` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 23 : { S F } AMNESIA : 기억력 상실 {Mark x Jinyoung ft. Jaebum} chp.04 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 ก.ค. 57

 
 

 

 

{ AMNESIA : 기억력 상실}

pairing ; Mark x Jinyoung ft. Jaebum
author ; pinnathero
genre ; little drama,romantic,medical

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : Hanamizuki (acoustic guitar solo) / Hitoto You (arranged&performed by Yuki Matsui) : http://youtu.be/w0hxzhu0mEc )

 

 

 

warning ; อยากมีแท็กกับเขาซักเรื่อง สกรีมเรื่องนี้แท็ก #มนความจำเสื่อม ในทวิตด้วยน้า

 

warning 2 ; ความหมายเพลงไม่เกี่ยวกับเรื่องนะ แค่นึกถึงเพลงตอนเด็กๆที่เคยร้องได้เฉยๆ เรื่องนี้อาจจะยาวหน่อยประมาณ 5-6 ตอน แต่ไม่มั่นใจว่าจะตัดจบตอนที่เท่าไหร่ ติดตามและฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 

 

warning 3 ; เป็นครั้งแรกที่ได้ลองแต่งฟิคทางการแพทย์และดราม่ามากแบบนี้ ถ้าผิดพลาดเรื่องข้อมูลอย่างไรต้องขออภัยด้วยนะคะ ไรท์เตอร์ไม่ได้เรียนหมออ่ะง่ำๆ แค่ชอบซีรี่ส์การแพทย์เฉยๆเอง อย่าดราม่าใส่กันนะฮึก T_T

 

 

                                                     

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

 

 ยองแจ เสียงใสที่เอ่ยเรียกชื่อเขาดังขึ้น ดวงตาเรียวของคนที่กำลังนั่งถอนหายใจเป็นรอบที่หนึ่งร้อยตรงหน้าห้องตรวจที่ไร้ผู้คนในยามดึกเหลือบไปมองต้นเสียง พบว่าต้นเสียงนั้นที่เอ่ยชื่อเขานั้นคือร่างเล็กเจ้าของกลุ่มผมสีบลอนด์ทองที่รับกับใบหน้าน่ารักน่าชังที่พยายามคัดค้านว่าเป็นคนน่ารัก เสื้อกาวน์ที่สวมใส่นั้นบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเป็นทีมเดียวกับเขา คนน่ารักของแผนกระบบประสาทก็มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น

 

มีอะไรเหรอแบมแบมแบมแบมย่อตัวนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆร่างอวบของเพื่อนร่วมทีมและยังเป็นเพื่อนสนิทของตนด้วยเช่นกัน

 

นายมานั่งถอนหายใจอะไรตรงนี้เนี่ย ไม่สบายใจอะไรรึเปล่า ?

 

ก็ ... มีเรื่องไม่สบายใจอยู่นิดหน่อยน่ะ

 

เรื่องวิทยานิพนธ์ที่ทำร่วมกับคุณหมอจินยองเหรอ ? คำตอบที่ได้กลับมาคือการส่ายหัวปฏิเสธเบาๆเท่านั้น ยองแจถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกหนึ่งรอบ ร้อนให้เพื่อนที่นั่งรับฟังเขาปรับทุกข์ต้องยกมือบอบบางขึ้นมาลูบหลังเบาๆ

 

ฉันกำลังทำให้พี่จินยองเจอเรื่องแย่ๆอีกแล้วใช่ไหม ...

 

หมายถึงเรื่องอะไรเหรอยองแจ ระบายให้ฉันฟังได้นะแบมแบมเอ่ยขึ้นมาพร้อมยกรอยยิ้มอ่อยโยนส่งไปให้ยองแจที่กำลังเบ้หน้าลงคล้ายจะร้องไห้ออกมากลางห้องโถงรอตรวจก่อนจะโอบกอดอีกคนเบาๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ‘ ถ้าผมบอกอะไรฮยองไป ฮยองสัญญาได้ไหมว่าฮยองจะเลิกยุ่งกับจินยองฮยองและผมอย่างถาวร ... ผมไม่ต้องการมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวพันกับฮยองอีก ยองแจเอ่ยประกาศิตต่อรองคนเป็นรุ่นพี่แม้จะรู้ดีว่าโอกาสที่คำขอร้องจะเป็นจริงนั้นมีเพียงแค่หนึ่งส่วนสิบสองของทั้งหมดบนโลกของอิมแจบอมเท่านั้น แต่แม้ว่าจะมีเพียงแค่หนึ่งส่วน เขาก็อยากจะอ้อนวอนให้ร่างสูงเลิกยุ่งวุ่นวายกับพวกเขาอย่างสุดความสามารถถ้าทำได้จริงๆ

 

เอาสิ่ ถ้านายบอกความจริง ฉันจะทำตามที่นายขอร้อง

 

จริงนะฮยอง

 

จริงครับแจบอมฉีกรอยยิ้มออกมาด้วยท่าทีที่ดูอ่อนโยนแต่ภายในใจนั้นกลับกำลังแค่นยิ้มเพื่อรอจับผิดคำพูดโกหกของอีกคนอยู่

 

ผมได้เรื่องมาครับ ... เรื่องของพี่จินยองที่คุยกับพี่แจ็คสันน่ะยองแจเอ่ยสารภาพออกมาด้วยท่าทางลังเล ดวงตาเรียวเหลือบมองร่างหนาที่กำลังสบตามองราวกับว่ากำลังจับผิดเขาอย่างเอาจริงเอาจัง เพราะอิมแจบอมไม่เคยเชื่อใครนอกจากตัวเอง ชเวยองแจรู้ดีและรู้มาตลอด ใบหน้าหล่อโน้มลงมาจนคนในอ้อมกอดรับรู้ถึงลมหายใจที่ร้อนและหนักหน่วงคล้ายกดดันให้เขาต้องพูดออกไป

 

แล้ว ?

