(re-write) ` F I C G O T 7 | PINOCCHIO LIAR ♡「BMARK」

ตอนที่ 10 : - CHAPTER 10 : ปล่อย 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ม.ค. 58








- CHAPTER 10 : ปล่อย

 

 

 

... อยู่ดีพูดมาดื้อๆว่ามีเจ้าของ ช่างพูดได้อย่างช่ำชองไม่ติดสักคำ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่ชอบเรานะ ... เป็นแฟนกับพี่ได้ไหม ?

 

พี่ชอบผมจริงๆเหรอ ? พี่ไม่มีแฟนจริงๆเหรอ ?

 

อืม พี่ไม่มีแฟน แต่กำลังจะมีแฟนคือคนตรงหน้าพี่นี่ไง

 

จ .. จริงเหรอ ? ... บ้าจริง

 

เป็นแฟนกับพี่นะครับยองแจอ่า

 

แต่ผมเป็นเด็กไม่ดีนะพี่แจบอม ... ผมไม่ใช่คนดีนะครับ

 

พี่ไม่สนหรอก ...  ’

 

... ต .. ตกลงครับ

 

 

 

 

 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองเดือนก่อนยังคอยวนอยู่ภายในสมองคอยตอกย้ำอยู่เสมอว่ารุ่นพี่ที่เขาแอบชอบมานานอย่าง อิมแจบอม เดินมาขอคบเด็กศิลปกรรมกากๆที่ไมได้เด่นอะไรอย่าง ชเวยองแจ คนนี้ ร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาเดินเข้ามาหาเขาที่กำลังนั่งเขียนงานอยู่ในห้องสมุด ด้วยความที่งุนงงปะปนกับความเขินที่รุ่นพี่ที่หมายปองตั้งแต่อยู่ชั้นปีที่หนึ่งกำลังเดินมาสารภาพรักทั้งๆที่เขายังไม่เคยเข้าไปพูดคุยทักทายเลยสักนิด

 

 

 

... ทำได้เพียงแค่แอบมองไกลๆเท่านั้น ...

 

 

 

มั่นใจว่าใบหน้ากลมของเขาต้องขึ้นสีก่ำมากแน่ๆ แม้จะยกมือขึ้นปิดใบหน้าก็คงจะปกปิดได้ไม่มิด ด้วยจิตใจที่เชื่อมั่นว่ารุ่นพี่ตรงหน้าแอบชอบเขาอย่างที่พูดจริงๆ ยองแจก็เผลอตอบตกลงไปอย่างไม่ทันคิดเสียแล้ว ไม่ทันได้คิดว่าในอนาคตจากเด็กกะโปโลที่วันๆใช้ชีวิตนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดจะต้องกลายมาเป็นเครื่องมือหนึ่งสำหรับอิมแจบอมเข้าสักวันแน่ๆ เพียงแค่เอ่ยปากตอบตกลงไป ร่างหนาของรุ่นพี่ก็คว้าร่างของเขาเข้ามากอดเอาไว้เสียแน่นจนแทบจะหลบซ่อนเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งเอาไว้ไม่ไหว

 

 

 

 

 

... และความสัมพันธ์ฉันนายจ้างและเครื่องมือชั้นดีก็เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วินาทีนั้น ...

 

 

 

 

 

ใช่ว่ายองแจจะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วแจบอมมีใครอยู่ภายในใจ เพียงแต่เขาไม่แน่ใจเท่านั้น ไม่แน่ใจว่าจะเป็นอย่างที่คิดไว้หรือไม่ และครั้งแรกที่ทำให้เขาเริ่มคิดถึงเรื่องนี้ก็คือตอนที่เขาไปร่วมงานฉลองต้อนรับอาจารย์ใหม่ ที่จริงแล้วยองแจไม่ได้อยากจะมางานนี้ด้วยซ้ำไปเพราะว่าวันพรุ่งนี้มีสอบวิชาขับร้องซึ่งเป็นวิชาเอกของเขา ยองแจไม่ทันได้ซักซ้อมอะไรเลย แต่เพียงแค่ได้ข้อความจากรุ่นพี่ที่เป็นคนรักของตนเอง ยองแจก็ยอมละทิ้งการซ้อมเพื่อมาหาคนรักในงานทันที

 

 

 

... ผู้ชายผมสีเทาคนนั้นคือใคร ? ...

