(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 5 : - CHAPTER 5 : ความสุขชั่วข้ามวัน 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 ธ.ค. 57


 








- CHAPTER 5 : ความสุขชั่วข้ามวัน

 

 

 

... คิดเสียว่ามีแค่ผมกับคุณเท่านั้นที่กำลังอยู่ในโลกของความสุขในวันนี้ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' ผมไม่เคยรู้สึกอะไรกับพี่แม้แต่นิดเดียว '

 

' ... '

 

' นั่นคือเรื่องไม่จริง '

 

 

 

 

 

ถ้อยคำของร่างสูงโปร่งผู้เป็นน้องชายที่เอ่ยไว้ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทซ้ำไปมาราวกลับว่าถูกใครบางคนสร้างมนต์สะกดให้นึกถึงมันอยู่ตลอดเวลา เขาไม่เข้าใจในความหมายนั้น เขาไม่เข้าใจแม้กระทั่งความคิดความอ่านของอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำว่าคิดอะไร รู้สึกอย่างไร ถ้อยคำที่ไม่แน่นอนเหล่านั้นมันวนเวียนมาจนถึงรุ่งสางเมื่อดวงตากลมลืมตาขึ้นมองแสงแดดยามรุ่งอรุณ บิดร่างไปมาให้ตื่นตัวเล็กน้อยก่อนจะนั่งนึกขึ้นได้ว่า ... วันนี้มันคือวันหยุด

 

 

 

 

 

... วันคริสต์มาส ...

 

 

 

 

 

เพียงนึกถึงช่วงวันเทศกาลที่สำคัญอย่างคริสต์มาสแล้วก็แทบอยากล้มตัวลงนอนหลับให้พ้นวันไป มาร์คไม่มีตารางงานในวันนี้ และไม่ได้มีใครนัดให้ออกไปไหนเสียด้วย มันน่าจะเป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะนอนพักผ่อนตลอดทั้งวันโดยที่ไม่มีใครเข้ามารบกวนหลังจากที่ไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มากเท่าไหร่นัก

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ...

 

 

 

 

 

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้น ร้อนให้เจ้าของห้องที่เพิ่งล้มตัวนอนหลับตาเมื่อสักครู่ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยท่าทางงัวเงีย มาร์คลุกจากเตียงนอนหลังกว้างพร้อมขยี้ตาเบาๆเพื่อจะได้ตื่นอย่างเต็มที่ สองเท้าเรียวก้าวเดินไปยังประตูก่อนจะเอื้อมมือบางจับที่ลูกบิดพร้อมหมุนเปิดประตูเพื่อต้อนรับแขกที่มาเยือนถึงห้องตอนเช้า

 

 

 

 

 

" สวัสดีตอนเช้าครับคุณแม่ "

 

" แม่รบกวนเวลานอนลูกรึเปล่าเนี่ยหืม ? " คุณนายอิมเอ่ยปากถามลูกชายคนโตหลังจากที่พบว่าสภาพลูกชายของเธอยังไม่ตื่นนอนดีเท่าไหร่

 

" อ่อเปล่าหรอกครับแม่ ผมตื่นแล้วล่ะครับ " รอยยิ้มหวานยกประดับบนใบหน้าหวานนั้น

 

" ขอโทษที่นะลูกที่แม่มาปลุกทั้งๆที่วันนี้มันวันหยุดของลูกแท้ๆ คือแม่จะมาบอกว่าแม่กับพ่อจะออกไปข้างนอก อาจจะกลับมาค่ำๆหน่อยนะ แล้วก็ .. แม่ทำอาหารทิ้งไว้ให้ในตู้กับข้าวแล้วนะจ้ะ "

 

" อ่อโอเคครับ "

 

" อย่าลืมบอกแจบอมด้วยนะลูก น้องยังไม่ตื่นเลย "

 

" อ่า ... ครับแม่ "

 

" แม่ไปก่อนนะ " ร่างของสตรีหนึ่งเดียวในบ้านเดินผละจากห้องนอนของลูกชายหลังจากที่บอกถึงกิจธุระที่จะต้องทำในวันนี้เรียบร้อยแล้ว

 

" เดินทางดีๆนะครับแม่ "

 

 

 

 

 

มือบางปิดประตูสนิทแล้วเดินกลับมายังที่เตียงนอนของตนเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ล้มตัวลงนอนเช่นเดิม สองมือบรรจงพับผ้าห่มผืนหนาที่กองอยู่กลางเตียงใหญ่ไว้ที่ปลายเตียงให้เรียบร้อย ก่อนจะลุกไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพื่อจัดการเรื่องเนื้อหาที่จะสอนในช่วงหลังเทศกาลส่งท้ายปีผ่านไป นั่งทำไปได้ไม่นานเท่าไหร่ นัยน์ตากลมก็เหลือบมองเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยที่วางใกล้ตัวแสดงหน้าจอว่ามีคนส่งข้อความอะไรบางอย่างมา มาร์คหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่เอามาไว้บนมือเพื่อดูว่าใครส่งข้อความมาหาและอ่านมันด้วยความนึกคิดชั่งใจ

 

 

 

‘ Seunghoon L. : มาร์คอ่า วันนี้ว่างรึเปล่า ?

