` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 22 : { S F } AMNESIA : 기억력 상실 {Mark x Jinyoung ft. Jaebum} chp.03 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 ก.ค. 57


 

 

 

{ AMNESIA : 기억력 상실}

pairing ; Mark x Jinyoung ft. Jaebum
author ; pinnathero
genre ; little drama,romantic,medical

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : Hanamizuki (acoustic guitar solo) / Hitoto You (arranged&performed by Yuki Matsui) : http://youtu.be/w0hxzhu0mEc )

 

 

 

warning ; อยากมีแท็กกับเขาซักเรื่อง สกรีมเรื่องนี้แท็ก #มนความจำเสื่อม ในทวิตด้วยน้า

 

warning 2 ; ความหมายเพลงไม่เกี่ยวกับเรื่องนะ แค่นึกถึงเพลงตอนเด็กๆที่เคยร้องได้เฉยๆ เรื่องนี้อาจจะยาวหน่อยประมาณ 5-6 ตอน แต่ไม่มั่นใจว่าจะตัดจบตอนที่เท่าไหร่ ติดตามและฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 

 

warning 3 ; เป็นครั้งแรกที่ได้ลองแต่งฟิคทางการแพทย์และดราม่ามากแบบนี้ ถ้าผิดพลาดเรื่องข้อมูลอย่างไรต้องขออภัยด้วยนะคะ ไรท์เตอร์ไม่ได้เรียนหมออ่ะง่ำๆ แค่ชอบซีรี่ส์การแพทย์เฉยๆเอง อย่าดราม่าใส่กันนะฮึก T_T

 

 

                                                     

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

 

 ‘ ... อ่า ...

 

หือ ?

 

นี่เราก็อยู่ด้วยกันมาหนึ่งปีกว่าแล้วนะ ...

 

‘ … ’

 

ฉันบอกรักนายไปตั้งหลายร้อยพันรอบ .. ’

 

แล้ว ?

 

 

 

 

 

นายไม่คิดจะบอกรักฉันซักครั้งบ้างเลยเหรอ ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แปล๊บบบบบบบบบบบบบ !

 

 

 

 

 

ดวงตากลมเบิกกว้างก่อนที่ความเจ็บปวดจะโลดแล่นเข้าไปในบริเวณสมอง สร้างความเจ็บปวดอย่างมากสำหรับคนไข้อย่าง มาร์คต้วน มือหนายกขึ้นกอบกุมศีรษะไร้เส้นผมที่ถูกปกคลุมด้วยหมวกไหมพรมสีโอลด์โรสเอาไว้แน่น ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นไม่อาจทำให้เขาเปล่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดให้ได้ยิน เสียงทั้งหมดกลับถูกกลืนลงลำคอด้วยความลำบาก เมื่อยามที่สมองที่เพิ่งพักฟื้นเกิดการประมวลผลเหตุการณ์ในอดีต ความเจ็บปวดนี้ก็มักจะมาเยือนบ่อยๆ แม้จะบ่อยแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้สร้างความเคยชินให้กับเขาได้

 

 

 

คุณพยาบาลคะ ! พี่ชายของฉันมีอาการปวดหัวกำเริบค่ะ ช่วยตามคุณหมอให้ทีนะคะ ! ” เสียงของเด็กผู้หญิงผู้เป็นน้องสาวของมาร์คอย่างซูฮยอนเอ่ยกรอกลงไปผ่านออดเรียกพยาบาลที่ตนกดรัวเมื่อสักครู่นี้ทันที ใบหน้าน่ารักของคนเป็นน้องซีดเผือดและแสดงอาการวิตกกังวลมากขึ้นเมื่อเห็นว่าพี่ชายของเธอกำลังดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด เพียงไม่ถึงสามนาทีเท่านั้น คุณหมอเจ้าของไข้อย่างปาร์คจินยองและพยาบาลสองคนก็วิ่งเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยทันที

 

อาการพี่มาร์คกำเริบนานรึยัง ?! ” จินยองเอ่ยถามน้องสาวของคนไข้ด้วยน้ำเสียงรีบร้อนจนซูฮยอนตกใจเสียงสั่น

 

ค .. คะ ?

 

พี่มาร์คเริ่มปวดหัวตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว ?

