` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 21 : { S F } AMNESIA : 기억력 상실 {Mark x Jinyoung ft. Jaebum} chp.02 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 มิ.ย. 57

 

 

 

{ AMNESIA : 기억력 상실}

pairing ; Mark x Jinyoung ft. Jaebum
author ; pinnathero
genre ; little drama,romantic,medical

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : Hanamizuki (acoustic guitar solo) / Hitoto You (arranged&performed by Yuki Matsui) : http://youtu.be/w0hxzhu0mEc )

 

 

 

warning ; อยากมีแท็กกับเขาซักเรื่อง สกรีมเรื่องนี้แท็ก #มนความจำเสื่อม ในทวิตด้วยน้า

 

warning 2 ; ความหมายเพลงไม่เกี่ยวกับเรื่องนะ แค่นึกถึงเพลงตอนเด็กๆที่เคยร้องได้เฉยๆ เรื่องนี้อาจจะยาวหน่อยประมาณ 5-6 ตอน แต่ไม่มั่นใจว่าจะตัดจบตอนที่เท่าไหร่ ติดตามและฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 

 

warning 3 ; เป็นครั้งแรกที่ได้ลองแต่งฟิคทางการแพทย์และดราม่ามากแบบนี้ ถ้าผิดพลาดเรื่องข้อมูลอย่างไรต้องขออภัยด้วยนะคะ ไรท์เตอร์ไม่ได้เรียนหมออ่ะง่ำๆ แค่ชอบซีรี่ส์การแพทย์เฉยๆเอง อย่าดราม่าใส่กันนะฮึก T_T

 

 

                                                     

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

 

" จินยอง " เสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยดังอยู่ข้างๆใบหูเล็กของคนที่กำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานหลังจากที่ใช้เวลาปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่อึดอัดมานานถึงสองชั่วโมง จนตอนนี้เจ้าตัวก็แทบหมดแรงถึงกับฟุบหน้าพักสายตาที่อ่อนล้าจากการร้องไห้ ใบหน้าน่ารักค่อยๆเงยขึ้นหลังจากได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนพร้อมเพ่งมองไปยังร่างของใครบางคนที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาจนเกินไป

 

 

 

 

 

... อิมแจบอม ...

 

 

 

 

 

" จ .. แจบอม " คนตัวบางถึงกับลุกนั่งให้อยู่ในท่าที่เรียบร้อยพลางจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าสบตามองคุณหมอศัลยแพทย์แผนกหัวใจและหลอดเลือดอย่างอิมแจบอมทันที

 

" ฉันโทรหานายตั้งหลายสายทำไมไม่รับ ? "

 

" ขอโทษที ... ฉันลืมเปิดเสียงตอนหลังผ่าตัดน่ะ " มือบางค้นหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่แขวนเอาไว้ข้างหลังตัวเองพร้อมโชว์ให้อีกฝ่ายดูว่าเขาไม่ได้เปิดเสียงจริงๆ

 

" หึ "

 

 

 

 

 

 

 

สิ้นเสียงหัวเราะภายในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้หัวใจคนมองแทบเต้นไม่เป็นส่ำโน้มลงมาจนหน้าผากชิดติดกัน ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะจรดประทับลงกับริมฝีปากบางเรียวนั้นเบาๆ มือหนาข้างหนึ่งยันพนักแขนเอาไว้เพื่อกันไม่ให้ร่างบางข้างใต้หลบไปไหน และมือข้างที่ว่างอยู่นั้นก็ค่อยๆยกขึ้นมาประคองโครงหน้าเรียวสวยของจินยองเอาไว้ ดวงตาเรียวเบิกขึ้นด้วยความตกใจและงุนงง ยามที่ลิ้นร้อนค่อยๆโลมเลียริมฝีปากบางให้เผยอออกเพื่อสอดลิ้นเข้าไปชิมความหวานหอมภายในโพรงปาก เจ้าของเรียวปากบางพยายามเม้มปากอย่างแน่นแต่ทว่ากลับสู้แรงและความรู้สึกในห้วงลึกของจิตใจไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็ต้องเดินตามความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากเบื้องลึกของหัวใจอย่างช่วยไม่ได้ เรียวปากบางค่อยๆเผยอออกให้ลิ้นร้อนเข้ามากวาดต้อนความหวานหอมภายในโพรงปาก พร้อมตอบรับรสจูบอันอ่อนโยนที่คนด้านบนมอบให้ มือบอบบางค่อยๆเอื้อมขึ้นไปจับที่อกเสื้อที่ปกปิดแผ่นอกหนาของแจบอมเอาไว้เพื่อประคองร่างที่เริ่มปวกเปียกเพราะรสจูบที่อ่อนโยนแต่แฝงความร้อนแรงเอาไว้

