(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 2 : - CHAPTER 2 : งานเลี้ยง 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    13 ธ.ค. 57

 








- CHAPTER 2 : งานเลี้ยง

 

 

 

... ขอแค่เธอยังรู้สึก เพราะฉันไม่เคยไม่รู้สึก ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" จากสูตรการวัดกำลังแรงงานในเศรษฐศาสตร์แรงงาน ถ้าสมมติว่าเราแทนอายุประชากรที่ทำงานขั้นต่ำเป็น 12 ปี ก็จะได้ว่า P=P(12-)+P(12+) ... เสียงทุ้มของอาจารย์ประจำวิชาเศรษฐศาสตร์แรงงานยังคงพูดเนื้อหาที่สอนในคาบต่อไป หากแต่ลูกศิษย์ภายในห้องเรียนมีการตอบสนองที่แตกต่างกัน บางคนก็ตั้งใจฟังและจดตามทุกคำพูด บางคนก็จดบ้างเล่นโทรศัพท์มือถือบ้าง และก็มีส่วนน้อยที่ไม่ฟังอาจารย์อธิบายเนื้อหาด้านหน้า และหนึ่งในส่วนน้อยนั้น ...

 

 

 

... มีอิมแจบอมที่นอนฟุบหน้าหลับอยู่หลังห้อง ...

 

 

 

แม้ว่าอาจารย์จะทำหน้าที่สอนนักศึกษาได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่องอะไร แต่ดวงตากลมโตนั้นมักจะแอบเหลือบมองไปทางลูกศิษย์ที่ชอบนอนหลับในคาบอยู่ตลอดเวลาเป็นระยะๆหวังว่าจะตื่นมาฟังที่เขาสอนบ้าง

 

มาร์คต้วนรู้ดีว่าวิชาของเขามันดูน่าเบื่อสำหรับใครหลายๆคน ไม่มีใครอยากเข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องกำลังแรงงานคนทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าเรียนเศรษฐศาสตร์ต้องเกี่ยวพันกับเรื่องเงินๆทองๆ บางทียอมรับว่าเขาก็แอบน้อยใจอยู่ไม่น้อยที่อุตส่าห์ช่วยแก้ต่างให้อีกฝ่ายเพื่อที่จะไม่โดนพ่อต่อว่าเรื่องการเรียน แต่ทว่าเจ้าตัวกลับไม่สนใจที่จะตั้งใจเรียนในวิชาที่เขาสอนเลย มันไม่คุ้มกับสิ่งที่เขาทำลงไปสักนิด แต่ก็นั่นแหละ เขาทำอะไรไม่ได้

 

 

 

เพราะเขาไม่มีสิทธิ์สั่งสอนอิมแจบอมตั้งแต่สามปีที่แล้วแล้วล่ะ ...

 

 

 

 

 

โอเค มีตรงไหนที่พวกคุณไม่เข้าใจบ้างรึเปล่า ? ผมจะได้อธิบายให้ใหม่อีกรอบเมื่อสิ้นสุดการเรียนการสอนที่กินเวลาฉิวเฉียดกับเวลาพักเที่ยง อาจารย์คนน่ารักก็เอ่ยถามนักศึกษาเผื่อว่าจะมีจุดไหนที่ไม่เข้าใจ หากแต่ไม่มีใครตอบคำถามนั้น สีหน้าแต่ละคนคือเตรียมพร้อมที่จะออกจากห้องเรียนเพื่อไปหามื้อเที่ยงมาใส่ลงท้องเสียที และเขาก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำอะไรที่จะกักขังนักศึกษาให้อยู่ต่อโดยไม่มีเหตุผล

 

“ … ”

 

อย่าลืมทำรายงานเรื่องทฤษฎีเศรษฐศาสตร์แรงงานมาส่งผมด้วย ภายในอาทิตย์หน้า พวกคุณรับทราบนะ

 

ครับ / ค่ะ

 

ถ้าไม่มีคำถามอะไร งั้นผมขอจบการสอนในวันนี้ หากมีคำถามสงสัยอะไร ไปหาผมได้ที่ห้องพักอาจารย์นะ ขอขอบคุณที่พวกคุณเรียนกันครับมาร์คเอ่ยปิดคาบก่อนจะก้มหน้าเก็บชีทและหนังสือประกอบการเรียนการสอนที่วางไว้อยู่บนโต๊ะเรียนสองสามเล่มลงกระเป๋า แต่ทว่ามือเรียวสวยต้องชะงักลงเมื่อได้ยินคำถามจากนักศึกษาคนหนึ่งดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของนักศึกษาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บหนังสือใส่กระเป๋านั้น ทุกคนเบนสายตาไปมองต้นเสียงที่เอ่ยถามคำถามที่ชวนอึ้งสำหรับเซคนี้

 

 

 

 

 

อาจารย์มีแฟนรึยังครับ ! ”

 

 

 

 

 

ดวงตากลมทอดมองไปยังต้นเสียงก็พบว่าเจ้าของคำถามคือ คิมยูกยอม เด็กหนุ่มตัวสูงประจำเซคที่ชอบนั่งตั้งใจเรียนอยู่ด้านหลัง ความจริงเขาแทบไม่อยากเชื่อว่าคำถามนี้จะออกมาจากปากของเด็กเรียนหลังห้องนั่น อย่าว่าแต่อาจารย์ที่ตกใจ เพื่อนสนิทยูกยอมอย่าง แบมแบม ก็ดูมีสีหน้าที่ตกใจกับคำถามที่โพล่งออกมาอย่างกะทันหันอยู่ไม่น้อยเช่นกัน และเพราะคำถามบ้าบอนั่น

 

 

 

... ทำให้อิมแจบอมตื่นขึ้นมาจากนิทราเพื่อรอฟังคำตอบที่จะออกมาจากปากของเขาทันที ...

 

 

 

สายตาเรียวคมของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังริมหน้าต่างของห้องจ้องมายังอาจารย์ผู้สอนที่ยืนอยู่ด้านหน้า แจบอมเป็นคนน่ากลัวเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่มาร์คไม่อาจจะนึกได้ แต่เขาสัมผัสมันได้ว่าแววตานั้นให้ความรู้สึกว่าควรระมัดระวังในการตอบ ถ้าหากตอบพลาดเมื่อไหร่ ...

 

 

 

... บทลงโทษสำหรับวันนี้จะเริ่มขึ้นทันที ...