 

ห .. ห้านาทีที่แล้วค่ะ ... พี่มาร์คหลับอยู่ แล้วจู่ๆพี่เขาก็ปวดหัวดิ้นพล่านขึ้นมา ซูฮยอนเอ่ยตอบคุณหมอด้วยความตกใจ ในขณะที่จินยองกำลังเช็คดูอาการของคนไข้อย่างละเอียด มือบางถือไฟฉายส่องเข้าไปที่ดวงตาที่เปิดอยู่ก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์

 

คนไข้คงนึกอะไรขึ้นมาได้ลางๆแล้วแน่ๆ ... คุณพยาบาลช่วยฉีดยาระงับปวดที ผมต้องการเช็คอาการให้แน่ใจพยาบาลสาวพยักหน้าตอบรับรัวๆ หยิบยาระงับอาการปวดที่ถูกบรรจุในกระบอกฉีดยาหลอดใหญ่นั้นพร้อมฉีดลงไปผ่านสายยางที่ปล่อยน้ำเกลือเข้าเส้นเลือด ใช้เวลาซักพักใหญ่ ร่างสูงโปร่งที่ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดก็ค่อยๆหยุดดิ้นช้าลงจนสงบในที่สุด มือหนาที่กอบกุมศีรษะจนแทบอยากจิกนิ้วลงบนกะโหลกก็ค่อยๆคลายตัวลงพร้อมผละมือออกจากศีรษะของตน และทุกอย่างก็เข้าสู่สภาวะปกติ

 

พี่มาร์คหยุดดิ้นแล้ว ...ซูฮยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกก่อนจะยกยิ้มให้พี่ชายของเธอที่กำลังหลับตาอยู่

 

ผมขอให้ทุกคนออกไปจากห้องก่อนนะครับ ผมต้องการตรวจคนไข้รายนี้ตามลำพังเพียงครู่เดียวเท่านั้นสิ้นเสียงของประสาทศัลยแพทย์ ทั้งพยาบาลและญาติของคนไข้ก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยทันทีโดยไม่มีการอิดออดหรือขัดขวางใดๆ

 

 

 

ดวงตาเรียวยังคงจดจ้องมองใบหน้าหล่อของคนไข้ที่กำลังนอนสลบอยู่ด้วยแววตาที่ดูสับสน จินยองค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ที่ซูฮยอนเพิ่งนั่งไม่นานมานี้อย่างเงียบเชียบ พอทราบจากพยาบาลว่าคนตรงหน้ามีอาการปวดหัวกำเริบ ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่สองอย่างกลับตีกันอยู่ภายในใจ ใจหนึ่งก็รู้สึกดีใจที่มาร์คต้วนกำลังจะจำเหตุการณ์ที่หายไปได้แล้ว อีกใจหนึ่งเขากลับรู้สึกไม่อยากให้อีกฝ่ายจำเหตุการณ์ที่หายไปได้เลยซักนิดเดียว เขารีบวิ่งมาห้องผู้ป่วยอย่างไม่คิดว่าตนเองเพิ่งทานข้าวเช้ามาเมื่อสักครู่นี้ อาการจุกท้องหลังการวิ่งเร็วเริ่มตีขึ้นมาแต่เขาก็ไม่สนใจ

 

 

 

 

 

... ณ เวลานี้ ปาร์คจินยองกำลังให้ความสนใจกับอาการป่วยของ มาร์คต้วน อยู่ ...

 

 

 

 

 

ดวงตากลมค่อยๆลืมตามองเพดานสีขาวสะอาดตา หลังจากที่ผ่านช่วงวิกฤตมาได้ สายตาคมไล่มองไปรอบๆห้อง จนกระทั่งพบว่ามีร่างของคุณหมอที่แสนคุ้นตายังคงนั่งอยู่ข้างๆเขา สายตาคมสบเข้ากับดวงตาเรียวที่จ้องมองเขามาได้ซักพัก และเหมือนว่าเพราะสายตาที่มองกันนั้นกำลังทำให้ทั้งคู่ตกเข้าสู่ห้วงความคิดสั้นๆที่กำลังดำดิ่งลงไปเบื้องลึกของจิตใจ หากแต่เป็นมาร์คที่รีบสละความคิดที่กำลังดำดิ่งเข้าสู่เขตความเจ็บปวดนั้นและลุกขึ้นนั่งแต่ทว่าอาการปวดหัวยังไม่หายดีเท่าที่ควร จึงทำให้เกิดอาการปวดศีรษะกำเริบอีกครั้ง มือหนายกขึ้นกุมศีรษะของตนด้วยความเจ็บปวด และค่อยๆนอนลงตามแรงพยุงของจินยอง

 

 

 

 

 

" คุณยังไม่ต้องลุกขึ้นนั่งก็ได้ครับ อาการของคุณยังไม่ดีเท่าที่ควร "

 

" ขอบคุณครับ "

 

" ตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ ? " จินยองเอ่ยถามคนไข้ที่กำลังนอนกวาดตามองไปรอบๆราวกลับไม่คุ้นเคยสถานที่

 