 

ผมได้ยินมาว่าพี่จินยองขอให้พี่แจ็คสันรักษาคนไข้ที่พี่จินยองดูแลแทน เห็นเขาว่ากันว่าเป็นพี่ชายของน้องสาวของคนที่พี่เขารักมั้งครับ ผมน่าจะได้ยินมาไม่ผิดนะครับยองแจรีบพูดเร็วจนอีกฝ่ายฟังไม่ทัน แม้ว่าจะรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังจับผิดเขาอยู่ แต่บางที่อิมแจบอมก็มองข้ามอะไรบางอย่างไป เขาคงมองข้ามเล่ห์เหลี่ยมความฉลาดร้ายที่อยู่ภายใต้ใบหน้าแสนซื่อที่ดูหลอกง่ายอยู่ทุกวินาทีของชเวยองแจเสียเต็มเปา

 

 

 

... บนโลกใบนี้ เหนืออิมแจบอมคนเจ้าเล่ห์ก็ยังมีชเวยองแจคนซื่อแต่ร้ายลึกอยู่เช่นกัน ...

 

 

 

 

 

งั้นเหรอ ?

 

ตามนั้นครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวมือบางจับเข้าที่ข้อมือหนาพร้อมดึงออกจากเอวคอดบางของตน ยองแจก้มหัวลาคนเป็นรุ่นพี่จอมเจ้าเล่ห์เล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อพาตัวเองออกไปให้ไกลที่สุด

 

 

 

 

 

... ที่ไหนก็ได้ ที่จะทำให้เขาปลอดภัย ที่ไหนก็ได้ ที่ทำให้เขาหลุดไปจากสายตาของอิมแจบอมเสียที ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอากาแฟซักแก้วไหมครับพี่ยองแจ ?หลังจากที่นั่งระบายความอัดอั้นตันใจให้แบมแบมฟังก็เกิดความรู้สึกที่สบายใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยแบมแบมก็เป็นคนหนึ่งที่รู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้วแต่ไมได้พูดออกมา ระหว่างที่ยองแจและแบมแบมกำลังนั่งคุยเรื่องจิปาถะเพื่อเปลี่ยนเรื่อง จู่ๆมือหนาของใครบางคนกลับยื่นมาตรงหน้าเขาพร้อมอเมริกาโน่เย็นหนึ่งแก้ว เพียงเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของมือใหญ่นั้นก็แทบลุกขึ้นโค้งทักทายไม่ทัน ทำเอาเพื่อนสนิทอย่างแบมแบมได้แต่ขำออกมาเบาๆ

 

ฮ่ะๆๆๆ

 

สวัสดีครับหมอคิมยูคยอม ... เอ้าทำไมนายไม่ลุกทักทายคุณหมอล่ะแบมแบม ?! ”

 

ก็แล้วทำไมฉันต้องลุกโค้งหัวทักทายเจ้าบ้านั่นด้วยล่ะ ?

 

ก็เขาเป็นหมอนะ เราเป็นแค่แพทย์ฝึกหัดอยู่เลย ลุกขึ้นยืนเลยนะยองแจรีบดึงแขนเพื่อนสนิทที่เริ่มเบ้หน้าใส่ให้ลุกขึ้นยืน แต่แบมแบมกลับงอแงใส่ยองแจพร้อมเอ่ยข้อความประชดประชันใส่

 

ก็แค่เป็นหมอก่อนแล้วยังไงล่ะ เดี๋ยวเราก็ได้เป็นอย่างเจ้าบ้านี่แล้ว อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ใช้เส้นเลื่อนตำแหน่งก็แล้วกัน

 

ย๊า ! แบมแบม ! ”

 

ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ยองแจ ปล่อยเขาเข้าใจแบบนั้นไปเถอะคุณหมอคิมยูคยอมยังคงยกยิ้มดวงตาหยีอยู่เหมือนเดิมจนยองแจได้แต่คิดในใจว่าทำไมคุณหมอตรงหน้าคนนี้ถึงใจเย็นได้มากขนาดนี้

 

 

 

แม้มันจะเป็นความจริงที่คิมยูคยอมอายุน้อยกว่าเขาแต่กลับได้เลื่อนตำแหน่งเป็นแพทย์แผนกห้องฉุกเฉินหรือที่หลายๆคนเรียกติดปากกันว่าหมออีอาร์เร็วกว่าที่หลายๆคนคาดไว้ วงในเล่ากันมาปากต่อปากว่าเพราะคิมยูคยอมเป็นลูกชายคนเดียวของประธานโรงพยาบาลแห่งนี้ จึงง่ายต่อการเลื่อนตำแหน่ง ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะปฏิเสธที่จะรับการเลื่อนตำแหน่งที่ไวกว่ากำหนดก็ตาม แต่การที่เพื่อนสนิทตัวเล็กทำท่าทีไม่ชอบใส่นั้นมันก็เหมือนกันการฆ่าตัวตายกลายๆเลยทีเดียว เพราะถ้าวันใดลูกชายสุดรักของท่านประธานเกิดไปฟ้องอะไรไม่เข้าท่าขึ้นมา นอกจากโดนเด้งออกจากโรงพยาบาลแล้ว ยังอาจจะไม่มีโอกาสได้เลื่อนเป็นหมอเต็มตัวตามที่คาดหวังไว้ เผลอๆอาจจะต้องไปสอบเพื่อเข้าเรียนวิชาแพทย์ใหม่อีกรอบก็เป็นได้

 

 

 

เฮอะ ... ทำมาเป็นพูดจาดีทำตัวเป็นใจเย็นไปได้

 

หรืออยากให้ใจร้อนแบบครั้งนั้นดีล่ะหืม ?ร่างสูงโย่งเดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็กกว่าพร้อมกับยกยิ้มที่หัวใจคนดูแทบแกว่งผิดจังหวะ แบมแบมเสมองไปทางเพื่อนสนิทของตนที่กำลังมองพวกเขาสลับกันไปมาพลางขมุบขมิบปากทำทีเป็นเชิงรำคาญ ยองแจได้แต่ขำออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นโน้มลงมาใกล้พร้อมสูดดมความหอมจากแก้มยุ้ยเนียนนิ่มของแบมแบมเสียฟอดใหญ่

 

 

 

... แค่นี้ชเวยองแจก็รู้แล้วล่ะว่าสองคนนี้มีซัมติงทิงนองนอยอะไรกัน ...