 

‘ Seunghoon L. : ไปเที่ยวกันเถอะ

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ...

 

 

 

 

 

 

เสียงเคาะประตูบานเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาร่างบอบบางสะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตากลมละสายตาจากโทรศัพท์มือถือมองไปที่บานประตูก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่โต๊ะทำงานแล้วเดินไปเปิดประตูห้องอีกครั้ง สงสัยว่าแม่ของเขาอาจจะลืมอะไรแน่ๆเลย

 

 

 

 

 

แม่ลืมอะไรอีกเหรอ ... อ่าว แจบอม ?แทนที่จะเป็นร่างอรชรของสตรีผู้เป็นแม่ของตนกลับกลายเป็นว่าร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อที่คุ้นสายตาดีทุกวันมายืนอยู่ตรงหน้าห้องของเขาแทน

 

ผมเอง

 

เอ่อ .. แม่บอกว่าอาหารแม่ทำไว้ให้แล้วอยู่ในตู้กับข้าวนะ ถ้าหิวก็ไปหยิบมากินได้เลยมาร์คบอกในสิ่งที่แม่ได้บอกล่วงหน้าให้คนเป็นน้องชายฟังอีกครั้ง และสิ่งที่ตอบสนองกลับมาคือการพยักหน้ารับรู้เบาๆจากน้องชายและคำตอบรับสั้นๆเท่านั้น

 

ครับ

 

หือ ? ยืนมองหน้าพี่มีอะไรรึเปล่ามาร์คเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่านัยน์ตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าของเขาราวกับว่ามีอะไรติดอยู่บนใบหน้า มือเรียวเผลอยกขึ้นมาจับบริเวณใบหน้าของตัวเองทันที เขายังไม่ได้ล้างหน้าเลยแท้ๆ ต้องมีอะไรสักอย่างติดที่หน้าแน่ๆ

 

จะถามว่าวันนี้พี่มีนัดไปไหนไหม ?

 

ไม่มีนะ ทำไมเหรอ ?

 

ไปสวนสนุกด้วยกันไหม ?

 

หือ ?บางทีการนอนหลับมากๆอาจจะทำให้เขารู้สึกหูอื้อหูฝาดไปแน่ๆ อิมแจบอมชวนเขาไปเที่ยวในวันคริสต์มาสอย่างนั้นเหรอ ? ปกติแล้ว่าน้องชายของเขามักจะไม่ได้สนใจที่จะพาไปเที่ยวอะไรแนวนี้อยู่แล้ว มีแต่จะกลับมาทำเรื่องอย่างว่ากับเขาเสียมากกว่า

 

ไปสวนสนุกด้วยกันไหม แค่ผมกับพี่ ... สองคนเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

            ราวคำว่าคำเชิญชวนของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันช่างมีมนต์สะกดชั้นดี สามารถสะกดจิตใจที่อ่อนแอของมาร์คต้วนให้อ่อนแอมากกว่าเดิมจนถึงขั้นใจอ่อนเผลอตอบข้อความปฏิเสธอีซึงฮุนไปโดยไม่คิดอะไรอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงเทศกาลต่างๆในแต่ละปี หลายๆสถานที่มักจะมีผู้คนออกมาท่องเที่ยวกันอย่างพลุกพล่าน บ้างก็มาเป็นหมู่คณะ ครอบครัว กลุ่มเพื่อน คนเดียว หรือแม้กระทั่งเป็นคู่รัก และหนึ่งในสถานที่ที่ผู้คนต่างมาเที่ยวเป็นจำนวนมากในอันดับต้นๆก็คือสวนสนุกชื่อดังที่มักจะโฆษณาออกทางสื่อโทรทัศน์บ่อยๆ ผู้คนต่างให้ความสนใจกับสวนสนุกแห่งนี้เป็นจำนวนมาก รวมถึงอิมแจบอมและมาร์คต้วนด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

 

โห คนเยอะไปไหนเนี่ย แย่งกันเล่นตายเลยเสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่รถสปอร์ตคันสวยจอดเทียบซองจอดรถเรียบร้อยแล้ว

 

ก็เห็นว่าอยากมาไม่ใช่รึไง ?

 

หือ ? ใครบอก ?

 

 

 

 

ใบหน้าน่ารักหันไปมองน้องชายที่อยู่ๆก็พูดขึ้นมาราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ มาร์คอยากมาที่นี่มานานแล้ว เขาอยากมาเล่นเครื่องเล่นที่อยู่ในสวนสนุกแห่งนี้ แต่ทว่าด้วยเวลาที่แทบจะไม่มีรวมถึงสภาพร่างกายที่ดูท่าทางว่าช่วงนั้นจะเจอมรสุมหนักไปเสียหน่อยจึงได้แต่พับโปรเจ็กต์เก็บไว้ในสมองไม่ได้เอาออกมาปัดฝุ่นเริ่มแพลนใหม่อีกรอบ และวันนี้ก็เหมือนว่าใครบางคนขุดแพลนนั้นขึ้นมาปัดฝุ่นให้เป็นอย่างดี

