูจะตกใจเมื่อเห็นเขายืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะเดินขยับไปอยู่ด้านหลังของพ่อแทน

 

 

 

 

 

" แจบอมมายืนทำอะไรตรงนี้ ? "

 

" แม่ให้ผมมาตามพ่อกับพี่ไปกินข้าวน่ะ เดี๋ยวข้าวจะเย็นชืดเสียก่อน แม่บอกมาแบบนี้ " ลูกชายคนเล็กเอ่ยขึ้นมาสลับกับมองคนตัวบางที่ยืมถูมือไปมาอยู่ด้านหลังของผู้เป็นพ่อ

 

 

 

อิมแจบอมกำลังโกหก ... แม่ของเขายังไม่ได้พูดอะไรเช่นนั้น แต่ถ้าไม่อยากถูกจับได้ว่าแอบฟังก็ต้องโกหก

 

 

 

... มันคือสัญชาตญาณ ...

 

 

 

 

 

" งั้นเราก็ไปกินข้าวกันเถอะ " ประธานชเวกระชับสูทให้เข้าที่ก่อนจะเดินนำออกไป มาร์คก็ทำทีว่าจะเดินตามพ่อไปติดๆแต่ทว่าก็ต้องชะงักเพราะแรงรั้งข้อมือเล็กจากมือหนาของแจบอมกำลังดึงเอาไว้ ใบหน้าน่ารักหันไปมองน้องชายด้วยแววตาตกใจระคนทำอะไรผิดแต่ทว่าอีกฝ่ายเพียงแค่เหลือบมองวูบเดียวก่อนจะหันไปหาพ่อของพวกเขา

 

" ผมขอคุยกับพี่มาร์คสักครู่นะพ่อ เดี๋ยวตามไปครับ "

 

 

 

 

 

ว่าจบก็เอื้อมแขนไปคว้าหมับที่ท่อนแขนเล็กของร่างบอบบางพร้อมดึงให้เดินขึ้นไปบนบันไดเพื่อเดินเข้าห้องนอนของคนตัวบางกว่า พี่ชายของเขาก็ทำตามเป็นอย่างดี ไม่มีการขัดขืนใดๆเหมือนทุกๆครั้ง ใบหน้าหวานที่ซับสีระเรื่ออยู่สม่ำเสมอก้มหน้าลงไปสบตาเขา ค่อยๆแกะท่อนแขนออกจากพันธนาการแสดนเจ็บปวด เท้าเล็กทั้งสองข้างก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างพอสมควร บางที่การกระทำเหล่านี้มันทำให้อิมแจบอมรู้สึกอึดอัด อึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 

 

 

 

" แจบอมมีอะไรจะพูดกับพี่รึเปล่า ? "

 

" มีอะไรที่พี่ปิดบังผมอยู่ ? "

 

" เปล่านี่ พี่ .. ไม่มีอะไรปิดบังนายหรอก " นัยน์ตากลมเสมองออกไปทางด้านอื่น แจบอมเอื้อมมือมาประคองใบหน้าหวานนั้นพร้อมกับจดจ้องมองดวงตากลมของอีกฝ่ายด้วยแววตาจริงจัง

 

" อย่ามาโกหกกับผม "

 

" ... "

 

" หรือพี่อยากโดนแบบนั้นอีก ? "

 

" ต่อให้นายจะทำแบบนั้นกับพี่อีกกี่ครั้ง ถ้ามันยังไม่ถึงเวลาที่สมควร มันก็ยังไม่สมควรบอก "

 

" ... "

 

" เราควรจะอยู่ห่างกันให้มากได้แล้วนะแจบอม " ฝ่ามือบางยกขึ้นผละมือหนาที่ประคองใบหน้าของตนออกพร้อมถอยหลังออกไปอีกก้าวหนึ่ง

 

" ... "

 

" เราต่างมีคนรักของเราอยู่แล้วนะ ... ไม่สงสารพวกเขาเหรอถ้าพวกเขารู้ว่าเราเป็นแบบนี้ "

 

" ... "

 