" ก็ .. ไม่ปวดหัวมากแล้วครับ แต่เมื่อสักครู่นี้ค่อนข้างแย่เอาเรื่องเหมือนกัน "

 

" อาการปวดหัวของคุณมักจะเกิดขึ้นเวลาที่คุณหวนคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต คุณพอจะเล่าให้ผมฟังได้รึเปล่าครับว่าคุณนึกถึงอะไรเมื่อตอนก่อนที่อาการปวดหัวของคุณจะกำเริบขึ้นมา " จินยองอธิบายถึงสาเหตุของการปวดศีรษะของอีกฝ่ายให้ฟังพร้อมตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่คนไข้รายนี้นึกถึงด้วยความอยากรู้ทั้งๆที่การไถ่ถามเรื่องความทรงจำนั้นไม่ใช่หน้าที่ของประสาทศัลยแพทย์เลยซักนิด

 

 

 

 

 ... ก็แค่ .. อยากรู้ว่าอีกคนคิดถึงเรื่องอะไรในอดีต

 

 

 

 

" ถ้าผมเล่าแล้ว ... ผมจะไม่ .. ปวดหัวขึ้นมาเหรอครับ ... ? "

 

" ผมฉีดยาระงับอาการปวดให้เรียบร้อยแล้วครับ มันจะไม่ปวดเหมือนก่อนหน้านี้แน่นอน "

 

" เอ่อ ... "

 

" ครับ ? "

 

" ในความฝัน ผมเห็นคนสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ ... "

 

" ... "

 

" คนหนึ่งที่อยู่ในความฝันนั้นคือตัวผมเอง สีผมของผมเป็นสีแดงเพลิง .. น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ " มาร์คพยายามเล่าในสิ่งที่ตนนึกได้ในขณะที่จินยองยังคงตั้งอกตั้งใจฟังมันอย่างดี แม้ว่าเขาจะเริ่มรู้ขึ้นมาลางๆแล้วว่าคนไข้กำลังหมายถึงเหตุการณ์ในตอนไหน

 

" ... "

 

" ส่วนอีกคน ... ผมจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร ... จำไม่ได้ " มาร์คค่อยๆจับศีรษะของตนอีกครั้งเมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านเข้ามาในสมองไม่นานมานี้ ดวงตากลมกลอกไปมาคล้ายคนระแวงอะไรบางอย่าง มือบางของจินยองค่อยๆเอื้อมไปกุมมือข้างที่ว่างเอาไว้แน่นทันที

 

" ... ค่อยๆคิดนะครับ แล้วในฝันนั้นสองคนนั้นเขาพูดเรื่องอะไรกันหรือทำกิจกรรมอะไรรึเปล่า "

 

" ... ผมจำไม่ได้ .. ผมรู้แค่ว่าอีกคนที่ไม่ใช่ผม ค่อนข้างเย็นชามาก "

 

" ... "

 

" ผมจำไม่ได้จริงๆครับคุณหมอ ... "

 

" โอเคครับ ไม่เป็นไรนะ คุณพยายามได้ดีมากครับ ตอนนี้ผมว่าคุณนอนพักผ่อนให้มากๆดีกว่า อาการจะได้ทรงตัวมากพอที่จะเริ่มทำการฟื้นฟูความทรงจำในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ " ร่างบอบบางลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะจัดการกับผ้าห่มผืนหนาให้ปกคลุมร่างกายโปร่งตั้งแต่ลำคอจรดปลายเท้าจนมิด เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว สองเท้าก็เตรียมก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วย แต่ทว่า ...

 

 

 

 

 

 

 

 

" คุณหมอครับ "

 

" ครับ ? "

 

" ผมจำได้แค่ว่า .. ผมพูดในความฝันกับอีกคน ... "

 

" ... "

 

 

 

 

 

 

 

 

" ผมบอกรักเขาเป็นร้อยพันรอบ ... แต่ทำไมเขาไม่เคยบอกรักผมเลย ... ผมพูดออกไปแบบนี้ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... เพราะปาร์คจินยองไม่คู่ควรกับคำว่ารักที่มาร์คต้วนมอบให้หรอก ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

" แจ็คสัน !!! "

 

 

 

