` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 8 : { S F } MY MY : 마이 마이 {Jinyoung x Youngjae ft. Bambam} 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 มี.ค. 57




 

 

{ MY MY : 마이 마이 }

pairing ; Jinyoung x Youngjae ft. Bambam
author ; pinnathero
genre ; little romantic,comedy

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : MYMY / A-PINK : http://youtu.be/LxabwNWJ2rY )

 

 

 

warning ; อยากมีแท็กกับเขาซักเรื่อง สกรีมเรื่องนี้ช่วยแท็ก #มมนจ ในทวิตด้วยน้า เราอยากรู้ว่าคนอ่านมีความคิดเห็นและฟีลลิ่งอะไร ขอบคุณนะก้ะ T_T

 

warning 2 ; ฟิคนี้ไม่มีแม้แต่สาระแก่นสาร ความั่นใจหรืออะไรใดๆเลย แถมยังสั้นอีก ... แต่ก็รบกวนอ่านและฟินไปเล็กๆน้อยๆก่อนนะคะ ช่วงนี้ฟีลแต่งฟิคมันขาดหายไป U_U

 

 

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

 

... 내가 기쁠 때나 슬플 때나

부르고 싶어

MY MY MY Youre MY

항상 마음속에

변치 말고 자리에 거기 있어주면

이렇게 사랑해 ...

 

( เมื่อฉันรู้สึกดี เมื่อฉันรู้สึกเศร้า

ฉันอยากจะโทรหาคุณ

เธอเป็นของฉัน ฉัน ฉัน

เธออยู่ในหัวใจของฉันเสมอ

เพียงแค่เธออย่าแบกรับมันเอาไว้ ฉันจะรออยู่ตรงนั้น

และฉันจะรักเธอแบบนี้ )

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

" จ้องจนตาจะถลนขนาดนี้กลัวเขาไม่รู้รึไงว่าแอบมองอยู่น่ะ " สิ้นเสียงทักของเพื่อนสนิท ชเวยองแจ ที่กำลังเหม่อมองใครบางคนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็ถึงกับสะดุ้งตกใจก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาจรดริมฝีปากบางนั้นเป็นสัญญาณบอกให้เงียบ

 

" อย่าเสียงดังดิ่ แบมแบม "

 

" โอ้ยยย อยู่ไกลซะตรงนี้ตะโกนให้ตายยังไงก็ไม่ได้ยินนนนน " ว่าแล้วก็ทดสอบตะโกนออกไปเสียงดังให้เพื่อนตัวเองได้เห็น แต่ก็ตะโกนได้ไม่สุดเพราะมือเล็กของยองแจรีบตะครุบปิดปากที่เป็นที่อยู่อาศัยของหลอดเสียงสิบแปดหลอดของแบมแบมไว้ พร้อมเผยสีหน้าซีดปนวิตกกังวลให้อีกฝ่ายเห็น

 

" ก็ถ้าเผลอพลาดจนเขาได้ยินขึ้นมาจะทำยังไงเล่า ฉันจะโกรธแบมแบมแล้วนะ ! " ยองแจงอแงใส่เพื่อนของตนที่ตอนนี้กำลังหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจที่ได้แกล้งเพื่อนของตน

 

" โอ้ยยย เอาจริงๆนะ รุ่นพี่เขาก็ไม่ได้ยินหรอก จริงๆ " แบมแบมเอ่ยพลางพยักเพยิดไปทางคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังยืนคุยกันข้างๆสนามฟุตบอลของโรงเรียนที่อยู่ห่างจากม้าหินอ่อนที่พวกเขานั่งไม่ไกลมากนักซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของคนเหล่านั้นที่จะวิ่งมาเล่นฟุตบอลตอนช่วงพักกลางวันฆ่าเวลารอเรียนคาบบ่าย

 

 

 

ประเด็นหลักมันไม่ได้อยู่ที่ภาพรวมที่พวกเขากำลังมอง แต่เป็นคนตัวสูงคนหนึ่งที่กำลังยืนฟังเพื่อนร่วมทีมผมสีบลอนด์ทองกำลังพูดอยู่อย่างตั้งใจ กลุ่มผมสีดำสั้นๆนั้นเข้ากับใบหน้าที่หล่อปนน่ารักไม่น้อย ไหนจะดวงตาเรียวที่ดูเปล่งประกาย ริมฝีปากเรียวยกรอยยิ้มสดใสที่มักจะมอบให้กับทุกคนอย่างไม่ขาดสาย ทุกสิ่งอย่างที่อยู่บนร่างกายของคนตัวสูงนั้น ...

 

 

 

 

 

... กำลังทำให้ชเวยองแจใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะปกติ ...

 

 

 

 

 

 

" เห้ยน้องหลบเร็ว ! " แต่จู่ๆลูกโป่งความฝันของชเวยองแจก็แตกโป๊ะ เมื่อเขาได้ยินเสียงของคนกลุ่มหนึ่งกำลังตะโกนมาทางที่เขาและแบมแบมนั่ง แบมแบมที่ได้ยินเสียงของรุ่นพี่ก็หลบลงใต้โต๊ะม้าหินอ่อนโดยที่ไม่ลืมดึงแขนเพื่อนรักให้ก้มลงตาม แต่กว่าใบหน้าน่ารักมึนๆหันไปมองต้นเสียงก็ช้าไปเสียแล้วที่จะทำตามรุ่นพี่กลุ่มนั้นบอก

 

 

 

 

 

ผลั่ก !

 

 

 

 

 

 

" โอ้ยยย ! " ความรู้สึกในเวลานี้คือเหมือนว่ามีดวงดาวนับร้อยดวงกำลังวนไปมาอยู่รอบๆหัวเขา มือเล็กยกขึ้นมากุมกลุ่มหัวทุยๆแน่นเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่มาจากแรงกระแทกของลูกบอลที่ลอยมาด้วยความเร็วสูงมากระทบกับหัวกลมๆนั้น ความเจ็บนี้คงหนักมาก สังเกตได้จากริมฝีปากบางเบะออกคล้ายจะร้องไห้นั้น

 

" เห้ยยองแจเป็นไงบ้าง ? "

 

" จ .. เจ็บดิ่ถามได้ ! " ด้วยความโมโหเพราะตนได้รับบาดเจ็บ ยองแจจึงเผลอตะคอกใส่แบมแบมเสียงดังจนคนถามสะดุ้งตกใจ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ยองแจอยากมุดหน้าลงดินขนาดนั้นถ้าไม่ใช่ ...

 

 

 

 

 

" ขอโทษนะครับน้อง เจ็บตรงไหนมากรึเปล่าครับ ? "

 

 

 

 

 

... น .. นี่มัน !!! ...

 

 

 

 

 

 

" อ ... เอ่อ ไม่เป็นไรครับ " จากอารมณ์ฉุนโมโหก็กลายเป็นอารมณ์เคอะเขินเข้ามาแทนที่ ใบหน้าน่ารักกำลังก้มหน้างุดแต่ดันโชว์โง่ให้อีกฝ่ายเห็นหัวปูดโนนั่นจนได้ มือเล็กทั้งสองข้างถูดันไปมาจนรู้สึกวางตัวไม่ถูก ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ในเวลานี้ต้องขอบอกอย่างเต็มปากว่า

 

 

ชเวยองแจยอมหายเจ็บแล้วปล่อยให้หนีไปจากตรงนี้เสียเถอะ !