 

 

 

คำถามนี้ถูกตั้งขึ้นมาเมื่อร่างอวบของยองแจเดินเข้ามาในงานแล้วเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเดินถือจานอาหารมาสองใบพร้อมวางไว้ตรงหน้าคนรักของเขา ใบหน้าของชายแปลกหน้าที่สะท้อนเข้ามาในนัยน์ตาเรียวดูน่ารักกว่าใครหลายๆมาก เรียกได้ดูสะดุดตาเมื่อแรกเห็นก็ว่าได้ ท่าทีของชายแปลกหน้าดูจะสนิทสนมกับแจบอมอยู่ไม่น้อย และสักพักร่างบอบบางของชายแปลกหน้าก็เดินไปที่แผนกอาหารที่วางไม่ใกล้ไม่ไกลอีกครั้ง ประจวบเหมาะกับที่นัยน์ตาคมของแจบอมมองเขาอยู่เหมือนส่งสัญญาณว่าให้เดินมาหาภายในงาน ราวกับต้องมนต์สะกด ขาเล็กทั้งสองข้างของยองแจก็เดินเข้าไปในงานเสียแล้ว ร่างอวบทักทายคนเป็นรุ่นพี่เล็กน้อยก่อนจะได้รับคำสั่งใหม่จากคนรักว่าให้หย่อนตัวนั่งตักพร้อมโอบรอบคอแกร่งตรงหน้า และชเวยองแจคนโง่ก็กระทำมันเสมือนตนเป็นหุ่นยนต์ที่รอคำสั่งการใช้งานจากเจ้านายและก็รู้ขึ้นทันทีโดยสัญชาตญาณอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

 

... อิมแจบอมกำลังใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่อกระทำอะไรสักอย่างกับชายแปลกหน้าคนนั้น ...

 

 

 

ทุกการกระทำตั้งแต่วินาทีนั้นล้วนเป็นการกระทำที่เสแสร้งทุกอย่าง ตั้งแต่การที่ยอมพาเขาเข้าไปเรียนในคาบเศรษฐศาสตร์เบื้องต้นทั้งๆที่ความจริงแล้วในวันนั้นยองแจเองต้องกลับเข้าเรียนวิชาประวัติศาสตร์ดนตรีต่อ ด้วยความอยากรู้ว่าเพราะอะไรทำไมคนรักของเขาถึงดูให้ความสำคัญกับชายแปลกหน้าคนนั้นมากเสียเหลือเกินเขาจึงยอมทำมัน จนถึงที่แจบอมยอมให้เขาจูบนั้นก็คือการแสดงอย่างหนึ่งเช่นกัน เป็นการแสดงที่อีกฝ่ายต้องการจะทำให้ชายแปลกหน้าที่มีฐานะเป็นอาจารย์ต้องรู้สึกเจ็บปวด แจบอมคงไม่ได้คิดเลยว่าทุกการกระทำที่เขาทำลงไปนั้นคือความจริงใจและต้องการแสดงความรู้สึกที่มีให้อีกฝ่ายรับรู้

 

ชเวยองแจไม่ใช่คนก้าวร้าวกับคนแปลกหน้า ไม่เคยทำตัวนิสัยไม่ดีแบบที่เป็นอยู่ แต่เพราะความรู้สึกที่เขาส่งถึงรุ่นพี่กลับไม่เคยถึงเลยสักนิด ยองแจชอบแจบอมมากจนยอมทุกอย่างแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับมองข้าม เมื่อคนรักเห็นคนอื่นสำคัญกว่าตนเป็นใครก็ต้องรู้สึกหวงแหนเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีใครบนโลกนี้จะใจกว้างพอที่จะปล่อยให้คนที่ตนรักไปชอบพอกับคนอื่นได้แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ตั้งแต่แรกก็ตาม

 

 

 

 

 

... ใครจะมองว่าชเวยองแจคนนี้เป็นคนใจร้ายก็ช่าง ถ้าการกระทำทุกอย่างมันทำให้คนรักของเขาหันมาสนใจกันบ้าง เขาก็ยอมที่จะทำมันอย่างไม่อิดออด ...