จู่ๆบานประตูของห้องที่ระบุชื่อเจ้าของห้องไว้อยู่ข้างๆว่า ' แจ็คสันหวัง จิตแพทย์ ' ที่แขวนป้ายเอาไว้ว่า ' ห้ามเข้า ' ถูกเปิดออกกว้างด้วยแรงทั้งหมด เสียงประตูกระแทกกับกำแพงดังจนเจ้าของห้องรีบหันมามองด้วยความตกใจ ร่างหนาหุ่นกำยำตามสไตล์คนชอบออกกำลังกายในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ถูกปกคลุมทับด้วยเสื้อกาวน์ที่เหมือนกับเขา แต่ก็ต่างกันตรงที่ชื่อแผนกที่ถูกปักอยู่บนกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายนั้นกลับเขียนว่า ' แพทย์แผนกจิตเวช ' ใบหน้าหล่อที่ดูกวนประสาททุกครั้งที่มองกำลังแสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ใบหน้านั้นจนตีนิ่งเหมือนเดิมอีกครั้ง

 

" มึงกลับไปอ่านป้ายหน้าห้องใหม่อีกทีดิ้จินยอง ... "

 

" กูรู้แล้วว่าห้ามเข้า "

 

" เออมึงก็รู้อ่ะ " แจ็คสันงอแงใส่เพื่อนสนิทของตัวเองก่อนจะรีบกวาดเอกสารที่กระจัดกระจายทั่วห้องไปอยู่ริมห้องลวกๆ

 

 

แจ็คสันกับจินยองเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยมัธยม จนกระทั่งผ่านปีหกของการเป็นหมอทั่วไปแล้ว พวกเขาก็แยกกันเพราะจินยองเลือกเรียนด้านประสาทศัลยแพทย์ ส่วนแจ็คสันคนไม่ชอบเรื่องเครียดปางตายก็เลือกที่จะเรียนอะไรที่เบากว่าอย่างจิตแพทย์ แต่ก็เป็นเรื่องที่ดีที่พวกเขาได้ทำงานด้วยกันในโรงพยาบาลเดียวกัน แต่เรื่องที่แย่หน่อยคือตึกประสาทกับตึกที่ทำการแผนกจิตเวชนั้นดันอยู่คนละตึกและไกลจากกันมากพอสมควร เขาต้องเดินลัดไปมาประมาณห้านาทีกว่าจะถึงแผนกจิตเวชได้

 

 

" แต่กูจะเข้า มีอะไรไหม ? " ร่างบอบบางเดินไปที่โซฟาพร้อมหย่อนตัวนั่งลง

 

" กูไม่มีน้ำบริการแขกหรอกนะ "

 

" เออกูไม่มีอารมณ์จะกินน้ำหรอก " พูดไปอย่างนั้นแต่ในที่สุดร่างหนาก็เดินไปที่ตู้เย็นพร้อมเปิดประตูตู้เย็น หยิบเอาน้ำผลไม้กล่องรสโปรดของเพื่อนสนิทและนมกล่องออกมาวางตรงหน้าเพื่อนสนิทเหมือนทุกที

 

" ว่าแต่มาถึงที่นี่ได้นี่มีอะไรหนักหนาสาหัสรึไง ? " แจ็คสันหย่อนตัวนั่งที่เก้าอี้ประจำตัวที่ตั้งตรงข้ามกับโซฟาตัวยาวที่จินยองนั่งอยู่ มือหนากวาดเอกสารที่กองบนโต๊ะให้ตกพื้นไปให้พ้นสายตา แต่นั่นกลับทำให้ห้องดูรกมากกว่าเดิมจนจินยองได้แต่ส่ายหัวด้วยความระอากับพฤติกรรมของเพื่อนตัวเอง

 

" ห้องมึงนี่จะรกมากไปไหมวะ งานเยอะกว่าแผนกระบบประสาทอีกรึไง คุณจิตแพทย์ "

 

" เออไม่ใช่งานอะไรมากมายหรอก แค่นึกขึ้นได้ว่าต้องหาอะไรบางอย่างแต่มันไม่เจอเฉยๆ " เจ้าของห้องเอ่ยพลางหยิบกล่องนมขึ้นมาพร้อมเจาะหลอดลงไปเพื่อดื่มมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

" กูเจอพี่มาร์ค "

 

 

 

 

 

 

 

 

" อ่อ ... ห้ะ ?!?! " เสียงทุ้มสำเนียงแปร่งเอ่ยดังด้วยความตกใจ นมที่เพิ่งดูดเข้าไปในปากหนึ่งอึกใหญ่แทบพุ่งออกไปใส่หน้าเพื่อนสนิท ยังดีที่มือใหญ่ยกขึ้นมาปิดปากตัวเองทัน

 

" เออ ฟังไม่ผิดหรอก พี่มาร์คมารักษาที่โรงพยาบาลนี้ แล้วกูก็เป็นเจ้าของไข้ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" พี่มาร์คที่มึงว่า ... ใช่ ต้วนอี้เอิน คนที่เคยเป็นแฟนแกแต่แกไม่เคยสนใจใยดีเขาเลยนั่นรึเปล่า ? "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" อือ .. "

 