 

 

 

" เห้ยยองแจ นี่มัน ... " แบมแบมสะกิดไหล่เล็กพร้อมกระซิบข้างๆหูให้ได้ยินเพียงแค่สองคน

 

" เออเงียบไป " หันไปเอ็ดใส่เพื่อนรักเบาๆก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนๆให้อีกฝ่ายเพื่อยืนยันว่าเขาไม่เป็นไรแม้ว่าตอนนี้จะรู้สึกปวดหนึบที่หัวกลมๆก็ตาม

 

 

 

... เอาไว้ผ่านเหตุการณ์รังแกหัวใจนี่ไปก่อน ค่อยไปหาซื้อน้ำแข็งประคบก็แล้วกัน ...

 

 

 

ผมไม่เป็นไรจริงๆครับ พี่จินยองยองแจเอ่ยบอกคนเป็นรุ่นพี่ที่อายุมากกว่าเขาไปสองปีอย่าง ปาร์คจินยอง ที่ตอนนี้ยังคงมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก ความจริงแล้วก็ไมได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรมากแล้วแต่แค่พรุ่งนี้อาจจะมีอะไรโนๆมาประดับไว้บนหัวเฉยๆก็แค่นั้น

 

" เอ่อ แต่พี่ว่าเราคงไม่โอเคนะ ดูสิ่ หัวโนแล้ว " นิ้วเรียวชี้ไปที่หัวทุยๆของอีกฝ่ายที่เริ่มปูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิด เพราะลูกบอลที่ลอยมาอัดหน้าคนตัวเล็กเป็นฝีมือของเพื่อนเขาก็จริง แต่ความผิดทั้งหมดมันอยู่ที่คำสั่งให้เตะแรงๆของเขามากกว่า

 

" ม .. ไม่เป็นไรครับๆ เดี๋ยวมันก็หาย ... จริงๆนะ "

 

โอเคบ้านแกดิ่ยองแจ หัวแกโนจนจะปูดทะลักออกมาแล้วเนี่ย ! ” แบมแบมจิ้มลงไปที่ก้อนปูดโนบนหัวของยองแจจนคนบาดเจ็บแทบร้องจ๊ากเสียงดังลั่น และส่งสายตาอาฆาตแค้นไปให้เพื่อนของตนที่กำลังยืนหัวเราะคิกคักอยู่

 

ย๊า !! ฉันเจ็บนะแบมแบม !! ”

 

น้องแบมแบมครับ พี่ขอยืมตัวเพื่อนเราไปสักครู่นะพอสิ้นเสียงขออนุญาต คนเป็นพี่ก็ถือวิสาสะคว้าท่อนแขนเล็กนั้นออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินตามตนเข้าไปในอาคารเรียนทันทีโดยที่เพื่อนของคนตัวเล็กยังคงยืนอ้าปากหวออยู่ตรงที่เดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สมใจอยากของแกแล้วสิ่นะยองแจ โชคดีนะเว่ย

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

... 내가 네게 못했던 앞에서면 떨렸던

네가 너무나 좋아서 그래

하루 종일 생각만 번이 아닌 시간

너는 모를 거야 ~ 정말  ...

 

( ฉันแทบจะไม่ได้พูดเลยเมื่อเธอยืนอยู่ข้างๆ จนทำเอาใจฉันสั่น

ฉันชอบเธอจนเกินไปแล้วล่ะ

ตลอดทั้งวันฉันคิดถึงเธอไม่น้อยกว่าวันละสองชั่วโมง

เธอไม่รู้เลยเหรอ โอ้ จริงๆ เลย )

 

 

 

 

 

 

 

 “ เอ่อพี่จินยองครับ ... พี่ไม่ต้องลงทุนปฐมพยาบาลผมเองก็ได้นะ ผมไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆภายในห้องพยาบาลที่เงียบสงัด อากาศโล่งสบาย และความเงียบดูเหมือนแกล้งให้เป็นใจ เมื่ออาจารย์ประจำห้องพยาบาลไม่อยู่เพราะไปประชุมเกี่ยวกับงานอนามัยประจำโรงเรียน อีกอย่างคือไม่มีนักเรียนคนไหนเข้ามาใช้บริการห้องพยาบาลหรือนอนพักในเวลานี้เลย ทำให้ห้องพยาบาลแห่งนี้มีอยู่เพียงแค่สองชีวิตที่อาศัยและหายใจร่วมกันภายในห้องอยู่คือ ...

 

 

 

ชเวยองแจ และ ปาร์คจินยอง

 

 

 

ได้ยังไงล่ะ ? พี่เป็นคนทำให้เราบาดเจ็บแบบนี้นะจินยองเอ่ยขัดอีกฝ่ายในขณะที่ตนกำลังยืนค้นหาโคลด์แพ็คที่แช่อยู่ในตู้เย็นของห้องพยาบาล

 

แต่พี่ไม่ได้เป็นคนเตะ ...

 

แต่พี่เป็นคนสั่งให้เพื่อนพี่เตะครับปาร์คจินยองเอ่ยขัดคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะเดินมายังเตียงนอนห้องพยาบาลที่มีรุ่นน้องคนเล็กกว่ากำลังนั่งมองมือตัวเองจริงจังยิ่งกว่าตอนเขาดูโพยในมือเวลาสอบปลายภาคเสียอีก

 

ผมปฐมพยาบาลตัวเองเป็นนะ ...

 

แต่พี่เก่งกว่าเรา อย่าลืมสิ่

 

คือผม ..เคยเกิดอาการพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนมีอะไรมาจุกปากจุกคอกันรึเปล่า แน่นอนว่าตอนนี้ชเวยองแจกำลังประสบกับมันอย่างหนัก ... หนักมาก ... หนักหน่วงสุดๆ

 

 

 

 

 

ในชีวิตนี้ชเวยองแจไม่เคยวาดฝันอะไรที่ดูเริศหรูเลยซักครั้ง มากสุดก็แค่ฝันไว้ว่าตอนมัธยมปลายปีสามเขาจะต้องสอบติดในมหาวิทยาลัยดีๆจะได้จบมาทำงานที่ดีๆ ดูแลพ่อแม่ ก็แค่นั้น เพราะสิ่งอื่นๆเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดอยากได้ ชีวิตนี้ก็อยู่อย่างที่เห็น ยิ่งเรื่องความรักแล้ว ... เขาไม่กล้าคิดไปมากกว่านี้หรอก

แต่ใครจะไปนั่งวาดฝันว่าจะได้มาอยู่กับรุ่นพี่ตัวเองแอบชอบมาตั้งสามปีแบบนี้ ดูหลงตัวเองแปลกๆแน่ถ้าทำแบบนั้น ความจริงเขาแอบชอบรุ่นพี่จินยองตั้งแต่ตอนที่เขาเรียนมัธยมต้นปีสอง ตอนนั้นพี่จินยองอยู่มัธยมปลายปีหนึ่ง เมื่อก่อนเขาก็ได้แค่แอบมองห่างๆ ก็ไม่ได้เกิดอะไรมาก แค่ไปเล่าให้แบมแบมฟังพร้อมสกรีมมิ่งตามประสารุ่นน้องแอบชอบรุ่นพี่ ถ้าอาการหนักหน่อยเขาก็จะชอบเก็บเอามาคิดถึงไปเรื่อยเปื่อยตลอดเวลาทั้งวันจนแทบจะเป็นคนบ้า แต่นี่อะไร ...