 

เนิ่นนานเกินกว่าทุกครั้ง เรียวปากบางค่อยๆผละออกจากริมฝีปากหนาของอีกฝ่าย พร้อมสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อจัดการเรื่องอาการหอบอ่อนๆหลังผ่านช่วงเวลาการช่วงชิงลมหายใจนั้น ในขณะที่ร่างสูงกว่าได้แต่ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางน่ารักของคุณหมอประสาทศัลยแพทย์ด้านใต้

 

 

 

 

 

 

 

" หึ .. นี่ขนาดว่าเป็นแค่บทลงโทษเล็กๆนะจินยอง นายยังเป็นขนาดนี้เลย "

 

" ลงโทษบ้าบออะไรของนาย ฉันแค่ลืมเปิดเสียงมือถือแค่นี้เนี่ยนะ ? "

 

" ลงโทษ ฐานที่ทำให้ฉันเป็นห่วงนายไง " แจบอมยกยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย ในขณะที่คนตัวบางกว่าเริ่มเข้าสู่ห้วงแห่งการทบทวนบางสิ่งในอดีต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' ย๊า ! ทำแบบนี้ทำไมเนี่ย รู้ไหมว่าตรงนี้มันที่สาธารณะ อายคนอื่นบ้างสิ่ '

 

' ก็แค่อยากลงโทษ '

 

' ลงโทษอะไร ?  '

 

' ข้อหาที่ทำให้เป็นห่วง '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" จินยอง .. เฮ้ ! " มือหนาของแจบอมยกขึ้นปัดไปมาผ่านใบหน้าน่ารักจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ จินยองเงยหน้ามองแจบอมที่เริ่มหย่อนตัวนั่งบนโต๊ะทำงานของตนทันทีที่ได้สติ

 

" ห้ะ ? "

 

" นายเหม่ออะไรอ่ะ โดนฉันจูบแค่นี้สติหลุดเลยเหรอ ฮ่ะๆๆ "

 

" แล้วยองแจไปไหนอ่ะ ? " ว่าแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าห้องของเขาถูกแชร์ไว้ทำงานร่วมกับแพทย์ฝึกหัดรุ่นน้องอย่างชเวยองแจเอาไว้ แต่กลับไม่เห็นร่างของคนเป็นรุ่นน้องแม้แต่เงา

 

" เด็กที่ทำงานวิจัยกับนายอ่ะเหรอ ? เห็นว่าจะออกไปซื้อกาแฟที่ร้านใกล้ๆ เพราะนี่มันดึกแล้ว ร่างกายคงต้องการคาเฟอีนล่ะมั้ง "

 

" อ๋อ "

 

" แล้วการผ่าตัดครั้งแรกเป็นไงบ้าง โอเคดีไหม ? " แจบอมเริ่มชวนสนทนาเรื่องอื่นหลังจากวนออกไปนอกทะเลเสียไกล แต่ประเด็นที่ชวนคุยนี้กลับยิ่งทำให้ร่างบอบบางเหม่อลอยหนักกว่าเดิมไปอีก

 

 

 

 

 

... การผ่าตัดครั้งแรกกับคนที่เขาไม่เคยมีความคิดว่าจะให้มาเป็นผู้ป่วยภายใต้การดูแลของเขาคนแรก .. คิดว่ามันดีแล้วรึยังไง ...