" นายควรไปดูแลให้ความสำคัญกับยองแจให้มากๆอย่างที่ทำอยู่ทุกวัน ... เด็กคนนั้นชอบนายมากนี่ อีกอย่างเห็นจินยองบอกว่ายองแจอยากดูแลนายด้วย "

 

 

 

 

 

" แล้วถ้าผมบอกว่าอยากดูแลพี่ อยากกอดพี่ อยากรักพี่ อยากให้พี่เป็นของผมคนเดียวล่ะ " แจบอมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังไร้การประชดประชัน ไร้การกลั่นแกล้ง มีเพียงความรู้สึกที่แท้จริงในประโยคคำถามนั้น หากทว่าร่างบางกลับรู้สึกว่ามันช่างเจ็บปวดเมื่อนึกถึงความเป็นจริงที่ตอกย้ำอยู่ภายในใจ

 

" มันเป็นไปไม่ได้ ... แจบอมอ่า .. "

 

" ... "

 

" เราสองคนรักกันมันไม่มีทางเป็นไปได้ ... และต่อให้มันมีทางเป็นไปได้ พี่เชื่อว่าแจบอมคงไม่สามารถรักพี่ได้เหมือนอย่างที่พูดเอาไว้ตรงนี้ได้ "

 

 

 

 

 

 

 

 

... อาจจะเป็นเพราะเส้นขนานที่ขีดให้เราเดินไปจนไม่บรรจบกันแม้ใจของเราต่างอยากทำลายเส้นขนานนั้นแค่ไหนก็ตาม ...

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การรับประทานอาหารมื้อเช้าผ่านไปได้ด้วยความเงียบ ไร้การพูดคุยสนทนาในประเด็นใดๆอย่างที่เคยเป็น ปรานชเวยังคงนั่งจิบกาแฟร้อนสลับกับอ่านหนังสือพิมพ์ประจำวัน คุณนายอิมนั่งทาแยมสตรอเบอร์รี่ลงบนขนมปังปิ้งของตน โดยที่ผู้ปกครองทั้งสองแอบลอบมองพฤติกรรมที่ดูห่างเหินของลูกชายพวกเขา มาร์คนั่งก้มหน้าก้มตาตักข้าวคำเล็กๆใส่ปากโดยไม่พูดไม่จากอะไร ส่วนอิมแจบอมกลับนั่งเท้าคางเขี่ยข้าวในจานไปมาเสมือนว่าเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งที่ดูน่าเบื่อ

 

 

 

 

 

แจบอมอ่า วันนี้อาหารไม่อร่อยเหรอลูก ? คุณนายอิมเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าลูกชายของเขาแทบไม่ทานข้าวเลย สังเกตได้จากอาหารบนและข้าวที่ไม่พร่องลงไปแม้แต่นิดเดียว ตักมาเช่นไรก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

 

ก็อร่อยดีครับ

 

อร่อยแล้วทำไมไม่กินเยอะๆล่ะ คุณพ่อเอ่ยออกมาแม้สายตายังคงจดจ้องหนังสือพิมพ์ราวกับว่ามีประเด็นร้อนที่น่าสนใจที่ต้องอ่านอยู่

 

ผมไม่มีอารมณ์กิน ว่าพลางเหลือบตามองพี่ชายที่ชะงักการตักข้าวใส่ปากของตนก่อนจะหันไปเขี่ยข้าวเล่น

 

แล้วมาร์คล่ะลูก อาการป่วยเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหม ? คุณนายอิมหันหน้าไปถามลูกชายคนโตที่วางช้อนส้อมลงข้างจานเพื่อหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

 

ด .. ดีขึ้นแล้วครับ

 

พอจะกินข้าวได้ใช่ไหมลูก ?

 

กินได้เยอะกว่าวันก่อนแล้วล่ะครับแม่ ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ มาร์คยกยิ้มให้มารดาของตนสบายใจ ก่อนจะหยิบกระดาษเช็ดปากขึ้นมาซับริมฝีปากของตนเบาๆ โดยที่ไม่ได้มองหน้าแม่ของตนเองว่ากำลังขมวดคิ้วแปลกใจอยู่

 

 

 

... โดยปกติแล้วเวลามาร์คจะเช็ดปากหลังรับประทานอาหาร แจบอมมักจะแย่งกระดาษไปเพื่อที่จัดการเช็ดคราบสกปรกหลังรับประทานอาหารให้อีกฝ่าย แต่ทว่าวันนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น ...