 

 

 

รุ่นที่เขาแอบชอบและแอบคิดถึงทุกๆนาทีดันมาอยู่ตรงหน้า แถมไม่พอ ... ยังมาปฐมพยาบาลให้ทั้งๆที่ตัวเองไมได้เป็นคนทำอีกต่างหาก !

 

 

 

นี่ก็ไม่อยากจะสกรีมใส่นะ แต่ฟีลนี้มันแบบฟหกด่าสวมากจริงๆ เหตุการณ์ในตอนนี้สามารถทำให้เขาเปลี่ยนไปได้เยอะจริงๆ จากชเวยองแจคนพูดมาก คนที่อกสามศอกมั่นใจเกินร้อยต่อให้ไปเต้นซัมติงหน้าเสาธงก็ไม่หวั่น คนที่หัวเราะเสียงดังจากคนที่ตึกข้างๆยังได้ยิน ก็กลายมาเป็นชเวยองแจใบ้กินปาก เด็กน้อยอกสามเซนฯแบนฟีบลีบตัวจนจะเป็นหนึ่งเดียวกับมู่ลี่เสียนี่สิ่

 

 

 

 

มันเกิดอะไรขึ้นกับเขานะ !

 

 

 

 

 

ไอ่อาการรู้สึกเห่อร้อนทั่วใบหน้าตอนอีกฝ่ายนั่งลงตรงข้ามเขาเพื่อมองดูอาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้น ไหนจะแววตาที่ดูเหมือนมีอะไรที่ทอดมองเขาจนหัวใจแทบเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าแดงที่ระเรื่อยิ่งกว่าคนวิ่งรอบสนามตอนกลางวันแสกๆ ยิ่งทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอยากระเบิดตัวเองล้มตัวนอนตายคาเตียงห้องพยาบาลเสียตอนนี้ และยิ่งใจสั่นมากกว่าเดิมเมื่อมือหนาของอีกฝ่ายแนบลงมาที่พวงแก้มนิ่มข้างหนึ่งของเขา

 

 

 

พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยยองแจด้วยยยยยยยยยยยย !!

 

 

 

ไม่ต้องพูดมาก นั่งนิ่งๆเป็นตุ๊กตาก็พอสิ้นเสียงคำสั่ง คนตัวเล็กกว่าก็นั่งนิ่งๆตามที่อีกฝ่ายบอกพลางมองคนเป็นรุ่นพี่นั่งประคบโคลด์แพ็คที่หัวของเขาไม่วางตา เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เขารู้เพิ่มมาอย่างหนึ่งว่า

 

 

 

ปาร์คจินยองเป็นคนมือเบามากๆ  มือเบายิ่งกว่าพยาบาลในโรงพยาบาลที่เขามักจะไปรักษาตัวบ่อยๆเสียอีก

 

 

 

เพราะความอ่อนโยนที่อีกคนกำลังกระทำให้ตน มือเล็กของยองแจจึงแอบเผลอยกขึ้นมาแนบที่หน้าอกบางนั้นทำอย่างกับว่ากลัวใครจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวยิ่งกว่าคนตีกลองชุดเป็นเพลงเสียอย่างนั้น พร้อมกับหายใจเข้าออกช้าๆให้จิตใจสงบมากกว่านี้ แต่เหมือนทุกอย่างจะสูญเปล่าเมื่อเขาเผลอเงยหน้ามองอีกฝ่าย หัวใจเจ้ากรรมก็ดันมาเต้นรัวอีกครั้ง

 

 

 

... ก็บอกให้เขานั่งนิ่งๆ ไม่ได้บอกซักหน่อยว่าให้หัวใจเขาหยุดเต้นนี่ ...

 

 

 

...

 

อ่ะ ... ประคบมันไว้จนกว่าจะโคลด์แพ็คจะหายเย็นนะ เดี๋ยวมันก็ยุบตัวลงจินยองบอกกับอีกฝ่ายที่นั่งตั้งใจฟังเขาเป็นอย่างดี

 

ค .. ครับ คนเป็นน้องพยักหน้าหนึ่งที ทำเอาคนเป็นพี่ได้แต่ยิ้มขำขันในใบหน้าที่ดูซึนๆเอ๋อๆของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปหยิบขวดสีขาวขุ่นที่มีฉลากแปะไว้ว่า ยาพาราเซตามอล ที่วางไว้บนโต๊ะของอาจารย์มาไว้บนมือพร้อมเทมันออกมาสองเม็ด

 

อ่ะกินยาด้วย มันจะได้ไม่ปวดยองแจแบมือรับยาเม็ดสีขาวสองเม็ดมาไว้กับมือพร้อมกับรับน้ำหนึ่งแก้วที่รุ่นพี่เติมไว้ให้ก่อนหน้านี้มา ก่อนจะกรอกยาสองเม็ดเข้าไปในปากและดื่มน้ำตาม

 

... ขอบคุณพี่จินยองมากนะครับยองแจโค้งขอบคุณคนปฐมพยาบาลชั่วคราว รุ่นพี่ตัวโตกว่าได้แต่ยิ้มตอบกลับอย่างเป็นมิตร แต่ก็ไม่ได้รู้เลยว่ารอยยิ้มนั่นมันมีผลสามารถฆ่าหัวใจของชเวยองแจได้ชะงัก

 

ไม่เป็นไรหรอก พี่ต้องขอโทษแทนแจบอมมันด้วย ... หมอนั่นมันเตะแรงตามที่พี่บอกน่ะ

 

อ่ะ .. อ่อออออยองแจพยักหน้าขึ้นลงเบาๆแต่มือเล็กก็ยังคงจับโคลด์แพ็คประคบบนหัวหลวมๆไว้อยู่ ความรู้สึกว่ามือทั้งสองข้างมันเกะกะก็กลับมาอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าจะชวนอีกฝ่ายพูดอะไร เพราะความรู้สึกตื่นเต้นจนพูดไม่ออกมันกำลังครอบงำไปเต็มๆ ทั้งๆที่อุตส่าห์มีช่องว่างให้ได้พูดคุยแล้วแท้ๆ จนเมื่อผ่านไปซักพักใหญ่ คนเป็นพี่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนคนเป็นรุ่นน้องเงยหน้ามองด้วยความสงสัย

 

เดี๋ยวพี่ต้องเข้าไปเรียนแล้ว ยังไงพี่ก็ขอโทษแทนแจบอมอีกครั้งแล้วกันนะหลังจากที่จินยองกล่าวขอโทษแทนเพื่อนของตนเองแล้ว ร่างสูงกว่าก็เดินออกจากห้องพยาบาลเพื่อไปเรียนในคาบบ่ายต่อไป ส่วนผู้บาดเจ็บตัวเล็กตอนนี้ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... นอนฟินตายคาเตียงห้องพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ...

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

ฮ ... ฮัลโหล สวัสดีครับเสียงเล็กกรอกคำทักทายลงไปในโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยที่เพิ่งส่งเสียงดังหลังจากที่ชเวยองแจเพิ่งเข้ามาในบ้านเพียงไม่กี่นาทีด้วยความสงสัย เพราะว่าไม่มีใครโทรเข้าเบอร์นี้หลังเวลาหนึ่งทุ่ม... ทุกคนรู้ดี

 

( สวัสดีครับ ... ขอสายชเวยองแจหน่อยครับ ? ) ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มกว่ากลับมา เสียงนั้นช่างคุ้นเคยเหมือนเพิ่งได้ยินมาจากที่ไหนซักแห่ง แต่มั่นใจเต็มร้อยว่าเขาเคยได้ยินเสียงนี้

 

 

 

 

 

... ว่าแต่ ปลายสายนั่นใคร ? ...

