(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 4 : - CHAPTER 4 : อิสระที่ไม่แท้จริง 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ธ.ค. 57


 








- CHAPTER 4 : อิสระที่ไม่แท้จริง

 

 

 

... ผมไม่เคยรู้สึกอะไรด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงตาเรียวค่อยๆลืมตาขึ้นเพื่อปรับสายตาที่กำลังเผชิญกับแสงแดดในยามเช้าเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือที่แจ้งเตือนข้อความเข้าจากแอพลิเคชันอย่างไลน์ดังขึ้นมา มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูพร้อมเปิดดูข้อความที่ใครซักคนส่งมาให้แต่เช้าด้วยความหงุดหงิดเพราะเสียงแจ้งเตือนข้อความดันมากวนอกกวนใจเวลาหลับนอนเสียจริง แจบอมกวาดสายตามองข้อความที่แสดงอยู่ตรงหน้าพร้อมคิ้วได้รูปที่ขมวดลงทันที

 

 

 

Jinyoung P. : นายจะคบกับเด็กยองแจนั่นจริงดิ่แจบอม ? คิดให้ดีๆนะ กูไม่คิดว่าวิธีจะเข้าท่าเท่าไหร่

 

 

 

อ่านข้อความที่แสดงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบนสายตาไปยังพื้นที่เตียงนอนหลังกว้างอีกฝั่งที่ร่างบอบบางของพี่ชายคนน่ารักกำลังอยู่ในห้วงนิทราด้วยชุดนอนสีเทาที่กลมกลืนกับสีผม แพขนตาหนาเมื่อยามหลับตาพริ้มนั้นช่างสวยงามเสมอ รับกับใบหน้าเล็กที่นิ่มเนียนนั้น ริมฝีปากเรียวดูบวมช้ำเล็กน้อยจากเหตุการณ์เมื่อคืน ไม่มีการล่วงเกินใดๆทั้งสิ้น ไม่มีการทรมานร่างกาย การทะเลาะรุนแรง มีเพียงแค่ร่างสูงโปร่งมอบจูบที่ร้อนแรงกับริมฝีปากบางนั้นจนบวมช้ำและลงเอยด้วยการนอนด้วยกันซึ่งทั้งหมดเป็นคำขอร้องจากอิมแจบอมทั้งหมด และมาร์คต้วนก็ไม่มีสิทธิ์ขัดขืนการกระทำใดๆนอกจากจะยอมนอนนิ่งๆให้อีกฝ่ายนอนกอดตลอดทั้งคืนเท่านั้น

 

ข้อนิ้วหนาเกลี่ยพวงแก้มเนียนของคนเป็นพี่ชายอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าใบหน้าเนียนนั้นจะเกิดรอยแผล นัยน์ตาคมยังคงจ้องมองใบหน้าหวานไม่ละสายตาด้วยแววตาที่กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หลายสิ่งอย่างกับก่อตัวเป็นปมให้สับสนไปเสียหมด ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันเกิดจากความเอาแต่ใจของเขาทั้งหมด เพราะความเอาแต่งใจที่อยากจะชนะอีกฝ่ายทำให้เขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไป กับชเวยองแจ เด็กผมบลอนด์คนนั้น อิมแจบอมสารภาพได้ว่าเขาเองก็รู้สึกชอบเด็กคนนั้นอยู่ไม่น้อย แต่นั่นก็เทียบกับพี่ชายตรงหน้าเขาไม่ได้อยู่ดี จนแล้วจนเล่าเขาก็ยังไม่เลิกทำนิสัยหวงพี่ชายเสียที

 

แจบอมไม่อยากให้ใครมาข้องเกี่ยวกับมาร์คต้วนนอกจากตัวเขาเอง แต่ติดเหตุผลที่ว่าเพราะเป็นพี่น้องกัน สายเลือดเป็นตัวแปรที่ทำให้ทุกอย่างดูยุ่งยากมากขึ้น แม้เขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อหลายๆครั้ง เขาทำอะไรไปมากกว่านี้ แสดงออกมากกว่านี้ไม่ได้ และเพราะเป็นแบบนี้ ตัวแปรมากหน้าหลายตาเลยทำให้เรื่องของเขาดูยุ่งยากมากขึ้น

 

คิดอะไรให้ใจเหม่อลอยแต่ตัวเขาก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อท่อนแขนเล็กตวัดเข้ามากอดรอบเอวของร่างหนาอย่างไม่รู้ตัวพร้อมเสียงครางงึมงำเบาๆและเงียบลงไป แจบอมหัวเราะกับตัวเองเบาๆในสิ่งที่ตนเห็นพลางใช้ท่อนแขนข้างที่ว่างเท้าศีรษะและทอดมองอีกฝ่าย นานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นพี่ชายตัวบางทำอากัปกิริยาน่ารักแบบนี้ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องพี่ชายของเขาก็วางท่าให้ดูขรึมตลอดเวลา ในเมื่อนานๆทีจะได้เห็น อิมแจบอมคนนี้ก็ขอเชยชมก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ชมอีก

 

 

 

 

 

จ้องนานไปแล้วนะอิมแจบอมเสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นในขณะที่ยังหลับตา ร้อนให้คนที่แอบจ้องมองแทบเปลี่ยนสีหน้าไม่ทัน

 

ตื่นแล้วเหรอ

 

ตื่นแล้วล่ะมาร์คค่อยๆลืมตาขึ้นมองคนเป็นน้องที่มองหน้าตนเองอยู่ด้วยแววตานิ่งสงบเหมือนทุกครั้ง และเป็นอิมแจบอมที่โน้มใบหน้าลงไปประกบริมฝีปากแนบจูบเบาๆที่ริมฝีปากแดงฉ่ำ แช่ค้างไว้แบบนั้นเพียงครู่หนึ่งพร้อมงับกลีบปากบางนั่นแผ่วเบาแต่ก็ไม่ได้มีการรุกล้ำให้ลึกซึ้ง ซึ่งมันเป็นแค่เพียงการมอร์นิ่งคิสทั่วๆไปแบบที่ทำอยู่ทุกๆวัน ก่อนที่คนเป็นน้องจะผละออกมา

 

อรุณสวัสดิ์ พี่มาร์ค

 

สวัสดีตอนเช้านะ แจบอมร่างเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ริมฝีปากที่บวมช้ำถูกเจ้าของขบเม้มมันเบาๆ ดวงหน้าซับสีระเรื่อนั่นแสดงให้เห็นว่าแม้จะเจอสัมผัสเช่นนี้ทุกเช้าแต่เขาก็ไม่ชินเสียที และอีกอย่าง

 

 

 

 

 

... มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็เป็นได้ เพราะเขาต้องการยุติทุกอย่างและทำในสิ่งที่ควรทำ ...