 

 

 

ย๊า ! คิมยูคยอมคนบ้า !! ”

 

ฮ่ะๆๆ งั้นฉันขอตัวก่อนนะ ต้องไปเคลียร์งานต่ออีก เอ่อ ... พวกนายเคลียร์กันดีๆล่ะ อย่าลืมนะว่าที่นี่คือโรงพยาบาล ยองแจยกยิ้มให้กับทั้งสองก่อนจะหยิบอเมริกาโน่เย็นที่คุณหมอยูคยอมวางเอาไว้ใกล้ๆมาดื่มพร้อมเดินจากไป

 

 

 

 

 

เหลือเพียงแต่ร่างสูงโย่งของคุณหมอแผนกห้องฉุกเฉินที่กำลังจูงมือแพทย์ฝึกหัดตัวเล็กเดินไปที่ห้องน้ำที่อยู่ด้านในสุดของทางเดิน ยูคยอมดันร่างของแบมแบมให้เข้าไปในห้องน้ำเบาๆก่อนตนจะตามเข้ามาพร้อมล็อคประตูห้องน้ำเอาไว้

 

 

 

 

 

นายทำบ้าอะไรน่ะหือ ?แบมแบมเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่มือหนาปล่อยให้ตนเป็นอิสระ แต่กลับไมได้อิสระตามที่หวังไว้เมื่อจู่ๆคิมยูคยอมโถมตัวเขามาใกล้จนเขาไม่สามารถหนีไปไหนได้ ท่อนแขนหนาทั้งสองข้างกักตัวเขาเอาไว้ยิ่งทำให้แบมแบมเริ่มทำหน้าหงุดหงิดใส่อีกครั้ง

 

นายรู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ?

 

จะเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่แจบอมรึไง ?ใช่ว่าคนอย่างแบมแบมจะกลัวสายตาที่ดูจริงจังจนน่ากลัวของยูคยอมเสียเมื่อไหร่ ดวงตากลมโตกลับจ้องมองอย่างเอาเรื่องเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคนจะคาบข่าวคราวเรื่องของรุ่นพี่ของพวกเขาไปบอกรุ่นพี่ของตนเอง

 

“ … ”

 

นายจะเอาเรื่องนี้บอกก็ได้นะ แต่เราคงต้องเลิกกันตรงนี้ไปเลย ฉันทนคบคนที่เลือกความมั่นคงของตัวเองมากกว่าความถูกต้องที่รุ่นพี่ของฉันควรจะได้รับไม่ได้ นายก็รู้ดีว่ารุ่นพี่ของนายทำอะไรกับรุ่นพี่ฉันเอาไว้บ้าง

 

ไม่ใช่แบบนั้นนะแบมแบมอ่า ...ร่างสูงคว้าคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอดกอดอุ่นและแข็งแรงของตนเอาไว้แน่น มือใหญ่ลูบกลุ่มผมนิ่มสีบลอนด์ทองนั้นเบาๆ ใบหน้าหล่อเกยลงมาบนไหล่เล็กจนริมฝีปากเรียวชิดติดอยู่ข้างพวงแก้มนิ่มที่ไม่ว่าจะแตะต้องด้วยมือใหญ่หนา จมูกโด่งเป็นสันหรือริมฝีปากกี่ครั้งก็ไม่ลดความนุ่มลง ริมฝีปากร้อนประทับลงบนแก้มนิ่มเบาๆ ก่อนจะจุดรอยยิ้มแต้มบนใบหน้าจนคนในอ้อมกอดรู้สึกว่ามันช่างเป็นใบหน้าที่น่าหมั่นไส้เลยยกมือฟาดลงไปที่ท่อนแขนแข็งแรงนั้นหนึ่งที

 

ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นแล้วหมายความว่ายังไง ?

 

ฉันเป็นห่วงนาย แค่อยากบอกนายว่าพี่แจบอมน่ากลัวกว่าที่พวกนายคิดเอาไว้นะ

 

...

 

ฉันไม่อยากให้นายยุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้เท่าไหร่ เพราะถ้าพี่แจบอมรู้ นายจะแย่เหมือนพี่จินยองกับพี่ยองแจเอาได้

 

ไม่ต้องห่วงฉันหรอกหน่า คิมยูคยอมอ่า ... นายอย่าลืมสิ่ เรื่องแสดงละครตบตาฉันเก่งอยู่นะ หืม ?มือเล็กเอื้อมไปหยิกแก้มของร่างหนาเบาๆพร้อมยกรอยยิ้มกว้างมอบให้คนรัก

 

 

 

 

 

 

 

 

