(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 13 : - CHAPTER 13 : ความน่าจะเป็นเท่ากับศูนย์ 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ก.พ. 58


 








- CHAPTER 13 : ความน่าจะเป็นเท่ากับศูนย์

 

 

 

... เพราะฉันไม่เชื่อว่าคุณจะทำได้อย่างที่พูดออกมาแม้แต่ครั้งเดียว ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่ไม่ใช่ .. ฮึก ... พี่ชายที่แท้จริงของนายอย่างที่ .. นายเข้าใจมาตลอด แจบอมอ่า ...สิ้นเสียงทุ้มหวานของคนเป็นพี่ชายอย่างมาร์คต้วน มือหนาที่โอบกอดแผ่นหลังเล็กผละออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ไม่มีอ้อมกอดที่ตอบสนองให้อบอุ่นอย่างทุกครั้ง

 

... ว่าอะไรนะพี่

 

พี่กับนาย ... ไม่ใช่พี่น้องที่แท้จริงมาร์คถอยหลังออกห่างจากร่างหนาของน้องชายที่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับกายไปไหน ราวกับว่าเขาถูกสาปให้แข็งอยู่ตรงนั้น

 

“ … ”

 

มันมี ... เรื่องที่ซับซ้อนมากไปกว่านั้น

 

...

 

.. พี่ขอโทษ

 

ขอโทษทำไม ?

 

ขอโทษ ... ที่โกหกนายมาตลอดพี่ชายตัวบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนไม่ได้ยิน มาร์ครู้ดีว่าแจบอมเกลียดการโกหกมากเป็นไหนๆ และเขาก็ยังกล้าโกหกน้องชายมาตลอดชีวิต ทั้งๆที่เขาจะปล่อยอดีตอันน่าสงสารไปแล้วเริ่มกับปัจจุบันใหม่ก็ทำได้

 

 

 

แต่ถ้าหากคนตรงหน้ามารับรู้เรื่องราวอดีตของมาร์คต้วนทีหลังล่ะ ?

 

 

 

แจบอมจะโกรธก็คงไม่แปลกอะไร ในเมื่อเขามันก็แค่คนโกหกโง่ๆคนหนึ่งที่กล้าหลอกคนที่เกลียดการโกหกมากที่สุดในชีวิตแบบนี้

 

 

 

.. พี่ก็รู้ว่าผมเกลียดคนโกหกแค่ไหนน้ำเสียงของแจบอมในตอนนี้เรียกได้ว่าช่างเย็นจับขั้วหัวใจ คนฟังมากเลยทีเดียว ไม่แปลกอะไรที่ร่างบางจะยังคงปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาอย่างเงียบๆ

 

...

 

แล้วพี่ก็ไม่เคยบอกผม พี่ปล่อยให้ผมโง่เข้าใจแบบนั้นมาตลอดแบบนั้นน่ะเหรอ ?! ”

 

ฮึก ...

 

สนุกมากไหมล่ะ ! ”

 

อึก ... ฮึกกกก

 

มีอะไรที่คนโง่อย่างผมยังไม่รู้อีกไหม !? ” เสียงทุ้มตวาดใส่อีกฝ่ายด้วยความเหลืออดหากแต่ตวาดได้ไม่นานก็ต้องพยายามควบคุมสงบสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

 

.. จ .. แจบอม ..

 

ช่างมันเถอะ .. ผมเหนื่อย ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมจะเจอหน้าพี่จริงๆ

 

...

 

เราอย่าเพิ่งเจอกันสักพักเถอะนะพี่

 

น .. ฮืออ ... นายรู้ไหมแจบอม ..

 

...