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และยองแจคนนี้ก็รู้ว่าทุกสิ่งอย่างที่ทำไปนั้นมันไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด เมื่อสายตาของเขากำลังทอดมองเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเช่นนี้ เพียงแค่เขาต้องการจะตื่นมาเข้าห้องน้ำหลังจากที่ซัดเบียร์ไปเกือบสามกระป๋องด้วยความเสียใจที่ได้ยินคำปฏิเสธจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่ายังเป็นคนรักอยู่ และเพราะไม่เคยลองดื่มเครื่องดื่มมึนเมาเหล่านี้เลยทำให้เขาน็อคไปอย่างไม่รู้ตัว เพียงแค่กำลังเดินผ่านห้องครัวที่ติดอยู่ใกล้กับห้องน้ำมากที่สุด ก็ถึงกับปล่อยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ทัน

 

 

 

อิมแจบอมผู้เป็นเหมือนคนรักที่เขารักมากที่สุดกำลังร่วมสัมพันธ์กับอาจารย์หนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายของคนรัก ...

 

 

 

มืออวบยกขึ้นมาปิดริมฝีปากป้องกันเสียงสะอื้นอย่างอัตโนมัติ แม้สมองจะสั่งการให้ออกจากจุดนั้นเพื่อที่จะได้ไม่เจ็บปวดอีก แต่ภายในใจกลับเรียกร้องให้ยืนดูพวกเขาพลอดรักกันอย่างร้อนแรงเช่นนั้น สองขาเล็กแทบทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ยองแจรู้สึกเจ็บเจียนตายมากถึงมากที่สุดก็ครั้งนี้ ภาพต่างๆล้วนฉายให้เห็นอย่างต่อเนื่องราวกับไม่รู้สึกรู้สาว่าคนมองจะรู้สึกอย่างไร

 

เสียงครางต่ำช่างเข้ากับเสียงครางหวานอย่างสุขสมนั่นเสียเหลือเกิน แต่พอได้ฟังแล้วก็ช่างเจ็บปวดมากขึ้นไปอีกเช่นกัน สายตาของเขามองเห็นใบหน้าที่ดูมีความสุขของคนรักก็รู้สึกเหมือนตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเขามอบความรักให้แจบอมมากเท่าไหร่ก็คงไม่มีความสุขเท่ามาร์คมอบให้เพียงหนเดียวเลยสักนิด จิ๊กซอว์ที่กำลังปะติดปะต่อกันมานานก็ถูกต่อกันจนเป็นภาพภายในความคิดจนสำเร็จ

 

 

 

เขาเดาไม่ผิด ใช่ ... ยองแจรู้อยู่แล้วว่าอิมแจบอมรักมาร์คต้วนมากแค่ไหน

 

 

 

จนเมื่อบทเพลงร้อนรักภายในห้องครัวจบลง ร่างหนาของคนรักของเขาก็ช้อนร่างบอบบางของพี่ชายเดินออกจากห้องครัวเพื่อไปที่ห้องนอนและเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าจะมีหนที่สองสามสี่หรือไม่ รู้เพียงแค่ว่าชเวยองแจรีบหนีเข้าไปในห้องน้ำทันทีเมื่อความเจ็บปวดตีขึ้นมาจนถึงขีดสุด ร่างอวบปล่อยเสียงสะอื้นที่อดกลั้นมานานออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไม่มีวันหยุดไหลเพราะจิตใจที่เจ็บปวด

  

 

 

ชเวยองแจทำอะไรผิด ?