 

 

 

พ่อครับ แม่ครับ เสียงทุ้มของลูกชายคนเล็กเอ่ยขึ้นมาทำลายบรรยากาศที่กำลังจะปกคลุมไปด้วยความเงียบอีกครั้ง

 

หืม ? ว่าไงจ้ะแจบอม ?

 

เย็นนี้ยองแจจะมาบ้านเรานะครับ สิ้นเสียงของน้องชาย มือบางที่ถือกระดาษอยู่กลับกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวก่อนจะคลายออกเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ใบหน้าหวานยังคงไม่แสดงสีหน้าใดๆแม้ว่าใจในกลับร้อนรนและสับสนไปเสียทุกอย่าง

 

 

 

... มาร์คไม่อยากเห็นฉากแนะนำตัวในฐานะคนรักของแจบอมที่หลุดออกมาจากปากของชเวยองแจ ...

 

 

 

เขาจะทำไมล่ะ ? พ่อของพวกเขาเอ่ยถามขึ้นมาเพื่อคลายความสงสัยว่าจะพาแขกมาที่บ้านทำไมในช่วงเวลามืดค่ำเช่นนั้น

 

มาแนะนำตัวให้พ่อกับแม่แล้วก็พี่มาร์คในฐานะคนรักของผมครับ

 

 

 

 

 

" งั้นก็ดี .. มาร์ค ลูกก็พาซึงฮุนมาเปิดตัวด้วยสิ่ ขนาดน้องยังเอาแฟนมาเปิดตัวกับพ่อแม่แล้วนะ ไหนๆก็ไหนๆแล้วเอามาทั้งคู่เลย " สิ้นประโยคคำสั่งจากผู้เป็นพ่อ รอยยิ้มร้ายกาจถูกยกขึ้นมาประดับริมฝีปากหนาของลูกชายคนเล็กของบ้าน

 

ก็ดีนะครับ จะได้ทำอะไรให้เป็นทางการไปเลย พวกเขาจะได้รู้จักครอบครัวของเราอย่างจริงๆจังๆเสียที

 

“ … ”

 

จริงไหมพี่มาร์ค ... หึ

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.

 




- งู่ยๆ อะโลฮ่าตอนที่เจ็ดครัชชชชช !!!
สวัสดีวันปีใหม่ 2015 นะคะรีดเดอร์ทุกคน
ขอให้มีความสุขตลอดปีตลอดไป สุขภาพสมบูรณ์แข็งแรง 
สมหวังทุกสิ่งอย่าง แล้วก็ ... อยู่กับไรท์เตอร์คนนี้ไปเรื่อยๆเลยน้า <3

งานดราม่าเริ่มมาอีกโบ้มแล้วอิสอิส
มาพร้อมกับคำใบ้ปมปัญหาอีกด้วย
รู้แค่ว่ามีปมปัญหาสามเรื่องใหญ่ที่เด็กอยู่เอาเรื่อง (?)
แต่จะเป็นเรื่องอะไรก็ขอให้ติดตามต่อๆไปด้วยนะคะ
ตอนหน้าพบกับความวุ่นวายอย่างเต็มรูปแบบเมื่อแฟนๆของพี่น้องปมมาร์คมาแนะนำตัวที่บ้านกันค่ะ !
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส
ทักมาคุยกันทางทวิตเตอร์ได้เช่นกันน้า

ไว้เจอกันกับตอนที่แปดค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คหลังการอ่านด้วยน้าอิ้อิ้
ขอบคุณค่ะ :-} !
 