... ต่อให้คิมยูคยอมเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่แจบอม เขาก็จะไม่ยอมให้รุ่นพี่และเพื่อนสนิทของเขาต้องมาตกอยู่ในช่วงอันตรายของชีวิตแน่นอน ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันแรกที่มาร์คต้วนจะได้รับการบำบัดเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำที่หายไปบางส่วนตามที่คุณพยาบาลได้แจ้งเอาไว้เมื่อคืนนี้ ร่างโปร่งที่กำลังนั่งอยู่บนล้อเข็นผู้ป่วยทอดสายตามองไปรอบๆระหว่างทางที่จะไปแผนกจิตเวช เขารู้สึกถึงความแปลกใหม่ที่พบเห็น เขาไม่ได้ออกมาจากห้องพักผู้ป่วยมาเป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์ พอได้เห็นอะไรที่มันแตกต่างจากห้องสี่เหลี่ยมสีขาวและดอกลิลลี่สีเหลืองก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะรู้สึกเหมือนหัวใจพองโต ต้นไม้ลำต้นเล็กใหญ่ถูกปลูกเลียบไปตามทางเดินสลับไปมา มองไปไกลๆก็พบว่ามีสวนดอกไม้ขนาดย่อมอยู่ ในสวนดอกไม้อันสวยงามนั้น มีคนไข้รายอื่นที่มาเดินเล่น นั่งเล่น วิ่งไปมา ดูแล้วน่าจะมีความสุขมากกว่าที่เห็นหากได้ลองทำอะไรเช่นนั้นดูบ้าง

 

 

 

บรรยากาศข้างนอกสวยดีนะครับ ...เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบระหว่างแพทย์ฝึกหัดที่กำลังเข็นล้อเข็นและผู้ป่วยที่มัวแต่มองสิ่งรอบข้างอย่างสนอกสนใจ

 

คงแปลกตามากใช่ไหมครับ ?แพทย์ฝึกหัดหนุ่มผมบลอนด์ทองเอ่ยตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน เมื่อคนไข้เห็นก็ได้แต่ยิ้มตอบกลับไป คงเป็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขมากที่สุดเท่าที่แพทย์ฝึกหัดคนนี้ได้เห็นแล้ว ตั้งแต่ที่เขาเห็นคนไข้รายนี้แอดมิดเข้าโรงพยาบาลมาจนถึงวันนี้ เขายังไม่เคยเห็นรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรนั้นเลยซักครั้ง แต่ในช่วงเวลานี้เขากลับได้เห็นแล้วเขาก็เริ่มรู้สึกนึกคิดอะไรบางอย่างอยู่ภายในใจ

 

 

 

... พี่จินยองคงจะรักคนๆนี้มากสิ่นะ เขาเป็นคนดีดูเหมาะสมกับพี่จริงๆ ...

 

 

 

แล้วคุณหมอชื่ออะไรเหรอครับ ผมจะได้เรียกถูก

 

ฮ่าๆ ผมยังไม่ได้เป็นหมอหรอกครับ ผมเป็นแค่แพทย์ฝึกหัดอยู่เลย ผมชื่อแบมแบมนะครับ

 

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับแบมแบม นายคงอายุน้อยกว่าสิ่นะ พี่ชื่อมาร์คนะครับ ... ในอนาคตนายอาจจะได้เป็นคุณหมอที่ดีแน่ๆ พี่เชื่อว่าต้องเป็นแบบนั้นมาร์คเอ่ยยิ้มๆก่อนที่จะทอดมองไปตรงหน้า เส้นทางที่ไม่ได้ยาวไกลเท่าไหร่นัก ตรงหน้าของเขามีป้ายขนาดใหญ่ที่เขียนเอาไว้ว่า แผนกจิตเวช แสดงเอาไว้ให้ประจักษ์สู่สายตา

 

 

 

ล้อเข็นของเขาถูกเข็นตรงผ่านห้องตรวจทั้งหกห้องไป จากจุดที่มีผู้คนเข้าออกมากมายเสียงดังจนรู้สึกหนวกหูก็เริ่มเบาลงเมื่อผ่านห้องตรวจไป ผู้คนเริ่มบางตาลงไปมากจนเหลือเพียงแค่เขาและแพทย์ฝึกหัดที่ชื่อแบมแบมเท่านั้นที่ยังอยู่บนระเบียงทางเดินเพื่อมุ่งหน้าสู่ห้องพักแพทย์ประจำตัวคนใหม่ของเขา ความเงียบที่สงัดจนน่ากลัวทำเอาสายตาของคนป่วยเริ่มวอกแวกแปลกๆ เขาไม่ชอบบรรยากาศเช่นนี้เสียเท่าไหร่จริงๆ และเพราะความกังวลที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ

 

 

 

... เขาก็เผลอมองหาใครคนหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ...

 

 

 

ว่าแต่ .. คุณหมอจินยองไปไหนล่ะครับ ?มาร์คเอ่ยถามเด็กหนุ่มที่กำลังเข็นล้อของเขาเมื่อรู้สึกได้ว่าเขาไม่เห็นหน้าแพทย์ประจำไข้ของเขาแม้แต่เงา

 

อ๋อ คุณหมอมีประชุมแผนกน่ะครับเลยไม่ได้มาด้วยแบมแบมเอ่ยตอบพลางหยุดล้อเข็นผู้ป่วยตรงหน้าห้องหนึ่งที่อยู่เกือบด้านในสุดของทางเดิน บานประตูไม้สีอ่อนแขวนป้ายเอาไว้ว่า ห้ามเข้า ถูกแพทย์ฝึกหัดเคาะสองสามทีพร้อมเอ่ยชื่อของตนออกไป ก่อนจะได้รับการอนุญาตให้เปิดประตูเข้ามาได้ มือเล็กบิดลูกบิดพร้อมเปิดบานประตูเข้าไปด้านในห้อง แล้วค่อยๆเข็นรถเข็นคนไข้เข้าไปในห้องที่แสนจะรกยิ่งกว่าซากสงครามห้องนั้น

 

 

 