 

 

 

 

 

แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ ?

 

เอ่อ ...

 

เรื่องนี้ผมขอไม่ตอบนะคุณคิมยูกยอม ถ้าหากคุณอยากรู้จริงๆไว้ถามนอกเวลา เพราะนี่ไม่ใช่คำถามที่เกี่ยวกับวิชาเรียนเลยสักนิด ขอจบคลาสเพียงเท่านี้ครับเมื่อตอบคำถามเด็กหนุ่มหลังห้องจบ ร่างบอบบางก็หยิบกระเป๋ามาสะพายพร้อมเดินออกจากห้องเรียนไปทันที เขาไม่ได้สนใจว่าแจบอมจะมองเขาอย่างไร ไม่ได้สนใจด้วยว่าเด็กคนนั้นจะยกยิ้มหรือจะหน้าบึ้งหรืออะไรทั้งสิ้น

 

 

 

 

รู้แค่ว่าวันนี้เขาต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษเสียแล้วล่ะ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ได้ข่าวว่ามีเด็กนักศึกษาถามเรื่องแฟนของนาย โอ้ว เด็กนั่นช่างกล้าดีนะแจ็คสันหวังและมาร์คต้วนนั่งทานมื้อเที่ยงในเวลาเกือบจะเลยไปเป็นช่วงบ่ายโมงเนื่องจากคาบที่แจ็คสันสอนนั้นมันเลยช่วงพักไปเที่ยงไปเกือบครึ่งชั่วโมงเลยทำให้พวกเขาต้องมาทานข้าวช่วงบ่ายๆของวันแบบนี้ และเมื่อประโยคบอกเล่าหลุดออกมาจากปากของเพื่อนสนิท ใบหน้าน่ารักเงยจากชามก๋วยเตี๋ยวเพื่อมองหน้าเจ้าคนพูดมากทันที

 

นายนี่มันรู้ข่าวไวเกินไปแล้วมั้ง แจ็คสัน

 

แหงสิ่ เรื่องของเพื่อนฉันเรื่องไหนบ้างที่ฉันจะไม่รู้

 

ปิดการรับรู้ไม่รู้สักเรื่องก็ดีนะเพื่อนดวงตากลมตวัดมองเพื่อนหนึ่งทีก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานก๋วยเตี๋ยวภายในชามต่อ

 

เห็นว่าเด็กแจบอมนั่นก็อยู่ในห้องเรียนด้วยนี่ ?

 

อือ

 

แล้วหมอนั่นมันว่ายังไงบ้างล่ะ ?สีหน้าท่าทางของแจ็คสันดูจะตื่นเต้นกับเหตุการณ์นี้เสมือนว่าเป็นเรื่องสนุก สนุกจนเจ้าตัวไม่ยอมทานข้าวที่ไม่มีทีท่าว่าจะพร่องลงไปเลยด้วยซ้ำ

 

ฉันไม่ได้สนใจ ฉันตอบคำถามเด็กเสร็จก็เดินออกจากห้องมาเลย

 

ร้ายใช่ย่อยแฮะมาร์คต้วน

 

วันนี้ฉันต้องโดนลงโทษแน่ๆแจ็คสัน ให้ตายสิ่มือเรียวยกขึ้นกุมศีรษะด้วยความเครียด บางทีเวลาที่ทำงานเหนื่อยๆทั้งวันก็อยากจะนอนพักผ่อนบ้าง ไม่ได้อยากโดนอะไรแบบนั้นแทบทุกวันสักนิด แต่ก็ต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่ายได้เสียที่ไหนกัน

 

ไม่โดนหรอกหน่ามาร์ค อย่าคิดมากไปดิ่มือหนาเอื้อมไปยีกลุ่มผมเพื่อนสนิทเบาๆ พร้อมหัวเราะร่วนกับท่าทางกลัวๆของเพื่อน แล้วก้มหน้าทานอาหารมื้อเที่ยงที่ตั้งรอจนจะเย็นชืดนั่นต่อ

 

ฉันเหนื่อยจริงๆนะแจ็ค ฉันอยากหยุดทุกๆอย่างแล้วจริงๆ

 

ฉันรู้ๆ แต่นายก็เลือกมันไปแล้วไม่ใช่รึไงกัน ?

 

...

 

นายบอกกับฉันเองว่านายต้องทำมันเพื่อให้พ่อแม่ของนายสบายใจที่ลูกชายของท่านยอมเรียนมหาลัยน่ะ

 

 

 

 

 

ใช่ ... เขาเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเพื่อที่น้องชายของเขายอมเรียนมหาวิทยาลัย เขายอมทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้พ่อแม่ของเขามีความสุขมากที่สุด แลกกับทุกสิ่งทุกอย่าง แม้ว่ามันควรจะมีอย่างอื่นที่ทำได้ มันควรจะมีสิ่งอื่นที่แลกเปลี่ยนได้ แต่เขากลับเลือกที่จะยอมทุกสิ่งอย่าง

 

 

 

... รวมถึงร่างกายและหัวใจของเขาด้วยเช่นกัน ...

 

 

 

 

 

ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะแจ็คสัน เดี๋ยวฉันมาร่างโปร่งลุกจากที่นั่งหลังจากที่เพื่อนของเขาพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำชายที่ตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของโรงอาหารซึ่งใกล้กับตึกของหอสมุดที่นักศึกษามักจะมาขลุกตัวที่นี่เป็นจำนวนมาก ยิ่งช่วงเวลานี้มักจะมีนักศึกษาเข้าใช้บริการเป็นจำนวนมากพิเศษจึงไม่แปลกที่จะได้ยินเสียงนักศึกษาพูดคุยกันบริเวณใกล้ๆ แต่เสียงเหล่านั้นไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของคนเหม่อลอยเลยสักนิด

 

 

 

 

 

ร่างโปร่งบางยืนทอดมองกระจกที่สะท้อนร่างตัวเองอย่างเหม่อลอย แววตาทอประกายความเหนื่อยล้าจากทุกๆสิ่ง มาร์คแค่นหัวเราะออกมาพร้อมถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะก้มหน้าล้างมือเรียวนั้นอย่างเอื่อยเฉื่อย

 