 

ถ้าเปรียบเทียบความรักของเรา .. ฮึกก ... เท่ากับความน่าจะเป็นแล้ว

 

“ … ”

 

นาย .. คิดเหมือนกันไหมว่า .. อึก ... ความน่าจะเป็นของมัน .. ฮึก ... เท่ากับศูนย์ล่ะ

 

อืม ผมก็คิดแบบนั้น

 

 

 

 

 

ว่าจบ ร่างหนาก็หันหลังเดินมุ่งตรงเพื่อที่จะเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้ร่างเล็กของพี่ชายยืนร้องไห้อยู่ที่เดิม ไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามองด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกหรือร้องไห้มากน้อยแค่ไหนอย่างไร ใบหน้าน่ารักเบ้ลงพร้อมร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ หยดน้ำใสไหลออกมาจากดวงตาไม่ขาดสายแม้มือเรียวจะพยายามเช็ดออกกี่ครั้งก็ตาม

 

มาร์คย่อตัวนั่งลงอย่างหมดแรง เขาเหนื่อยกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของตัวเอง พระเจ้าอาจจะกลั่นแกล้งคนขี้โกหกให้เจอแต่เหตุการณ์ร้ายๆเช่นนี้ไปชั่วชีวิต หากแต่พระเจ้าและคนกลั่นแกล้งทั้งหลายไม่ได้หันกลับมามองเลยว่า คนขี้โกหกคนนี้มีอดีตที่น่าสงสารเพียงใด

 

 

 

มาร์คต้วนมีอดีตที่น่าสงสารมากจนที่อิมแจบอมจะสามารถมองได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องโกหกพกลม ...

 

 

 

 

 

เพราะแบบนี้ไง พี่ถึง .. ฮึก ... ไม่เคยเชื่อในสิ่งที่นายพูดออกมาเลยแจบอมอ่า .. ฮืออออ

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พ่อครับ ... หลังจากที่แจบอมพยายามทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน เป็นระยะเวลาเกือบสามสัปดาห์ที่เขาพยายามหลบหน้าไม่เจอกับพี่ชายต่างสายเลือด แม้แต่เข้าเรียนในคาบเขาก็โดดเรียนในคาบนั้น แม้ว่าจะสร้างความอึดอัดใจสำหรับคนทั้งสอง จนเมื่อถึงขีดสุดของความพยายามอดทน ร่างหนาของลูกชายคนเล็กเดินเข้ามาในห้องทำงานของประธานชเว ผู้เป็นพ่อของแจบอมทันที

 

หากเป็นเมื่อก่อนที่แจบอมยังไม่รู้ใจของตัวเอง เขาคงจะจับพี่ชายต่างสายเลือดของตัวเองมากระทำอย่างทุกครั้งเป็นบทลงโทษสำหรับคนโกหกไปแล้ว ยอมรับว่าอิมแจบอมคนนี้กำลังรู้สึกโกรธและเสียใจมาก เสียใจจนสามารถทำเรื่องที่ไม่สามารถทำได้หลายๆอย่างได้ ตั้งแต่ที่เขาเปลี่ยนไปเพื่ออีกฝ่ายหลังจากวันนั้น ความคิดที่จะทำร้ายคนตัวบางก็แทบไม่เหลือไว้ในสมองเลยสักนิด เขากลัวมาร์คจะเสียใจและเจ็บปวด ในขณะเดียวกัน เหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้แจบอมรู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างจากอีกฝ่ายเลย และหลังจากคืนก่อนนั้นเขาก็ไม่ได้เจอพี่ชายต่างสายเลือดที่เคยอ้างว่าเป็นสายเลือดเดียวกันอีกเลย

 

 

 

มีอะไรรึเปล่าแจบอม ?

 

พ่อเห็นพี่มาร์คไหม ?

 

ทำไมจู่ๆถึงถามล่ะ ?ลูกชายคนเล็กยงคำตอบมา แต่ทว่าคำตอบที่ได้กลับเป็นคำถามเช่นเดียวกัน คิ้วเรียวของร่างหนากระตุกเล็กน้อยกับคำตอบที่ไม่น่าพึงพอใจสำหรับตนในเวลานี้

 

พ่อมีเรื่องอะไรที่ปิดบังผมอยู่ใช่ไหม .. บอกผมมา

 

บางเรื่องยังไม่ถึงเวลาที่ควรรู้นักหรอก ในขณะเดียวกัน บางเรื่องก็ไม่จำเป็นที่ต้องรับรู้ตลอดชีวิตเช่นกันมือใหญ่สากของผู้เป็นพ่อจับเข้าที่หูแก้วกาแฟสีขาวสะอาดพร้อมยกจิบเครื่องดื่มสีเข้มที่หอมกรุ่งคละคลุ้งไปทั่วห้อง

 

...