 

 

 

 เขาแค่รักอิมแจบอมมากที่สุดแต่ทุกคนกลับมองว่าเขาเป็นตัวร้ายคอยทำลายความสุขของทุกคน และยังยัดเยียดเรื่องที่เขาไล่อ่อยชาวบ้าน ไปควงคนอื่นทั้งๆที่ความจริงแล้วคนเหล่านั้นก็เป็นเพื่อนในเซคของเขา ช่วงที่อิมแจบอมไม่อยู่ ยองแจก็ต้องไปทำงานกลุ่มเพื่อส่งอาจารย์ แล้วผิดอย่างไรที่เขาจะเดินควงเพื่อนของเขาฉันเพื่อนเท่านั้น ชเวยองแจรักอิมแจบอมสุดหัวใจนี่คือเรื่องจริง แต่ทุกคนกลับไม่เชื่อว่าเป็นเช่นนั้น มันคือสิ่งที่เจ็บปวดมาก แต่มันน้อยกว่าการที่แจบอมบอกว่าไม่ได้รักเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

ต้นไม้ที่ไม่ได้รับการดูแลที่ดี ไม่ได้ให้น้ำ ให้ปุ๋ย หรือใส่ใจมันก็มักจะเฉาตายฉันใด หัวใจที่ไร้การมอบความรักที่ดีก็มักจะบอบช้ำจนแตกสลายได้ง่ายฉันนั้น

 

 

 

 

 

แอ๊ดดดด ...

 

 

 

 

 

เสียงบานประตูห้องน้ำถูกเปิดออกด้วยมือของใครบางคนเขาก็ไม่ได้สนใจจะมอง รู้เพียงว่าหากใครเข้ามาภายในห้องน้ำห้องนี้ก็คงจะพบกับคนที่นั่งร้องไห้จนหมดเรี่ยวแรงจะลืมตามองและหายใจ สองเท้าหนาเดินเข้ามาใกล้ร่างอวบที่นั่งร้องไห้อยู่มุมห้องน้ำมากขึ้นๆจนเมื่อถึงจุดหมาย ร่างนั้นก็ย่อตัวให้เสมอกับอีกฝ่ายก่อนจะคว้าร่างอวบนั้นเข้ามาในอ้อมกอดของตนด้วยความเป็นห่วง ชเวยองแจที่ถูกดึงร่างเข้าไปในอ้อมกอดที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับรู้สึกเหมือนมันสามารถสมานบาดแผลภายในหัวใจได้ก็รู้สึกตื้นตันใจจนปล่อยน้ำตาร้องไห้ออกมาอีกรอบ

 

 

 

 

 

ร้องออกมาเถอะนะ ร้องเสียให้พอ

 

 

 

อาจารย์อีซึงฮุน .. กำลังกอดชเวยองแจด้วยความเป็นห่วงอยู่ ...

 

 

 

ฮึก .. ผมเจ็บ ... ผมเจ็บเหลือเกิน ... ฮือออ ออออ ออ

 

พี่รู้ .. เพราะพี่ก็เจ็บไม่ต่างอะไรกับเราเหมือนกัน สรรพนามที่เปลี่ยนไปจากอาจารย์ลูกศิษย์เป็นคนที่ใกล้ชิดอีกขั้นเอ่ยขึ้นมาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายที่ฟังรู้สึกเกรงใจแม้อีซึงฮุนจะเป็นอาจารย์ มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเล็กนั้นอย่างอ่อนโยนพร้อมกับมืออวบทั้งสองข้างค่อยๆเอื้อมสวมกอดร่างสูงโปร่งของอีกฝ่ายเอาไว้

 

ฮึก .. ผมผิดอะไร ... ผมรักพี่แจบอมแล้วผมผิด .. อึก ... อะไร ฮืออ

 

เราไม่ผิดหรอกยองแจ ... จริงๆนะ

 