 

 

 

 

 

ยังไม่ชินอีกสิ่นะ

 

ไม่ชินหรอก เพราะพี่หวังว่ามันควรจะเป็นครั้งสุดท้ายที่นายจะทำแบบนี้กับพี่ เพราะตั้งแต่วันนี้ไปนายคบกับเด็กคนนั้นแล้ว

 

“ … ”

 

จำที่เราพูดกันเมื่อคืนได้อยู่ใช่ไหม ? พี่ชายตัวบางลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางหันหน้าไปมองน้องชายที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อกลับนิ่งสนิทและมีเพียงแค่การพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับเท่านั้น

 

“ …อืม

 

ช่วยทำตามที่พูดด้วยนะ

 

 

 

 

 

ร่างบางลุกออกจากเตียงหลังกว้างเพื่อทำธุระส่วนตัวในยามเช้าโดยที่ทิ้งให้น้องชายยังคงนั่งพิงหัวเตียงหลังกว้างอยู่เช่นนั้น มือเล็กปิดประตูห้องน้ำจนสนิทก่อนที่ร่างทั้งร่างจะทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้น นัยน์ตากลมคลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำใสที่เอ่อล้นจนไหลริน มือบางยกขึ้นปิดเรียวปากเอาไว้ไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไปนอกห้องน้ำจนอีกฝ่ายรับรู้ได้

 

เขามั่นใจว่าตอนที่พูดออกไปนั้น เสียงค่อนข้างสั่นเครือมากพอสมควรและคิดว่าแจบอมคงจะรู้ดี เสียงของเขามันสั่นเครือมากพอๆกับความเจ็บปวดที่กำลังทิ่มแทงในหัวใจ เจ็บที่ต้องเสแสร้งปกปิดความรู้สึกเพื่อมอบสิ่งที่รักที่สำคัญไปให้คนอื่น เจ็บเหมือนหัวใจถูกบีบให้แตกเป็นเสี่ยงๆ การกระทำต่างๆที่เกิดขึ้นกำลังยุติลงเพื่อที่จะดำเนินไปในทางที่ถูกต้อง เรี่ยวแรงที่มีอยู่ของมาร์คแทบสูญหายไปหมดจนยืนแทบจะไม่ขึ้น

 

 

 

 

 

' พอถึงวันที่นายคบกับเด็กคนนั้น ... นายช่วยสัญญากับพี่ได้ไหมว่าจะปล่อยให้พี่เป็นอิสระ '

 

' ... '

 

' ... ได้ไหม พี่ขอร้อง '

 

' อืม '

 

' ขอบคุณนะแจบอมอ่า '

 

 

 

 

 

นัยน์ตาคมยังจ้องมองบานประตูห้องน้ำสีเทาอ่อนที่กั้นช่องว่างระหว่างตัวเขาและพี่ชายตั้งแต่ที่เห็นร่างบางเดินเข้าไปในห้องน้ำจนตอนนี้ก็ล่วงเลยมาห้านาทีได้ แจบอมสบถออกมาเบาๆด้วยความหงุดหงิดก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากรอกข้อความลงไปในแชทด้วยความรวดเร็วและโยนโทรศัพท์มือถือลงกลางเตียงทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

' Jaebum I. : อือ ฉันจะคบกับยองแจ ฉันจริงจัง '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างโปร่งของนักศึกษาเศรษฐศาสตร์สองคนเดินขนาบมาด้วยกันระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินไปเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์เบื้องต้น อิมแจบอมและปาร์คจินยองยังคงโด่งดังและเป็นที่เล่าขานว่าเป็นหนุ่มหล่อชวนฝันในมหาวิทยาลัยอยู่เสมอ เมื่อใดที่ทั้งคู่เดินด้วยกัน นักศึกษาสาวทั้งคณะเดียกันและต่างคณะก็มักจะตื่นเต้นกรีดร้องและเขินอายกันไปตามระเบียบ

 

 

 

 

 

" คิดไงมึงจะเข้าเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์เบื้องต้น ปกติมึงไม่เรียนวิชานี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ "

 

" คิดว่าไงล่ะ ? " นัยน์ตาคมเหลือบมองเพื่อนก่อนจะหัไปสนใจทางเดินระหว่างที่จะไปตึกเรียน

 

" กูคิดว่ามึงคงเข้าเรียนเพราะอาจารย์ที่มาสอนแทนน่ารักล่ะสิ่นะ " จินยองเอ่ยพร้อมยกยิ้มจุดมุมปากทันทีที่รู้คำตอบ

 

" หึ "

 

" ยองแจรู้ความจริงเข้าคงหวีดร้องจนมหา'ลัยพังแน่ๆ "

 

" ยองแจไม่มีสิทธิ์มาเหวี่ยงคนๆนี้มึงก็น่าจะรู้ "

 

" ทำไมมีแต่คนหวงพี่มึงจัง " จินยองเอ่ยพลางแสร้งเบะปาก เมื่ออยู่ต่อเพื่อน ปาร์คจินยองจะกลายเป็นคนไม่รู้ความจริงในความสัมพันธ์อันงุนงงนี้ แต่แท้จริงแล้ว จินยองรู้ความจริงอย่างละเอียดจากแฟนหนุ่มที่เป็นอาจารย์สอนจิตวิทยา

 

 

 

 

 

... กว่าจะรู้เรื่องทั้งหมดได้ เขาต้องแลกกับร่างกายทั้งหมดของเขามาเกือบหนึ่งสัปดาห์ เจ็ดวันติดกันเลยทีเดียว ...

 

 

 

 

 

" แล้วแต่จะคิด " แจบอมยักไหล่ให้เพื่อนสนิท

 

 

 

 

 

ไม่นาน นัยน์ตาคมตวัดไปเห็นร่างเล็กของรุ่นน้องเจ้าของกลุ่มผมสีบลอนด์ทองแสนสะดุดตาที่เพิ่งถูกกล่าวถึงเมื่อสักครู่กำลังเดินตรงมาทางพวกเขาพร้อมรอยยิ้มสดใสจนตัวคนมองเผลอยิ้มตอบกลับอย่างไม่รู้ตัว ชเวยองแจ เด็กหนุ่มคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกขับร้องสากล ชั้นปีที่สอง กลายเป็นที่จับตามองสำหรับหลายๆคนในคณะเศรษฐศาสตร์ไปในพริบตา สาวๆหลายคนต่างอิจฉาตาร้อนหลังจากทราบข่าวโคมลอยที่แท้จริงเพียงข้ามคืนว่า อิมแจบอมคบกับชเวยองแจแล้ว

 

 

 

 

 

" พี่แจบอมม ... พี่จินยองสวัสดีครับ "

 

" เอ่อ .. สวัสดีครับน้องยองแจ " จินยองรับคำสวัสดีจากรุ่นน้องพร้อมผงกศีรษะรับอีกเล็กน้อย ใบหน้าเฉี่ยวคมแสดงออกถึงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขากำลังสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

 

 

 

... ให้ตายเถอะ แจ็คสันหวัง พี่พลาดที่จะเห็นช็อตเด็ดแล้ว ! ...