 

 

 

 

 

" .. ก็ดี "

 

" เห็นว่าสูญเสียความทรงจำบางส่วนนี่ เลือดคั่งในฮิปโปแคมปัสเหรอหรือว่ายังไง ? "

 

" อือ ... เลือดคั่งในฮิปโปแคมปัส ในเวลานานพอสมควรกว่าจะรักษาให้อาการทรงตัวได้ "

 

" แล้วตอนนี้ฟื้นตัวรึยัง ? "

 

" ก็ฟื้นตัวแล้วแต่อาการยังไม่คงที่เท่าไหร่ ฉันเลยบอกพยาบาลให้ฉีดยาระงับอาการปวดไปก่อน คนไข้รายนี้ต้องการพักผ่อนให้มากๆก่อนที่จะต้องรับการรื้อฟื้นความทรงจำที่หายไป " ว่าจบก็เริ่มเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อทำงานต่อ หากแต่มันไม่ใช่ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

... ปาร์คจินยองกำลังหลบซ่อนความอ่อนไหวภายในใจของตัวเองอยู่ต่างหาก ...

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

" พี่มาร์คคะ ? " ซูฮยอนมักจะตื่นขึ้นมาเอ่ยเรียกพี่ชายของเธอที่เพิ่งโดนพยาบาลฉีดยาระงับอาการปวดที่ออกฤทธิ์ให้คนไข้รู้สึกอยากนอนหลับพักผ่อนทุกๆหนึ่งชั่วโมง

 

" ... "

 

" พี่คงอยากนอนพักผ่อน ... หนูจะไม่กวนพี่ หนูจะนั่งวาดรูปรอให้พี่ตื่นมาติว่าหนูวาดรูปไม่สวย ไม่เหมาะจะทำงานกับพี่นะ ... "

 

" ... "

 

" ... พี่ต้อง .. หายดีนะคะ .... "

 

" ... "

 

" .. พี่ต้องหายดี .. ต้องมาสอนหนูทำงานของพี่นะ .. " ซูฮยอนเอ่ยออกมาเบาๆเพื่อเก็บกลั้นน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ มือเล็กหยิบกระดานวาดรูปที่มีกระดาษสีขาวหนีบไว้พร้อมดินสอกดสีเขียวแท่งคู่ใจที่พี่ชายของเธอซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเพื่อลงมือวาดรูปของเธอที่กำลังสร้างอยู่ภายในจินตนาการของเธอตอนนี้

 

 

 

 

 

 

 

... ปราสาทที่มีเจ้าชายฟักทองและเจ้าหญิงกระต่าย ...

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยต้วนอี้เอินนั้นอยู่ภายในสายตาของปาร์คจินยองทุกอย่าง จินยองรู้สึกนอนไม่หลับ เขาเลยแอบออกจากห้องนอนของแพทย์เพื่อดินตรงมาที่ห้องพักผู้ป่วยห้องนี้ และเขาก็เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น เด็กสาวที่ยังคงกอบกุมมือพี่ชายที่สวมใส่เครื่องช่วยหายใจนอนนิ่งสนิทไม่ไปไหน ก่อนจะผละมือออกเพื่อมาวาดรูปตามที่เธอชอบทำจนเป็นงานอดิเรก เขารู้ความหมายของปราสาทที่มีเจ้าชายฟักทองและเจ้าหญิงกระต่ายได้ดี หากแต่สิ่งนี้กำลังจะช่วยให้คนไข้ที่สูญเสียความทรงจำที่สำคัญที่มีมาเกือบครึ่งชีวิตเช่นนั้นจำได้จริงๆหรือ

 

 

 

 

 

 

 

 

... พี่มาร์คจะจำได้จริงๆเหรอว่าปราสาทที่มีเจ้าชายและเจ้าหญิงนั้นหมายความว่าอย่างไร ? ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" พี่มาร์คคะ ... " จู่ๆเสียงของซูฮยอนก็ทำลายความเงียบที่กำลังจะชักจูงให้ความคิดของจินยองลอยไปไกลกลับมาที่เดิมเพื่อมองเด็กสาวสนทนากับพี่ชายที่นอนสลบอยู่บนเตียงของเธอ

 

" ... "

 

" พี่จินยอง ... ไม่สิ่ .. คุณหมอจินยองบอกว่าพี่สูญเสียความทรงจำไปบางส่วน .. "

 

" ... "

 

" หนูไม่เข้าใจค่ะ .. "

 

" ... "

 

" ... พี่เลือกที่จะทิ้งพี่จินยองออกไปจากความทรงจำของพี่จริงๆเหรอคะ ? "