 

 

 

 

 

ชเวยองแจพูดอยู่ครับ ไม่ทราบว่านั่น ...ยองแจเอ่ยตอบอีกฝ่ายไปด้วยความระแวง หรือว่าจะเป็นพวกมิจฉาชีพวะ หรือจะเป็นพวกเจ้าหนี้ที่มาตามล่าพี่ชายของเขาที่ชอบเอาชื่อเขาไปเป็นคนค้ำประกันกู้เงินร้อยละยี่สิบเนี่ย โอ้ยไม่อยากจะคิดถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ นี่ชเวยองแจอยากจะร้องไห้ครายอิ้งให้ได้ยินเลยจริงๆนะถ้าเป็นแบบที่คิดไว้

 

( อ๋อ ... นั่นน้องยองแจเหรอครับ พี่แจบอมเองนะ คนที่เตะบอลใส่หัวเราน่ะ ) พอทราบว่าปลายสายเป็นใครแล้วก็ได้แต่ร้องอ๋อตอบรับปลายสายไปพลางพยักหน้าเบาๆแม้ว่าจะไม่มีใครเห็นก็ตาม

 

 

 

อ๋ออ ... ถึงว่าทำไมเสียงคุ้นเบาๆที่แท้ก็คือ อิมแจบอม เพื่อนสนิทรุ่นพี่ปาร์คจินยองที่ก่อวีรกรรมเตะบอลโดนหัวของเขานี่เอง

 

 

 

พี่แจบอมโทรมามีอะไรรึเปล่าครับ ? ... แล้วไปเอาเบอร์โทรศัพท์ของผมมาจากไหน ?ยองแจเอ่ยถามเข้าประเด็นทันทีเพราะไม่อยากเสียเวลานานเนื่องจากว่าการบ้านเขาก็ยังไม่ได้ทำ แถมเดธไลน์ก็ส่งพรุ่งนี้อีก ถ้าไม่มีการบ้านก็คงจะนั่งคุยด้วยอีกซักหน่อยนั่นแหละนะ

 

( เห้ยทำไมกูต้องพูดด้วยวะ มึงก็พูดเองดิ้ .. เอ้อคือว่างี้นะน้องยองแจ พอดีมีคนบอกให้พี่ ... / เห้ย มึงจะพูดชักช้าเป็นคุณปู่ไปถึงไหนวะ เอามานี่เลยมา แม่ง ! ) ปลายสายกำลังจะเข้าประเด็นที่จะคุยกับคนตัวเล็กกว่า แต่ทว่าก็ถูกขัดด้วยน้ำเสียงที่รุ่นน้องอย่างชเวยองแจจำได้อย่างดีว่าเป็นเสียงใคร ดวงตาเรียวเบิกโพลงด้วยความอึ้งตกใจ พยายามทำให้จิตใจสงบด้วยการท่องหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้งในใจ แต่ก็ถูกรบกวนด้วยเสียงหัวใจที่เต้นดังเพราะกำลังลุ้นระทึกกับปลายสาย

 

 

 

ภาวนาไม่ให้เป็นคนๆนั้นเถอะ ชเวยองแจคนนี้ยังอยากทำการบ้านส่งอาจารย์อยู่นะ !

 

 

 

เห ?

 

( ฮัลโหล ... นี่พี่จินยองเองนะ ... ปาร์คจินยองน่ะ )

 

 

 

 

 

... อหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห !!! ชเวยองแจอยากครายอิ้งสกรีมใส่ของแท้แล้วตอนนี้ โอ้ยไม่นะไม่ไม่ไม่ !!!!!
กืวกสหาดวสหเดสกว่าเดเสวฟ่ดสาหกด่าสก ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!! ...

 

 

 

 

 

มือเล็กที่กำโทรศัพท์เอาไว้แน่นแทบจับสั่นหนักจนจะทำโทรศัพท์ตกอยู่หลายรอบ ก้อนเนื้อสีสตรอเบอร์รี่เต้นไม่เป็นส่ำหนักกว่าทุกครั้งจนอยากระเบิดตัวตาย ใบหน้าที่แดงก่ำราวกับมะเขือเทศนั่นแสดงให้เห็นได้ดีว่าคนตัวเล็กกำลังช็อคและเขินมากแค่ไหน เท้าเล็กกระโดดเหย็งเบาๆไม่ให้คนในบ้านได้ยิน ภายในอกยิ่งปะทุหนักจนอยากตีรวนออกมาผ่านช่องปากให้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงว้ากดังๆแต่ถ้าไม่ติดว่าแม่ของเขากำลังทำอาหารไว้อยู่น่ะนะ

 

 

 

นี่มันวันฟินแห่งชาติรึไงวะเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!

 

 

 

อ่ะ ... ส .. สวัสดีครับพี่จินยองยองแจพยายามกรอกเสียงทักทายอีกฝ่ายให้เป็นปกติที่สุด ไม่ให้อีกฝ่ายจับได้ว่าเขากำลังตื่นเต้นมากแค่ไหนที่ได้รับสายจากคนที่ตัวเองแอบชอบแบบนี้

 

 

 

... จะทำยังไงดี หัวใจเขาจะระเบิดตายแล้วนะ ! พ่อจ๋าแม่จ๋าพี่จ๋า ช่วยยองแจคนนี้ด้วยเถอะ ! ...

 

 

 

( พี่จะมาโทรถามอาการของเราน่ะว่าหัวเราเป็นยังไงบ้าง แต่ไอ่บ้าแจบอมมันมัวแต่อ้ำอึ้งอะไรไม่รู้อยู่ )

 

ไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ ผมไม่เจ็บแล้วล่ะมือเล็กยกขึ้นลูบหัวที่ยังคงปูดอยู่แต่อาการบาดเจ็บเริ่มลดลงอย่างที่บอกอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมยกยิ้มกว้างขึ้นมาเพียงลำพัง

 

 

 

... เพียงแค่คำถามทั่วไปแต่ทำไมเขาถึงต้องยิ้มหน้าบานตื่นเต้นด้วยความดีใจแบบนี้เนี่ย ? นี่เขาคงชอบรุ่นพี่คนนี้มากเกินไปแล้วสิ่นะ ไม่ไหวแล้วชเวยองแจ นี่มันจะมากไปแล้วนะ !! ...

 

 

 

( อ๋ออ ถ้าไม่เจ็บก็ดีแล้วล่ะ พวกพี่จะได้หายเป็นห่วงน่ะ ) จินยองเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเจือความเป็นห่วงที่เห็นได้ชัดจนคนตัวเล็กได้แต่คิดในใจว่า ... รุ่นพี่คนนี้ไล่ห่วงทุกคนเลยรึยังไงกัน ? เขาคงไม่ใช่คนแรกและคนเดียวแน่ๆ

 

เอ่อ ... พี่จินยองครับ ?