ฮึกกกกก ... ผมไม่ไหวแล้ว .. ผมเจ็บ .. อึกกก ... ผมอยากออกไปจาก .. ฮือออ ... วงจรอุบาทว์นี้ ยองแจยังคงร้องไห้พร้อมเอ่ยออกมาปนเสียงสะอื้น เขาอยากจะจบทุกสิ่งอย่างที่กำลังทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดแบบนี้ แต่เพียงแค่อุปสรรคเยวเท่านั้นที่ทำให้เขาทำสิ่งที่ต้องการไม่ได้

 

 

 

... ชเวยองแจตัดใจให้เลิกรักอิมแจบอมไม่ได้ ...

 

 

 

พี่ก็ไม่ต่างอะไรกับเราหรอก .. พี่ก็ยังคงรักมาร์คมาก แต่พี่ก็ตัดใจจากเขาไม่ได้

 

ฮึก ...

 

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองคนที่เรารักมีความสุขโยไม่คิดอะไร ... ทั้งๆที่คนที่ยืนข้างเขานั้นไม่ใช่เรา

 

...

 

แต่พี่เชื่อนะ ...

 

อึก ... ฮืออออ

 

พี่เชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไป ทั้งพี่และยองแจจะทำใจกับมันได้ แล้วเราล่ะ ... เชื่อเรื่องนี้รึเปล่า หืม ?

 

 

 

 

 

ตอนนี้ผมยังเชื่อไม่ได้ .. ฮึกกกกก ต .. แต่ ... ในอนาคตถ้าผม .. ทำใจได้มากกว่านี้ ... อึก .... มันอาจจะเป็นไปได้

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในวันนั้นเป็นระยะเวลาเกือบห้าวัน ชเวยองแจก็พยายามหลบหน้าคนรักอยู่ตลอด เขาไม่ได้รับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เขายังทำใจที่จะเลิกรักอิมแจบอมได้ แม้ต้องการจะปล่อยทุกสิ่งอย่างให้เป็นไปตามทางที่ควรจะเป็น และยิ่งหลบหนีมากเท่าไหร่ สิ่งที่เราหลบหนีก็วิ่งเข้ามาหามากขึ้นเท่ากับที่เราหนีห่าง มันช่างแปลกประหลาดแต่คือเรื่องจริง เพียงเราหันหน้าวิ่งกลับตามสิ่งที่เพิ่งหนีห่าง สิ่งนั้นกลับวิ่งหนีเราไปเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น ยองแจกำลังพยายามใจแข็งกับสิ่งที่ทำลงไป เขาจะต้องตัดใจปล่อยคนที่เขารักไปตามทางที่ควรจะเป็นให้ได้

 

 

 

 

 

ยองแจ ! ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยตะโกนดังจนอีกฟากฝั่งถนนต่างหันมามองต้นเสียง ยกเว้นร่างอวบที่รู้ดีอยู่แล้วว่าเป็นใครกลับยังคนเดินเทียบฟุตบาธไปอย่างไม่สนใจเสียงที่ยังคงเรียกดังเรื่อยๆ

 

“ … ”

 

ยองแจหยุดก่อน !!! ” และมือหนาที่เขาคุ้นเคยมานานพอสมควรก็รั้งเอาไว้ทัน ยองแจไม่รู้ว่าแจบอมวิ่งข้ามถนนมาฝั่งที่เขากำลังเดินอยู่ตอนไหน รู้เพียงแค่ว่าเขาต้องการหนีทุกสิ่งอย่างตอนนี้ หนีร่างหนาที่กำลังดึงให้เขาเดินตามหลังจนมาถึงที่ที่เงียบพอที่จะพูดคุยสองคนเป็นการส่วนตัวได้

 

พี่แจบอมปล่อยเถอะ ...

 

ไม่ ! พี่ยังไม่ได้เคลียร์เรื่องของเราเลยนะ

 

มัน .. ไม่ต้องเคลียร์อะไรแล้วล่ะครับ

 

...