 

 

 

 

 

ก็เห็นเคยบอกเมื่อปีที่แล้ว

 

บอกใคร ? พี่ไม่เคยบอกนายเลยสักครั้งนะ

 

ช่างเหอะ จะบอกไม่บอกผมก็พามาแล้ว ลงไปเที่ยวกันเถอะแจบอมเปิดประตูรถและออกจากรถไป ทิ้งให้คนเป็นพี่ได้แต่งุนงงกับที่มาที่ไปของการกระทำเช่นนี้แต่สงสัยได้ไม่นานเพราะเขาเองก็ต้องลุกออกจากรถและเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในสวนสนุกตรงหน้า

 

ทำไมถึงชวนพี่มาสวนสนุกล่ะ ? ยองแจไม่มาเหรอไง ?

 

ยองแจกลับบ้านเกิด ผมก็เลยชวนพี่มาแทน

 

อ .. อ่อ ... จะให้พี่มาเป็นตัวแทนยองแจสิ่นะพูดออกมาเองก็รู้สึกเจ็บปวดเองเสียอย่างนั้น ใบหน้าหวานเบือนหนีอีกฝ่ายแสร้งทำเป็นมองสิ่งต่างๆทางด้านข้างของตนโดยไมได้สนใจคนเป็นน้องชายที่กำลังมองมาทางตนเองอยู่เช่นกัน

 

พี่มาร์คและร่างสูงโปร่งก็หยุดเดินกะทันหัน ทำเอาคนที่เดินเคียงข้างถึงกับเกือบสะดุดชนคนด้านหน้า แต่ทว่าคนเป็นพี่ชายก็ไม่ได้หันหน้าไปมองอีกฝ่ายเช่นเดิม จนแจบอมเองต้องเป็นฝ่ายเดินอ้อมไปยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมประคองใบหน้าน่ารักด้วยฝ่ามือหนาอุ่นของตนเองให้อีกฝ่ายหันมามอง

 

“ … ”

 

พี่ฟังผมนะดวงตาคมจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตากลมที่มองกลับมาด้วยแววตาที่ดูจริงจังจนอีกฝ่ายถึงกลัวกลัวขึ้นมา

 

“ … ”

 

วันนี้เป็นวันดี พี่ควรจะมีความสุขให้มากๆในวันนี้

 

..

 

คิดซะว่ามีแค่ผมกับพี่เท่านั้นที่กำลังอยู่ในโลกของความสุขในวันนี้ จะไม่มีคนอื่นเข้ามาแทรกวันนี้ของเรา โอเคไหม ? ”

 

พี่ทำแบบนั้นได้จริงๆเหรอ ?ร่างบางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว บางทีเขาต้องบอกตามตรงเลยว่าไม่กล้าจะมีความสุขทั้งๆที่ความทุกข์ยังคงกัดกินใจอยู่เช่นนี้

 

ได้สิ่ วันนี้เป็นวันของพี่เลย

 

 

 

 

 

และก็พบว่ารอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฎอยู่บนใบหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายก็ถูกยกประดับบนใบหน้าหวานนั้นหลังจากที่น้องชายของเขาพูดเช่นนั้นออกมา รอยยิ้มที่สดใสและหาดูยากของมาร์คต้วนนั้นกระตุ้นให้อิมแจบอมต้องรีบหยิบกล้องถ่ายรูปที่คล้องคอเอาไว้ขึ้นมาพร้อมกดชัตเตอร์หนึ่งทีเพื่อเก็บภาพเอาไว้

 

 

 

 

 

ถ่ายรูปพี่ไว้ทำไมมม พี่ไม่พร้อมเลยนะมาร์คโวยวายใส่น้องชายเบาๆก่อนจะมุ่ยหน้าลงเพราะงอนอีกฝ่ายแม้จะรู้ดีอยู่ในใจว่าอิมแจบอมไม่มีทางง้อเขาหรอก ไม่ว่าจะอะไรก็ช่าง อิมแจบอมจะไม่เคยสนใจเขาด้วยซ้ำ จะสนใจเพียงแต่ตัวเองเท่านั้น

 

โธ่ ถ่ายรูปตอนที่นายแบบเป็นธรรมชาติแบบนี้มันเป็นรูปที่หาดูได้ยากกว่าให้นายแบบมาเก๊กท่าตามที่เราอยากได้อีกนะ

 

แต่ตอนนั้นหน้าพี่ไม่พร้อมเท่าไหร่เลยนะ

 

แต่มันก็น่ารักมากอยู่นะมาร์คต้วน มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้ มาร์ครู้สึกได้ว่ามันแปลกประหลาดเกินไปสำหรับเขาเอง อิมแจบอมคนเย็นชากลับมาทำอะไรแบบนี้มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว หรือว่าแจบอมจะกินโลชั่นทาผิวแทนยารึยังไงกัน

 