ดวงตากลมมองไปรอบๆห้องทำงานของจิตแพทย์ที่จะทำการรักษาเขาด้วยความอึ้ง ไม่ว่าจะเป็นมุมตู้หนังสือทางการแพทย์ที่วางหนังสือระเกะระกะจนคนเห็นแทบอยากยกมือกุมขมับ โต๊ะรับแขกที่รกไปด้วยกระดาษมากมายกองกระจายไปทั่วห้อง โต๊ะทำงานที่ดูสกปรกไปด้วยซากกระป๋องรามยอนกึ่งสำเร็จรูปและกาแฟดำกระป๋องรวมถึงกระดาษเอกสารงานต่างๆที่กองรวมกันไม่เป็นชิ้นเป็นอัน แม้แต่ตามพื้นห้องก็ยังมีกระดาษกองอยู่บนพื้น เรียกได้ว่ารกที่สุดเท่าที่เคยเห็น แต่นั่นก็ทำให้คนไข้เริ่มนึกอะไรบางอย่างออก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' แจ็คสัน ทำไมชอบกองข้าวของไว้เรี่ยราดไปทั่วห้องแบบนี้ล่ะ ? '

 

' โหยพี่มาร์ค ผมขี้เกียจเก็บอ่ะพี่ ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มค้นตรงไหนก่อน มันง่ายเวลาหาด้วยนะ '

 

' เฮ้อ ... หัดเก็บข้าวของให้เป็นระเบียบหน่อยสิ่ ... จะได้ไม่ลำบากที่จะต้องมาเก็บข้าวของของนาย '

 

' โห่ยยยย เป็นห่วง .. มันด้วยเหรอพี่ ทีมันยังไม่ห่วง ... '

 

' หุบปากไปเลยแจ็คสัน !! '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... เขาจำได้ว่ามีคนหนึ่งเคยทำตัวแบบนี้ คนที่ชอบวางข้าวของระเกะระกะแบบนี้ มีอยู่คนเดียว ...

 

 

 

 

 

 

 

" ขอโทษนะครับ ... คุณหมอคนนี้ .. เอ่อ ...

 

ครับ ?

 

คุณหมอคนนี้ใช่คนที่ชื่อว่า ... แจ็คสันหวังรึเปล่า ? " มาร์คเอ่ยถามแพทย์ฝึกหัดแบมแบมด้วยน้ำเสียงที่เบามากและไม่มั่นใจจนคุณหมอที่มัวแต่เคร่งเครียดกับกองกระดาษนั้นยังไม่ได้ยิน และคำตอบที่ได้กลับมามีเพียงแค่การพยักหน้าตอบรับเท่านั้น และเสียงทุ้มนุ่มก็ลองหยั่งเชิงเอ่ยถามไปเพื่อทำให้ตนเองมั่นใจอีกครั้งว่าไม่ได้จำคนผิด

 

 

 

 

 

 

 

" ... แจ็คสัน ... นั่นแจ็คสันใช่ไหม ? "

 

 

 

 

 

 

 

" อ้าว .. สวัสดีพี่มาร์ค พี่จำผมได้ด้วยเหรอ ? " ใบหน้าหล่อคมคายสไตล์ดิบเถื่อนหันหน้ามามองคนไข้ที่กำลังจะกลายเป็นคนไข้ของตนพร้อมยกยิ้มกว้างอย่างที่ทำทุกครั้งเวลาเจอรุ่นพี่คนนี้ แม้ว่าสายตาที่ผู้ป่วยคนนี้จะยังคงลังเลที่จะมองหน้าเขาก็ตาม

 

" อ่ะ .. ก็จำได้บ้างนะ "

 

" จำได้เพราะอะไรพอจะบอกผมได้ไหม ? "

 

" พวกนี้อ่ะ " นิ้วเรียวชี้ไปที่เศษกระดาษทั่วห้องรวมไปถึงกองหนังสือและข้าวของเต็มห้องนั้น ทำเอาคุณหมอจิตเวชได้แต่หัวเราะกลั้วคอเสียงดัง

 

" พี่ไม่คิดว่าพี่จะจำคนผิดบางเหรอ "

 

" อืม .. คิดนะ แต่เท่าที่พี่รู้จักคนมา ... มีคนนิสัยแบบนายแค่คนเดียว "

 

อ๋ออออ ... ว่าแล้วจิตแพทย์แจ็คสันหวังก็เดินไปหยิบน้ำอัดลมกระป๋องพร้อมน้ำผลไม้กล่องรสโปรดของเพื่อนสนิทออกมาจากตู้เย็น ก่อนจะเดินมานั่งตรงข้ามกับคนไข้ที่ยังคงนั่งอยู่บนล้อเข็นของผู้ป่วยอยู่เช่นเดิม

 

แบมแบมออกไปก่อน เดี๋ยวเสร็จแล้วฉันจะติดต่อให้มารับคนไข้รายนี้กลับไป

 

ครับผม ... สู้ๆนะครับพี่มาร์ค แบมแบมเอ่ยให้กำลังคนไข้ผู้ที่อายุมากกว่าตนก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของแจ็คสัน ในตอนนี้เหลือเพียงแต่คนไข้ที่ชื่อมาร์คต้วนและจิตแพทย์ฝีมือดีของโรงพยาบาลอย่างแจ็คสันหวังเท่านั้น ดวงตาคมดุตวัดมองกระจกบานใสชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองคนไข้ที่นั่งปั้นหน้าสงสัยเหมือนเดิม

 

มีอะไรเหรอ ?

 

อ๋อ ... ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมมองหาสายสืบน่ะ ฮ่ะๆ

 

สายสืบ ?