มาร์คคิดว่าคำตอบที่ตอบเด็กชายในห้องนั้นมันช่างกำกวมที่สุดแล้ว ปกติแล้วนิสัยของเขามักจะเป็นคนตรงและชัดเจน แต่แน่นอนว่าความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนมันก็ไม่มีทางที่จะทำให้เขารู้สึกชัดเจนได้ว่าเขามีคนรักแล้วหรือเขายังโสดอยู่ เขาไม่สามารถตอบคำถามทำนองนั้นได้เลยซักครั้ง

 

ทุกครั้งที่มีใครถามเขาก็มักจะพยายามเลี่ยงมันออกไปเพราะเขาเองยังไม่แน่ใจดีพอที่จะตอบ ถึงแม้ว่าเขากับแจบอมจะมีความสัมพันธ์บางอย่างที่ลึกซึ้งมากกว่าพี่น้อง ความสัมพันธ์รักต้องห้ามที่ตราบาปเอาไว้นั้น เขาก็ไม่เคยได้ยินถ้อยคำที่ชัดเจนสำหรับแจบอมเลยด้วยซ้ำ แม้แต่ความรู้สึกที่แจบอมมีต่อเขาก็ไม่เคยได้ยินมัน

 

 

 

... จะแค่พี่น้องหรือแค่อะไรก็ช่าง เขาก็อยากจะหยุดมันทุกสิ่งอย่างแล้วจริงๆ ...

 

 

 

 

 

เข้าใจตอบคำถามเพื่อนผมดีนี่เสียงหนึ่งดังขึ้นในห้องน้ำ ทำเอาใบหน้าหวานเงยขึ้นจากอ่างล้างหน้าเพื่อมองบุคคลแปลกหน้าผ่านก็กระจกแล้วก็พบว่าไม่ได้เป็นใครที่ไหนไกลนอกจากเด็กนักศึกษาที่นอนฟุบหลับในคาบเขาคนนั้นล่ะ

 

นายไม่มีเรียนรึไง แจบอม ?

 

มี แต่ผมโดดมือหนากดล็อคกลอนประตูห้องน้ำจนเสียงมันดังเข้าไปในโสตประสาทอีกฝ่าย ทำเอาอาจารย์หนุ่มถึงกับสะดุ้งเมื่อรับรู้ว่าในขณะนี้เขาอยู่กับน้องชายของตัวเองสองต่อสอง แต่ก็ช้ากว่าการรับรู้สัมผัสที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ตัว กลายเป็นว่ากว่าเขาจะรู้ตัวจริงๆร่างสูงก็ยืนประชิดแผ่นหลังบางอยู่แล้ว

 

ล็อคประตูทำไม ?

 

มือมันลั่นน่ะ

 

" นายจะลงโทษอะไรก็ว่ามาเลยดีกว่า พี่ไม่อยากมาร้อนรนว่านายจะทำอะไรพี่อีก " ดวงตากลมช้อนขึ้นไปสบกับร่างสูงโปร่งที่ตอนนี้กำลังใช้ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างตระกรองกอดเอวบางของอาจารย์ผู้เป็นพี่ชายเอาไว้

 

" วันนี้ผมไม่ลงโทษพี่หรอก "

 

" หือ ? "  มาร์คแสดงสีหน้าที่งุนงงกับคำตอบที่ได้พร้อมรอยยิ้มที่จรดอยู่มุมปากจากน้องชาย

 

" ไหนๆวันนี้พี่ก็ตอบคำถามดีไม่ได้แย่อะไร และเย็นนี้พี่ก็ต้องไปงานสังสรรค์ของคณะอีก พี่คงเหนื่อยแย่ วันนี้ผมจะไม่ทำอะไรพี่ "

 

" ข .. ขอบคุณนะ " แม้มันจะเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงแต่คนตัวเล็กกว่าก็เอ่ยคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

 

" ขอค่าตอบแทน "

 

" ห .. หือ ? "

 

" ค่าตอบแทนไงที่ผมไม่ทำอะไรพี่วันนี้น่ะ "

 

" จ .. จะเอาอะไรล่ะ ให้เลี้ยงขนมเหรอ เลี้ยงข้าวเหรอ ? " ในสมองของเขาไมได้คิดค่าตอบแทนในแง่ใดๆนอกจากการเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำที่คนเป็นพี่ชายพึงจะต้องทำ แต่ทว่ามันไม่ตรงกับความต้องการของคนเป็นน้องเนี่ยสิ่ เมื่ออิมแจบอมดันอยากได้ค่าตอบแทนใน แง่นั้น

 

" เบสิคไปไหม ? ไม่เอา จะเอานี่ ... " ว่าเสร็จก็โน้มใบหน้าลงมาเพื่อประกบริมฝีปากนิ่มหยุ่นราวกับมาร์ชเมลโลสีขาวพองฟูนุ่มของพี่ชายทันที

 

 

 

 

 

ดวงตากลมที่มองคนตัวโตกว่าหลุบลงรับสัมผัสที่แปลกจากเดิม ไม่มีความรุนแรง ร้อนแรงให้วาบหวามเหมือนทุกๆวัน มีแค่ความอ่อนโยนจากริมฝีปากจรดริมฝีปากเท่านั้น ไม่มีการลุกล้ำเกินไปมากกว่านี้ จนเมื่อถึงจุดที่ร่างหนาพึงพอใจแล้วก็ค่อยๆผละริมฝีปากออกจากเรียวปากนิ่มที่เริ่มบวมเจ่อเล็กน้อยพร้อมยกรอยยิ้มมอบให้อีกฝ่าย

 

 

 

 

 

" อือ .. "

 

" เย็นนี้มีใครไปงานบ้าง หวังว่าคงไม่มีแจ็คสันในงานหรอกใช่ไหม ? "

 

" มีสิ่ ก็แจ็คสันเป็นเพื่อนพี่ เขาเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่นะ "

 

" ต้องให้ผมเข้าไปนั่งคุมข้างๆไหม ? " แจบอมมองคนในอ้อมกอดด้วยสายตาที่น่ากลัว ในคำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรนั้น หารู้ไม่ว่าอิมแจบอมจะทำแบบนั้นจริงๆ

 

" แจบอมอ่า .. แจ็คสันกับพี่ก็แค่เพื่อนกันจริงๆนะ "

 

ผมดูก็รู้ว่ามันชอบพี่ ! ”

 

พี่บอกแล้วไงแจบอมอ่าว่าทั้งพี่และแจ็คสันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นจริงๆ

 

" แต่มันไม่ได้คิดแบบที่พี่คิด ! " สาบานได้ว่าแจบอมกำลังอารมณ์ดีจนถึงขีดสุดแต่ก็ต้องอารมณ์เสียเผลอขึ้นเสียงใส่พี่ชายของตัวเองเมื่อได้ยินอีกฝ่ายแก้ต่างให้คนที่ถูกกล่าวถึงที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ด้านนอก

 

 

 

... โดยไม่ได้ตะขิดตะขวงใจเลยว่าแจ็คสันหวังกับมาร์คต้วนไม่มีทางรักกันได้ ...