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #240 meaw meaw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 01:47

    สงสารซึงฮุนอ่ะ

    รักกัน แต่ไม่ดูแบกัน มาประชดใส่กันอีก

    #240
    0
  2. #211 TSENSET (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 02:45
    ซึงฮุนผู้รักมาร์คต้วนอย่างเต็มดวงใจ

    ยอมทำแม้ในใจจะเจ็บปวดเพื่อให้มาร์คมีความสุข

    สงสารสุดๆ พี่มาร์คมีความลับตั้งสามเรื่องเลยหรอเนี่ย 
    #211
    0
  3. #202 Amm Rjr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 18:49
    สงสารซึงฮุนนนนนนนนนนนนนนมากกกกกกกกกๅๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจะร้องไห้ #ร้องไห้หนักมาก
    #202
    0
  4. #192 rewko_cyp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 15:04
    งือออออออ ทำไมเศร้าา มาม่านพ้ข้นเลยอ่าา
    #192
    0
  5. #112 BenzBB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 00:00
    ยังมีปมที่เรายังต้องค้นหาคำตอบอีกใช่มั๊ยยย

    ยิ่งอ่านยิ่งหน่วง พี่มาร์คสู้ๆ เอาเจบีไปเก็บ TT
    #112
    0
  6. #94 ahr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 09:33
    สามข้อนี่อะไรรรรรร คิดไม่ออก -0-

    พ่อไม่อยู่เบื้องหลังใช่มั๊ยย คืออ่านๆแล้วรู้สึกกลัวคุณพ่อ นี่หวาดระแวง -..-

    ไรท์อัพแบบห้าตอนไปเลยรัวๆ พี่ดิ้นนนน ,__,
    #94
    0
  7. #92 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:42
    พ่อสั่งให้ปกปิดอะไรเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #92
    0
  8. #91 Chart.p (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 17:59
    หว่ายยยย โหดเฟร่ออออ อยากอ่านต่ออออ มาเลยมา เจอกันหน่อย ฝากพาจินยองมาด้วยได้มั้ยย55555
    #91
    0
  9. #90 CrueLPrincesS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 11:58
    บางทีก็หมันไส้มาร์คนะ

    มัวแต่เงียบ หรือกลัวนั่น กลัวนี่อยุ่ได้

    ความลับอะไรนั่นก็อีก 

    มาร์คใช้อะไรตัดสินน่ะ ถึงบอกว่ารักกับบีไม่ได้

    บอกไปก่อนสิ แล้วค่อยตัดสินใจ

    รู้สึกหงุดหงิดกับพวกชอบอมภูมิอ่ะ

    บางทีก็คิดนะ ที่เป็นอยู่อย่างนี้ก้เพราะมาร์คทำตัวเอง

    อยากได้อะไร ก็บอกไปชัดๆเลยสิ

    นี่ก็โยนยองแจไปให้แต่บีอยุ่ได้

    เราว่าถ้ามาร์คบอกชัดๆไปเลย ว่าไม่อยากให้ยุ่งกับยองแจ

    บีน่าจะทำตามอยู่นะ
    #90
    0
  10. #89 L`Jg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 10:27
    Happy new year ka writer :) ปมอะไรเยอะแยะไปหมด แล้วทำไมพ่อยังรู้ แล้วมันอะไรยังไง ไมแจบอมรู้แล้วจะรักกันไม่ได้ แล้วทำไมพ่อไม่ให้รักกัน ปีใหม่ทั้งที ไรท์ช่วยใจดีลงสัก3ติอนรวดเลยคะ 55555555
    #89
    0
  11. #88 buahae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 00:58
    ปมสามเรื่อง!!!! นี่คิดจนปวดหัว 5555

    เรื่องอะไรน๊าา ที่จะทำให้อาจรักกันไม่ได้ อยากรู้แล้ววว



    เอาดีๆก็สงสารทั้งคู่นะ คือรักกันทั้งคู่ แต่คนพี่มีความลับสามอย่างเลยไม่กล้าที่จะรักน้อง

    ส่วนคนน้องรักพี่ แต่เพราะนิสัยใจร้อนเมื่อไม่ได้อย่างใจ ก็จัดการในแบบฉบับของตัวเอง ฮอลลลล



    แล้วจะได้รักกันไหมไรท์ T^T
    #88
    0
  12. #87 baka_bunny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 20:58
    ฮืออออก็ยังสงสารน้องมาร์คแล้วก็หมันไส้อิพี่บี๋อยู่ดี หันมาเชียร์ฮุนมาร์คซะเลยดีไหมฮึ!!!!
    #87
    0