บ .. บ้าไปแล้วให้ตายสิ่เพียงแค่ได้ยินคำชมจากปากของอีกฝ่าย ใบหน้าน่ารักก็เริ่มรู้สึกว่ามันจะเห่อร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเสียอย่างนั้น มือบางยกขึ้นมาพัดหน้าสองสามทีก่อนจะรีบเดินหนีร่างสูงโปร่งที่นั่งดูรูปที่เพิ่งถ่ายไปในกล้อง

 

อ้าว จะรีบไปไหนพี่ ? กลัวเครื่องเล่นหายรึไงง ! ”

 

จะรีบไปเล่นของเล่นแล้ว ! กลัวเครื่องเล่นหาย จบนะ ! ” มาร์คหันหน้ามาแหวใส่น้องชายก่อนจะรีบเข้าไปในสวนสนุกที่ตนตั้งหน้าตั้งตารอคอยจะเข้าไปเล่นมาแสนนาน ทำเอาคนด้านหลังได้แต่ยกยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิดพร้อมหยิบกล้องตัวเก่งขึ้นมาบันทึกภาพพี่ชายตรงหน้าหลายรูป เสียแต่ว่าอีกฝ่ายที่มัวแต่เขินอายไม่ได้มองเห็นมันนี่สิ่ ... มันน่าเสียดาย

 

 

 

 

 

มาร์คและแจบอมใช้เวลาเกือบทั้งวันในสวนสนุกที่กว้างไพศาลและผู้คนพลุกพล่านมากมายทั่วทุกบริเวณ ด้วยเครื่องเล่นนานาชนิดและหลากรูปแบบจึงทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและสนุกจนติดลมเล่นไปหลายรอบทีเดียว แต่ต่างจากน้องชายของเขาที่เล่นเพียงไม่กี่อย่างก็ต้องหยุดเล่นเพราะเห็นบอกว่าสู้ไม่ไหว ทำเอาคนเป็นพี่อดสงสารไม่ได้เลยบอกให้อีกฝ่ายไปนั่งเล่นรอและคนเป็นน้องชายก็ทำหน้าที่เป็นตากล้องที่ดีที่เก็บรูปภาพทุกช็อตที่มีเขาอยู่ในเฟรม รูปทุกรูปสวยงามเสมอถ้ากล้องถ่ายรูปอยู่ในมือของอิมแจบอม

 

แม้ว่ารอยยิ้มที่มาร์คต้วนคนนี้รู้สึกว่าไม่ได้เอาออกมาประดับบนใบหน้ามานานแสนนานจะถูกหยิบยกมาใช้แต่หัวใจเขากลับไมได้ยิ้มด้วยเลยซักนิด ระหว่างที่เขาเล่าเครื่องเล่นอยู่นั้น ด้วยสายตาที่ดูจะเฉียบคมในบางเรื่องกลับมองเห็นว่าอิมแจบอมกำลังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์มือถือราวกับว่าอดอยากมานานหรืออาจจะเป็นเพราะว่าแอบเล่นตอนที่เขาไม่อยู่ก็อาจจะเป็นได้

 

ไม่ได้ไม่รู้ว่าคนข้างกายเพียงชั่วคราวนั้นกำลังกังวลกลัวว่าคนรักของตนจะมาเห็นเข้าหรือไม่ แต่ในเมื่อเขาถามแล้วเจ้าตัวปฏิเสธไปแล้ว เขาต้องไม่ผิดสิ่ แต่นี่ทำไมเขากลับรู้สึกผิดในใจอยู่ตลอดเวลาแบบนี้กันล่ะ

 

 

 

กลายเป็นว่ามาร์คต้วนกำลังจะเป็นนางมารร้ายที่แย่งช่วงเวลาแห่งความสุขของอิมแจบอมและชเวยองแจไปทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสิ่นะ ...

 

 

 

 

 

กินขนมสายไหมรึเปล่าแจบอม ?ร่างโปร่งบางเอ่ยถามน้องชายที่เดินหน้ามึนอยู่ข้างๆ

 

ห .. หือ ?อิมแจบอมหันหน้ามามองพี่ชายตัวเล็กกว่าด้วยสีหน้ามึนงงและดูจะสะดุ้งเมื่อตอนที่ถูกเรียกอีกต่างหาก

 

นายเป็นอะไรรึเปล่าแจบอม ?

 

เปล่าหรอก ผมสบายดี แค่มึนหัวหลังเล่นเฮอริเคนนิดหน่อยเอง

 

แน่ใจนะ ?

 

พี่อยากเล่นอะไรอีกไหม เดี๋ยวพาไปเลย วันนี้ผมให้พี่หนึ่งวันเลยนะ

 

งั้นพี่อยากเล่น ...