 

 

 

" ว่าไงหืมยองแจ ? วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ ? " มือหนาเอื้อมไปยีกลุ่มผมนิ่มนั้นเบาๆด้วยความเอ็นดู ยองแจจึงรีบตวัดท่อนแขนเล็กกอดแขนแกร่งเอาไว้พร้อมซบศีรษะลงบนไหล่หนาเป็นการตอบสนองทันที

 

" ผมไม่มีเรียนบ่ายครับ มีแต่เรียนเช้าแหละ "

 

" อ๋อออ ตอนนี้เราก็ว่างน่ะสิ่ ? "

 

" ว่างครับ ผมเหงาอ่ะพี่แจบอม เราโดดไปหาอะไรอร่อยๆกินกันเถอะนะ

 

เอ่อ .. ไม่ได้จริงๆยองแจ พี่ไม่อยากโดดเรียนคาบนี้

 

งั้นให้ผมเข้าไปนั่งกับพี่ในห้องเรียนได้ไหม ? นะนะ " ดวงตากลมช้อนมองรุ่นพี่ด้วยท่าทีน่ารักพร้อมส่งสายตาอ้อนอีกฝ่ายอย่างออกหน้าออกตาจนคนที่มองผ่านไปมารู้สึกอิจฉา แจบอมเห็นยองแจแสดงท่าทีน่ารักเช่นนั้นก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆด้วยความลำบากใจและไม่พูดอะไรอีก

 

" .. "

 

" มึง แต่คาบนี้อาจารย์เช็คชื่อนะ " ปาร์คจินยองมองหน้าเพื่อนเพียงชั่ววูบก็รู้ทันจึงเอ่ยปากออกโรงช่วยอีกฝ่าย ดูก็รู้ว่าอิมแจบอมไม่อยากให้ยองแจเข้ามายุ่งวุ่นวายกับอาจารย์ที่จะมาสอนแทนวันนี้มาก

 

" แต่ผมได้ยินจากรุ่นพี่ที่เดินผ่านไปมาเมื่อกี้ว่าไม่มีเช็คชื่อนี่ครับ ? " ยองแจหันมามองจินยองด้วยแววตาใสสลับกับเงยหน้ามองร่างสูงที่ยืนหน้านิ่งไม่ยิ้มเหมือนเคย

 

" เอาเหอะจินยอง ... ถ้าอาจารย์เช็คชื่อก็แค่ให้ยองแจหลบใต้โต๊ะ ไปกันเถอะมึง " แจบอมบอกจินยองพร้อมชวนให้เพื่อนสนิทเดินไปเรียนเสียทีเพราะอีกสองนาทีจะเริ่มเรียนแล้ว ยองแจที่เดินกอดแขนแจบอมหันหน้ามามองเพื่อนของคนรักที่เดินตามอยู่ด้านหลังพร้อมแสดงอากัปกิริยาที่ทำให้คนถูกกระทำแทบอยากจะชกหน้าถ้าเขาควบคุมสติไม่ทัน

 

 

 

 

 

... ชเวยองแจกล้าดียังไงมาแสยะยิ้มใส่ปาร์คจินยองคนนี้ แถมยังเบะปากใส่เขาแล้วสะบัดหน้าไปซบไหล่แจบอมต่ออีก ...

 

 

 

แค่เฟิร์สอิมเพรสชันก็ไม่น่าถูกใจ แถมยังมาทำตัวแบบนี้อีก

หน็อยยย รู้จักปาร์คจินยองคนขี้เหวี้ยงน้อยไปซะแล้ว !

 

 

 

 

 

หลังจากสบตาจ้องมองคู่รักด้านหน้าได้สักพัก มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยจากกระเป๋ากางเกงพร้อมสไลด์หน้าจอเพื่อเข้าแอพลิเคชันแชทที่เพิ่งคุยค้างไว้กับใครบางคน ก่อนจะรีบละเลงแป้นพิมพ์ลงไปด้วยความหงุดหงิดทันที

 

 

 

 

 

' Jinyoung P. : ไม่ชอบยองแจเลยว่ะพี่ :@ '

' JACKSON W. : ทำไมเหรอ เกิดอะไรขึ้น ใครกล้าทำแฟนของพี่โมโหแบบนี้ ? '

' Jinyoung P. : พี่ ยองแจแม่งโคตรร้ายอ่ะพูดเลย ! '

' JACKSON W. : ขนาดนั้นเลยเหรอหืม ? '

' Jinyoung P. : พี่เคยดูละครป่ะล่ะ นางร้ายร้ายยังไงก็แบบนั้นเลย งานเข้าพี่มาร์คแล้วนะ ! '

' JACKSON W. : ร้ายแบบนั้นเลยเหรอ แบบนี้มาร์คก็ซวยแล้วดิ่ '

' Jinyoung P. : ผมเชียร์ข้างพี่มาร์คเต็มตัวนะ ยองแจทำอะไรพี่มาร์คผมจะสั่งสอนให้หนักกว่าเลยคอยดู ! '

 

 

 

 

 

 

 

 

.. ใครบอกปาร์คจินยองหล่อสุภาพร้ายไม่เป็น ก็แค่เป็นคนดีเจนเทิลแมนแปดสิบเปอร์เซ็นต์แต่เป็นคนใจร้ายกับบางคนอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์แค่นั้นเอง หึ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" สวัสดีนักศึกษาทุกท่าน เนื่องจากอาจารย์ซึงยูนป่วยหนัก ผมเลยมารับหน้าที่สอนแทน หลายคนคงเคยเรียนกับผมในวิชาเศรษฐศาสตร์แรงงานแล้ว แต่หลายคนอาจจะไม่ ผมจะไม่แนะนำตัวให้เสียเวลามากเพราะนั่นจะทำให้เสียเวลาเรียน และอีกอย่าง พวกคุณเรียนเศรษฐศาสตร์ พวกคุณจะต้องรู้จักผมอยู่แล้ว ... "

 

 

 

 

 

เสียงทุ้มหวานเอ่ยต้อนรับนักศึกษาในคลาสเรียนจำนวนเกือบแปดสิบคน ดวงตากลมภายใต้แว่นตากรอบดำกวาดสายตามองนักศึกษาภายในห้อง โดยที่ไม่ได้หยุดมองโฟกัสที่ไหนเป็นพิเศษ มาร์คเปิดหนังสือการเรียนการสอนด้วยมือเล็กที่แอบสั่น แม้จะมองนักศึกษาเหมือนทุกครั้ง แต่ในใจจะสะท้อนให้เห็นชัดเป็นภาพที่ตราตรึงให้เจ็บปวดเอาไว้

 

 

 

 

 

... อิมแจบอมกับเด็กคนนั้นเข้ามาเรียนในห้องนี้ด้วย ...