 

ไม่มีอะไรหรอกพี่ ... เรามาบำบัดสมองกันดีกว่า ร่างหนาเลี่ยงที่จะเอ่ยเรื่องสายสืบที่เขาเพิ่งรู้เรื่องเมื่อวันก่อนว่ามีคนแอบฟังเรื่องที่จินยองพูดคุยและขอร้องเขาในวันนั้น มือหนาหยิบกระป๋องน้ำอัดลมและน้ำผลไม้กล่องขึ้นมาพร้อมยื่นให้กับคนไข้ตรงหน้า

 

หือ ?

 

พี่ชอบดื่มอันไหนมากกว่ากันครับ ?

 

... น้ำอัดลมสิ่ มือเรียวเอื้อมไปหยิบน้ำอัดลมกระป๋องมาไว้ในมือ เหลือเพียงแค่น้ำผลไม้กล่องเท่านั้นที่อยู่ในมือของแจ็คสัน จิตแพทย์หน้าหล่อยกยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อมองเหตุผลลัพธ์ที่อีกฝ่ายแสดงออกมา

 

พี่ไม่สงสัยเหรอว่าทำไมผมถึงหยิบน้ำผลไม้กล่องรสนี้มาน่ะ ?

 

สงสัยอยู่ ... เพราะนายไม่ชอบดื่มน้ำผลไม้กล่องรสนี้ มาร์คหรี่ตาลงเมื่อตนเริ่มรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามอย่างมากที่จะนึกว่าเหตุผลที่อีกฝ่ายเอาน้ำผลไม้กล่องรสนี้ติดมือมานั้นคืออะไร แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

 

 

 

 

 

 

 

 

เพราะคนรักของพี่ชอบดื่มมันไง ... พี่ยังจำเรื่องนี้ได้ไหม ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

ใบหน้าน่ารักยังคงแอบมองการบำบัดสมองเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำที่หายไปของมาร์คต้วนผ่านกระจกบานห้องบานใส เขาเห็นว่าแจ็คสันเหลือบมองมาทางเขาหลายรอบ แต่ก็ต้องขอบคุณที่เพื่อนสนิทไม่แสดงอาการออกมาชัดเจนจนทำให้คนไข้ของเขาต้องหันหน้าตามมา จินยองยังคงแอบมองท่าทีของคนไข้ของเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ เมื่อเห็นว่าร่างโปร่งพยายามอย่างมากที่จะรื้อฟื้นความทรงจำของตนเองที่หายไปกลับคืนมา บางอย่างก็เริ่มจำได้ แต่บางอย่างก็ยังคงจำไม่ได้ เขาไมได้รีบร้อนว่าจะให้มาร์คจำคนที่ทำตัวนิสัยไม่ได้อย่างเขาให้ได้ในเร็ววัน เพราะการบำบัดสมองเพื่อที่จะให้ความจำกลับคืนนั้นอย่างต่ำต้องใช้ระยะเวลาสามเดือน และมาสุดก็ประมาณหนึ่งปี แต่เพียงแค่เห็นรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าหล่อนั้น จู่ๆจินยองก็เริ่มรู้สึกว่าขอบตาทั้งสองข้างของตนเริ่มร้อนผ่าวอย่างไม่รู้ตัว มือบางยกขึ้นเกลี่ยหยดน้ำใสที่ชื้นอยู่บริเวณขอบตาออกไป ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางเดิมเพื่อที่จะกลับไปทำงานที่แผนกของตน แต่ทว่า ...

 

 

 

 

 

 

คุณหมอจินยอง ! ”

 

 

 

 

 

ประสาทศัลยแพทย์คนน่ารักรีบหันหน้าไปมองตามต้นเสียงที่ดังมาจากทางที่เข้าเพิ่งหันหน้าหนีไปเมื่อสักครู่ เพียงแค่หันหน้ากลับไปเท่านั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมเพียงแค่เห็นใบหน้าของคนๆนี้แล้วเขาจะต้องรู้สึกอยากยิ้มให้ทุกครั้งแม้ว่าเมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจคนๆนี้เลยซักนิด ความรู้สึกผิดก็ยังคงตราตรึงในหัวใจยิ่งยามที่รอยยิ้มหวานฉีกขึ้นมาประดับบนใบหน้า เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาอบอุ่นอยู่เสมอที่ได้มอง แต่ก็ยังรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นไม่คู่ควรกับเขา และถ้าวันใดที่คนตรงหน้าจดจำได้ทุกอย่างแล้ว ...

 

 

 

... เขายังจะสามารถขอร้องให้อีกมาร์คต้วนยิ้มให้เขาแบบนี้อีกครั้งได้อยู่หรือไม่ ? ...

 

 

 

 

 

การบำบัดเป็นยังไงบ้างครับ คุณโอเคกับมันไหม ? จินยองส่งยิ้มกลับไปให้คนไข้ที่พยายามเข็นล้อออกมาด้วยตัวเอง ก่อนที่เขาจะสาวเท้าก้าวเดินอ้อมไปด้านหลังของอีกฝ่ายเพื่อเข็นล้อเข็นให้ร่างโปร่งที่กำลังนั่งจัดสายน้ำเกลือที่พันข้างๆล้อนั้น

 

โอเคอยู่ครับ แต่ผมปวดหัวอยู่บ้างนิดหน่อยตอนที่พยายามนึกถึงเรื่องที่หายไป

 

ช่วงแรกๆจะเป็นแบบนี้ล่ะครับ ต้องใช้ธรรมชาติปรับสภาพสมองนานอยู่เหมือนกัน

 

จอดตรงนี้ก่อนได้ไหมครับคุณหมอ ? จู่ๆมาร์คก็เอ่ยบอกให้คุณหมอจินยองหยุดล้อเข็นระหว่างทางที่จะกลับไปยังห้องพักผู้ป่วยที่อยู่ในตึกถัดไป จินยองหยุดเข็นล้อตรงระเบียงทางเชื่อมระหว่างตึกจิตเวชและตึกผู้ป่วยตามที่คนไข้บอก