 

( หืม ? )

 

คือ ... พี่ได้เบอร์ผมมาจากไหนอ่ะครับ ?ยองแจเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจในตอนแรกทันทีเพราะมีไม่มากที่จะรู้เบอร์โทรศัพท์ของเขา เขาไม่ได้เป็นคนชอบแจกเบอร์โทรศัพท์เรื่อยเปื่อยเพื่อสานไมตรีสัมพันธ์นักหรอก ก็เลยเป็นคนไม่มีเพื่อนเยอะอย่างที่เห็นทุกๆวันนั่นแหละ แต่พอได้ยินคำตอบจากปลายสายแล้วก็เกิดความรู้สึกว่าจะโกรธหรือขอบคุณดี

 

( พี่ขอเบอร์จากน้องแบมแบมมาน่ะ ) ... ว่าแล้ววววว !! เจ้าเพื่อนนิสัยไม่ดี กล้าดียังไงแจกเบอร์ให้ง่ายๆแบบนี้เนี่ย โอ้ยยองแจจะโกรธจะงอนเพื่อนรักไปสิบเดือนสิบวันเลยคอยดูสิ่ฮือๆๆๆๆๆ ทำเพื่อนเขินแบบนี้นิสัยไม่ดีเลย ให้ตายสิ่ !

 

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ...

 

( นั่นแหละ )

 

 

 

 

 

พี่จินยองครับ ... ก่อนที่ความเงียบจะปกคลุมจนปลายสายจะขอวางสายหนีไปอีกรอบ คนเป็นน้องก็เอ่ยรั้งปลายสายอีกครั้งซึ่งคนเป็นพี่ที่อยู่ปลายสายก็ยินดีที่จะหยุดรอฟังคำพูดของรุ่นน้องเป็นอย่างดี

 

( ว่าไงครับน้องยองแจ ? )

 

 

 

 

 

จะเป็นอะไรรึเปล่าครับถ้า ...

 

...

 

... ถ้าผมจะโทรมาคุยกับพี่ทุกๆวันแบบนี้ ?  ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วแต่เราสิ่ พี่ว่างคุยด้วยเสมอครับ

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ผ่านไปแล้วสองเดือนหลังจากที่ชเวยองแจตัดสินใจโทรหาอีกฝ่ายทุกๆวัน ซึ่งคนเป็นพี่ก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจอะไร แถมยังใจดีเป็นฝ่ายเปิดประเด็นชวนคุยก่อนด้วยซ้ำไป บางวันก็ชวนคุยเรื่อยเปื่อย ชวนคุยเรื่องทีมฟุตบอลของโรงเรียน บางวันก็สอนการบ้านให้ ... แต่ก็มีบางวันที่คนเป็นรุ่นพี่มานั่งระบายเรื่องที่ทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ให้ฟัง ไม่ได้ต่างจากอีกฝ่ายที่รับฟังเรื่องราวในแต่ละวันของคนเป็นน้อง บ้างก็บ่นเรื่องการบ้าน บ้างก็บ่นเรื่องอาหารในโรงอาหารไม่อร่อย และอื่นๆอีกมากมาย

 

การสนทนาที่ต่อเนื่องและยาวนานมาถึงสองเดือนทำให้คนตัวเล็กได้รับรู้เรื่องราวหลากหลายแง่มุมของคนเป็นพี่มากพอที่จะรับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตอีกฝ่ายได้ในระดับหนึ่ง และเช่นกัน ทางด้านของจินยองก็ได้รับรู้อะไรหลายๆอย่างในส่วนของคนเป็นน้อง เรียกได้ว่าต่างคนต่างเป็นที่ปรึกษากันและกันได้ดีเลยทีเดียว เวลาเจอกันที่โรงเรียนพวกเขาก็ทักทายปกติ อาจจะมีโมเม้นต์ดีๆชวนเขินบ้างประปราย แต่เพราะความเคยชินในการทักทายทุกๆวันทำให้ความเคอะเขินที่เคยมีมากเกินปกติลดลงไปเยอะทีเดียว ยองแจเริ่มมีความเป็นตัวเองมากขึ้นจนแบมแบมเห็นแล้วก็ยังรู้สึกแปลกใจไม่หายแต่ก็ไมได้ถามถึงเหตุผลอะไรมากนัก

 

 

 

... ก็แค่กลับมาเป็นปกติ ไม่เขินโอเวอร์แอคติ้งจนเป็นบ้าก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ? ...

 

 

 

แต่สิ่งที่ได้มา มันไม่มีคำว่าได้อยู่ฝ่ายเดียว มันก็ต้องมีการแลกอีกสิ่งเช่นกัน การที่คนตัวเล็กกว่าได้ความมั่นใจกลับคืนมาก็ต้องแลกกับการที่รับรู้ในแต่ละเรื่องของปาร์คจินยองซึ่งเป็นด้านที่ทำให้หัวใจแทบเหมือนถูกบีบจนเจ็บปวดแทบแตก ไม่ว่าจะเป็นสเปคของรุ่นพี่จินยองที่ไม่มีเปอร์เซ็นต์ว่าจะเป็นเขา ไหนจะเรื่องแฟนเก่าที่ยังคงอาลัยอาวรณ์หา แต่ที่แย่ที่สุดคือความรู้สึกภายในใจที่กำลังบ่งบอกให้รู้อยู่ลึกๆว่า คนเป็นพี่อาจจะคิดเพียงแค่ฐานะพี่น้องที่ดีต่อกันเท่านั้น อาจจะไม่ได้คิดเกินเลยอย่างที่เขาคิดในทุกๆวัน แต่ทำอย่างไรได้ ... ในเมื่อมันถลำลึกมาถึงขนาดนี้แล้ว

 

 

 

... แล้วถ้าเขาลองสารภาพรักออกไปจริงๆล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นกับเขารึเปล่านะ ? ...

 

 

 

ตลอดทั้งวันคนเป็นน้องได้แต่นั่งเหม่อคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยทั้งๆที่เป็นคนขอให้รุ่นพี่มาสอนการบ้านตนกับแบมแบมแท้ๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจฟัง แถมยังเหม่อทิ้งสติให้หลุดลอยไปถึงขนาดที่ว่าแบมแบมเรียกเสียงดังเขาก็ไม่หันไปมอง

 

 

 

น้องยองแจครับ ?

 

ห้ะ ห้ะ ... ครับพี่ ?ยองแจรีบเรียกสติที่กำลังหลุดลอยไปไกลให้กลับคืนมาพร้อมหันหน้ามองคนเป็นพี่ที่ยังคงจดจ้องเขาเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

 

มัวแต่เหม่ออะไรอยู่ ?