 

 

 

 

 

" เปิดหนังสือไปหน้าที่ยี่สิบ เรื่องความหมายของเศรษฐศาสตร์ในเชิงตะวันตกและพุทธศาสตร์ "

 

“ … ”

 

ถ้าพูดกันโดยทั่วไปแล้ว วิชาเศรษฐศาสตร์มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า “economic” ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษากรีกว่า “oikonomikos” แปลว่า การบริหารจัดการของครัวเรือน ...

 

 

 

 

 

สายตาคมของร่างสูงยังคงจ้องมองอาจารย์ผู้สอนที่วันนี้สวมชุดเสื้อเชิ้ตพร้อมเสื้อโค้ทตัวหนาสีเข้มมาสอนเพราะอากาศเริ่มเข้าสู่ฤดูเหมันต์แล้ว กลุ่มผมสีเทาไม่ได้เซ็ตมาจึงทำให้ผมนิ่มนั้นลู่ตกลงมาจนหลายคนคงมองว่าน่ารัก ผิวขาวผ่องทำให้อาจารย์ผู้สอนตรงหน้าดูเด่นและน่ารักในเวลาเดียวกันอย่างไม่วางตา แต่ที่สะดุดตาสำหรับอิมแจบอมคือดวงตากลมที่บวมช้ำถูกบดบังด้วยแว่นตากรอบดำและไม่สบตากับเขาเหมือนอย่างเคย

 

 

 

... มาร์คต้วนร้องไห้เมื่อเช้า ...

 

 

 

เขารู้ดี เขาได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆในห้องน้ำเมื่อเช้า เสียงสะอื้นของคนเป็นพี่ชายทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร ขนาดวันนี้มาร์คต้วนยังแอบมามหาวิทยาลัยก่อนอิมแจบอมด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าหลบหน้าหรือเพราะรีบ แต่ตอนนี้เขาคิดว่าคงเป็นอย่างแรก

 

คนรักคู่ใหม่ปลามันอย่างยองแจที่นั่งมองคนรักสลับกับอาจารย์มาได้สักพัก ก่อนจะซบศีรษะลงกับไหล่หนาของแจบอมอีกครั้ง

 

 

 

 

 

" พี่แจบอม อาจารย์คนนี้ชื่ออะไรเหรอ ? "

 

" ... "

 

" พี่แจบอม "

 

" ... "

 

" พี่แจบอม "

 

" อย่าถามเรื่องอาจารย์คนนี้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว " แจบอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นแต่สายตายังไม่เลิกมองคนที่ยืนสอนอยู่ตรงหน้าและมือก็ยังคงจดบันทึกสิ่งที่อาจารย์สอน ยองแจจึงรู้ว่าความสามารถของอิมแจบอมคือจดงานโดยไม่มองกระดาษก็ยังจดได้เป็นระเบียบอยู่เหมือนเดิม

 

" ก็เห็นพี่มองอาจารย์ไม่วางตา มองแบบที่ไม่ใช่มองทั่วไป .. ผมก็แค่สงสัย "

 

" พี่มองเพราะพี่กำลังตั้งใจเรียนอยู่ ช่วยนั่งเงียบๆจะได้ไหม ? " แจบอมเหลือบมองคนรักเพียงวูบเดียวแล้วหันไปจดงานอย่างตั้งใจ ยองแจที่ได้ยินเช่นนั้นก็ผละแขนออกจากอีกฝ่ายพร้อมกอดอกมองหน้าอาจารย์ที่กำลังสอนเขม็งด้วยความหงุดหงิดที่คนรักขัดใจ และยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงกระซิบจากเพื่อนสนิทของคนรักพร้อมยักคิ้วด้วยท่าทีกวนประสาท

 

 

 

 

 

" เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องอยากเสือ ... คึ ก็ได้นะครับน้องยองแจ "

 

 

 

 

 

การเรียนการสอนแทนอาจารย์คังซึงยูนผ่านไปได้ด้วยดี มาร์คต้วนสอนได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่องใดๆแม้จะรู้สึกเจ็บแปลบๆในใจแต่ก็ไม่ได้แสดงมันออกมาให้เห็นชัดเจน ความอดทนของเขาเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่มองเห็นภาพบาดตาบาดใจนานเกือบสามชั่วโมงสิ่นะ

 

ล่วงเลยมาถึงท้ายคาบ นักศึกษาทุกคนเตรียมพร้อมจะกลับบ้านกันแทบทุกคนแล้ว และอาจารย์ผู้สอนก็ไม่ใจร้ายที่จะรั้งให้นักศึกษาอยู่จนมืดค่ำ มาร์คเอ่ยปิดคาบเรียน นักศึกษาทุกคนดีใจและวิ่งออกจากห้องเพื่อกลับบ้านหรือไปเที่ยวต่อนั่นก็สุดแล้วแต่จะตัดสินใจกัน มือเล็กเก็บข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะสอนหนังสือให้เรียบร้อยพร้อมเก็บมันใส่กระเป๋า เขากำลังคิดว่าหลังจากเลิกเรียนเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อดี ว่าจะชวนแจ็คสันไปหาอะไรกินแต่คงจะไม่ได้เพราะเวลาทั้งหมดของแจ็คสันมอบให้จินยองไปหมดแล้ว มือเล็กชะงักเมื่อมองเห็นใครบางคนมายืนอยู่ข้างๆ ดวงหน้าน่ารักเงยขึ้นมอง ก่อนจะยกยิ้มบางๆให้อีกฝ่าย

 

 

 

 

 

" ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอซึงฮุนอ่า ? "

 

" ยังไม่กลับหรอก ผมต้องพาคนแถวนี้ไปหาอะไรกินตอนเย็นก่อน " อีซึงฮุนยกยิ้มกว้างให้เพื่อนใหม่ก่อนจะเดินขนาบคู่กันออกมาจากห้องเรียน มือหนาแบมือไปตรงหน้าเพื่อนใหม่พร้อมกวักมือสองสามที

 

" หือ ? "

 

" เดี๋ยวถือกระเป๋าให้ "

 

" ข ... ขอบใจนะ " มาร์คต้วนยื่นกระเป๋าให้เพื่อนด้วยความเกรงใจ และมือหนาก็รับมันเอามาไว้กับมือพร้อมเดินเคียงข้างกับมาเรื่อยๆ