 

 

 

" แล้วนายล่ะ ? " เป็นครั้งแรกที่มาร์คเผลอเถียงอีกฝ่าย ถ้าเป็นทุกครั้งเขาจะเงียบและปล่อยให้อีกฝ่ายต่อว่าจนพอใจแล้วค่อยเดินหนี แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะเขาไมได้รู้สึกแบบที่อีกฝ่ายกำลังยัดเยียดความรู้สึกนั้นให้สักนิด

 

" ผมทำไม ? "

 

" นายคิดอะไร รู้สึกอะไรกับพี่รึไง ถึงได้หวงพี่ ห้ามไม่ให้แจ็คสันเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตพี่น่ะ "

 

" พี่มาร์ค "

 

 

 

 

 

 

" ถ้านายไม่รู้สึก ... ก็อย่ามาทำให้พี่รู้สึกไปคนเดียวแบบนี้ มันทรมานเป็นนะ " คนตัวเล็กกว่าต่อว่าอีกฝ่ายอย่างตัดพ้อ แววตาที่แสดงถึงความน้อยเนื้อต่ำใจปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน มือเล็กพยายามผละออกจากอ้อมกอดที่อีกฝ่ายสร้างมันขึ้นมาจนสำเร็จ ก่อนจะบิดลูกประตูห้องน้ำที่ถูกล็อคจากข้างในพร้อมเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" คิดว่าพี่รู้สึกเป็นคนเดียวรึไง .. มาร์คต้วน "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" นั่นใครน่ะแจ็คสัน ? " มาร์คเอ่ยถามทันทีที่เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่าเพื่อนสนิทของตนเองกำลังจับข้อมือของเด็กนักศึกษาคนหนึ่งเอาไว้ เพียงแค่เขาเอ่ยทักไป ใบหน้าของเด็กหนุ่มนิรนามก็หันมามองต้นเสียงอย่างมาร์คทันที ดวงตาเรียวที่มองมาทางมาร์คเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปทางเพื่อนสนิทของเขาที่กำลังจับข้อมือเอาไว้

 

" ... " ดวงตากลมมองสลับระหว่างเพื่อนสนิทและนักศึกษาที่เคยเรียนในเซคของเขาด้วยความสับสน และที่น่าคิดน่าสงสัยที่สุดคงเป็น ...

 

 

 

 

 

... แววตาที่ดูอบอุ่นอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนจากดวงตาเรียวของแจ็คสันหวัง ...

 

 

 

 

 

" จินยอง ? "

 

" ปล่อยผมได้แล้วอาจารย์ " ร่างเพรียวพยายามขัดขืนแรงบีบจากข้อมือนั้นจนท้ายที่สุดเป็นแจ็คสันที่ยอมปล่อยข้อมือเล็กให้พ้นจากพันธนาการ เด็กหนุ่มโค้งศีรษะให้เขาก่อนจะวิ่งหนีออกจากโรงอาหารไปโดยไม่เอ่ยคำลาใดๆกับอีกฝ่ายทั้งสิ้น

 

" ... "

 

" รู้จัก ปาร์คจินยอง เด็กเศรษฐศาสตร์ปีสามด้วยเหรอ ? "

 

" รู้จักดิ่ "

 

" อย่าบอกนะว่าเรียนเซคของแก เด็กเศรษฐศาสตร์จะเรียนจิตวิทยาไปทำไมวะ ? "

 

" เป็นมากกว่าเด็กที่เรียนในเซคของฉันอีกเหอะ "

 

" อย่าบอกนะว่า ... " มาร์คต้วนยกยิ้มให้เพื่อนสนิทก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงประจำที่เดิม แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ สายตาอันน่ากลัวก็ฉายอยู่ในดวงตาของแจ็คสันเสียแล้ว

 

" หยุดพูดเลยนะมาร์คต้วน เงียบไปเลย ให้ตายสิ่ ! " แจ็คสันสบถออกมาก่อนจะก้มหน้าก้มตากินขนมที่วางอยู่ตรงหน้า ถ้าจำไม่ผิดก็คงเป็นขนมที่จินยองเอามาให้ ...

 

            “ ทีฉันยังไม่ห้ามนายพูดเรื่องของฉันเลยนะ

 

            มันคนละเรื่องกันโอเค้ ?

 

            “ ไม่โอเคอ่ะมาร์คส่ายหน้าเบาๆพร้อมกระพริบตามองอีกฝ่ายปริบๆ ทำท่าทางน่ารักเพื่อคาดคั้นให้อีกฝ่ายบอกในสิ่งที่เขาค้างคาใจในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้

 

            เออนายคิดยังไงมันก็เป็นแบบนั้นแหละ พอใจยัง ?! ”

 

            “ ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ ?

 

            “ สามปีก่อน ตอนจินยองอยู่มอปลายปีสาม

 

            “ แล้วตอนนี้ล่ะ ?