 

เปล่าครับพี่ ...ใบหน้าน่ารักส่ายปฏิเสธไปมาแต่ก็พยายามที่จะเรียกสติกลับคืนมาให้ครบทุกส่วนเพราะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะทำให้เขาอยากร้องไห้ ... มันกำลังจะมาเยือน

 

งั้นลองอธิบายเรื่องวิวัฒนาการเซลล์ที่พี่เพิ่งเล่าไปให้ฟังหน่อยสิ่จินยองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เพราะเขาเพิ่งสอนเรื่องวิวัฒนาการของเซลล์ที่พวกรุ่นน้องจะต้องใช้สอบเก็บคะแนนในวันพรุ่งนี้ วิชาชีววิทยามันไม่ได้ง่ายแต่ก็ไมได้ยากหากตั้งใจ ... แต่รุ่นน้องตรงหน้าเขากำลังไม่ตั้งใจ แล้วจะสอบได้อย่างไรถ้าไม่ตั้งใจ

 

...และก็ได้ความเงียบกลับมาเป็นคำตอบ คนเป็นพี่ได้แต่เงยหน้ากลอกตาไปมาด้วยความจนปัญญา ส่วนเพื่อนสนิทของคนตัวเล็กอย่างแบมแบมได้แต่ตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาดพร้อมฟุบหน้าลงกับหนังสือที่กางไว้เพื่อติวโดยเฉพาะ

 

เราไม่ได้ฟังพี่อธิบายเลยใช่รึเปล่า ?เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความเคือง มือหนาเริ่มปิดหนังสือที่นำมาใช้สอนรุ่นน้องพร้อมยัดใส่กระเป๋าลวกๆ จะไม่โกรธเลยถ้าอธิบายแล้วไม่เข้าใจอยู่ดี แต่นี่ไม่ฟังเลยแม้แต่คำเดียว แล้วจะเข้าใจอะไรได้ยังไง

 

เอ่อ ...ได้แต่อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก ยิ่งเหมือนโดนกนดันหนักเมื่อสายตาของเพื่อนรักอย่างแบมแบมก็หันมามองเขาแทนคำพูดที่ว่า เพราะแกคนเดียวทำให้ฉันที่กำลังจะเข้าใจในเนื้อหากลับมาไม่เข้าใจเหมือนเดิม ใบหน้าน่ารักเริ่มซีดลงและก้มหน้าสำนึกผิดทันที และก็เริ่มขูดเล็บตัวเองไปมาตามนิสัยที่ถูกกดดันในเวลาที่อึดอัดแบบนี้

 

พี่ว่าน้องยองแจคงเข้าใจแล้ว น้องแบมแบมก็ให้น้องเขาสอนแทนพี่แล้วกันนะ ... พอดีพี่ไม่ชอบคนไม่สนใจฟังเวลาที่คนอื่นกำลังพูดร่างของคนเป็นพี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้แล้วเดินออกจากโต๊ะม้าหินอ่อนที่คนตัวเล็กและเพื่อนนั่งอยู่ เหลือเพียงแค่สองชีวิตที่ตอนนี้กำลังอยู่ในสภาวะมาคุยังอาย

 

ไงล่ะ ... พังพินาศไปหมดแล้วเสียงใสของคนเป็นเพื่อนอย่างแบมแบมเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังเก็บสมุดหนังสือที่เพิ่งใช้ติวเนื้อหาใส่กระเป๋าเป้สไตล์ฮิปฮอปของตน

 

เห้ย ... คือไมได้ตั้งใจจริงๆนะแบมแบม ฉันแค่กำลังคิดหนักอยู่

 

คิดหนักอะไรของแก เอากลับไปคิดที่บ้านดิ่วะ นี่ก็เอามาคิดตอนคนกำลังติวหนังสืออยู่ สุดท้ายแม่งเหลวเป้วทั้งคู่ แล้วพรุ่งนี้จะสอบเรื่องนี้อยู่แล้วเนี่ย จะทำยังไงวะ ! ” แบมแบมโวยวายใส่เพื่อนของตนเสียงดังด้วยความโมโหก่อนจะรีบลุกเดินหนีออกจากม้าหินอ่อนที่พวกเขาใช้นั่งเป็นประจำ จะเหลือเพียงแต่ชเวยองแจที่กำลังนั่งหลังคอเหมือนคนสิ้นหวัง เบ้ปากออกคล้ายคนจะร้องไห้ ... และสุดท้ายก็ร้องไห้จริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ ... ฮึก

 

 

 

 

 

 

 

ฮ ... ฮัลโหล พี่จินยองกว่าที่ยองแจจะตัดสินใจโทรไปขอโทษคนเป็นพี่ก็นับว่านานพอสมควร เพราะหนึ่ง ความผิดกำลังค้ำคอแบบยิ่งใหญ่ สอง เพราะความผิดที่เผลอคิดเกินเลยไปมากเกินกว่าจะถอนตัว จิตใจตอนนี้ที่กำลังหวั่นไหวอย่างหนักว่าจะบอกความในใจไปดีหรือไม่ แต่อย่างว่า ... ความผิดอย่างที่สองน่าจะหนักกว่า

 

( พูดอยู่ครับ ) ความรู้สึกอยากร้องไห้มันเริ่มเอ้อล้นภายในอกเมื่อได้ยินเสียงปลายสายที่ดูเรียบๆเย็นชาเสียเหลือเกิน แต่เขาจะร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้ มือเล็กรีบยกมือเช็ดหยดน้ำตาที่กำลังคลอหน่วยอยู่เต็มดวงตาให้หมดไป

 

เอ่อ ... คือว่าผม ...

 

( เอ้อเอาวางไวตรงนั้นเลยจินอา ... โทรมามีอะไรรึเปล่าครับน้องยองแจ ? ) จู่ๆปลายสายที่กำลังฟังอยู่กลับเอ่ยพูดถึงคนอื่นซึ่งเขาก็ได้ยินในสายว่าปาร์คจินอา น้องสาวคนเดียวของปาร์คจินยองเอาขนมมาให้พี่ชายตามหน้าที่ แต่ปกติคนเป็นพี่จะแค่ทำท่าทางให้น้องสาวเอาขนมวางไว้ ไม่ได้พูดออกมาชัดเจนแบบวันนี้

 

 

 

 

 

... กำลังจะสั่งสอนในสิ่งที่เขาละเลยเวลาคนอื่นพูดอยู่สิ่นะ ...

 

 

 

 

 

คือที่ผมโทรมา ...

 

( ไม่ๆ จินอา พี่จะเอาน้ำเปล่า ไม่เอาชาเขียว ไปบอกแม่ด้วยว่าพี่จะเอาน้ำเปล่า ... หืม ? ว่าไงนะครับน้องยองแจ ? ) และก็อีกครั้งที่ยองแจรู้สึกได้ว่าคนเป็นพี่กำลังสั่งสอนไม่เป็นเวลาจริงๆ เพราะตอนนี้ในใจเขาแทบตีรวนกันไปหมดแล้วจนอยากจะร้องไห้ออกมา อยากจะต่อว่าที่แกล้งไม่เป็นเวลา และอีกหลายๆอย่าง และตอนนี้ความรู้สึกทั้งหมดกำลังพรั่งพรูออกมาพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลริน

 

ฮึก ...

 

( เป็นอะไรไป ... ร้องไห้ทำไมครับ ? ) แม้อีกฝ่ายกำลังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกดีขึ้นมาเพราะความเป็นห่วงเลย ซ้ำยังทำให้น้ำตาที่ไหลอยู่แล้วยิ่งไหลหนักกว่าเดิม

 

 

 

ฮึก ... พี่จะใจร้ายกับ .. อึก .. ผมเกินไปแล้วนะ

 

( ... )

 

ผมรู้ ... ฮึกกก .. ว่าผมผิด ... ที่ไม่ฟังพี่ ฮือออออ

 

( ... )

 

ที่ผมโทรมา ... อึก .. ผมจะโทรมา .. ขอโทษพี่

 

( ... )

 

แต่นี่พี่ ... ทำเกินไปแล้ว .. ฮือออออออสิ้นคำพูด คนเป็นน้องก็เริ่มปล่อยโฮเสียยกใหญ่จนปลายสายได้แต่ปลอบให้น้องหยุดร้องไห้จนนานกว่าสิบนาที ยองแจก็หยุดร้องไห้ได้สำเร็จ เรียกได้ว่าเป็นงานหนักมากของปาร์คจินยองเลยก็ว่าได้