 

 

 

 

 

ซึงฮุนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้มาร์คฟัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการสอน เรื่องนักศึกษา และเรื่องตลก มาร์คก็เป็นผู้รับฟังที่ดี ตั้งใจฟังอีกฝ่ายเป็นอย่างดีและมีการตอบสนองกับเรื่องเล่าที่ดีขึ้น ทั้งสองเดินเอี้ยวตัวไปทางระเบียงที่เชื่อมระหว่างตึกเรียนรวมและตึกหอสมุด จู่ๆขาเรียวเล็กทั้งสองข้างกลับชะงักเมื่อเห็นใครบางคนยืนขวางทางเดินอยู่ ใบหน้าหวานที่กำลังยกยิ้มถึงกับนิ่งลงทันตาเห็น ริมฝีปากเรียวขบเม้มมัน มือเล็กกำลังสั่นทั้งๆที่มันเพิ่งหยุดสั่นไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา

 

 

 

 

 

" อาจารย์ครับ " เด็กหนุ่มกลุ่มผมบลอนด์ทองเดินผละจากใครอีกคนมายืนตรงหน้า ดวงตากลมมองเด็กหนุ่มสลับน้องชายของเขาที่นั่งปั่นสีหน้าหงุดหงิดใจด้วยความงุนงง

 

" ครับ ? "

 

" ตกลงว่าอาจารย์ชื่ออะไรเหรอครับ ? ผมจะได้เรียกถูก " เพียงแค่คำถามของเด็กหนุ่มตัวเล็กก็ทำให้มาร์คต้วนรู้ทันทีว่าเด็กคนที่ครอบครองหัวใจของแจบอมไม่ใช่นักศึกษาเศรษฐศาสตร์ แถมยังแอบเข้ามาในห้องเรียนโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาอีก ยิ่งทำให้อาจารย์รู้สึกหัวเสียและโมโหขึ้นมาเล็กน้อยกับการกระทำที่ข้ามหน้าข้ามตาเช่นนี้

 

" คุณน่าจะรู้ว่าอาจารย์ชื่ออะไรอยู่แล้วนะนักศึกษา เว้นเสียจาก ... "

 

" ... "

 

" คุณไม่ได้เรียนคณะนี้ " ใบหน้าน่ารักเอียงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องนักศึกษาต่างคณะเข้ามาเรียนในคลาสของตนเอง ชเวยองแจก้มหน้าหัวเราะเบาๆแล้วเงยหน้าขึ้นมามองอาจารย์ตัวบางที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา

 

หยิ่งจังนะครับอาจารย์

 

นักศึกษามีอะไรจะพูดก็รีบพูดมาเถอะครับ อย่ามัวอ้อมค้อม มันเสียเวลา

 

" งั้นผมเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ... ผมไม่รู้ว่าอาจารย์กับคนรักของผมเป็นอะไรกันหรือมีความสัมพันธ์กันยังไง แต่ตอนนี้ก็ช่วยรู้ด้วยนะครับว่า อิมแจบอมเป็นของผม " มือเล็กคว้าหมับไปที่ท่อนแขนแกร่งของคนที่นั่งลงให้ลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างๆตน แจบอมจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ทนๆยืนอยู่ข้างรุ่นน้องไปเช่นนั้น

 

" ... "

 

พี่แจบอมครับ ถ้าพี่รักผมจริงๆ พี่ช่วยพูดให้อาจารย์คนนี้ฟังทีว่าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับอาจารย์เขา ยองแจตวัดสายตามองรุ่นพี่ที่เริ่มชักสีหน้าไม่พอใจและไม่ต่อกรใดๆกับตน

 

“ … ”

 

พี่แจบอม

 

“ … ”

 

หรือว่าพี่ชอบอาจารย์คนนี้พี่ถึงพูดไม่ได้

 

ผม .. ไม่เคยรู้สึกอะไรกับอาจารย์เลย ... แม้แต่นิดเดียว เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างไม่คาดคิด เรียกรอยยิ้มให้กับคนรักตัวเล็กได้อย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกับก็สร้างความตกใจให้กับอาจารย์ผู้เป็นเพื่อนของพี่ชายตนเองและ ... เรียกหยดน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อของมาร์คต้วนได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

 

" โอ้ะ ! อาจจะไม่เชื่อผม ไม่เป็นไรครับ ผมพิสูจน์ให้ดูก็ได้

 

 

 

 

 

ว่าจบ ชเวยองแจดึงปกคอเสื้ออีกคนให้ใบหน้าหล่อโน้มลงมาแนบริมฝีปากตนพร้อมตวัดแขนโอบลำคอแกร่งของรุ่นพี่ หลับหูหลับตาบดเบียดขยี้ปากแม้ว่าร่างสูงจะไม่มีการตอบสนองกลับใดๆ แต่นั่นมันก็คือจูบ ริมฝีปากแนบริมฝีปาก ต่อให้ไม่สนองกลับมันก็คือจูบอยู่ดี อิมแจบอมกำลังจูบกับเด็กหนุ่มคนรักคนนั้นต่อหน้าต่อตา ...

 

 

 

... ริมฝีปากอิมแจบอมสัมผัสริมฝีปากคนอื่นที่ไม่ใช่เขาแล้ว เขาควรจะดีใจที่ทุกอย่างกำลังเดินไปในหนทางที่ถูกต้องสิ่ ไม่ใช่มายืนร้องไห้เจ็บปวดอยู่ตรงนี้ ...

 

 

 

ไม่รู้ว่าในเวลานี้สีหน้าของมาร์คต้วนจะเป็นอย่างไร จะเหยเก สะอินสะเอียน หรือจะอยากร้องไห้ ไม่มีใครรู้ จะมีเพียงแค่อีซึงฮุนที่ยืนมองอาจารย์ตัวบางอยู่ตลอดเท่านั้นที่ล่วงรู้ ใบหน้าน่ารักก้มลงจนแทบชิดอก เรียวปากขบเม้มจนซีด สังเกตดีๆก็จะรู้ว่าหยดน้ำใสกำลังเอ่ออยู่ในตา ร่างกายสั่นเทาไม่แน่ใจว่าด้วยความโมโหหรือเพราะอยากร้องไห้ และคนที่ร้อนใจไม่ได้มีเพียงอีซึงฮุนที่เป็นคนเห็นเท่านั้น

 

 

 

... อิมแจบอมที่ลืมตาเหลือบมองพี่ชายก็รู้สึกร้อนใจอยู่ไม่ต่างกับอาจารย์อีกคนเช่นกัน ...