 

 

 

ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวล้วนเป็นใจเสียทุกอย่าง ความเงียบสงบที่หาได้ยากหากไม่ได้อาศัยอยู่ภายในห้องพักขนาดเท่ากล่องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดใหญ่นั้น อากาศที่สดชื่นสบายๆ สามารถสูดลมหายใจเข้าไปในปอดได้อย่างเต็มที่ ต้นไม้ต้นน้อยใหญ่สีเขียวหลายหลากแบบทำให้รู้สึกสบายตาที่ได้มอง รวมถึงดอกไม้หลากสีนานาพันธุ์ที่ต่างชูช่ออวดกลีบดอกสีสวยของตนให้ได้ชื่นชม บรรยากาศดีๆที่หาได้ยากแบบนี้ทำให้คนไข้เจ้าของใบหน้าหล่อละมุนรู้สึกยังไม่อยากกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยที่ดูว่างเปล่าห้องนั้นเท่าไหร่

 

 

 

ผมชอบบรรยากาศที่นี่มากเลย คุณหมอจินยอง

 

ทำไมล่ะครับ ?

 

มันสดชื่นมากครับ ผมรู้สึกสบายตาสบายใจที่ได้อยู่ตรงนี้

 

“ … ”

 

 

 

 

 

 

 

... อีกอย่าง .. ผมเคยบอกรักคนรักของผมในบรรยากาศที่ดีแบบนี้ด้วยล่ะ

 

 

 

มาร์คเอ่ยออกมาตามที่ตนนึกขึ้นได้หลังจากที่ได้รับการบำบัดเพียงเล็กน้อยจากแจ็คสัน คำตอบที่ออกมานั้นกลับกำลังทำให้คนตัวบางรู้สึกอยากร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ริมฝีปากนิ่มพยายามเม้มสกัดกั้นอารมณ์และความรู้สึกของตนเองเอาไว้ แต่แววตาของร่างโปร่งที่มองมากลับแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

 

 

 

... แววตาที่ดูอบอุ่นคู่นั้นยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ...

 

 

 

จ ... จริงเหรอครับ

 

คุณหมออายุเท่าไหร่ครับ ? มาร์คเอ่ยถามอายุของคุณหมอระบบประสาทที่กำลังนั่งหย่อนขาลงที่ริมทางลาดต่างระดับข้างๆอีกฝ่าย จินยองหันไปมองหน้าอีกคนที่กำลังรอฟังคำตอบอยู่

 

ยี่สิบแปดครับ

 

อายุน้อยกว่าผมไปหนึ่งปีแหน่ะ ...

 

ฮ่ะๆ ใช่ครับ คุณอายุยี่สิบเก้าไง มากกว่าผมไปหนึ่งปี

 

ผมขออะไรจากคุณหมอซักสองอย่างจะได้ไหมครับ ? ร่างโปร่งในชุดคนไข้เอ่ยขึ้นมาในขณะที่สายตาคมยังคงเหม่อมองออกไปที่สวนดอกไม้ที่สวยงามอยู่ตรงหน้านั้น จินยองเริ่มรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง ภายในใจเริ่มรู้สึกอึดอัดหนักหน่วงด้วยความอยากรู้ ท้องไส้เริ่มปั่นป่วนแปลกๆเมื่อยามที่ต้องลุ้นอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ยังใจกล้าพอที่จะตอบรับเพื่อฟังคำขอของคนไข้ที่นั่งอยู่ข้างๆเขาในเวลานี้

 

ครับ ?

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมขอเรียกคุณหมอว่าจินยอง แล้วคุณหมอช่วยเรียกผมว่าพี่มาร์ค .. จะได้รึเปล่าครับ ?

 

“ … ”

 

คือผมรู้สึกว่ามันห่างเหินแปลกๆน่ะ ผมคิดอยู่ตลอดเวลาว่าเราอาจจะเคยเจอกันหรือสนิทกันมาก่อนรึเปล่า แต่ก็ยังนึกไม่ออกเสียที ...

 

... ได้ครับ .. พี่มาร์ค ร่างบางก้มหน้าหลบซ่อนแววตาที่ลังเลลงก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่คนข้างๆอยากได้ยินและตนอยากเรียกมานานออกมาเบาๆ แต่นั่นกลับเรียกให้รอยยิ้มกว้างของคนไข้เผยออกมาประดับริมฝีปากได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้จินยองกำลังรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นในจังหวะที่เร็วและรัวมากจนไม่สามารถควบคุมอะไรมันได้อีก

 

ขอบคุณนะ .. จินยอง

 

ล .. แล้วคำขอร้องอีกอย่างล่ะครับ ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมขอให้จินยองอยู่เคียงข้างผมไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะหายดีได้รึเปล่า ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-TBC .xoxo


 



สวัสดีผู้อ่านทุกคนทั้งที่ติดตามและหลงทางมาอีกครั้งนึงนะคะ ' ^ '

ตอนสี่บินออกมาให้ทุกคนได้อ่านกันแล้วค่ะ !
ตอนนี้เริ่มใจร้ายน้อยลงรึยังคะ T_T
เราไม่ได้ตั้งใจแต่งฟิคใจร้ายเลยนะ ฟีลลิ่งมันมาเองแงแงแง
พี่มาร์คเริ่มจำอะไรได้บ้างแล้วล่ะค่ะฮิ้งฮิ้งฮิ้ง
น้องแตงกวาแอบร้ายลึกล่ะค่ะมิบมิบ
แล้วจะจำจินยองได้จริงๆรึเปล่า แล้วพี่บีล่ะ ?
รอติดตามต่อไปนะคะงุ้ยงุ้ย
ฟิคเราไม้ได้ใจร้ายนะคะฮึกฮึกฮึก นั้มตาไหลนะ T_T