 

เดี๋ยวก่อน

 

หืม ? ใบหน้าหวานหันมามองร่างสูงโปร่งที่รั้งเขาไว้ด้วยมือหนาที่จับมาที่ท่อนแขนเล็กเบาๆด้วยความสงสัย

 

พันผ้าพันคอด้วยเดี๋ยวจะไม่สบายเอา แจบอมยกยิ้มอย่างอ่อนโยนให้พี่ชายพลางถอดผ้าพันคอผืนอุ่นของตนเองออกเพื่อนำมันไปสวมใส่ให้คนตรงหน้าจะได้รู้สึกอบอุ่น แม้จะดูออกอย่างชัดเจนว่าเป็นการฝืนยิ้ม แต่มาร์คก็ยังฝืนยิ้มตอบกลับไปเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจอย่างที่อีกฝ่ายทำกับเขาเช่นกัน ก่อนจะจูงมืออีกฝ่ายให้เดินตามตนเองไปตามเครื่องเล่นที่อยากเล่น

 

 

 

 

 

โดยที่สายตาคมยังคงจดจ้องมองมือเล็กที่กอบกุมมือเขาเอาไว้แน่นเสียจนหากแกะออกก็คงเป็นการยากจริงๆ แม้แต่สะบัดให้หลุดก็คงไม่มีทางจะหลุดออกมาได้หากอีกฝ่ายไม่ปล่อยเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้พี่สนุกมากเลย ขอบคุณมากนะ เสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นมาหลังจากจบทริปการเที่ยวเล่นในสวนสนุกมาเกือบทั้งวัน

 

สนุกจริงๆรึเปล่า ? ” ร่างสูงโปร่งเอ่ยถามคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

อื้อ .. สนุกจริงๆนะ

 

งั้นก็ดีแล้วพี่มาร์ค ... สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ

 

 

 

 

 

มือหนาประคองใบหน้าน่ารักไว้พร้อมโน้มลงแนบริมฝีปากจรดริมฝีปากเรียวของคนเป็นพี่ชายเบาๆอย่างอ่อนโยน แจบอมไม่ได้ลุกล้ำหยอกลิ้นเข้าไปข้างในโพรงปาก มีเพียงการแนบริมฝีปากและขบเม้มมันเบาๆเท่านั้น มาร์คตอบสนองกลับเล็กน้อย หากแต่ก็ต้องผละออกเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของร่างสูงโปร่งสั่นขึ้นมาและยงคงสั่นนานอย่างต่อเนื่องราวกับว่าปลายสายกำลังกระหน่ำโทรหาเหมือนไม่ได้โทรหาอีกฝ่ายมานานแสนนาน

 

 

 

 

 

" โทรศัพท์สั่นน่ะ " พอเห็นเป็นเช่นนั้น แจบอมก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูว่าใครเป็นเจ้าของปลายสาย จนเมื่อทราบแล้วว่าเป็นใครก็รีบกดรับสายที

 

" ฮัลโหลยองแจ "

 

( พี่แจบอมอยู่ไหนอ่ะครับ ? )

 

" พี่มาสวนสนุกน่ะ "

 

( ไปกับใครอ่ะ ทำไมไม่ชวนผมไปด้วยล่ะ )

 

" เอ่อ .. พี่ไปกับ ... " นัยน์ตาคมตวัดมามองร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองเห็นได้ว่าเจ้าของกลุ่มผมสีเทาควันบุหรี่เบือนหน้าหนีเขาไปแล้ว

 

( ? )

 

" ไปกับครอบครัวน่ะ พอดีพี่ชายพี่อยากเล่นของเล่น พ่อแม่พี่ก็เลยพามา "

 

( ผมก็อยากไปเหมือนกันนะพี่อ่า พาผมไปบ้างสิ่ๆ )

 

" วันนี้ไม่ได้จริงๆ พี่มากับครอบครัว คนในครอบครัวยังไม่รู้จักนายเลยนะยองแจอ่า "

 

( อ่อ งั้นฝากสวัสดีพ่อแม่แล้วก็พี่ชายพี่ด้วยนะครับ บอกทุกคนด้วยว่าไว้ว่างๆผมจะเข้าไปแนะนำตัว )

 

" อ ... อืม ได้สิ่ "

 

( หวังว่าพี่คงไม่ได้ไปกับอาจารย์คนนั้นหรอกนะ ? เพราะถ้าผมรู้ ผมจะจัดการอาจารย์คนนั้นทันที หึ )

 

" พี่มากับครอบครัวจริงๆ "

 

( โอเคครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะพี่แจบอม เดี๋ยวดึกๆจะโทรมาหาใหม่ คิดถึงพี่นะ )

 

" โอเคครับ คิดถึงเหมือนกันครับ แค่นี้นะ " มือหนากดวางสายไปก่อนจะหันหน้ามามองพี่ชายตนเองที่ตอนนี้ไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆแล้ว

 

 

 

 

 

เพียงใช้สายตาคมมองหาโดยรอบก็พบว่าคนที่ตามหาอยู่กำลังนั่งรอที่ใต้ต้นไม้ใกล้ๆลานจอดรถ คิดว่ามาร์คกำลังนั่งมองรอบๆรอคอยเขาอยู่ ร่างสูงก้าวเดินตามไปหาทันทีที่พบเป้าหมาย

 

 

 

 

 

" ทำไมไม่ไปยืนอยู่ด้วยกันล่ะพี่ ? "

 