 

 

 

หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นแทบบ้าเมื่อยามเอ่ยถึงคนไข้ของตนกลับไหลออกมาทันทีที่เพื่อนสนิทของตนตอกย้ำสถานะความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขาและคนไข้ของเขาอย่างชัดเจน มือบอบบางยกขึ้นมาปิดใบหน้าของตนพร้อมร้องไห้ออกมาอย่างเหลืออด และเพื่อนสนิทอย่างแจ็คสันก็ทำได้แค่เพียงปลอบให้อีกฝ่ายหยุดร้องไห้เท่านั้น

 

 

 

 

... มาร์คต้วนกับปาร์คจินยองเคยเป็นแฟนกัน นั่นคือความจริง ...

 

 

 

 

 

เขาเคยคบกับมาร์คมาเมื่อสองปีก่อนที่เขาจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นประสาทศัลยแพทย์ แต่ก็ไปกันไม่รอดในปีก่อนที่เขาจะเลื่อนตำแหน่ง เขาเลยบอกเลิกไป เหตุการณ์ในครั้งนั้นเป็นเหตุการณ์ที่แย่ที่สุดในชีวิต แม้จะไม่ได้รู้สึกรู้สาหรือชอบพอกับอีกฝ่าย แต่เขากลับรู้สึกผิดมาจนทุกวันนี้ เขายอมรับว่าสาเหตุที่เลือกคบและบอกเลิกอีกฝ่ายนั้นถ้าหากได้ฟังแล้วก็คงตราหน้าว่าปาร์คจินยองเป็นคนที่เลวมาก เขาเองก็ยังคิดเช่นนั้นเหมือนกัน

 

จินยองเลือกที่จะคบกับมาร์คที่เป็นรุ่นพี่ที่เขารู้จักสมัยเรียนมหาลัยและเป็นรุ่นพี่ที่แอบชอบและตามจีบตนมานานเพราะเขาต้องการประชด ' อิมแจบอม ' คนที่ได้หัวใจของเขาไปแต่กลับไม่เคยสนใจใยดีมันเลยซักนิด และจินยองก็ขอเลิกกับมาร์คที่ดูแลเขาดียิ่งกว่าใครๆเพราะ ' อิมแจบอม ' กลับมาบอกชอบเขาและอยากอยู่เคียงข้างเขา

 

คนเรามักจะมองข้ามสิ่งที่ให้ความสำคัญกับตนเองและมักจะไขว่คว้าหาสิ่งที่ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวเราเสมอ และนั่นก็เป็นความจริงทุกอย่าง จินยองไม่เคยมองเห็นความห่วงใย ความเอาใจใส่ที่มาร์คมีให้ แม้ว่ามาร์คยินดีที่จะวิ่งตามเขาไปตลอดชีวิต แต่เขากลับเลือกที่วิ่งตามแจบอมที่ไม่เคยมองเห็นความสำคัญที่เขามีให้เลย และในที่สุด เมื่อทุกอย่างหยุดลง มาร์คยอมปล่อยมือที่คอยจับจินยองเอาไว้เพื่อที่เขาจะได้ไปใช้ชีวิตที่ดีกับคนที่ตนรักจริงๆ แจบอมยอมหยุดทุกอย่างเพื่อปาร์คจินยองและพยายามอย่างมากที่จะได้ทำงานและมีอาชีพเดียวกับคนรัก แต่ก็เป็นปาร์คจินยองเองที่ไม่เคยพอกับเรื่องความรัก เมื่อถึงจุดหนึ่งที่คับคล้ายคับคลาว่าเป็นจุดอิ่มตัวหลังจากที่โดนเฉยเมยมาหลายหนแล้ว หัวใจของจินยองกลับเปลี่ยนไปเมื่อเจอคนรักคนเก่าที่ตนไม่เคยสนใจอีกครั้ง

 

 

 

 

 

... และเป็นปาร์คจินยองเอง .. ที่เริ่มตกหลุมรักมาร์คต้วน ในวันที่สายเกินไปแล้ว ...

 

 

 

 

 

แล้วพี่มาร์คเป็นอะไรทำไมเป็นคนไข้ของมึงได้ ?แจ็คสันหยิบกระดาษทิชชูที่อยู่ใกล้ตัวให้อีกฝ่าย จินยองรับมันมาพร้อมซับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

 

ตกจากไซต์งานหัวกระแทกกับของแข็ง เลือดคลั่งที่ฮิปโปแคมปัส ... อึก ... ความทรงจำบางส่วนหายไป

 

แล้ว ?