 

ลูกอยากรู้ถึงขนาดที่ยืนนิ่งไม่ขยับตัวไปไหนเลยรึไง ?

 

...

 

พ่อไม่รับประกันหรอกนะว่าสิ่งที่ลูกต้องการจะรับรู้ทั้งหมดจะทำให้ลูกรู้สึกสบายใจได้ พ่อถึงบอกไงว่าบางเรื่องไม่จำเป็นต้องรู้หรอก

 

แต่ผมก็รู้มาแล้วว่าผมกับพี่มาร์คเราไม่ได้เป็นพี่น้องกันครั้นเอ่ยถ้อยคำนี้ความโล่งใจปะปนกับความอึดอัดใจสำแดงให้รู้สึกภายในใจของแจบอมอยู่ตลอดเวลา เหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องที่น่าดีใจทั้งๆที่มันควรเป็นเรื่องที่ดีที่สามารถสร้างความสัมพันธ์อย่างชัดเจนได้ ... เขาควรดีใจสิ่

 

พ่อเห็นแล้วประธานชเวพยักหน้าเบาๆเชิงรับรู้พลางจิบกาแฟราวกับไม่รู้สึกอะไร

 

แสดงว่าพ่อรู้มาตลอดและยังมีเรื่องที่ปิดบังผมอยู่อีก

 

อย่าอยากรู้เลยแจบอม เชื่อพ่อสิ่ แค่เรารู้เรื่องนี้เรื่องเดียวเราก็ไล่ให้พี่เราอยู่ห่างๆแล้วไม่ใช่รึไงหืม ?นัยน์ตาคมของผู้เป็นพ่อหันมาสบตากับลูกชายด้วยแววตาที่เฉยชาไม่รู้สึกเรื่องใดๆ ในขณะที่ลูกชายทอดมองไปหาบิดาด้วยแววตาอ้อนวอนให้บอกความจริง

 

 

 

เขามองลูกชายทั้งสองของเขาออกว่าทั้งสองรู้สึกอย่างไรต่อกัน เขามองออกมานานแล้ว แต่บางเรื่องไม่พูดออกไปมันก็จะดีกว่า ด้วยเหตุผลที่รู้นิสัยที่แท้จริงของลูกชายทั้งสอง ก็ยิ่งทำให้ประธานชเวรู้ว่าเรื่องเช่นนี้ควรจัดการกันเองมากกว่า เขาไม่ได้ห้ามความรู้สึกของทั้งสองไม่ให้รักกัน หากแต่ก็ไม่ได้อนุญาตให้คบกันในฐานะอื่นที่ไม่ใช่พี่น้อง เพราะความกลัวในบางสิ่งบางอย่าง กลัวมันจะไม่ยืดยาวแบบที่ควรจะเป็น

 

 

 

... ผม

 

ถ้าถึงเวลาที่อยากรับรู้ก็จะได้รับรู้เอง

 

 

 

เพียงประโยคสั้นๆที่ได้ใจความอย่างชัดเจน แจบอมก็เดินออกจากห้องทำงานของประธานชเวทันทีโดยไม่บอกลาหรือขออนุญาตใดๆ ทิ้งไว้เพียงแต่ร่างของชายชราที่ดูมีภูมิฐานนั่งอยู่ที่เก้าอี้หนังในชุดของโต๊ะทำงาน แผ่นหลังกว้างพิงพนักอย่างเหนื่อยล้า นัยน์ตาคมหลุบลงราวกับนึกคิดทบทวนสิ่งต่างๆที่เคยเกิดขึ้นในอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

 

 

 

 

 

หนูชื่ออะไร พอจะบอกได้ไหม ?เสียงทุ้มของชายวัยปลายเลขสามเอ่ยถามเด็กน้อยหน้าตาน่ารักเจ้าของกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มที่สวมชุดลายสก็อตสีแดงพร้อมกางเกงสามส่วนสีน้ำตาลอ่อน ยืนมองด้วยความสงสัยปะปนความกลัว

 

...