" ไม่อยากขัดจังหวะของคนรัก แค่วันนี้พรากคนรักออกมาจากกันก็แย่พอทนแล้ว " มาร์คเอ่ยออกมาตามที่นึกคิดเอาไว้ แน่นอนว่าความสุขชั่วข้ามวันมันไม่มีวันเป็นจริงสำหรับมาร์คต้วน ตราบใดที่ยังแก้ปมใจของตัวเองไม่ได้

 

" งั้นก็กลับบ้านกันเถอะ " แจบอมยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน แต่ทว่าคนเป็นพี่กลับไม่สนใจที่จะจับมัน ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองทเต็มความสูงทันที

 

" พี่ลุกเองได้ "

 

 

 

 

 

" พี่เป็นอะไรไป ? " แจบอมเริ่มบทสนทนาหลังจากที่พวกเขานั่งเงียบกันภายในรถมาเกือบสิบห้านาทีโดยไม่มีเริ่มบทสนทนาเหมือนตอนขาเดินทางมาที่สวนสนุกเมื่อเช้า

 

" เปล่า พี่แค่เหนื่อย "

 

" โกรธที่ผมรับสายยองแจใช่ไหม ? "

 

" พี่จะมีสิทธิ์โกรธอะไรนายล่ะแจบอม พี่ต้องโกรธตัวเองมากกว่ารึเปล่าที่พรากเวลาของนายกับยองแจออกจากกันแบบนั้นน่ะ ? " มาร์คเบือนหน้าหนีพร้อมพูดความอัดอั้นตันในใจวันนี้แบบสรุปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่าเขาเองก็รู้อยู่ตลอดว่าทำอะไรลงไป

 

" หึ ยังจะเป็นคนดีอยู่อีกนะ มาร์คต้วน "

 

" ขอโทษทีที่ทำให้นายมองผิด พี่ไม่ได้เป็นคนดีตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะแจบอม " นัยน์ตากลมตวัดมองคนขับหนึ่งทีก่อนจะหันมามองโทรศัพท์มือถือในมือที่ตอนนี้เริ่มสั่นขึ้นมาเหมือนของอีกฝ่ายเมื่อสิบห้านาทีก่อน หน้าจอโทรศัพท์มือถือแสดงเจ้าของปลายสายอย่างชัดเจน

 

 

 

 

 

' Seunghoon L. called '

 

 

 

 

 

" ใครโทรมา ? " แจบอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งข่มอารมณ์โกรธไว้

 

" ไม่จำเป็นต้องอยากรู้สักเรื่องจะได้ไหมแจบอม ? " ดวงตากลมสะท้อนแววตาเบื่อหน่ายกับนิสัยเสียของน้องชายตัวเอง

 

" ผม ถาม ว่า ใคร โทร มา ! "

 

" ทีพี่ยังไม่เคยถามนายเลยนะแจบอม นายก้าวก่ายชีวิตพี่มากไปรึเปล่า !? "

 

 

 

 

 

" ผมจะไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของพี่ได้ยังไงในเมื่อพี่เป็นของผมมาตั้งแต่สามปีที่แล้วแล้วนะ !!! " แจบอมตวาดใส่มาร์คด้วยน้ำเสียงที่โมโหจนคนที่นั่งโดยสารอยู่ข้างๆถึงกับตกใจแต่นั่นไม่เท่ากับความเจ็บปวดที่ได้ยินถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจของเขาเต็มๆ

 

 

 

 

 

 

" ฮ .. ฮัลโหลซึงฮุนอ่า ... " เสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

" หึ ที่แท้ก็กิ๊กใหม่ " ดวงตากลมมองค้อนน้องชายที่พูดจาพล่อยๆออกมา แต่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะสนใจเสียเมื่อไหร่

 

( ทำไมเสียงสั่นๆแบบนั้นล่ะมาร์ค ไปเที่ยวไม่สนุกเหรอ ? ) ปลายสายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ด้วยน้ำเสียงที่ดูห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด จึงไม่แปลกที่อยู่ๆหยดน้ำใสจะเริ่มกลั่นตัวอยู่ที่ขอบตากลมคู่นั้น

 

" ก .. ก็ไม่เชิงหรอก ... อึก .. ก็สนุกดี " มาร์คหันหน้ามามองน้องชายที่จู่ๆก็จอดเทียบข้างทางพร้อมหันหน้ามาบอกด้วยปากเปล่าไร้เสียงพร้อมใบหน้าที่ดูโมโหขึ้นมาจริงๆจนคนเป็นพี่ได้แต่กลัวจนตัวสั่นและยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะพยายามใจแข็งไม่สนใจอีกฝ่ายก็ตาม

 

 

 

 

 

' เปิดสปีคเกอร์โฟนเดี๋ยวนี้ ! '

 

 

 

 

 

( สนุกจริงรึเปล่าเนี่ย ทำไมเสียดูไม่สนุกแบบนั้นล่ะ )

 

" คือฉันเหนื่อยน่ะซึงฮุน เล่นมาเกือบทั้งวันแล้ว "

 

( ฉันว่าแล้วว่านายต้องเหนื่อย เห็นบอกว่าตื่นเต้นอยากเล่นมานาน )

 