 

“ … ”

 

... ที่ยองแจหลบหน้าพี่ .. เพราะเห็นเรื่องเมื่อคืนนั้นแล้วใช่ไหม ? และอิมแจบอมก็ยังคงเป็นอิมแจบอมที่ไม่เคยอ้อมค้อมกับสิ่งที่ต้องการจะพูด ไม่เคยสนใจว่าสิ่งที่พูดออกมาจะทำร้ายจิตใจมากแค่ไหน ใบหน้าอวบกลมหันหนีอีกฝ่าย ดวงตาบวมช้ำจนแทบมองไม่เห็นพยายามหลบสายตาทู่จริงจังของอีกฝ่าย

 

... พี่ปล่อยผมไปเถอะ

 

...

 

ไม่ต้องห่วงว่าผมจะไม่ปล่อยพี่เลยนะ ผมปล่อยพี่แน่นอน ... ฮึก .. ผมขอแค่เวลาทำใจเท่านั้น เพียงแค่ได้สบตากับนัยน์ตาคมที่แสนคิดถึงก็ยิ่งทำให้กำแพงความเข้มแข็งพังทลายลงด้วยคลื่นพายุน้ำตาที่อดกลั้นมันไว้

 

 

 

แม้ว่าดวงตาของเขาจะบวมช้ำมากแค่ไหน แต่ถ้าเทียบกับความบอบช้ำของหัวใจ มันก็แค่เศษเสี้ยวเท่านั้น

 

 

 

...

 

ฮึก ... ทำไมพี่ไม่บอกว่าพี่ชอบใครก่อนหน้านี้ ผมจะได้ไม่หลวมตัวมารักพี่ให้เจ็บแบบนี้ ..

 

พี่ขอโทษ แจบอมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงเห็นเหตุการณ์ในวันนั้น เขาจะไม่ปฏิเสธว่าเป็นเพราะความไม่ตั้งใจ แต่เขามีเพียงแค่คำขอโทษที่ลากร่างเล็กลงมาเล่นเกมอุบาทว์นี้

 

 

 

... เพราะอิมแจบอมจะไม่ใช่คนดีสำหรับใคร หากว่าเขาต้องการมาร์คต้วนมากแค่ไหนก็ตาม ...

 

 

 

พี่ก็รู้ .. ว่าผมรักพี่มาก ... ฮึก .. ผมยอมทำทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่ง .. เป็นเครื่องมือให้พี่

 

... ยิ่งฟังร่างเล็กเอ่ยก็ยิ่งรู้สึกผิดจนพูดอะไรไม่ออก เพราะมันคือความจริงที่ไม่มีสิทธิ์เถียงให้ตนเองเปนฝ่ายถูกต้อง ร่างหนาทำได้เพียงแค่ยืนฟังเท่านั้น

 

พี่ปล่อยผมไปเถอะนะ อย่าทำให้ผมเจ็บไปมากกว่านี้เลยพี่แจบอม ... ฮืออออ ผมขอร้องล่ะ ร่างของยองแจแทบจะอยากทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แต่เขาต้องเข้มแข็งให้ได้ ต้องพยายามทำมันแม้จิตใจของเขาตอนนี้ไร้ความเข้มแข็งไปแล้วก็ตาม แล้วอิมแจบอมก็มอบโอกาสนั้นให้กับชเวยองแจ

 

 

 

... โอกาสที่จะยอมปล่อยเครื่องมือชิ้นดีที่ยอมจำนนภักดีต่อตัวเองมาตลอด ...

 

 

 

อืม ... พี่จะปล่อยนายไป นายจะได้ไม่เจ็บปวดอีก ... พี่ขอโทษ

 

 

 

 

 

ขอบคุณครับ ... ฮึก ... ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง .. ลาก่อนนะครับ พี่แจบอม

 

 

 

 

 

 

 

 

To Be Cont.