 

 

 

 

 

เพียงคำถามที่คนเป็นน้องสาวสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะไม่เข้าใจ แต่กลับทำให้คนที่แอบฟังอยู่ข้างนอกถึงกับปล่อยหยาดน้ำใสออกมาอย่างห้ามไม่ได้ จินยองยกหลังมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้ไม่ให้เสียงสะอื้นดังขึ้นรบกวนคนภายในห้อง ในขณะที่ดวงตาเรียวที่ถูกบดบังไปด้วยน้ำตากำลังทำให้เขามองไม่เห็นอะไรอีก ร่างบอบบางของคุณหมอประสาทศัลยแพทย์จึงยอมเดินถอยออกจากห้องพักผู้ป่วยทันทีโดยที่ไม่ทันได้ฟังถ้อยคำสำคัญที่ออกมาจากริมฝีปากของซูฮยอน

 

 

 

 

 

 

 

 

" พี่เป็นคนบอกกับหนูทุกวันเองว่าพี่จินยองเป็นคนสำคัญกับพี่เสมอไม่ใช่เหรอคะ ? .. พี่ต้องจำพี่จินยองให้ได้นะ หนูขอร้อง "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

หลังจากที่นอนสลบมานานถึงสี่วัน วันนี้เป็นวันที่หยุดการปล่อยยาระงับอาการปวดเพื่อให้คนไข้ได้ฟื้นตัวขึ้นมา ดวงตากลมของร่างโปร่งที่ใช้เวลาอยู่ในห้วงนิทราถึงสี่วันเต็มๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ภาพเพดานห้องสีขาวสะอาดตายังคงปรากฏอยู่ในสายตาของมาร์คต้วน ก่อนจะเบือนละสายตาไปมองทางหน้าต่างของห้องพักผู้ป่วยที่แสงแดดกำลังสาดส่องเข้ามาในห้องให้สว่างมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว แจกันสีขาวที่ไม่เคยเห็นถูกจัดตั้งอยู่ริมหน้าต่างพร้อมกับดอกลิลลี่สีเหลืองที่ถูกจัดไว้ในแจกันอย่างดี คิ้วเรียวขมวดกันเป็นปมเมื่อจู่ๆรู้สึกสัมผัสได้ถึงความหนักที่อยู่บริเวณรอบข้อแขน ไล่สายตาลงมาดูก็พบว่า ...

 

 

 

 

 

 

ร่างบอบบางของใครบางคนกำลังนั่งฟุบหน้าหลับอยู่ข้างๆ ชุดกาวน์ที่สวมทับชุดนอนสีฟ้าของโรงพยาบาลยังคงตอกย้ำให้รับรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นหมอ มือบางกอบกุมมือของเขาเอาไว้แน่นราวกับว่ากลัวเขาจะหายไปไหนไกล กลุ่มผมนิ่มสีดำสนิทกำลังถูไถอยู่บริเวณท่อนแขนเหมือนลูกแมวกำลังถูไถเจ้าของเพื่อเสาะหาที่นอนที่สบายๆ ใบหน้าน่ารักที่กำลังหลับใหล ยิ่งทำให้สายตาคมโตไม่สามารถละออกไปเพื่อมองอย่างอื่นได้ มาร์คได้แต่นอนมองร่างของคุณหมอเจ้าของไข้นอนหลับทับแขนของเขา แม้จะรู้สึกว่าเริ่มปวดชาที่แขนแต่เขาก็ไม่เอ่ยหรือขยับไปมาให้คนที่นอนหลับสนิทรับรู้

 

 

 

 

 

" อือ ... " ผ่านไปได้ซักพักใหญ่ ร่างบอบบางที่ได้รับพลังงานหลังจากการนอนหลับอย่างเพียงพอก็ค่อยๆเงยหน้าจากท่อนแขนเล็กกว่าแต่กลับแข็งแรง บิดขี้เกียจเพียงเล็กน้อยให้หายง่วงนอน ดวงตาเรียวหรี่มองเพื่อปรับโฟกัสมองรอบห้องก่อนจะเบิกดวงตาโพลงเมื่อพบว่าคนไข้ที่นอนหลับสนิทเมื่อคืนนี้กำลังลืมตามองตนอยู่

 