ช่วงนี้พยายามอย่างมากที่จะปั่นเรื่องนี้ให้จบ
เพราะเริ่มมีนโยบายว่าจะกลับไปแต่ง ปูซานที่รัก ต่อให้จบและ ...
จะเปิดเรื่อง bestfriend full ver. ค่ะ !!!
คุ้นไหมๆ .. ฟิค #ตุ๊ดปูซาน น่ะค่ะฮิฮิฮิฮิ
รออ่านไปเรื่องๆหนาครัชช ทั้งฟิคสั้น ฟิคยาวเลยนะคะ T /\ T


เอาเป็นว่าขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ 
สามารถพูดคุยทักทายติชมฟิคเราทางทวิต (.) ได้เลยน้า เย้เย้

ไว้เจอกันใหม่ในตอนต่อไปโน้ะ อย่าลืมอ่านเสร็จเม้นด้วยนะคะ
พลีส พลีส พลีส พลีส พลีส พลีส T . T

รักคนอ่านทุกคนนะฮิฮิฮิ <3

 

:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #219 งิจังอีโช่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 23:02
    ไม่ต้องอยู่จนกว่าพี่มาร์คจะหายดีหรอก จินยอง..... อยู่จนชั่วฟ้าดินสลายไปเลยดีกว่า ง่อวววว-//////-
    #219
    0
  2. #218 แจนแฟนพี่มาร์ค (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 18:54
    ถ้าจะแต่งแบบนี้เดินเอามีดมาแทงเราเลย เราตายง่ายกว่าค่ะ

    ทรมานไป ไม่ไหว แม่ยกเจ็บที่หัวใจ เจ็บมาก

    จริงๆแล้วจินยองหนะ ไม่เคยเลิกรักมาร์คใช่มั้ย .....

    ถึงมาร์คจะความจำเสื่อมแต่คือคงผูกพันธ์มาก เพราะมองหาจินยองตลอดเวลา

    มันน่าเศร้า จำไม่ได้แม้กระทั่งคนที่ตัวเองรักมากๆ ทั้งที่เขาอยู่ตรงหน้า

    รู้สึกอยากกอด แต่ก็ไม่รู้จะกอดเขาในฐานะอะไร เพราะเราจำไม่ได้ว่าเรากับเขาเป็นอะไรกัน

    *จิกบาลตัวเอง* ไรเตอร์ !!!!!!!!!!!!!!!!!! มาต่อด่วน ไม่งั้นเราจะจิกกบาลตัวเองให้ผมหายไปให้หมดหัวเลยนะ

    ฮือ ฟ่กหาดากหดฟกฟกหดวำไฟี่รนพีไำพา กห ด่า่หฟก่ดรนฟกหาด วฟหกสาดฟ่า กห
    #218
    0
  3. #217 fronqinf (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 15:36
    ขอเรียกคุณหมอว่าจินยองขอเรียกคุณหมอว่าจินยองขอเรียกคุณหมอว่าจินยอง
    แล้วคุณหมอเรียกตัวเองว่าพี่มาร์ควหกสดงหสองห โอ้ย ตอนนี้มาอย่างเขินอะ ; / - / ;
    จำได้หน่อยนึงแล้ว แง้ พี่มาร์คเป็นป้อจายรักธรรมชาติ สดชื่นดีงี้หรอออ
    ถ้าไม่โดนเจ้สปอยล์ก่อนคงจะงงประโยคของเหนียง5555555555555555555 ร้ายกาจว่ะแกกกกก
    แจบอมเงิบมั้ยถามมมม แอบสะใจอะ เหนียงดูเหนือกว่าพี่บี 5555555555555555
    ชอบแบมแบมนิสัยแบบนี้ ; ; ดูเด็ดขาด ไม่กลัวใครอะ โอ้ยเท่ 

    ปล.รอตุ๊ดปูซานฟูลเวอร์ชั่นข่ะะะ รอปูซานที่รักด้วยข่ะ ไม่ได้ทวงข่ะ แต่อยากอ่านจงฮวานฮยอกจินมั่กมั่ก ฮิ้ง ; 3;
    #217
    0
  4. #214 COTTY✿ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 13:11
    งื้ออออ ขอเรียกว่าจินยองได้ไหม พี่มาร์คคค ;;-;;

    จำได้ทุกอย่างยกเว้นจินยองจริงๆ เศร้าเนอะ

    ขำตอนจำแจ็คสันได้เพราะทำของรก แบบที่รู้จักมีอยู่คนเดียว 55555

    ยูคแบมมมมม กรี้ดมากกก >///< ได้ข่าวว่าเมนมาร์คเนียร์ ;p

    พี่บีร้ายมากอ่ะ ดูน่ากลัว แล้วน้องแตง.. แดกจุดอีกรอบ

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ่ะ ลงเร็วๆได้ไหมไรท์ 5555

    สู้สู้นะคะ :))
    #214
    0
  5. #210 ใบไม้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 01:23
    น่าสงสารท้ังคู่อะ ถ้าเกิดมาร์คความทรงจำฟื้นคืนมายังจะรักเนียร์อยู่รึเปล่านะ เฮ้อ อยากร้องไห้เบาๆ
    #210
    0
  6. #207 Babeqx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 23:02
    โหยพี่มาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
    ถ้าเกิดจำได้ขึ้นมาจะโกรธเปล่าเนี่ย จินยองก็นะ T _ T
    เลิกกับแจบอมซะสิ ละดูแจบอมทำกับน้องแตง
    แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันห้ะ อิมแจบอมคนนิสัยไม่ดี
    แล้วยูคแบมนี่ยังไง ...
    #207
    0