 

ฉันไม่ทำร้ายหนูหรอก สัญญาเลยไม่ว่าเปล่า นิ้วก้อยหนาที่ผิวหนังเริ่มหย่อนยานตามกาลเวลาของชายวัยย่างเข้าสู่ช่วงชรายื่นไปหาเด็กน้อยพร้อมยกรอยยิ้มอย่างจริงใจให้ เนิ่นนานที่นึกคิดตัดสินใจ จนท้ายที่สุด เด็กน้อยยื่นนิ้วก้อยขนาดเล็กไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของคุณลุงคนแปลกหน้าตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง

 

อ .. อี๋เอิน ... ต้วนอี๋เอินครับ

 

อี๋เอินเหรอ ? ฉันชื่อชเวจินฮยอกนะ

 

ค .. ครับศีรษะทุยพยักขึ้นลงรับรู้ชื่อเสียงเรียงนามของชายแปลกหน้าเบาๆ เพียงแค่ดูพฤติกรรมของเด็กคนนี้ ชเวจินฮยอกรับรู้นิสัยของเด็กน้อยน่ารักตรงหน้าทันที

 

 

 

... เป็นเด็กดีเพราะเป็นคนขี้กลัวกับหลายสิ่งอย่าง อาจจะเป็นเพราะสูญเสียพ่อแม่แต่เด็กเลยไม่มีที่พึ่งไหนๆที่น่าไว้วางใจ บวกกับการที่ต้องเผชิญโลกด้วยตัวเองมาโดยตลอดตั้งแต่เกิดเลยทำให้เด็กคนนี้เป็นคนหัวอ่อนในบางเรื่อง และเด็กคนนี้ต้องการความอบอุ่นจากครอบครัวมากกว่าการได้รับความอบอุ่นจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้

 

 

 

อืม ... ชื่อของหนูชื่อนี้ใครเป็นคนตั้งให้เหรอ ?

 

ซิสเตอร์บอกผมว่า แม่ของผม ... ตั้งให้ก่อนท่านตาย เด็กน้อยนามอี๋เอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเมื่อพูดถึงมารดาที่จากไปของตน

 

แม่ของหนูเหรอ ...ความคิดของชายช่วงวัยปลายกลางคนก็หวนนึกขึ้นมาได้ถึงอะไรบางอย่างและนั่นก็ทำให้เขามั่นใจที่อยากจะรับอุปการะเด็กน้อยตรงหน้านี้ขึ้นมา

 

 

 

... ขอให้เป็นอย่างที่คิดไว้ ถ้าคาดคะเนไม่ผิด ...

 

 

 

‘ … ’

 

ฉันรู้สึกถูกชะตากับหนูเสียแล้วสิ่ ไปอยู่กับฉันไหม ?

 

ต .. แต่ว่า ...แววตาคงไม่คลายความกังวลไปจากนัยน์ตากลม มือเล็กกำชายเสื้อลายสก็อตสีแดงสภาพซอมซ่อเอาไว้แน่นจนมือเล็กซีดจางลงจากแรงกำมือ

 

ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันขอซิสเตอร์ว่าจะรับหนูไปเลี้ยง

 

แต่ผมกลัว ...

 

ไม่ต้องกลัวฉันไปหรอกนะหนูอี๋เอิน ฉันไม่ทำอะไรหนูหรอก ฉันแค่ถูกชะตาอยากรับเลี้ยงหนูมาเป็นลูกชาย

 

...

 

ถ้าฉันจะทำร้ายหนูฉันก็ทำตั้งแต่วินาทีนี้แล้วสิ่ จริงไหม ?

 

... ครับท้ายที่สุด อี๋เอินก็ยินยอมให้คุณลุงคนแปลกหน้ารับตนไปอุปการะเลี้ยงดูเสมือนเป็นลูกชายที่แท้จริงของตนเองทั้งที่ยังข้องใจกับเรื่องที่ชเวจินฮยอกพูดอยู่

 

หนูอี๋เอิน

 

...แม้จะไม่มีเสียงขานรับจากเด็กน้อย แต่ดวงตากลมที่เงยมองชายวัยปลายเลขสามก็ทำให้เขารู้ว่าเด็กคนนี้รอฟังในสิ่งที่กำลังจะบอก ในขณะที่สองเท้ากำลังเดินมุ่งหน้าไปที่รถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ด้านหน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

 