" นอนหลับสบายไหมคุณหมอ ? "

 

" อ .. เอ่อ .. ขอโทษทีครับ คือว่า .. "

 

" ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้ว่าอะไร " มาร์คต้วนยกรอยยิ้มจางๆมอบให้คุณหมอตัวบางที่รีบลุกขึ้นยืนนิ่งอยู่ข้างๆเตียง

 

" คือผมจะมาบอกว่าอาการของคุณเริ่มทรงตัวดีแล้ว ชีพจรของคุณก็อนข้างคงที่แล้วเช่นกัน อีกประมาณสองสามวันจิตแพทย์จะมาช่วยคุณในเรื่องการรื้อฟื้นความทรงจำนะครับ "

 

" ครับ "

 

" เอ่อ ... "

 

" หืม ? "

 

" เออ .. ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีนึกได้ว่าต้องตรวจเคสอื่นอีก ถ้าหากรู้สึกปวดหัวมากขึ้นหรือมีอาการผิดปกติอะไรกดออดแจ้งพยาบาลได้เลย ... อ้ะ ! " จินยองเริ่มรู้สึกอึดอัดเมื่อคนตรงหน้าไม่มีท่าทีว่าจะพูดคุยกับเขาหรือจดจำเรื่องราวที่สูญเสียไปเลยแม้แต่น้อย กลับมองแต่หน้าของเขาอยู่อย่างนั้น ร่างบางกว่าจึงพยายามปลีกตัวออกจากความอึดอัดนี้ด้วยการขอตัวออกไปจากห้อง แต่ทว่า ...

 

 

 

 

 

มือหนาของคนอายุมากกว่ากลับคว้าไปที่ข้อมือเล็กนั้นก่อนจะออกแรงดึงเล็กน้อยเพราะยังเจ็บบริเวณที่มีบาดแผลอยู่ แต่แรงเพียงเล็กน้อยกลับทำให้ร่างบอบบางของคุณหมอเซถลาล้มชนเตียงของผู้ป่วยอย่างไม่ได้ตั้งใจ มือหนาข้างที่ใช้แรงดึงค่อยๆตวัดโอบกอดรอบเอวบางที่ดูซ่อนรูปภายใต้ชุดนอนของแพทย์ที่ตัวใหญ่กว่าเอาไว้ เสียงจิ๊ปากดังขึ้นจากร่างของคนไข้ที่รู้สึกเจ็บปวดจากบาดแผลตามลำตัว แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนตัวบางกว่าภายใต้พันธนาการที่ร่างของคนไข้ขีดเอาไว้สั่งให้หัวใจตัวเองหยุดเต้นได้ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง ดวงตาเรียวไม่กล้าหันใบหน้าไปสบตากับคนไข้ที่ตอนนี้กำลังจ้องมองเขาอยู่ไม่วางตา

 

 

 

 

 

... ปาร์คจินยองกำลังใจเต้นแรงแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครและกำลังรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองมากขึ้นกว่าทุกครั้ง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงดูแลผมดีเป็นพิเศษขนาดนี้ ผมจะบอกว่าผมจำคุณไม่ได้หรอกนะ ... "

 

" ... "

 

" .. ผมขอโทษด้วย "

 

" ... "

 

" ถึงแม้คุณจะเหมือนกับใครบางคนที่ผมเคยรู้จักแต่ผมจำไม่ได้ ผมได้ยินน้องสาวของผมพูดถึงคุณบ่อยๆ ... "

 

" ... "

 

 

 

 

 

 

" ผมจะพยายามรื้อฟื้นความทรงจำเพื่อจำคุณให้ได้ แม้ว่ามันจะยากมากก็ตามนะ คุณหมอ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-TBC .xoxo


 


สวัสดีผู้อ่านทุกคนทั้งที่ติดตามและหลงทางมาอีกนะคะ ' ^ '

อู่ยยยย มาถึงตอนที่สองแล้วปมยิ่งขมวดแน่นกว่าเดิม T wT
เชื่อว่าบางคนเริ่มมองออกแล้ว แต่บางคนอาจจะไม่
ไม่เป็นไรค่ะ ไรท์พยายามแก้ผมที่สร้างเองอยู่เหมือนกัน กระซิก T - T
กำกับไว้ว่าเรื่องนี้จะเอาดราม่า ดราม่าเรื่องแรกซะด้วย
แต่ไม่รู้ว่าจะทำให้คนอ่านอินรึเปล่านี่อีกเรื่องนะคะ อย่าว่าง่ะ เราไม่ถนัดแต่งดราม่าจริงๆ