 

 

 

 

 

ขอโทษนะนักศึกษาที่ผมจะต้องขัดเวลาความสุขของพวกคุณ แต่คุณทำแบบนี้ไม่คิดจะเกรงใจอาจารย์ที่ยืนหัวโด่สองคนตรงนี้เลยรึไงกัน ถ้าจะไม่ให้เกียรติอาจารย์ก็ควรจะให้เกียรติสถาบันด้วย อีซึงฮุนตีหน้านิ่งเอ่ยขัดบทพลอดรักต่อหน้าต่อตา ชเวยองแจผละออกจากริมฝีปากของรุ่นพี่พร้อมหันหน้ามามองด้วยแววตาใสซื่อและรอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็รู้ว่ามันช่างเสแสร้งเลยเกิน

 

อุ้ย ขอโทษครับอาจารย์ พอดีผมลืมดูตาม้าตาเรือเสียนี่สิ่ ... อ้าวอาจารย์ครับ ก้มหน้าเป็นอะไรไปน่ะ ?

 

ซึงฮุน .. ไปกันเถอะ

 

 

 

 

 

มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่นั่นก็ทำให้อาจารย์ที่ยืนอยู่ข้างๆสามารถได้ยินมันอย่างชัดเจน เพียงแค่ฝ่ามือใหญ่หมายจะจับมือเรียวเล็กเพื่อพาร่างบางออกไปจากบริเวณตัวตึกมหาวิทยาลัย ทว่ากลับถูกฝ่ามือหนาของใครบางคนปัดออกอย่างไม่ใยดีพร้อมกับยื่นมือของตนเองไปกอบกุมมือเล็กของอาจารย์เศรษฐศาสตร์ตรงหน้าเอาไว้เต็มมือ ความอบอุ่นของฝ่ามือหนาแผ่ซ่านผ่านไปสร้างความอบอุ่นแสนเจ็บปวดให้อีกฝ่ายได้อย่างไม่รู้ตัว แม้จะพยายามสะบัดมือออกจากพันธนาการแสนเจ็บปวดแต่มันก็ไม่มีผลอะไรกับอีกฝ่ายเลย

 

 

 

 

 

ตามผมมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นี่ใช่ไหม .. ฮึก ... คืออิสระที่นายมอบให้พี่ .. มาร์คต้วนปล่อยหยดน้ำตาออกมาอย่างไม่อายสายตาของคนเป็นน้องชายที่มองมา มือเล็กยกขึ้นปาดหยดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าให้ละออกไปจากใบหน้า เสียงสะอื้นเบาๆยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของร่างหนา

 

 

 

 

 

ในเวลานี้มีเพียงแค่มาร์คต้วนและอิมแจบอมเท่านั้น น้องชายของเขาจูงมือของเขามาที่รถคันสวยของตัวเองพร้อมดันตัวเขาให้นั่งที่นั่งประจำและแจบอมก็วิ่งมานั่งประจำที่คนขับ อิมแจบอมเลือกที่จะทอดทิ้งเด็กคนนั้นและอาจารย์อีซึงฮุนเอาไว้แล้วพาเขาไปที่ไหนสักที่ รถสปอร์ตคันสวยพุ่งทะยานไปยังที่ที่หนึ่งโดยไร้จุดมุ่งหมายจากคนขับ แจบอมมองหน้าพี่ชายตัวบางสลับกับพื้นท้องถนนจนเริ่มหมดความอดทนที่จะต้องตบตีกับความคิดของตัวเอง มือหนาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปที่ริมข้างทางและจอดรถทันที

 

 

 

 

 

พี่เป็นคนท้าผมเอง

 

นั่นสิ่นะ .. พี่ท้าเอง ... ฮึกกก

 

“ … ”

 

ถ้านายจะให้ .. อิสระพี่แบบนี้ .. ฮึกกกก .. อย่าให้ดีกว่า

 

...

 

พี่ทรมานมากนายรู้บ้างไหม ฮืออออ มันเจ็บนะ ! ” มาร์คแทบตวาดใส่น้องชายจนสุดเสียง ก่อนจะปล่อยโฮเสียยกใหญ่โดยไม่ได้สนใจคนเป็นน้องที่กำลังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ตน

 

ผมก็ไม่คิดจะให้อิสระกับพี่ตั้งแต่แรกอยู่ มาร์คต้วน

 

 

 

 

 

ว่าแล้วร่างสูงโปร่งของน้องชายก็มอบจุมพิตอันแสนอ่อนโยนให้แก่คนตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยมอบให้มาก่อนตลอดสามปี แจบอมรั้งดวงหน้าสวยของมาร์คที่นั่งชิดริมประตูให้รับจูบอยู่เนิ่นนาน เสียงสะอื้นของร่างบางดังมาเป็นระยะแต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคการมอบจูบให้อีกฝ่าย ในคราแรกคนเป็นพี่พยายามขัดขืนทุกวิถีทาง แต่ทว่าการกระทำที่สั่งตรงจากสมองก็ไม่สามารถชนะคำสั่งที่มาจากหัวใจได้ ท้ายสุดมาร์คก็ตอบรับรสจูบของน้องชายด้วยความอ่อนโยนกลับคืนพร้อมกับน้ำตาเม็ดใสที่ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อเขาไม่เคยได้รับสัมผัสเช่นนี้ ไม่เคยได้รับการกระทำที่ออกมาจากใจของอีกฝ่ายเช่นนั้น เรียกได้ว่ารู้สึกหัวใจพองโตยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

อื้อ ... เมื่อเรียวปากสวยเป็นอิสระ ใบหน้าหวานจึงเบือนหนีพร้อมจนสันจมูกโด่งของร่างสูงเฉียบผ่านพวงแก้มนิ่ม แจบอมฝังจมูกโด่งลงบนแก้มเนียนนิ่มนั้นหนึ่งทีก่อนจะลากริมฝีปากไปคลอเคลียใกล้ใบหูของมาร์คจนเจ้าของแทบย่นคอหลบหนี ทั้งๆที่รู้ว่าใบหูคือจุดอ่อนของเขา อีกฝ่ายก็ยังจะทำให้เขารู้สึกไม่ดีไปอีก

 

พี่จำที่ผมพูดเมื่อกี้ได้ไหม ?

 

อือ ..

 

ผมไม่เคยรู้สึกอะไรกับพี่แม้แต่นิดเดียว

 

“ … ”

 

 

 

 

 

นั่นคือเรื่องไม่จริง และทุกสิ่งอย่างรอบกายก็เงียบลงอีกครั้งพร้อมกับรสจูบอันแสนอ่อนโยนที่มอบปรนเปรอให้พี่ชายขี้แยที่เขาหวงสุดชีวิตตรงหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.