 

 




- งู่ยๆ อะโลฮ่าตอนที่สิบครัชชชชช !!!
พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว ไม่อยากเปิเทอมแล้วแง
อยากแต่งฟิคต่อออ #ผิด
ไรท์เปิดเทอมแล้วอย่าเพิ่งทิ้งไรท์นะ

(ปุ่มดอเด็กใกล้พังจะร้องไห้ T_T)

เพลงโกหกหน้าตายลอยมาแต่ไกล y____y ! 
ลองไปฟังเพลงนี้ดูแล้วอ่านอีกรอบนะคะ แล้วจะอินกับชีวิตยองแจมาก (*)

งานเจ็บปวดและหน่วงที่สุดไม่ควรเขียนเยอะเดี๋ยวคนอ่านชอกช้ำใจตายย
ใครเคยมองว่าชเวยองแจเป็นคนไม่ดี
ต้องอ่านตอนนี้แล้วจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเด็กเอาแต่ใจไล่ตามแฟนตลอดเป็นคนยังไง
ตอนนี้สงสารยองแจที่สุดแล้วอ่ะ แต่งไปหน่วงไปเลยจริงๆ T_T
ติดตามและให้กำลังใจได้เสมอน้า ได้ทั้งทางคอมเม้นต์ ทวิตเตอร์ และแฮชแท็กอิสอิส
ทักมาคุยกันทางทวิตเตอร์ได้เช่นกันน้า



ไว้เจอกันกับตอนที่สิบเอ็ดค่ะ !
อย่าลืมคอมเม้นต์ ติดแท็กให้กำลังใจหรือบอกฟีดแบ็คหลังการอ่านด้วยน้าอิ้อิ้
ขอบคุณค่ะ :-} !
 

 


B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #243 meaw meaw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 02:30

    แจบอมร้ายกาจมากๆอ่ะ สงสารยองแจขึ้นมาทันทีเลยเมื่อรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

    #243
    0
  2. #195 rewko_cyp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 15:44
    สงสารแตงงง ฮือออออออ
    #195
    0
  3. #171 fronqinf (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:11
    น้ำตาซึมเลย โง่ย ;_; สงสารยัยแตง คือรักเขามากแง ไม่คิดว่าเขาจะมาหลอกใช่มั้ยยยยยย เลือดเย็นมากเลยเอ็ง อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่ายองแจกลายเป็นเด็กซื่อๆธรรมดาที่โดนมองในแง่ร้ายเพราะอคติมาก55555555555555555555 เชียร์ อ.ซึงฮุนxชเวยองแจข่า (เห็นเชียร์ทุกคู่ 555555555555) แต่ชอบตอนที่แจบอกตามมาขอโทษมากๆ แบบดูยังใส่ใจใส่ความรู้สึกนุ้ง โดนตัดพ้อไปแบบนั้นจ๋อยเลยดิ จ๋อยเลย สมเว่ยยยยยยย ขอให้สภาพจิตใจฟื้นฟูเร็วๆ แง(เหมือนบอกตัวเอง)
    #171
    0
  4. #150 *l3el2 BeRrY* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 10:18
    ฮรือออออออออออออออออออ