ต่อไปนี้หนูชื่อมาร์คต้วน ต้วนอี๋เอินจะเป็นชื่อที่เรารับรู้กันอยู่เพียงสองคนเท่านั้น และช่วยเรียกฉันว่าพ่อ ... ด้วยนะ

 

ครับพ่อและรอยยิ้มแรกที่ได้พบเจอกันก็ประดับบนใบหน้าน่ารักนั้น นัยน์ตากลมฉายแววประกายสดใสขึ้นมาทันตาเห็นหลังจากก้าวเท้าออกจากรั้วสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า รางวัลจากคุณพ่อบุญธรรมที่มอบให้คือรอยยิ้มอ่อนโยนจากชายย่างเข้าสู่วัยชราพร้อมความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาแผ่ซ่านไปทั่วศีรษะทุยสีน้ำตาลเข้มนั้น

 

 

 

 

 

 

 

เสี่ยวเยี่ยนจื่อ ... ฉันขอโทษที่ปล่อยให้ลูกของเธอเจ็บปวดใจมาตลอด ฉันจะพยายามดูแลลูกของเธอเท่าที่ฉันจะทำได้นะ ฉันจะไม่ทำให้ลูกของเธอเจ็บปวดแบบที่ผ่านมาอีก อย่าเป็นห่วงลูกของเธอเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.

 

 
 




- งู่ยๆ อะโลฮ่าตอนที่สิบสามครัชชชชช !!!
เราติดงานทำคัทเอ้าท์สิงห์ฯสัมพันธ์ + เราเหนื่อยกับเรื่องเรียนมากมากมาก
ช่วงนี้เราอาจจะไม่ได้อัพบ่อยๆเอาใจรีดเดอร์ทุกคนนะ
แต่เราก็ไม่ทิ้งฟิคเรื่องนี้ ช็อตฟิคและเรื่องยูคมาร์คนะ
ไม่โกรธไม่งอนกันเน้ะ ; 3;

อมกกกก...
ใครคือเสี่ยวเยี่ยนจื่อ แล้วเธอคนนั้นเป็นอะไรยังไงกับใคร
ตอนนี้แต่งไว้ค่อนข้างสั้นกว่าทุกตอน แต่งยากอ่ะ
แต่งเองก็เจ็บปวดหัวจายยยย T 3T
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส
ทักมาคุยกันทางทวิตเตอร์ได้เช่นกันน้า



ไว้เจอกันกับตอนที่สิบสี่ค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คหลังการอ่านด้วยน้าอิ้อิ้
ขอบคุณค่ะ :-} !
 

 


B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #246 meaw meaw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 03:06

    แจบอมก็ยังไม่เลิกใจร้ายอีกอ่ะ ทำแบบนี้กับพี่มาร์คได้ไง ไม่ฟังกัน้ลย ไหนหล่ะคำสัญญา