/นั่งหลบมุมห้อง/

จุดนี้เราต้องรีบปั่นฟิคเป็นวันต่อวันเพราะขึ้นเดือนใหม่เมื่อไหร่
เริ่มจะเป็นคนไม่มีเวลาแล้ว (รึเปล่า?)
เรากำลังจะไปเป็นน้องใหม่ในมหาลัยแล้วแหง่บแหง่บ
แต่จะหมั่นมาปั่นฟิคให้ตามที่สัญญาไว้ในทุกๆครั้งนะคะ ไม่ดองแน่นอนโน้ะๆๆๆๆๆ

เอาเป็นว่าขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ 
ไว้เจอกันใหม่ในตอนต่อไปโน้ะ
รักคนอ่านทุกคนนะฮิฮิฮิ <3




:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #215 fronqinf (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 15:15
    ทำไมต้องผลอไผลไปกับอิมแจบอม ฮือ 

    คำว่าทิ้งไปจากความทรงจำนี่โหดร้ายไปจริงๆนะ T_T

    แต่จินยองไม่อยู่ฟังน้องพูดให้จบบบบวดกสเงกด้ผสงวดส้

    จำได้ไวไวนะคะพี่ คนอ่านเจ็บค่ะ T_T
    #215
    0
  2. #212 COTTY✿ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 12:25
    ยังคงมองอะไรไม่ออกอยู่ดี 555555
    ไม่อยากคาดเดาอะไรด้วย กลัวผิด ;;-;;
    แต่เรื่องมันเศร้ามากเลยค่ะไรท์
    แอบสงสัยความรู้สึกของจินยอง
    แจบอมก็รู้สึกดี มาร์คก็ด้วย โอ้ยยุ่งเหยิง
    นี่กะว่าจะรอให้จบก่อน สุดท้ายก็หลวมตัวเข้ามา
    555555555 เดี๋ยวต้องค้างแน่ๆเลย -3-
    #212
    0
  3. #189 Getgotgot7 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 21:03
    เศร้าเนอะ ความทรงจำกับปาร์คจินยองพี่มาร์คก็ลืมไปหมดแล้ว
    คุณหมอต้องช่วยพี่มาร์คนะ สงสารง่าาา


    แต่มันจะสามเศร้าไหมในเมื่อจินยองก็ยังมีเจบีอยู่อีกคน

    คนปัจจุบันกับคนในอดีตอะ เลือกใคร มันก็ต้องมีคนนึงเสียใจอยู่ดีเนอะ
    #189
    0
  4. #179 Angalgel (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 01:40
    คือเราไม่ชอบซีรี่ส์หรือนิยายเกี่ยวกับการแพทย์เลย ออกแนวกลัวๆ แต่เรื่องนี้ยอมอ่านเพราะเป็นมาร์คเนียร์ ฮรืออ TT ชอบแนวดราม่านะ แต่ขอจบแบบไม่เจ็บปวดได้มั้ย แงๆ ไรท์สู้ๆค่ะ
    #179
    0
  5. #178 แจนแฟนพี่มาร์ค (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 16:54
    ฮึก ฮึก ฮึก ฮือออออออ เมื่อไหร่จะหวานกันสักที เมื่อไหร่จะรักกัน

    จินยองก็ไม่ไดัมีท่าทีจะชอบแจบอมเลย .... ใช่มะ

    รึจินยองแค่หวั่นไหวกับมาร์ค



    โอ้ย มาร์คน่าสงสารอะ แต่ส่วนมากก็เป็นงี้แหละ คนเราชอบลืมความทรงจำส่วนที่อยากจดจำมากที่สุด ....

    ถึงจำไม่ได้ก็มาเริ่มต้นกันใหม่ไม่ได้หรอ ..



    ไรไม่ถนัดดราม่าก็มาเขียนหวานๆเถอะ รีบหวานกันเร็วๆๆๆๆ 😭😭😭😭
    #178
    0