" ฮ่ะๆ ... ว่าแต่โทรมามีอะไรเหรอซึงฮุนอ่า ? "

 

( คือว่า ... )

 

" ... ? "

 

( ฉันลองไปคิดๆดูแล้วหลายๆวัน มันก็นานพอสมควร ... )

 

" ... "

 

( ฉันอยากดูแลนายจริงๆจังๆนะมาร์ค ฉันอยากอยู่ข้างๆนายคอยดูแลคอยอยู่ข้างๆนายตลอดเวลาที่นายมีความสุขหรือกำลังทุกข์ใจ )

 

" ... "

 

( ฉันเห็นนายไม่มีความสุขแบบนี้แล้วรู้สึกเจ็บจริงๆนะ )

 

อ .. อื้อ

 

( ลองมาคบกับฉันดูสักครั้งจะได้ไหมมาร์ค ? )

 

 

 

 

 

สิ้นเสียงปลายสายที่เอ่ยถามเจ้าของโทรศัพท์ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้จากปากเพื่อนของเขา และไม่คิดว่าจะมาทำให้อีกฝ่ายได้ยินด้วย ทุกอย่างกำลังตีรวนสับสนไปเสียหมด ไหนจะเรื่องของน้องชาย เรื่องของคนรักองน้องชาย แล้วก็ต้องมาเจอเรื่องของเพื่อนตัวเองอีก บางทีเขาก็คิดว่าเขาคงรับปัญหามาหนักเกินไปแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

" ถ้าพี่ตอบตกลง พี่เจอดีแน่ " แต่ทว่าเสียงทุ้มยังคงพูดเบาๆเพื่อตอกย้ำให้ร่างบางปฏิเสธในสิ่งที่ได้ยิน  

 

 

 

อิมแจบอมเป็นคนไม่ยอมคน เป็นคนไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับของรักของหวงของตนเอง แม้อดีตจะเป็นอย่างไร ปัจจุบันก็ยังคงเป็นแบบนั้น เขาต้องยอมเปลี่ยนแปลงเพื่อแลกกับทุกสิ่งอย่างที่กำลังซับซ้อนวุ่นวายแบบนี้

 

 

" ... "

 

" พี่คิดให้ดีนะว่าถ้าพี่ไม่อยากให้ผมโมโหพี่ต้องทำยังไง ! "

 

 

 

 

 

อืม .. ตกลง ฉันจะลองคบกับนาย ซึงฮุนอ่า

 

 

 

 

 

และมาร์คต้วนคนนี้ก็ได้ตัดสินใจลงไปแล้วว่าควรจะเดินทางเส้นไหนและจะเจอความเจ็บปวดอย่างไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.

 




- งู่ยๆ อะโลฮ่าตอนที่ห้าครัชชชชช !!!
ทันเวลาลงอยู่ นึกว่าจะปั่นไม่ทันแล้ว
ตอนนี้รู้สึกว่าแต่งไปแต่งมาแล้วมันหลวมๆเละๆแปลกๆ
อาจจะเจอคำผิดบ้างนิดหน่อยก็ไม่ว่ากันเนอะ
ปั่นวันเสาร์ลงอาทิตย์เลยนะจิ้บิ

งานเข้าแล้ว !!!!
มาร์คตอบตกลงคบกับซึงฮุนแล้วอิสอิส
งานดราม่าโถมหนักแน่นอนตอนหน้า อ่ะโฮะ
ตอนนี้หลอกให้ละมุนก่อนจะตบท้ายด้วยดราม่า #ไรท์เตอร์เฬวอีก
เอาเป็นว่ามาลุ้นตอนต่อๆไปดีกว่าโน้ะๆ
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส
ทักมาคุยกันทางทวิตเตอร์ได้เช่นกันน้า

ไว้เจอกันกับตอนที่หกค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คหลังการอ่านด้วยน้าอิ้อิ้

ขอบคุณค่ะ :-} !


B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #238 meaw meaw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 01:02

    บางทีมันอาจจะดีก็ได้นะที่พี่มาร์คยอมตอบตกลงคบกับซึงฮุน จะได้สะกิดต่อมหึงหวงของแจบอมให้มันแตกจนร้อนรนกันไปเลย

    #238
    0
  2. #209 TSENSET (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 01:16
    พี่มาร์คควรจะเลิกเจ็บปวดได้แล้วนะ คิดถูกมากอ่ะที่ตอบตกลงคบกับซึงฮุน