 

( แล้วทีนี้รู้สึกรึยังล่ะว่าเวลาคนไม่ฟังเราพูดมันเป็นยังไง ? )

 

ร ... รู้แล้วครับ ... ผมขอโทษ ยองแจเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงอยๆอย่างสำนึกผิดก่อนจะพึมพำขอโทษปลายสายไป

 

( ไม่เป็นไร พี่ให้อภัย วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกแล้วกัน ไม่มีใครคนไหนชอบนักหรอกเวลาที่พูดแล้วไม่มีใครฟังน่ะ โดยเฉพาะเวลาที่พี่พูดแล้วเราไม่สนใจฟังน่ะ )

 

 

 

 

 

พอปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้วก็เริ่มเข้าสู่ช่วงพูดคุยจิปาถะทันที ราวกับว่าไม่เคยได้คุยกันเลยตลอดอาทิตย์ ทั้งสองก็พูดคุยในเรื่องราวต่างๆที่ได้เจอในวันนี้ให้กันและกันฟังจนหูชากันไปคนละข้าง พูดคุยกันมาเวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนกว่าๆ ถึงเวลาที่จะต้องวางสายเพื่อที่ต่างคนต่างไปนอนหลับพักผ่อน ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พ ... พี่จินยอง ยองแจเอ่ยเรียกชื่อคนเป็นรุ่นพี่ไว้ด้วยน้ำเสียงติดจะสั่นๆ เพราะตอนนี้หัวใจของเขากำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ในสมองของเขากำลังคิดอยู่ว่าควรจะบอกในสิ่งที่ทำให้ตัวเองรู้สึกโล่งอกแต่ก็ต้องมาลุ้นว่ามันจะเข้าล็อคอย่างที่คาดหวังไว้ หรือว่าจะเก็บมันไว้ต่อไปแล้วคอยมองรุ่นพี่ที่แอบชอบอย่างจินยองไปห่างๆ

 

( ครับ ? ) เสียงทุ้มเอ่ยตอบรับคนตัวเล็กและรอฟังในสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดต่อไปนี้อย่างตั้งใจ

 

ผมมีอะไรบางอย่างที่อยากบอกพี่ ... ถ้าพี่ได้ยินแล้ว อย่าโกรธผมนะ เมื่อไมได้ยินอีกฝ่ายขัดปฏิเสธหรือพูดอะไร คนเป็นรุ่นน้องก็ได้แต่หายใจเข้าลึกๆก่อนจะถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่พร้อมเอ่ยถ้อยคำที่เขาตัดสินใจที่จะบอกมันแม้ว่าจะได้รับความเจ็บปวดกลับมาก็ตาม

 

( ... )

 

ผมดีใจมากนะที่ได้คุยกับพี่ ได้คุยมานานถึงทุกวันนี้ ... ผมดีใจมาก

 

( ... )

 

ผมขอสารภาพตรงนี้เลยว่าผมแอบมองพี่มาสามปีแล้ว แต่ก็ได้แค่มองเท่านั้นผมไม่ได้คิดว่าผมจะได้มารู้จักพี่จริงๆจังๆแบบนี้ เหมือนมันเป็นความฝันเลยว่ะพี่ ...

 

( ... )

 

คือพอได้รู้จักกับพี่แล้ว ผมรู้ว่าพี่เป็นคนใจดี นิสัยดีด้วย ผมรู้สึกดีใจบอกไม่ถูกที่ได้รู้จักพี่จริงๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นในฐานะรุ่นน้องคนหนึ่งหรือที่ปรึกษาปัญหาชีวิตคนหนึ่ง ผมรู้ว่าพี่คงแบกรับอะไรไว้เยอะมาก ไหนจะเรื่องครอบครัว ทีมฟุตบอล เพื่อน การเรียน หรือเรื่องอื่นๆ

 

( ... )

 

แต่ผมอยากให้ปล่อยวางมันบ้าง ในบางเรื่องที่มันไม่จำเป็นสำหรับพี่มากนัก ... ถ้าคิดไม่ออกว่าจะปล่อยมันลงไปที่ไหน ...

 

( ... )

 

ก็ปล่อยมันมาที่ผมบ้าง ... ผมจะรับฟังมันและแบกมันไว้เอง

 

( ... ที่เราพูดหมายความว่ายังไง ? ) แม้จะสับสนว่าคนตัวเล็กกว่ากำลังพูดถึงอะไรทำไมถึงชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่ใจร้ายถึงขนาดที่จะบ่นออกไปว่าพูดอะไรทำไมไม่เข้าประเด็นเลยอะไรแบบนั้นแน่นอน

 

 

 

 

 

อย่างน้อย ... แค่ได้ฟังเสียงเด็กน้อยพูดไปเรื่อยๆก่อนนอนมันก็น่าจะทำให้ฝันดีมากกว่าไม่ใช่รึไงกัน ?

 

 

 

 

 

คือผม ...

 

( ... )

 

ผม ...

 

( ... ครับ ? )

 

 

 

 

 

 

 

ผม ... ชอบพี่นะ พี่จินยอง พอได้พูดในสิ่งที่อัดอั้นมาในใจแล้ว หัวใจที่เต้นระรัวก็เหมือนนิ่งสนิทราวกับคนหมดลมหายใจ ในหัวเรื่องมีแต่ควันสีขาวฟุ้งจนคิดอะไรไม่ออก ไม่มีอะไรอยู่ในหัว รู้สึกว่าหูอื้อจนไมได้ยินอะไร ไหนจะรู้สึกหนักปากหนักคอพูดอะไรต่อไม่ออก

 

 

 

 

 

 

... นี่สิ่นะคืออาการของคนสารภาพรักแล้วต้องรอคำตอบที่จะต้องได้ยิน ...

 

 

 

 

 

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

คือผม .. ผมไม่ได้ต้องการให้พี่มารักมาชอบผมตอบหรอกนะ ผมแค่อยากบอกเฉยๆเพราะผมรู้สึกอึดอัดมานานแล้ว ผมรู้ดีว่าบางทีพี่อาจจะไมได้ชอบในแบบที่ผมชอบพี่ก็ได้ ผมคิดหนักกับเรื่องนี้มากพอตัวเลยล่ะ แต่ก็นั่นแหละ ผมแค่อยากบอก หวังว่าพี่ไม่โกรธผมนะ ผมจะยอมรับการตัดสินใจทุกอย่างของพี่ ถ้า ...

 

( ... )

 

ถ้าคำตอบมันใช่ผมก็ดีใจ แต่ถ้าไม่ ... ผมก็จะเป็นน้องของพี่เสมอนะ

 

( ... )

 

 

 

เขาจะดีใจกว่านี้ถ้าคนเป็นรุ่นพี่จะพูดอะไรบ้างซักหน่อยให้เขาได้รู้สึกแย่หรือดีภายในครั้งเดียว ไม่ใช่เงียบฟังเขาแบบนี้ บางครั้งนิสัยที่ชอบรับฟังผู้อื่นของรุ่นพี่จินยองมันก็ดี แต่มันจะไม่ดีก็ตอนนี้นี่แหละ แต่ในเมื่อไม่มีเสียงตอบรับเขาก็ไม่รู้ว่าจะเงียบรอฟังไปทำไม ...

 

 

 

... สู้ตัดใจเสียจะดีกว่า ...