 

            “ ฉันเพิ่งรู้นะว่าตั้งแต่คบกับมาร์คต้วนมาเป็นเวลาสิบปี นายถามมากที่สุดก็วันนี้แหละแจ็คสันเอ่ยขึ้นพลางหยิบขนมยัดใส่ปากเพื่อนที่นั่งตรงข้ามด้วยความหงุดหงิด

 

            ไม่ถามก็ได้ นายมันขี้งก ใบหน้าหวานยู่ลงทันทีเมื่อเพื่อนสนิทไม่ยอมบอกเรื่องราวที่ค้างคาให้จบซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายต้องร้อนตัวมาง้อเลยสักนิด แต่กลับทำให้คนโดนงอนขำพรืดออกมาอย่างไม่อายคนเดินผ่าน เพราะเห็นอีกฝ่ายหัวเราะ คนงอนเลยเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่ยาก

 

            ฉันไม่เห็นนายทำหน้าอะไรแบบนี้มานานแล้วนะ .. ตั้งแต่แจบอมทำแบบนั้นกับนาย

 

            “ … วนมาเรื่องนี้อีกแล้วนะ ! ”

 

            โอเคๆ ฮ่าๆๆ เอาเป็นว่าสบายใจได้ว่าเรื่องของฉันกับจินยองมันเกิดก่อนที่แจบอมจะทำแบบนั้นกับนายก็แล้วกัน หมอนั่นคงยังไม่รู้ก็เลยหาว่าฉันชอบนาย

 

            “ ช่างเหอะ แล้ววันนี้จะมางานเลี้ยงกี่โมงล่ะ ?มาร์คพยายามเปลี่ยนประเด็นสนทนาเพื่อที่จะไม่ให้เรื่องวนมาที่เดิม เพราะเท่าที่ฟังๆดูแล้ว มีแต่เขาที่โดนเพื่อนยิงจนตัวพรุนเลยทีเดียว

 

            ประมาณทุ่มกว่าๆมั้งนะ ก็งานเริ่มสองทุ่มนี่ ?

 

            “ อ๋ออ ฉันก็คงจะประมาณนั้น เพราะจะต้องกลับไปแต่งตัวให้ดีๆด้วย

 

            “ เห็นว่าเด็กในมหาลัยก็เข้าร่วมงานได้ถ้าอยากเข้าน่ะ รู้สึกจะเป็นแบบนั้นนะ ... ให้เดาแบบไม่รู้ไม่ชี้เลยก็ .. แจบอมเข้าไปคุมนายแน่ๆเชื่อดิ่

 

 

 

 

 

ว่าแล้วไง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

งานสังสรรค์ต้อนรับบรรดาอาจารย์ใหม่ประจำมหาวิทยาลัยกำลังเริ่มต้นขึ้น เสียงเพลงที่ดังพร้อมแสงไฟที่สาดส่องเป็นหลากหลายสีบนเวทีถูกจัดอยู่กลางสนามกว้างยิ่งทำให้บรรดาแขกในงานลุกขึ้นเต้นราวกับว่าแปลงสนามกว้างในมหาวิทยาลัยให้กลายเป็นผับขนาดย่อมนั้นทันที สุราเครื่องดื่มมึนเมา กับแกล้มอาหารหลากหลายรูปแบบ ขนมหวานนานาชนิด ถูกตระเตรียมไว้เป็นโซนเพื่อให้ง่ายต่อการเดินไปหยิบ ผู้คนเดินไปมาในสนามกว้างนี้มากหน้าหลายตา ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ทั้งเก่าและใหม่ หรือ นักศึกษาบางส่วนที่อยากมาร่วมงานปาร์ตี้เล็กๆนี้

ร่างสูงโปร่งเจ้าของกลุ่มผมสีดำในเสื้อเชิ้ตลายจุดขาวดำถูกทับด้วยสูทสบายไร้เนคไทพร้อมกางเกงสแล็คสีเข้มกำลังนั่งกอดอกมองการแสดงวงดนตรีบนเวทีด้วยความรู้สึกเฉยๆสลับกับร่างโปร่งบางที่อยู่ในชุดเสื้อสูทสบายๆแต่ดูเรียบร้อยกว่าเมื่ออยู่บนร่าง มาพร้อมกับทรงผมสีควันบุหรี่ที่ถูกเซ็ทอย่างดีที่กำลังยืนตักอาหารอยู่ทางฝั่งด้านขวามือของเขา แน่นอนว่าสายตาของอิมแจบอมยังคงมองมาร์คต้วนที่กำลังตักอาหารไม่วางตา ไม่ใช่ว่าการแสดงบนเวทีไม่น่าสนใจ แต่ ...

 

 

 

... เพราะมาร์คต้วนในลุคส์ไม่คุ้นตาแบบนี้มันช่างดึงดูดสายตาใครๆจนเขาเริ่มรู้สึกหวงขึ้นมาอีกแล้วเนี่ยสิ่ ...

 

 

 

คิ้วสวยได้รูปกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายร่างสูงโปร่งแต่ดูดีเดินเข้าไปหาพี่ชายของตนพร้อมพูดอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่เขาก็เห็นว่าร่างบางนั้นยกยิ้มตอบเล็กน้อยก่อนจะรีบหยิบจานอาหารพร้อมเครื่องดื่มเดินมาที่โต๊ะของเขาทันที

 

 

 

 

 

คนที่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับพี่เมื่อกี้นั่นใครน่ะ ?แจบอมเอ่ยถามพี่ชายทันทีที่เห็นว่ามาร์คต้วนเดินมาวางจานอาหารที่โต๊ะพร้อมเครื่องดื่มมึนเมาสีสวย

 

อาจารย์สอนวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจอ่ะ ...

 

เขาเข้ามาคุยเรื่องอะไร ?

 

อ .. เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่พูดคุยทั่วไปมาร์คหย่อนตัวนั่งลงข้างๆน้องชายก่อนจะยื่นจานอาหารที่เพิ่งไปตักให้วางไว้ตรงหน้าอีกฝ่าย

 

ผมเคยบอกพี่ว่ายังไง .. อย่าโกหกผมใช่ไหม ?

 

ก็พี่พูดจริงๆ เขาก็แค่เข้ามาทักทายเรื่อยเปื่อย

 

จะบอกผมได้รึยัง ?แจบอมยังคงคาดคั้นคำตอบจากอีกฝ่ายจนสุดท้ายมาร์คก็ต้องยอมบอกออกไป

 

เขาแค่เข้ามาถามว่าพี่มีแฟนรึยัง ...

 

หึ ..