    แบบนี้สิ! แจบอมไม่มีสิทธิ์มาห้าม
    #209
    0
  3. #170 AAAA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:32
    ตอนแรกก็ฟินนะ มาเที่ยวสวนสนุกกันสองคน แต่ทำไมเป็นงั้นไปได้ ห๊าาาาาา หื้อ ไม่เอาอ่า กลับมาหวานๆกันอีกสิ
    #170
    0
  4. #145 *l3el2 BeRrY* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 00:46
    ว๊ากกกกกกก แว๊กกกก คือไร ฮือออ นี่จะนอนหลายตอนละนะ แต่อ่านต่อ t t โอ้โหอ่ะะ กรีดดดดดด อพมได้เป็นจำเลยรักแน่แก อู่ยยยยยยยยยยยย ผมนี่สั่นเลยขรั่บ ขาน่ะ สงสัยพี่มาร์คจะป่วยเร็วๆ นี้ 5555
    #145
    0
  5. #99 ぃ Libppk ◦ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 01:08
    กรี๊ดดดดดดดดดดอยู่ทีมพี่มาร์คนะรู้ยังงงงคบกับซึงฮุนไปโลยยยยยวินๆเนอะอิมแจบอม เค้าสะใจแบบบอกไม่ถูกแต่แจบอมจะลงโทษพี่มาร์คมั้ยยยยยยยอย่ารุนแรงไปก็พออออ บางทีก็สงสัยนะว่าทำไมถึงอินขนาดนี้555555555555555ชอบบบบหน่วงๆแบบนี้โดนจายยยย #โรคจิต เลิ้บนะพี่ไรตตตตต์~
    #99
    0
  6. #83 ahr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 17:08
    ขอกำลังเสริมจากคุณจินยองหน่อยข่าาาา

    ต้องการมือตบ เอ้ยยย 555555

    เวลาดราม่าทีไรนี่นึกถึงจินยองทุกทีโลยยย
    #83
    0
  7. #80 buahae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 13:51
    ง่อววววว จัดไปมาร์ค จัดให้คนขี้หวงรู้สึกตัวสักที จับปลาทั้งสองมือมัตะไม่ได้ปลาเลยสักตัวนะ
    #80
    0
  8. #74 fronqinf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 23:24
    ชั่วข้ามวันจริงๆ แต่พี่มาร์คดูไม่มีความสุขเลอ

    พี่บีเหมือนพูดไม่เคลียร์เลยอะ ไม่ได้ให้ความมั่นใจอะไร่เท่าไหร่ แต่ยกวันนี้ให้พพี่มาร์คหนึ่งวันอะไรแบบนี้ง่ะ

    ชอบตอนที่พี่มาร์คยิ้มละนางถ่ายรูป ที่คุยกันอตนนั้นมันน่ารักจริงๆ ; 3;

    แตงนี่ขี้หึงชะมัดเลยเว้ย พวกได้เป็นแฟนก็งี้ เชอะ 

    ท้ายๆพี่บีคนแบดกลับมาอีกแบ้ว แต่พี่มาร์คคือโคตรเด็ด

    เอ็งมีได้เราก็มีได้ ขี้ประชดประชันกันจริงๆเลย T_T



    #74
    0
  9. #61 baka_bunny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 23:31
    ตอนนี้เหมือนจะหวานแต่มันไม่หวานเลย หน่วงยังไงก็ไม่รู้
    #61
    0
  10. #56 ppim_pp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 10:44
    แกไม่มีสิทธิ์ไปขู่เค้านะอิมแจบอม ยังวันเหอะเค้าจะทิ้งแกกกก #อินเกิ๊น
    #56
    0
  11. #55 Chart.p (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 04:07
    ไหนไรท์ว่าแจบอมจะใจดีขึ้นไงง ยังทำพี่ต้วนเจ็บอยู่เลยยยยย น่าจับมาตีให้ตายยย ชิ สนับสนุนให้พี่ต้วนไปกับฮุนอ่า อยู่ในโหมดงอนแจบอมค่ั
    #55
    0
  12. #54 L`Jg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 23:51
    กริ๊ดดดดดดดดดด ไรท์ใจร้ายมากกกก ตัดจบแบบนี้ งงไปหมดแล้ววว ปมนู้นนี่นั่น แล้วมาร์คต้วนสับสน แจบอมสับสน รีดก็สับสนไปด้วยเบยยยย อะไร ยังง๊ายยยย ตกลงนี่รักกันใช่ไหม แต่ประชดไรกันนักหนาาา
    #54
    0
  13. #53 BenzBB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 23:11
    พี่มาร์คทำถูกแน่นะ???

    แจบอมโมโหร้ายไปนะ -_-
    #53
    0
  14. #46 shadow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 18:18
    เย่ ลุกขึ้นปรบมือ ดีแล้วแหละมาร์คที่ตกลงคบซึงยุนไป (มีโดนแจบอมลากไปเชือด)

    ไม่อยากจะนึกว่าแจบอมจะโมโหขนาดไหน อยากเห็นแจบอมหงุดหงิดเยอะๆเวลาเจออะไรไม่ได้ดั่งใจบ้าง

    #46
    0
  15. #45 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 17:52
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    พี่มาร์คทำดีมาก
    ตกลงไปเลย
    จะได้มีคนดีๆมาดูแลนะ
    #45
    0
  16. #44 MololySJ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 15:01
    ใครจะเป็นยังไงละทีนี้ เริ่มนุกละล่ะ
    #44
    0
  17. #39 Pichaya Packiee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 13:46
    ยองแจนี่ร้ายจริงๆ มาร์คตอบตกลงไปแล้ว แจบอมจะทำอะไรมาร์คอีก โง้ยยยย สนุกอ่าา เป็นพี่น้องแท้ๆหรอ?
    #39
    0