    แกรรรรรรรรรรรรร ชีวิตยองแจน่าสงสารสุดแล้วตอนนี้

    ทำไมพี่แจบอมทำแบบนี้ ฮรือออออออออออออออออออออ

    T___________________T

    ฮืออออออออออ ทำยังไงดี ปุ่มอ อ่างของเราใกล้ค้างละมั๊ง

    555555555555555 แง๊ t t ,

    สงน้องยอง ฮรึกก พี่ขอโทษที่พี่ว่าหนูไปก่อนหน้านี้

    ฮืออออออออออออ พี่เข้าใจหนูแล้ววว



    #150
    0
  5. #141 12Dongy*Minny13 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2558 / 23:46
    ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง น้องแตงของพี่ แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    เกลียดเจบีที่ทำกับน้องแตงแบบนี้ แต่ก็รักเจบีที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาร์คคืนมา
    หน่วงอะไรจะปานนี้ น้องแตงต้องได้เจอคนดีๆที่เหมาะกับหนูแน่นอนลูก เช่น พี่ เป็นต้น 5555555555555
    ซึงฮุนก็น่าสงสารนะ แต่ว่า จุดนี้ยังสู้ความหล่อเจบีไม่ได้ ต้องยอมเค้านะคะ กรั่กๆๆๆ
    ตัวรองนี่สมกับเป็นตัวรองจริงๆค่ะ เป็นคนดีมากกกกก 
    ส่วนพระ-นางของเรื่อง...เอาจริงๆก็นิสัยไม่ดีทั้งคู่เลอออ เออนะ ก็คู่กันก็ถูกแล้วนี่ 55555555555
    พี่เป็นผู้หญิงที่ชอบคนเลวค่ะ เพราะงั้นพี่เลยสนับสนุนให้เจบีกับมาร์คในเรื่องนี้คู่กัน กี๊สสๆๆๆๆๆ
    เม้นไปเม้นมา นี่เราว่าตัวละครอยู่รึเปล่าคะ คงใช่เนอะ ก็พล็อตมาแบบนี้ง่าาา ไรเตอร์ไม่โกรธเรานะคะ *โดนตบ*
    นี่ก็จบไปเรื่องนึละ ก็มาดูกันต่อไปว่าจะดราม่าเรื่องอะไรกันอีก ซับซ้อนจริงๆค่ะ อ่านมานี่ก็ลุ้นแทบตาย
    จะรอตอนต่อไปนะค้าาาา >____<
    #141
    0
  6. #132 kyungin . (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 17:40
    อีคนชิคบ้าแกทำน้องแตงได้
    น้องแตงจ๋าป้าขอโทษนะที่ไม่ชอบหนูมาตั้งหลายตอน
    ดีแล้วล้ะลูกออกไปจากวงจรอุบาศว์ของนังคนชิคมันนะ 
    ฮือ ไม่มีอะไรจะพูดเลยตอนนี้สงสารแตงสุด
    อยากให้นางเจอคนที่รักและเห็นค่านางและเท่กว่าปม
    #132
    0
  7. #129 D'soul (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 21:06
    อ่านเรื่องของยองแจแล้วน้ำตาไหลเลยอ่า

    แจบอมคนใจร้าย จะเอาคนอื่นมาเป็นเครื่องมืออีกนานแค่ไหน!!
    #129
    0
  8. #128 fern (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 23:59
    แจบอมคนเลวววววว
    #128
    0
  9. #126 BenzBB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 23:18
    ยองแจ กับซึงฮุนน่าสงสารมากอ่า

    น้ำตาจะไหล TT
    #126
    0
  10. #123 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 09:42
    สงสารยองแจเลย พี่ซึงฮุนด้วย โอ๊ยยยยย
    #123
    0
  11. #122 L`Jg (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 06:14
    รู้ส๋กผิดที่เคยว่ายองแจเบาๆ 555555555 พี่ขอโทษษศษบ
    #122
    0
  12. #121 Opqrts. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 22:37
    อ่าวกำ พลิกสุด ยองแจน่าสงสารง่ออออ ปมร้ายสุดละมั้ง จับเมนมาตีๆๆ
    #121
    0
  13. #120 baka_bunny (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 21:58
    ฮึกกกยองแจอ่าาาา ป้าขอโทษที่หลงหมันไส้ ตอนนี้สงสารเหลือเกินอาจาร์ยซึงฮุนนนนอ่าาาปลอบน้องด้วยนะะะะ
    #120
    0
  14. #118 แฟนยองแจ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 16:54
    ตอนแรกเกลียดยองแจมาก ตอนนี้แบบเห้ย TT ยองแจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจของบ่าววววววววววววววว
    #118
    0
  15. #117 phudh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 15:10
    ภาษาดี งานดี ชอบมาก แม้จะไม่ได้อ่านฉาก NC เลยสักตอนก็บอกได้เลยว่า ไม่จำเป็น

    รอตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อนะคะ
    #117
    0