 

... ฮึก ... พี่มาร์คลืมทุกอย่างที่เป็นเรื่องของกูดวงตาของจินยองระรื่นไปด้วยหยดน้ำตา แววตาที่ดูเสียใจมากกว่าตอนที่เสียใจเรื่องแจบอมนั้นทำให้แจ็คสันได้แต่สงสัยว่าทำไม คนที่ไม่เคยเสียใจอะไรพร่ำเพื่ออย่างปาร์คจินยองถึงกลายเป็นเช่นนี้

 

“ … ไหนมึงบอกว่าไม่รักเขาไม่ใช่รึไง .. แล้วมึงจะร้องไห้ให้เขาทำไม ?

 

 

 

 

 

ก็ถ้ากูเริ่มชอบเขาขึ้นมาแล้วล่ะ ฮืออ ... มึงจะว่ายังไง ?และก็เป็นอย่างที่แจ็คสันคิดเอาไว้ เขาเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของจินยองที่ชอบเหม่อลอยแปลกๆตั้งแต่วันก่อน เวลาถามถึงคนไข้ก็มักจะลนลานแปลกๆ ยิ่งมาเชื่อจนสนิทใจว่าเพื่อนสนิทของเขากำลังแอบชอบคนรักเก่าของตัวเองก็ตอนที่ได้ยินจากพยาบาลแผนกประสาทและเห็นกับตาเองว่าจินยองร้องไห้บ่อยเพราะคนไข้คนนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าเพื่อนสนิทของเขากำลังกลับไปรักคนรักเก่าเข้าจริงจังแล้ว

 

 

 

 

 

จินยอง .. มึง ..

 

กับเรื่องของแจบอม .. อึก ... กูจะพยายามรีบให้มันจบๆไปเสีย แต่กูขออะไรมึงสองอย่างในฐานะเพื่อนสนิทของกูได้ไหม ? ”

 

ลองว่ามา ถ้ากูทำได้กูก็จะทำให้

 

มึง .. ช่วยฟื้นความทรงจำของพี่มาร์คให้พี่เขาหายดี ... จะได้ไหม ?จินยองเอ่ยอ้อนวอนเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงสั่นเครือในขณะที่สายตากำลังมองใบหน้าที่กำลังคิดหนักของเพื่อน มือบางเขย่ามือหนานั้นด้วยท่าทีของคนกำลังอ้อนวอนขอร้องอะไรบางอย่าง

 

กูขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม จินยอง ?แจ็คสันจะตัดสินใจเอ่ยคำถามที่คิดภายในใจออกมา ไม่ใช่เพื่อย้ำความมั่นใจในคำพูดของเพื่อนสนิท แต่เขากำลังยืนยันว่าเขาจะไม่ทำให้คนไข้ที่กำลังจะมาอยู่ในมือของเขาต้องเจ็บปวดอีกครั้ง

 

 

อ .. อือ

 

ที่มึงกลับไปชอบพี่มาร์คและขอให้กูช่วย คงไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิดในใจมึงใช่ไหม เพราะถ้าเป็นความรู้สึกผิด ... กูคงช่วยอะไรมึงไม่ได้จริงๆ กูไม่อยากให้เขาต้องมาเจ็บซ้ำซาก เจอชีวิตที่แย่มากไปกว่าเดิมอีก

 

มันจะไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิดในใจของกูอีก แต่มันจะเป็นเพราะกูอยากให้เขาจดจำกูได้อีกครั้ง ... กูอยากให้เขารักกูเหมือนเมื่อก่อน ..

 

“ … ”

 

“ … ถ้าเขารู้ความจริงทุกอย่างแล้วไม่รักกู กูก็ไม่เป็นไร กูยอมที่จะวิ่งตามเขาเหมือนที่เขาวิ่งตามกูมาตลอดเกือบครึ่งชีวิต

 

 

 

 

 

เข้าใจแล้ว .. มะรืนนี้มึงแจ้งเรื่องส่งตัวคนไข้มึงมาหากูได้เลย แจ็คสันพยักหน้าตอบรับก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปที่โต๊ะทำงานของตนพร้อมหยิบเอกสารเรื่องการแจ้งขอรับช่วงต่อคนไข้จากหมอแผนกอื่นออกมาเขียนทันที

 

ขอบคุณมากนะแจ็คสัน ขอบคุณจริงๆ กูไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว .. ฮึกกกก ขอบคุณมากนะ ... จินยองเอ่ยขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่าจนคนฟังถึงกับยกมือห้ามให้อีกฝ่ายพูด ร่างบางปล่อยหยดน้ำตาออกมาไหลรินอาบแก้มด้วยความดีใจ ก่อนจะหยิบน้ำผลไม้กล่องที่เพื่อนสนิทเจาะหลอดเอาไว้ขึ้นมาดื่มทันที

 

 

 

เอ่อแจ็คสัน ...