 

อย่ามีเรื่องเลยนะขอร้องล่ะ งานนี้เป็นงานของมหาลัย พี่ไม่อยากให้มีเรื่องจนงานกร่อยมาร์คขอร้องแจบอมที่กำลังก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่อยู่ในจานเงียบๆ และน้องชายของเขาก็ยอมพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ เพียงแค่นี้ก็ทำให้มาร์ครู้สึกสบายใจไปเปราะหนึ่งว่าน้องของเขาจะไม่ไปทำร้ายคนอื่นๆที่เข้ามาวุ่นวายเขา

 

เดี๋ยวพี่มานะ พี่ไปตักอาหารเพิ่มก่อน ร่าบอบบางลุกขึ้นไปตักอาหารเพิ่มอย่างที่บอกกับอีกฝ่ายไว้

 

 

 

 

 

เพียงแค่หันหน้าจากถาดอาหารที่วางเอาไว้เพื่อตักใส่จาน ดวงตากลมโตก็มองเห็นอะไรบางอย่างที่สามารถบีบหัวใจของเขาให้เจ็บแปลบๆจนอยากผละทุกสิ่งอย่างที่อยู่ภายในมือออกไป ริมฝีปากเรียวเผลอขบเม้มอย่างไม่ตั้งใจ มันจะไม่เป็นไรถ้านั่นไม่ใช่ภาพที่ใครไม่รู้แต่เขามองเห็นกลุ่มผมสีบลอนด์ทองอย่างชัดเจนเดินเข้ามาหาน้องชายของเขาพร้อมกับพูดคุยทักทาย และอีกฝ่ายก็ยิ้มอย่างจริงใจตอบกลับไปให้ แต่ไม่เด็ดเท่าคนๆนั้นเดินมานั่งตักโอบคออย่างถือวิสาสะแบบนั้น มาร์คไม่ได้เจ็บที่การกระทำเหล่านั้นกำลังแสดงอยู่ต่อหน้าตน

 

 

 

แต่เจ็บที่เขาไม่เคยได้รับรอยยิ้มที่ดูจริงใจจากอิมแจบอมเลยสักครั้งต่างหาก

 

 

 

มาร์คเองก็รู้สึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่มีสิทธิ์ได้ไปพูดคุยกับใครๆ แม้แต่เพื่อนสนิทของตนเองที่ตอนนี้ย้ายไปนั่งกินเลี้ยงสังสรรค์ที่โต๊ะตัวที่ตั้งด้านหน้ากับอาจารย์ในคณะ ทั้งๆที่แจ็คสันไม่ได้ชอบการสังสรรค์เป็นหมู่ใหญ่และชอบที่จะนั่งกินเลี้ยงกับเขามากกว่า และไหนจะเป็นเรื่องของ อีซึงฮุน อาจารย์สอนวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจที่ความจริงแล้วเขาก็แค่คิดในฐานะเพื่อน ไม่ได้คิดเป็นอื่นแม้ว่าอีกฝ่ายจะคิดไปแล้วก็ตาม

 

ในขณะเดียวกัน อิมแจบอมก็สามารถพูดคุยกับทุกคนไปทั่ว สามารถโปรยเสน่ห์ใส่ทุกคนจนมีเหยื่อติดเบ็ดมาคนหนึ่งก็คือเด็กผมบลอนด์ทองคนนั้น ถ้าถามถึงความแฟร์ต้องบอกเลยว่าไม่มีความแฟร์อยู่เลย อิมแจบอมหึงหวงมาร์คต้วน แต่ทว่ามาร์คต้วนไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรแจบอมได้นอกจากยืนมองดูห่างๆเท่านั้น มาร์คไม่มีสิทธิ์ยิ้มให้ใครมากนักต่างจากแจบอมที่โปรยรอยยิ้มให้ทุกคน จนทุกคนก็เข้าใจตรงกันว่าเขาเป็นคนนิ่งขรึม ไม่ค่อยยิ้ม น่ากลัว โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าแท้จริงแล้วมาร์คต้วนเป็นคนร่าเริงคนหนึ่งแต่เพราะอะไรหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไปทำให้เขาแทบไม่มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเลย

 

 

 

... ในเมื่ออิมแจบอมไม่เคยรู้สึก มาร์คต้วนคนนี้ก็จะไม่รู้สึกเช่นนั้นแล้วเหมือนกัน ...

 

 

 

มาร์คแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเหตุการณ์นั้นพร้อมหันหลังไปตักอาหารใส่จานต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้ในใจยังรู้สึกแปลกๆและภายในสมองของเขาก็คิดไปต่างๆนานา จนเมื่อหันหลังไปมองอีกครั้งก็พบว่าคนๆนั้นหายตัวไปเสียแล้ว เหลือเพียงแต่ร่างหนาที่ยังนั่งจิบเครื่องดื่มช้าๆอยู่ที่เดิม เมื่อเป็นเช่นนั้นมาร์คก็หยิบจานที่เพิ่งตักอาหารใส่มาไว้ในมือแล้วเดินเข้าไปนั่งประจำที่เดิมและวางจานอาหารไว้ที่ตรงหน้าของตน

 

 

 

 

 

" แล้วแจ็คสันไปไหนล่ะ ปกติต้องตัวติดพี่ไม่ใช่รึไง ? " แจบอมเอ่ยถึงเพื่อนสนิทของมาร์คต้วนที่มักจะต้องอยู่ข้างกันให้รู้สึกหมั่นไส้ และแจ็คสันก็คือศัตรูตัวฉกาจที่เขาตราหน้าว่าจะไม่มีวันญาติดีด้วยเด็กขาด แต่เพราะอะไรทำไมเขาถึงต้องพูดจาหาเรื่องพี่ชายของตัวเองในเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วย ทั้งๆที่เขาพยายามจะสงบปากสงบคำแล้วแท้ๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะต้องแขวะพี่ชายตัวเองแบบนี้

 

" ก็เพราะนายมา แจ็คสันก็เลยไปนั่งกับเพื่อนคนอื่นไง "

 

" อ๋อ ถ้าผมไม่มามันก็จะมานั่งกับพี่ใช่ไหมล่ะ ? "

 

...

 

หรือว่าอยากนั่งกินกับมันใจจะขาด เอาคนไหนดีล่ะ แจ็คสันหวังหรืออาจารย์คอมฯธุรกิจคนนั้นดี ?