 

 

 

งั้นผมไปนอนแล้วนะพี่ ฝันดีนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

( ไปนอนได้แล้ว ขอบคุณนะที่ชอบพี่ ... ฝันดีนะยองแจ เด็กน้อยของพี่ )

 

 

 

 

 

 

 

MY MY MY You're MY

(เธอเป็นของฉัน ฉัน ฉัน)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-FIN .xoxo


ps. สำหรับฉากที่ถูกตัดไปของ #ตุ๊ดปูซาน ที่ทุกคนรอคอยมานานแสนนาน เราแต่งจบแล้วนะค้า สามารถไปตามได้ในทวิตหรือตามแท็ก #ตุ๊ดปูซาน ได้เลยน้า แล้วอย่าลืมคอมเม้นต์ด้วยนะคะแงแง ขอบคุณนะค้า :-D

 

 

★tentativo
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #334 bjouir (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 21:59
    ไรท์ขาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    เดี๋ยวววววววววววววววววววววววว

    อย่าเพิ่งจบสิ

    ต่อสิ ไหนว่าSFไง ไรท์อ่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ

    กนเ่นฟำพนัย่ยนะพกนย้่ยนหกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ต่อหน่อยยยยยยยยยยยยยยยยย แค่ประโยคเดียวก็ได้ว่านยองตอบหรือไม่ตอบอ่ะ

    ฮือออออออออออออออออออออ
    #334
    0
  2. #318 yamakawaii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 01:59
    ชอบคู่นี้ หาฟิคยากมากกก
    ยองแจนี่รักมั่นคงมากก แอบชอบจินยองมาตั้ง 3 ปี
    เค้าว่าเนียร์ต้องรู้สึกอะไรบ้าง 
    ถ้าไม่รู้สึกคงไม่ถึงขั้นขอเบอร์โทรมาโทรหาหรอก แหมๆๆ อยู่โรงเรียนก็ถามได้
    แล้วเรื่องตอนจบนี่แบบ 

    จินยองอ่า จะเอาไงกัน "เด็กน้อยของพี่" นี่คือยอมรับรึยัง
    รับเถอะจินยองงง
    #318
    0
  3. #295 bjouir (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 19:25
    ระ..ไรท์คะ.. แบบนี้เลยเหรอคะ..

    แค่ซักประโยคที่บอกว่าตกลงหรือไม่ก็ได้ แง้ T-T
    #295
    0
  4. #288 ywqae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 23:11
    เห้อมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม มีสเปเชี่ยลไหมคะไรท์ เว้เว้ ฮือออออออออออ
    #288
    0
  5. #240 Prayy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 21:11
    เย้ยยยยยยยย จบงี้เลยหรอคะไรท์!!!!!!! แค่เด็กน้อยของพี่เองหรอออออ

    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย



    ชอบยองแจเอ๋อๆมึนๆ กับจินยองที่ดูอบอุ่นนน รุ่นพี่จินยองงงงงงงงงง 
    #240
    0
  6. #161 mokpogirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 22:24
    เงอะ มาต่ออีกหน่อยได้ไหมง่าาา
    #161
    0
  7. #120 #[n-noey] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 20:20
    จบแบบนี้มันค้างคาเกินไปนะพี่ชายยย กลับมาต่อสเปเชี่ยลพาร์ทให้น้องที ;___;
    พี่เนียร์เว่อร์ชั่นละมุนละไม กับแตงกวาเอ๋อๆนี่มันน่ารักมากก .////.
    อ่าา เราหลงรักคู่นี้ไปแล้วซินะ (.__. )



    #120
    0
  8. #89 m.zslt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 01:31
    เดี๋ยวววววววววววววว นี่ครบ100แล้วจริงหรออออ

    ไม่ใช่สั้นไปหรืออะไรนะ แค่ทำไมจบแบบนี้

    ขอสเปเชี่ยลพาร์ทค่ะ!!!!!! 

    เนียร์มาเคลัยร์กันก่อนดิ๊ 55555555555555555

    พูดเลยว่าตอนที่ยองแจร้องนี่จะร้องตาม คือโคตรกดดันงี้ ฮ่อลลลลลลลล
    #89
    0
  9. #82 holicimmika (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 22:24
    เราขอสเปเชี่ยลพาร์ททททททททททท T_T 
    จินยองมาทำให้มันเคลียร์ก่อนเร๊ววววววววววว
    อยากโดดกอดไรท์จริงจังอ่ะ คือแบบหาคู่นี้นานมากจริงๆๆๆ T//////////T
    ละแบบหวานอ่ะละมุนอ่ะะ ชอบบบ *ปาใจใส่รัวๆ*
    #82
    0
  10. #81 ;อุงงี่  (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 11:12
    เห้ยยยยยยยยยยยยยยย TTTT
    ไรท์ไม่เคลียร์นะโฮฮฮฮฮฮฮ เราจิไม่ทน
    สงสารยองแจอาาาาาา TT
    #81
    0
  11. #79 SPM* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 07:48
    พี่เนียร์ ไมทำกับน้องแบบนี้ ฮรึกกกกกกกกกกกกกก จะร้องงงง

    น้องอุตส่าห์โทรมาคุยด้วยทุกวัน พฮือออออออออออออ

    พี่เนียร์แม่งสนใจน้องก็บอกเหอะ บงเบอร์ก็หาไว้ตั้งนานแล้วป่ะ

    ให้แจบอมโทรมา จริงๆ อยากโทรหาเองป่ะ โอ้ยยยยย หน่วงได้ที่

    เราว่าพี่เนียร์คงชอบน้องแหละ คิดต่อเอง ๕๕๕๕๕๕๕๕

    ขอบคุณที่อัพนะครับบ ฮี่ๆ
    #79
    0
  12. #78 heechulnarak (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 03:57
    T^T ยองแจจจจจจจจจจจจจจจจ
    #78
    0
  13. #75 fronqinf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 22:56
    แอร่กกกก ฟีลแอบชอบปั๊บปี้เลิฟของชเวยองแจจจจจจ 

    แง ลูกบอลสื่อรักเหรอแก หัวโนหน่อยเดียวแต่แลกมาด้วยจินยองเราว่าคุ้ม T _ T

    มีโทรถามไถ่อาการทำไมปาร์คจินยองต้องอบอุ่น ; 3; #เปล่าอวยเมนจริงๆ...

    แต่แอบโหด ดุน้องทำมายยยย ดุน้องมันทำไม555555555555555555 

    ทำนังหมูร้องไห้เลยอะ แต่สุดท้ายก็บอก ฮรี่

    นับถือความกล้าของหมูแจจริงๆ....

    จบด้วยคำว่าเด็กน้อยของพี่ กรี๊ดดดดด อยากได้จินยองมาพูดแบบนี้ใส่บ้างต้องทำยังไงอะเจ้ ㅜ 3ㅜ

     
    #75
    0
  14. #74 genegn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 21:53
    เง้ออออออออออ ยองแจไม่ต้องเสียใจนะฮืออออออ
    //กอดปลอบ บอกเลยว่ามีเคยอ่านยองแจคู่คนอื่นนอกจากบีแจอะ
    นี่คู่แรกละมันก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่555555555555
    เนียร์ไม่เอาไม่ใจร้ายกับน้องแบบเนร้ㅠ3ㅠ
    จินยองไม่รักแต่เรารักนะยองแจ คึๆๆๆๆๆๆๆ
    #74
    0