 

หืม ?

 

มึงอย่าบอกเรื่องนี้กับแจบอมนะ กูขอร้อง ... กูยังไม่พร้อมที่จะบอกเขาตอนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปาร์คจินยองและแจ็คสันหวังอาจจะพลาดไปที่ไม่ได้เหลือบมองหน้าต่างกระจกของห้องว่ามีใครบางคนกำลังยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในห้องตั้งแต่แรกจนจบด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบคล้ายคนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

เสียงส้นรองเท้าหนังสีดำกระทบลงกับพื้นดังก๊อกแก๊กไปตามทางที่มุ่งหน้าสู่ห้องพักแพทย์แผนกหัวใจและหลอดเลือด ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะเปิดประตูห้องพักแพทย์ห้องหนึ่งพร้อมพาร่างตัวเองเข้าไปในห้องนั้น

 

 

 

 

 

อิมแจบอม ศัลยแพทย์แผนกหัวใจและหลอดเลือด

 

 

 

 

 

ได้เรื่องมายังไงบ้าง ยองแจอ่า ? ร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีอ่อนที่ปลดกระดุมออกหนึ่งเม็ดก้าวเดินเข้ามาประชิดร่างของแพทย์ฝึกหัดรุ่นน้องที่เป็นเสมือนคนสนิทของคนรักของตนกำลังนิ่งก้มหน้านิ่งไม่ไหวติง พร้อมเอื้อมมือไปโอบเอวบางคอดนั้นเอาไว้แน่น รอยยิ้มที่เหมือนตัวละครร้ายในละครทีวีจุดที่มุมปากเรียวนั้นและดวงตาที่ดูเจ้าเล่ห์และน่ากลัวนั้น ยิ่งทำให้คนเป็นรุ่นน้องได้แค่ก้มหน้าไม่สบตาอีกฝ่าย

 

ไม่ได้เรื่องอะไรมาเลยครับ ...

 

อย่าโกหกฉันหน่า ... ชเวยองแจ

 

“ … ”

 

นายก็รู้ว่าถ้านายโกหกฉัน นายจะต้องโดนลงโทษยังไง ... จริงไหม ? แจบอมลากนิ้วเรียวไปที่ปลายคางของร่างเล็กตรงหน้าพร้อมเชยคางมนขึ้นมาเพื่อให้อีกฝ่ายเงยหน้าสบตากับตน ยองแจเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาสับสนและกลัว ใช้เวลาสูดลมหายใจเต็มปอดเพียงไม่นาน เรียวปากเล็กก็อ้าปากเอ่ยถ้อยคำที่ตัดสินใจและตัดสินใจอีกที่จะเอ่ยมันออกมาเพื่อยุติทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาเป็นเวลาที่ยาวนานนับสองปี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าผมบอกอะไรฮยองไป ฮยองสัญญาได้ไหมว่าฮยองจะเลิกยุ่งกับจินยองฮยองและผมอย่างถาวร ... ผมไม่ต้องการมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวพันกับฮยองอีก ” 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-TBC .xoxo


 


สวัสดีผู้อ่านทุกคนทั้งที่ติดตามและหลงทางมาอีกครั้งนึงนะคะ ' ^ '

เดินทางมาถึงตอนที่สามอย่างชักช้าและยืดยาดแถมหนักหน่วงอีกต่างหาก
ตอนนี้เริ่มเฉลยปมออกมาแทบจะทั้งหมดแล้วนะคะกำกำ
อ่าวว่าแต่ยองแจไปเกี่ยวอะไรกับพี่บี ...
แล้วพี่มาร์คจะกลับมารักจินยองอยู่ไหม
รอติดตามต่อไปนะคะงุ้ยงุ้ย
สารภาพอีกครั้งว่าไม่ถนัดฟิคดราม่าจริงๆ แต่งไปก็รู้สึกง่วงไป นั้มตาาาาา T_T

/ทรุดตัวฮวบฮาบ/

เพิ่งผ่านวันแรกพบคณะไปเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เองค่ะ
เหนื่อยจนวิญญาณจะหลุด อ่อนล้าไปทั้งกายและใจ 5555555
กว่าจะมีฟีลแต่งฟิคทีก็นานเอาเรื่องเหมือนกันค่ะแง
ตอนแรกเกือบจะไมไ่ด้แต่งต่อเพราะโดนซีรี่ส์ฝรั่งครอบงำค่ะ
แต่เราก็งัดตัวขึ้นมาได้นะ ! 555555555555