 

" เมื่อไหร่นายจะเลิกทำตัวแบบนี้ซักทีแจบอม ?! หวงไม่เข้าท่าไปหน่อยไหม ? นายไม่ให้เกียรติพี่ พี่ไม่ว่าหรอกนะ แต่นายต่อว่าเพื่อนพี่ ไม่ให้เกียรติเพื่อนพี่ทั้งๆที่เขาไม่ได้สนิทอะไรกับนายเลย นายแทบไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของพวกเขาแล้วยังมาต่อว่าเสียๆหายๆเนี่ยนะ นี่มันไม่มากไปหน่อยเหรอ ? "

 

 

 

 

 

และความอดทนของมาร์คก็หมดลง ร่างบอบบางโวยวายใส่น้องชายจนอีกฝ่ายถึงกับเงียบไปไม่เป็น มือเล็กกำเอาไว้แน่นทั้งสองด้านเพื่อระบายความโกรธ เขาคงอดทนกับน้องชายมามากเกินไป ตามใจน้องมากเกินไปสิ่นะ

 

 

 

 

 

" .. "

 

" เอาแบบนี้บ้างไหม ถ้าพี่ต่อว่าคนที่เข้ามาจีบนายเมื่อกี้บ้างล่ะ นายจะพอใจรึเปล่า ? " และเพราะความโมโหที่ปะทุอยู่ในอก มาร์คก็เผลอโพล่งปากในสิ่งที่เขาเห็นเมื่อสักครู่ออกไป ดวงตาเรียวคมเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะเขาไม่คิดว่ามาร์คต้วนจะเห็นฉากนั้น

 

พี่เห็น ?

 

เห็นแล้วยังไงล่ะ ถ้าพี่ต่อว่าเขาบ้างนายจะรู้สึกบ้างไหมว่ามันไม่ควร ทั้งๆที่พี่ไม่ได้รู้จักคนๆนั้นเลยด้วยซ้ำ

 

" มันไม่เหมือนกัน "

 

แล้วไม่คบกันไปเลยล่ะ พี่จะได้เป็นอิสระสักที

 

อย่าท้านะมาร์คต้วน ! ”

 

" พอเถอะ พี่เหนื่อยแล้ว งานคงไม่สนุก ขอตัวกลับบ้านก่อนก็แล้วกัน " มาร์คลุกจากที่นั่ง จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเอี้ยวตัวเดินออกจากสถานที่จัดสังสรรค์เพื่อเดินทางกลับบ้านทันที แต่ก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยไม่เท่าไหร่ ...

 

 

 

 

 

ฮึก ... อิมแจบอมคนบ้า ! ”

 

 

 

 

 

มาร์คก็ต้องมานั่งร้องไห้เช็ดน้ำตาป้อยๆอยู่ตรงป้ายรอรถโดยสารเพียงลำพัง ดวงตากลมปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลอาบแก้มก่อนจะเช็ดมันออก ทำซ้ำเช่นนั้นไปเรื่อยๆ จนจู่ๆเขาก็มองเห็นผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มที่ยืนมาตรงหน้า ดวงตากลมไล่มองไปตามผ้าเช็ดหน้าจนเงยมองหน้าเจ้าของผ้าเช็ดหน้าที่ยื่นมาตรงหน้าเขา ดวงตากลมก็แทบจะกลั้นหยดน้ำตาที่พร้อมจะไหลทุกเมื่อเอาไว้ไม่ได้ ความจุกอกเสียดแทงไปทั่วร่างกายจนแทบทรมาน มาร์คเอื้อมมือเล็กไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมาซับน้ำตาทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ร้องไห้ขี้แยแบบนี้สิ่มาร์คต้วน

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.




- งู่ยๆ สวัสดีอีกครั้งกับฟิคตอนที่สองค่าเย้เย้
รีบแต่งตามสัญญาอิสอิส 
ความจริงมีสอบวันจันทร์ล่ะ ยังจะเฟดมาแต่งฟิค ดีไปอีกแงT_T
อวยพรให้เราด้วยนะเราไม่อยากสอบวิชานี้ตกง่ะะะะะะ

เรื่องเริ่มเข้มข้น เอ้ะ หรือว่าปมเริ่มเยอะแล้ว ? =_=
คนแต่งก็เริ่มงงเอาแล้วล่ะค่ะกำกำ
เอาเป็นว่ามาลุ้นตอนสามในอาทิตย์หน้าดีกว่าโน้ะๆ
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส

ไว้เจอกันอาทิตย์หน้ากับตอนที่สองค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คด้วยน้าอิ้อิ้





B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #235 meaw meaw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:00

    เราชอบบุคลิคและนิสัยของแจบอมเรื่องนี้นะ

    กร้าวใจมากเว่อร์ แต่สงสารพี่มาร์คอ่ะ เรารู้ว่าแจบอมก็รู้สึกแบบเดัยวกับพี่มาร์ค แต่แจบอมไม่เคยชัดเจนกับพี่มาร์คเลย

    #235
    0
  2. #233 DeffSoull (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 12:20
    แจบอมใจร้ายยยย
    #233
    0
  3. #206 TSENSET (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 23:27
    ไม่ยุติธรรมกับพี่มาร์คเลย แจบอม! นายทำให้พี่มาร์คร้องไห้ ใครคือเจ้าของผ้าเช็ดหน้าหว่าาา? ซึงฮุนใช่มั้ยยย รึ ยูคยอม><
    #206
    0
  4. #185 L-mine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 22:05
    คิมยูคยอมใช่มั้ย เจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น ><
    #185
    0
  5. #180 RK CYP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 11:49
    หนูเศร้าอ้ะ บี๋ใจร้ายยย
    #180
    0
  6. #167 AAAA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:29
    ใครคือเจ้าของป้าเช็ดหน้า ลุ้นอ่าาาา ปล. แจบอมนี่หวงมากเนอะ อย่างว่า มาร์คสวยขนาดนั้นไม่ห่วงได้ไง อุ๊บส์
    #167
    0
  7. #95 ぃ Libppk ◦ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 12:14
    มือลั่น555555555555555555แจบอมมมททท จริงของพี่มาร์คนะบอมหวงเอินได้แต่เอินหวงบอมไม่ได้ นิสัยยยยยยยยยจะลงโทษอะไรเบาๆมือหน่อยนะแจบอมคนชิค สนุกสุดดดดดดดดดด
    #95
    0
  8. #77 buahae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 13:05
    งุ่ยยยย ใครกันที่ตามมาร์คมา



    แจบอมอ่าา หวงไม่เข้าเรื่อง 5555
    #77
    0
  9. #71 fronqinf (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 21:03
    โอ้ยยยย นั่นใครรรรรร แง 