- งู่ยๆ อะโลฮ่าตอนที่สี่ครัชชชชช !!!
ต้องขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านเลยนะค้าสำหรับฟีดแบ็คที่ดีบ้างไม่ดีบ้าง
อย่างน้อยก็ยังมีคนหลงมาชอบและชิปคู่กบฎไม่ตีตลาดฟิคแบบเราด้วย ซึ้งง่ะ

เราจะพยายามลงให้บ่อยขึ้นให้สมกับที่ทุกคนรออ่านและใช้เวลาวันหยุดให้เป็นประโยชน์
เดี๋ยวรีดเดอร์จะทิ้งเราไปปปป T 3T
ไม่เอานะไม่ทิ้งกันเราเหงาเราเสียใจจจ </3

เรื่องนี้มาร์คต้วนน่าสงสารมากมากเลยโน้ะ T - T 
บอกว่าอิมแจบอมมันร้าย ใครจะรู้ว่าปาร์คจินยองร้ายกว่า
บอกว่าปาร์คจินยองมันร้าย ใครจะรู้ว่าคนที่ร้ายสุดๆคือชเวยองแจ อิสอิส
แต่อย่าเพิ่งเกลียดอิมเมจตัวละครทุกตัวที่เราปลุกปั้นขึ้นมาเลยนะครัชชช
ตอนต่อไปไม่แน่ไม่นอนซะจริง เดี๋ยวคนเดาแนวได้อิอิอิอิ
เอาเป็นว่ามาลุ้นตอนที่ห้าและตอนต่อๆไปดีกว่าโน้ะๆ
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส

ไว้เจอกันกับตอนที่ห้าค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คหลังการอ่านด้วยน้าอิ้อิ้

ขอบคุณค่ะ :-} !


B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #237 meaw meaw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:35

    ให้มันได้แบบนี้สิแจบอม ชัดเจนกับพี่มาร์คหน่อย รักก็ให้ขัดเจนว่ารัก

    อย่างน้องยองแจนี่ต้อวเจอพี่จินยองอ่ะ


    #237
    0
  2. #208 TSENSET (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 00:45
    ยองแจ...ทำไมร้ายแบบนี้~สงสารมาร์คมากอ่ะ ซึงฮุนดี๊ดี

    ตกลงแจบอมจะเอาไงเนี่ย 
    #208
    0
  3. #200 Amm Rjr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 18:29
    #ทีมซึงฮุน ได้ป้ะ55555ยองแจนี่ต้องเจอจินยอ ป้ะถึงจะจบเดะมีเคลียยยยย555555
    #200
    0
  4. #187 L-mine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 22:28
    อุ้ววววววว ยองแจมาร้ายจัง -.-.
    #187
    0
  5. #169 AAAA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:19
    ยองแจนร้ายสุดอะไรสุด 55555 แต่ขำจินยองคือรู้เห็นแล้วคงอึดอัดมากจริงๆ ตอนท้ายๆชอบอะ น่านัก ชอบพี่บี๋โหมดนี้มาก
    #169
    0
  6. #144 *l3el2 BeRrY* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 00:33
    เกลียดอิสอิส 5555 สรุปน้องแจร้ายสุด กรี๊ดดดด ตอนนี้สงพี่มาร์คมากข่าา ดีนะ น้องบอมตามมาโอ๋ กระซิก ๆ ความรุ้สึกตอนนี้แบบ พี่มาร์คเป็นนางเอกที่ถูกพระเอกและนางร้ายกลั่นแกล้ง นี่มันดราม่าชัด ๆ ฮืออออออออ
    #144
    0
  7. #127 fern (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 20:40
    ขอสาดเสียเทเสียใส่ยองแจที กรี้ดดดดดดดดดดด มาตบกะชั้นป่ะยองแจ! ตบเสดชั้นจะอัดคลิปลงโซเชี้ยวแคมด้วย ไม่มีไรมากกกกกกกกก กรี้ดดดดดดดดด
    #127
    0
  8. #97 ぃ Libppk ◦ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:35
    ชเวยองแจจจจจจจจจจจจจจาดก้เาวสำ่เ้วก้่ำะเ่้ฟกดวเดี๋ยวตบด้วยจูบโลยยยย

    ทำไมร้ายแบบนี้ แล้วก็อิมแจบอมนะะะสนุกมั้ยหืมมมมมพี่มาร์คร้องไห้เพราะเธอวววววววว์

    ปาร์คจินยองจัดการยองแจโลยยยยยยยยยร้ายกาจมากกกกกกก
    #97
    0
  9. #79 buahae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 13:38
    ยองแจอ่าา เด็กร้ายกาจ โดนทิ้งเลยสมน้ำหน้า แบร่!!



    ฉากในรถหวานละมุนมาก >♡
    #79
    0
  10. #73 fronqinf (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 22:40
    เปิดตอนมารู้สึกว่าพี่มาร์คใจร้าย แต่ที่ทำนี่ก็เจ็บใช่มั้ย T_T  

    ทุกอย่างดูเทาไปหม๊ด อารมณ์ของฟิคก็เทาาา ยัยแตงทำไมร้ายกาจ

    เปลือกทุเรียนมั้ย ;__; สงสารพี่มาร์คจุง แต่ท้ายๆแอบหวาน.. 

    สักหน่อยก็ยังดี อยากให้นยองแก้เผ็ดแตงอะ555555555555555555555

    ถ้าจับสองคนนี้มานอนห้องเดียวกันจะเกิดไรขึ้นแกกกกก555555555555555555555
    #73
    0
  11. #59 แบนจัง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 21:19
    ทำไมยองแจร้ายขนาดนี้คะลูกแม่-0- โอ้ย"!จิกหัวตบ5555555555 ไม่เอานะแตงหยูต้องใสใสค่ะไม่เอาร้ายเลือดสาดแบบนี้
    #59
    0
  12. #52 BenzBB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:54
    ทำไมเนียร์เวลาโกรธน่ากลัว 55555555555

    ยองแจใสๆไม่มีจริง อุ๊ปปป
    #52
    0
  13. #43 MololySJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 14:54
    ยองแจใสใสไม่มีจริง พี่บีค่า อย่าทำให้พี่มาร์คเจ็บอีกได้ปร้าาาาาา
    #43
    0
  14. #41 shadow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 13:59
    แจบอมทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายจิตใจพี่มาร์คต่อหน้าตัวเอง งอนมาก โกรธแทนมาร์คเลย