เอาเป็นว่าขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ 
สามารถพูดคุยทักทายติชมฟิคเราทางทวิต (.) ได้เลยน้า เย้เย้
ไว้เจอกันใหม่ในตอนต่อไปโน้ะ
รักคนอ่านทุกคนนะฮิฮิฮิ <3



:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #216 fronqinf (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 15:27
    เมื่อก่อนไม่เคยบอกรักเขาแล้วยังเย็นชาใส่เขาอีก
    แง จินยองว่ายังไงนะคะ คบเพราะประชดนังพี่บีและเลิกเพราะพี่บีมาขอคืนดีหรอ
    เฮ้ย ใจร้ายว่ะะะะะะะะะะ แต่ตอนนี้รู้ใจตัวเองแล้วสินะ ; v ;

    เลิกกะแจบอมเลยข่า เชียร์ข่า พี่บีแม่งนิสัยไม่ดีอะ หลายใจ ทำจินยองเสียใจจกหสเสสหมกว
    สาปปปปปปปปปป ว่าแต่ยองแจไปแอบฟังทะไมน่อ ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีใช่มั้ย ดูจากคำต่อรองแล้วน่าจะอยู่ข้างจินยองนะ ._.
    #216
    0
  2. #213 COTTY✿ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 12:42
    อ่านจบแล้วแดกจุด.. จริงที่ว่าคนเรามักไม่ใส่ใจกับคนที่เห็นค่าของเรา
    แต่กลับเลือกคนใส่ใจคนที่ไม่เห็นค่าของเราแทน แล้วเป็นไง สายเกินไปไหมจินยอง?
    แอบเชียร์ให้พี่มาร์คเลิกรักจินยอง 555555 พูดไปงั้นแหละ เชียร์ให้จบสวยสิ ;p
    ตลกแจ็คสันเป็นหมอจิต คือแบบนึกสภาพถ้าเป็นจริงๆ 55555555 ตลกอ่ะ
    คนไข้ทุกคนคงอารมณ์ 55555 แล้วพี่บีกับน้องแตง มีซัมติง -_______-
    ไม่เดาๆ รออ่านตอนต่อไป >w<
    #213
    0
  3. #206 mAjjcs (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 16:13
    เกือบสงสารแกแล้วววววอิพี่บี -0-
    #206
    0
  4. #198 งิจังอีโช่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 18:28
    แจบอมช่างโหดร้าย!! ปล่อยน้องแตงกับนุ้งเนียร์ไปเถอะ คนเลว!!
    #198
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #196 ใบไม้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 11:41
    ดราม่าสุดๆอะฮืออออออออT^Tแจบอมแกมันตัวร้าย สงสารทั้งมาร์คและเนียร์เลยอะ ขอให้กลับมารักกันเหมือนเดิมซักทีเถอะ
    #196
    0
  7. #195 Babeqx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 02:03
    ทีแรกว่าจะสงสารพี่บีละ เจองี้ -_- ขอฟาดทีดิ้! ทำไมเป็นคนแบบนี้หา นิสัยไม่ดีเลยให้ตายเถอะ
    #195
    0
  8. #194 Angalgel (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 00:47
    แกมันร้ายเบาๆนะจูนีออ สงสารพี่มาร์คจับใจ คนเรามักเห็นสิ่งที่มีค่าในตอนที่กำลังจะสูญเสียมันไป หรือมันสายไปแล้วนั่นเอง ฮอล เศร้าได้อีก พี่บีก็แบดมากค่ะ ต่างคนต่างโกหกอีกคนอยู่ ฮืออออ ยังไงถ้าพี่มาร์คจำไม่ได้ ก็อยากให้พี่มาร์ตกหลุมรักเนียร์อีกครั้งนะ ._.
    #194
    0
  9. #190 Getgotgot7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 21:11
    อ่าฮ่าาาาาาาาา ขอเม้นท์ฮาๆได้ป่ะ เพราะตอนนี้เศร้าไป 
    ปรับอารมณ์ไม่ทน ๕๕๕ จินยองงงงงง ทำไมทำงี้ล่ะลูก

    คนเราเป็นแบบนี้อ่ะเนอะ ชอบรักคนที่เขาไม่รักเรา 
    คนที่ตามใจเราตลอดเราก็กลับมองข้าม แล้วเอาแต่วิ่งตามคนที่ไม่เคยรักเรา


    พี่บีดูเป็นคนเจ้าชู้จริงๆ อาจจะเจ้าชู้ตั้งแต่แรกแล้ว
    แต่ทำไมต้องมาเต๊าะน้องแจคะะะ นี่มันเข้าข่ายหักหลัง

    แต่ก็เอาเถอะ ต่างคนต่างทำผิด เฮ้อออออออ 

    รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่ดนะครั้ช
    #190
    0