    ภาวนาให้ไม่เป็นอิมแจบอมได้มั้ย หมั่นมาก555555555555555555555555 หมั่นแบบโคตรๆ โอ่ย แต่พี่ปมยังน่ารักเหมือนเดิมนะ ._. แล้วผมบลอนด์นั่นแตงรึเปล่า ทำไมดูขี้อ้อยงี้ มาอ้อยเรามั้ยแก เรายอมหมด เราให้หมด(เดี๋ยวก่อนๆๆๆๆ) จริงๆแล้วแอบเชียร์นุ้งหมี พี่ตี๋ก็เชียร์ งี่ๆ ชอบคนอบอุ่น หมั่นไส้คนแบดว้อยยย เออ พี่มาร์คจะไม่รู้สึกแล้วนะเอ็ง ถ้าพี่มาร์คไม่รู้สึกแล้วเอ็งจะรู้สึกนะๆๆๆๆ



    ปล.แจ็คเนียร์โผล่มาไม่กี่บรรทัด แต่ได้ใจไปเต็มๆ ยังไงนยองก็น่าล(้)าก แฮ่ก
    #71
    0
  10. #57 แบนจัง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 21:00
    ใครตามพี่มาร์คออกมา-0-
    #57
    0
  11. #49 inspiritPloyINFINITE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:28
    บี๋อย่ามาดุพี่มัคคึนะ!!  *เขย่งต่อย*

    หึ! อิมแจบอมคนเฬว ทำแบบนี้กับพี่มาร์คทำไมห้ะ!? พี่​มาร์คทั้งน่ารักน่าทะนุถนอมขนาดนี้ เชอะ!

    สงสาร​พี่มาร์ค..ทำไมต้องมายอมอะไรๆให้กับอิมแจบอมคนไม่ปกติด้วยนะ อึดอัดมาก อัดอั้นตันใจจริงๆเลย ทำ​อะไรก็ไม่ได้ ไม่มี​สิทธิ์อะไรเลยยยย TT

    แจ็คเนียร์ หู้วววววว~ แอบมีซัมติงดั๊วะะ...
    แล้วอะไรที่เมื่อสาม​ปีก่อนนะ? เกี่ยวกับบี๋กับพี่​มาร์ครึ​เปล่า?
    #49
    0
  12. #48 BenzBB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:07
    สงสารพี่มาร์คอ่า TT
    #48
    0
  13. #40 MololySJ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 13:56
    ทำไมชอบประชดกันไปกันมาแบบนี้นะ
    #40
    0
  14. #37 shadow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 12:34
    อยากรู้ว่าสามปีที่แล้วเกิดอะไรขึ้น ดูเป็นส่วนที่มีผลกระทบต่อชีวิตมาร์คตอนนี้มาก

    มาร์คดูอึดอัดและไม่มีความสุขมากๆสงสาร

    เห็นด้วยตรงที่แจบอมหวงไม่ให้ใครเข้าใกล้มาร์คแต่กับตัวเองไปโปรยเสน่ห์กับคนอื่นได้

    ไม่ยุติธรรมอย่างแรง พี่ไม่โอเคนะคุณอิม
    #37
    0
  15. #19 NaMo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 23:13
    ใครเป็นคนเอาผ้าเช็ดหน้าให้พี่ต้วน ?
    #19
    0
  16. #16 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 12:59
    สงสารพี่มาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
    #16
    0
  17. #14 Chart P (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 10:12
    อูยยยย มาต่อไวๆนะ โชคดีในการสอบน้า
    #14
    0
  18. #13 12Dongy*Minny13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 11:29
    แจบอมมมมม แกมันใจร้ายอะ เด็กนิสัยไม่ดี !!! คนน่ารักร้องไห้อีกแล้ว ฮือออออ อยากเข้าไปช่วยซับน้ำตา แต่เหมือนจะไม่ทัน มีคนมาตัดหน้า... แจบอมหึงงี่เง่ามากอะ ก็เข้าใจว่าหวงคนน่ารักนะ แต่แบบนี้ก็เยอะไป ทีตัวเองยังไปกุ๊กกิ๊กคนอื่นได้เลย แล้วนี่อะไร คนน่ารักบอกว่าไม่เคยยิ้มแบบจริงใจให้หรอ ไม่เคยบอกรักเค้าอีก แกมันกั๊กโคตรๆเลย ใจร้ายว่ะ !!! งี้อยากจุยุให้แจ๊คสันชอบมาร์คจริงๆเลย ถ้าไม่ติดว่าเค้ามีคนที่ชอบแล้วววว จินยองงงงง แงงงงงง บอกเลยว่าตอนแรกคิดว่าจะเป็นแบมซะอีก ก็คู่นี้มาแรงอะ 555555 แต่พอรู้ว่าเป็นจินยอง เรานี่กรี๊ดเลย คือเราก็ชอบคู่นี้ แต่ไม่ค่อยมีคนแต่งอ่า โอ่ยยย ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ที่ทุกอย่างถูกใจเราหมด ไม่ว่าตอนจบของเรื่องจะเป็นยังไง แต่ถ้าไรเตอร์รวมเล่ม เราจะซื้อแน่นอนค่ะ #BMark & #JackNior ขนาดนี้ เราชอบบบบ >////<
    #13
    0
  19. #12 L`Jg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 03:51
    คะ คะ ครายยย เอาผ้าเช็ดหน้ามาให้มาร์คต้วน เจฟใช่ไหม เจฟรึป่าววว แง๊ อยากรู้แลิววว แล้วเจฟคงไม่ประชดมาร์คจริงๆใช่ไหม ไม่งั้นจะแย่ไปกันใหญ่ อ่อ อ แล้วไอ่เด็กผมทองที่มานั่งตักเจฟนี่ยองแจรึป่าวว 45555555 ถามเยอะจังง แง๊ ง อยากรู้ อยากอ่านต่อ ไรท์น่าจะลงอาทิตย์ละ2ตอนก็ยังดี๊ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามแต่ ไรท์ต้องสู้นะคะ ต้องแต่ให้จบนะ อย่าทิ้ง อย่าให้เราคิดไปเองง เลิ๊ฟยู๊วววว ส่วนเรื่องสอบ ไม่ชอบก็ต้องสอบนะคะ พยายามอ่านหนังสือด้วย ไม่นานมันก๊จะผ่านไป เราก๊เคยเป็น ไม่ชอบเลยวิชานี่ เยอะ ยาก แต่เราก็ทำไรไม่ได้ นอกจากจำไจอ่านอ่า สู้ๆ
    #12
    0