    มาร์คก็เหลือเกินเขาดีตอบหน่อยก็ใจอ่อนแล้ว แล้วเดี๊ยวก็ต้องกลับมาเจ็บเหมือนเดิม

    ทั้งสงสารและหงุดหงิดมาร์คจริงๆ นี่ก็อินมากอยากให้มาร์คตัดใจได้ ลืมไปเลยว่าเค้าเป็นพระเอกนายเอก555
    #41
    0
  15. #35 _bbabyy_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 12:10
    ชเวยองแจ!! ต่อยกันมั้ย!!!!! จะร้องไห้ตามพี่มาร์คละนะฮือออออออT________T ไรต์อ่าาา รีบมาต่อไวๆนะคะ
    #35
    0
  16. #34 ppim_pp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 09:22
    อยู่ทีมปาร์คจินยองงงง555555 ยอมให้ร้ายเพื่อปกป้องพี่มาร์คที่แสนดี
    #34
    0
  17. #33 CrueLPrincesS (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 12:31
    บีมาร์คสนุกหาอ่านยากกกกกก และนี่ก็เป็นบีมาร์คไม่กี่เรื่องที่เราตามอ่าน
    สนุกมากเลยค่ะ มาอัพบ่อยๆนะคะ คู่นี้มันฟินมากกกกกก><
    #33
    0
  18. #32 ผักชีดอง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 09:17
    คือไม่รู้ว่าจะพูดไงดี แต่ชอบฟิคเรื่องนี้มากกก มันให้ความรู้สึกน่าติดตามมากอะ ตัวละครแต่ละตัวก็มีเสน่ห์ในตัวมันเองด้วย ส่วนตัวเราก็ชิบบีมาร์คอยู่แล้วด้วย ฟิคก็หาอ่านอย่างยาก เรื่องดีๆน่าติดตามก็ไม่ค่อยมีอะ มาเจอเรื่องนี้แล้วน้ำตาจะไหล เราชอบภาษาของไรท์นะ อ่านแล้วมันดูไม่ติดขัด ยังไม่เจอคำผิดด้วย สู้ต่อไปนะไรท์ แม้ผู้บริโภคจะน้อย แต่ก็ยังมีผู้บริโภคนะ อย่าทิ้งเรา TTTT รักส์นะ
    #32
    0
  19. #31 L`Jg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 06:32
    โอ้โหวววว ผมนี่ลุ้นมากครัช สงสารพี่มาร์คมากอ่า ดีนะก่อนจบตอนมีจูบปลอบใจ ไม่งั้นเราร้องไห้แน่ แง๊ แต่ยองแจไมร้ายจ๊างงง มันต้องมีสักตอน หรือหลายตอนแน่ที่นางจะมาตบพี่มาร์คฉ๊านนน ไม่นะ!!!! ขอให้จินยองช่วยพี่มาร์คทันนะ ฝากตบคืนด่วย 555555555555655
    #31
    0
  20. #30 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 01:49
    ปวดใจอ่าาาา
    #30
    0
  21. #29 12Dongy*Minny13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 00:35
    ตอนนี้แจบอมทำดีมากอ๊าาาาาา ถึงช่วงแรกจะโหดไปนิด แต่ว่าน้ำตาของคนน่ารักก็ทำให้แจบอมอ่อนโยน แงงงงงงงง รักเค้าจังเลยค่ะ เรารักแจบอมจังเลย TvT แต่ว่ายองแจอ่า...คือเรื่องจริงเรากำลังหลงน้องมากๆ พอๆกับที่แจบอมเป็นบ้าไปบอกรักน้องในแฟนคาเฟ่ 5555555555 มาเจอคาแรคเตอร์ร้ายๆแบบนี้เข้าไป ขอหมั่นไส้นิดดดดด ฝากจินยองแก้แค้นให้ด้วยนะคะ จินยองเหมาะมากเลย ร้ายเงียบๆ เอ๊ะ แบบนี้เรียกเงียบมั้ย ?? 5555555 บทของแต่ละคนถูกใจเรามากค่ะ ฟิคเรื่องนี้ดีงามไปหมด ตั้งแต่เป็นบีมาร์คละ กี๊สๆๆ เปิดฟิคมาดีใจมาก ไรเตอร์อัพแล้ว พฮรือออออ คือเนื้อเรื่องฟิคไม่สามารถรออาทิตย์ละครั้งได้ค่ะ....จะบอกว่าอาทิตย์ละ 2 ครั้งแบบนี้ก็ดีนะไรเตอร์ กร๊ากกกกกก **สุดท้ายที่อยากจะฝากคือ อย่าให้ฟิคดราม่ามากเลยนะคะ แค่ปมพี่น้องก็แก้ไม่ได้อยู่แล้ว เราอยากให้เค้าสมหวังกันจริงๆนะ เลิ้บบบบบ มัคๆค่ะ >////<
    #29
    0
  22. #28 dm29' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 00:30
    ทะไมยองแจทำอย่างเน้ เห็นใจมาร์คหน่อยได้มั้ยยยย มาร์คมาก่อนนะยะ #รู้สึกจะไม่ใช่ประเด็น แต่นั่นแหละ ยองแจร้ายมากกก เฮ้ย ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเป็นอย่างนี้ต่ิไปมาร์คจะเป็นยังไง คงเจ็บปวดไม่น้อย พี่บีก็คงไม่ต่างกัน เจบีไม่น่าคบกับยองแจเลยโถ่วววว ต่างคนต่างเจ็บมันจะได้อะไรขึ้นมา เราชอบมากกกกก โฮกกกกกกก อัพเร็วๆนะครัฟฟ
    #28
    0
  23. #26 Chart P (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 21:55
    ตลกคำว่าคู่กบฏ555555 ยอมรับเลยว่าชิป BNior และ BMark ไปพร้อมๆกัน ก่อนจะอ่านฟิคต้องตั้งสติแล้วบอกตัวเองว่านี่ bmarkนะ 5555555555 อ่านๆละแอบงงๆว่าจินยองไมพูดมึงกูกับพี่บีละ /ผิดๆ ไรท์สู้ๆนะคะะ ยังมีรีดที่รักคู่นี้อยู่ สัญญากันนะว่าลงบ่อยขึ้น อิ_อิ พี่มาร์คน่าสงสารรรร ง่อออ อยากเป็นซึงฮุนน ขอปกป้องพี่มาร์คด้วยคน T_T อิมแจบอมคนใจร้ายยย สงสารพี่มาร์คจริงๆนะเนี้ยย
    #26
    0
  24. #25 baka_bunny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 20:06
    แม้ตอนนี้ในแฟนคาแฟน้องยองแจใสใสจะถูกอิพี่บี๋เตาะอย่างหนักหน่วงขุ่นแม่ก็ฟินขุ่นแม่ไม่ว่าอะไรเชิญเลยเอาที่อิพี่บี๋สบายใจ 555...แต่ในฟิคนี่ขุ่นแม่ขอนะคะอย่ามาร้ายใส่น้องมาร์ค ขุ่นแม่สงสาร ชัดเจนหน่อยจะเอาไง
    #25
    0