    #246
    0
  2. #198 rewko_cyp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 16:22
    อิบี๋ อิใจร้ายย ฮือออออออออออออออออออออออออออออออ เอินไม่ผิดนะ แงๆๆๆๆ
    #198
    0
  3. #176 Rainji (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:33
    เจบีใจร้ายยยยย ทำไมไม่ฟังมาร์คก่อนนนนนนน อี้เอินน่าสงสารรรรร ;___; จะรอนะค่ะไรท์~ ปล.เนื่องจากพึ่งเห็นฟิคเราอ่านีวดเดียวเลยอ่ะ ขอเม้นรวมเลยน้าาาา >__<
    #176
    0
  4. #175 baka_bunny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:08
    ฮือออออโกรธบี๋น้องฉันผิดอะไรยะ มาเกลียดน้องฉันเนี้ยทำร้ายจิตใจน้องฉันเกินไปละรีบมาง้อเลยยยยยยย
    #175
    0
  5. #174 fronqinf (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:37
    ทำไมเป็นงี้ไปได้ ขอร้องไห้แปบนึง T_T นีกว่าพี่บีจะเข้าใจและรับได้ซะอี้กก แต่เออ ปบบนั้นก็ไม่สนุกสิ แง มันต้องเจ้มจ้นแบบนี้แหละ ฮือ คุณพ่อดูมานิ่งๆ ขรึมๆ แต่กินขาดทุกคำพูด แต่ตอนไปรับอี๋เอินมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กดูอหมือนเป็นคนละคนไปเลย ดูใจดีรัเด็ก(หรือแพ้เด็ก) ว่าแต่เสี่ยวเยี่ยนจื่อคือใครรรรรรรรรรร มาอีกแล้วตัวปริศนา กำลังจะเปิดปมใหม่รึเปล่า(?) รอนะเจ้้้้้้ ; 3;
    #174
    0
  6. #165 pvyizy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:22
    แงงงง แจบอมทำไมเอ็งไม่ฟังเอินบ้างเลย สงสารเอินมาก T____________T
    #165
    0
  7. #164 _bbabyy_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:05
    ปวดใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าให้เดา แม่พี่มาร์คเป็นแฟนเก่าพ่อแจบอมรึเปล่าคะ? โอ๊ยยยยอยากรู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่พี่มาร์คตอนเด็กๆเนี่ยน่ารักจังเลยน้าาาอี้เอิน ไรท์สู้ๆมาอัพต่อไวๆนะคะ
    #164
    0
  8. #162 L`Jg (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:17
    ไรท์หายไปนาน แล้วก็มากับความเจ็บปวดของเราและพี่มาร์ค ฮื่อออิิิอออออออ
    #162
    0
  9. #161 [Yada-Hae]* (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:06
    สงสารน้องมาร์คคคคคคคคค T_______T ไม่มีใครเข้าใจน้องสักที แม้แต่แจบอม ก็ยังทิ้งให้ยืนร้องไห้คนเดียวอีกแล้ว บางทีแจบอมก็ยังไม่โตพอ ที่จะแยกแยะเหตุผลและอารมณ์ ถ้ายังเป็นแบบนี้ เรื่องที่อยากรู้ ก็ควรจะไม่รู้ต่อไปก็ดีแล้ว แต่ว่าจุดนี้ก็จะอึดอัดกับมาร์คไปเรื่อยๆมั้ย มาร์คก็คงไม่กล้าสู้หน้าแจบอมแล้วอะ โกหกเค้ามาตลอด แง้ๆๆๆๆ สงสารทั้งคู่เลยอะ สรุปแล้ว 2 คนนี้ยังสมควรที่จะรักกันได้อยู่รึเปล่า ประธานชเวถ้าดูออกตั้งแต่แรกจริงๆแล้ว พอจะเดาเหตุการณ์ในอนาคตได้ น่าจะจับแยกตั้งแต่แรกเนอะ ปล่อยไว้แบบนี้ รู้รึเปล่าว่ามันทำร้ายเด็ก 2 คนนี้มากแค่ไหน ประธานใจร้ายมากอะ ถ้าเพิ่งคิดจะมาจับบีมาร์คแยกกันต่อจากนี้ จะเกลียดประธานมาก มันสายไปแล้วจริงๆ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดแล้วล่ะ ฝากความหวังไว้ที่แจบอมนะ ปมต่อไปที่จะเฉลย อยากให้เข้าใจมาร์คให้มากๆ ให้สมกับที่รักและหวงพี่เค้านะลูกกกก T_______T
    #161
    0
  10. #160 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:07
    บีเอาแต่โทษเอินไม่ดีเลยอ่ะ บีไม่ฟังไรเลย 
    โกรธบีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #160
    0
  11. #159 Babiem92 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:30
    ;_; เจบีอ่ะ แค่นี้ก็รับไม่ได้ ทำไมใจร้ายแบบนี้ ทำไมไม่ถามละว่าทำไมเอินโกหก
    มันต้องีเหตุผลในการโกหกอยู่แน่ๆ เจบีใจร้าย ไม่ฟังอะไรเลย ไม่สงสารเอินหรอ
    ไหนว่ารัก แค่นี้ก็รับไม่ได้แล้ว จะไปยังไงกันรอด TTTTTTTTTTTTTTTTTT
    เอินเป็นเด็กกำพร้าพ่อสินะ แม่เอินต้องมีความัสมพันธ์อะไรกับพ่อเจบีแน่ๆ
    ฮือออ ชีวิตเอินน่าสงสารมากเลย เจบีอาาา ไม่เอาดิ TTTTTTTTTTTT
    #159
    0