` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 20 : { S F } AMNESIA : 기억력 상실 {Mark x Jinyoung ft. Jaebum} chp.01 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 มิ.ย. 57


 

 

{ AMNESIA : 기억력 상실}

pairing ; Mark x Jinyoung ft. Jaebum
author ; pinnathero
genre ; little drama,romantic,medical

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : Hanamizuki (acoustic guitar solo) / Hitoto You (arranged&performed by Yuki Matsui) : http://youtu.be/w0hxzhu0mEc )

 

 

 

warning ; อยากมีแท็กกับเขาซักเรื่อง สกรีมเรื่องนี้แท็ก #มนความจำเสื่อม ในทวิตด้วยน้า

 

warning 2 ; ความหมายเพลงไม่เกี่ยวกับเรื่องนะ แค่นึกถึงเพลงตอนเด็กๆที่เคยร้องได้เฉยๆ เรื่องนี้อาจจะยาวหน่อยประมาณ 5-6 ตอน แต่ไม่มั่นใจว่าจะตัดจบตอนที่เท่าไหร่ ติดตามและฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 

 

warning 3 ; เป็นครั้งแรกที่ได้ลองแต่งฟิคทางการแพทย์และดราม่ามากแบบนี้ ถ้าผิดพลาดเรื่องข้อมูลอย่างไรต้องขออภัยด้วยนะคะ ไรท์เตอร์ไม่ได้เรียนหมออ่ะง่ำๆ แค่ชอบซีรี่ส์การแพทย์เฉยๆเอง อย่าดราม่าใส่กันนะฮึก T_T

 

 

                                                     

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

" ผู้บาดเจ็บเพศชาย อายุยี่สิบเก้าปี พลัดตกลงมาจากที่สูง ศีรษะบริเวณใกล้ขมับกระแทกเข้ากับของแข็งอย่างรุนแรงค่ะ !!!! " ภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ต่างกำลังวุ่นวายกับคนไข้ที่เข้ามามากมายด้วยหลากหลายสาเหตุที่มาที่ไป เสียงพยาบาลกำลังแจ้งอาการบาดเจ็บของคนไข้ดังหลากหลายเสียงจนคนฟังแทบฟังไม่รู้เรื่องว่าอาการนั้นเป็นของคนไข้รายใด และคนไข้รายนี้ก็เช่นกัน

 



 

ร่างสูงโปร่งนอนสลบอยู่ ศีรษะที่กระแทกเข้ากับของแข็ง ขณะนี้กำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยลิ่มเลือดสีเข้มที่ไหลออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด บาดแผลตามลำตัวดูจะสาหัสเอาการ เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นแต่ก็ยังแสดงให้รู้ว่าผู้ป่วยรายนี้ทำงานเกี่ยวกับการก่อสร้างกลับเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดปนเศษดินโคลนจนน่ากลัว ชีพจรที่เต้นแผ่วลงยิ่งทำให้ทุกคนภายในห้องฉุกเฉินต่างวุ่นวายมากขึ้น อาการของผู้ป่วยรายนี้สาหัสเกินกว่าจะปล่อยให้เวลาผ่านไปเฉยๆได้

 

" ติดต่อประสาทศัลยแพทย์รึยัง ? " แพทย์หนุ่มร่างสูงโย่งที่ประจำอยู่แผนกห้องฉุกเฉินรีบเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังเช็คชีพจรจากเครื่องตรวจชีพจรด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

" ติดต่อแล้วค่ะ แต่อาจารย์ทุกท่านเข้าประชุมแผนกหมดเลยค่ะ "

 

" แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ คนไข้บาดเจ็บที่ศีรษะ เป็นไปได้ที่สมองอาจจะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก "

 

" เอ่อ .. แต่มีคุณหมอคนหนึ่งที่ยังอยู่นะคะ "

 

" ใคร ? "

 

" ประสาทศัลยแพทย์ ปาร์คจินยองค่ะ "

 

 

 

" งั้นคุณกับแพทย์ฝึกหัดช่วยส่งคนไข้ไปทำเอ็มอาร์ไอก่อน เช็คทุกอย่างให้ละเอียดแล้วติดต่อให้คุณหมอจินยองผ่าตัดคนไข้รายนี้ด้วย เดี๋ยวผมจะไปดูคนไข้รายอื่นต่อ "

 

" ได้ค่ะคุณหมอ คิมยูคยอม "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" เดี๋ยวฉันจะเข้าไปเดี๋ยวนี้ล่ะ " เสียงใสเอ่ยขึ้นหลังจากได้รับโทรศัพท์ที่แจ้งมาว่าให้ตนเข้าผ่าตัดคนไข้ที่ถูกของแข็งกระแทกศีรษะอย่างรุนแรง ร่างบอบบางลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมคว้าเสื้อกาวน์ที่พาดไว้กับพนักเก้าอี้มาสวมก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องพักประสาทศัลยแพทย์ทันที

 

" เฮ้จินยอง จะไปไหนอ่ะ " เสียงทุ้มที่เขาคุ้นเคยอยู่ทุกครั้งดังอยู่ใกล้ๆหู ใบหน้าน่ารักหันไปมองก็พบว่าร่างของใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหา ร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์ที่เหมือนกับเขา แต่ต่างกันตรงชื่อแผนกที่ปักอยู่บนหน้าอกนั้นกลับถูกปักว่า ' ศัลยแพทย์แผนกหัวใจและหลอดเลือด ' เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ถูกเสื้อกาวน์สวมทับไว้กลับดูดีทุกครั้งที่อยู่บนร่างหนาของคนๆนี้ และมันก็ยิ่งตอกย้ำอยู่ภายในใจของคนที่มองเห็นมันว่านั่นเป็นเสื้อเชิ้ตที่เขาเคยซื้อให้ ใบหน้าคมคายที่ทำให้เขาแทบหายใจติดขัดทุกครั้งที่มองกำลังส่งมองรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ ยิ่งทำให้เขาทำอะไรต่อไม่ถูก

 

" ฉันมีเคสผ่าตัดด่วนน่ะแจบอม ไว้ค่อยคุยกันนะ "

 

" ตั้งใจผ่าตัดล่ะ " ไม่ว่าเปล่า มือหนาและอบอุ่นกลับวางลงบนกลุ่มผมนิ่มนั้นเบาๆเพื่อให้กำลังใจ แต่นั่นกลับทำให้ก้อนเนื้อภายในหัวใจกลับเต้นผิดจังหวะได้ไม่ยาก ริมฝีปากเรียวเล็กเม้มแน่นพลางพยักหน้าเบาๆ

 

" อ .. อือ "

 

 

 

 

 

 

 

 

" คนไข้ที่ศีรษะบาดเจ็บอยู่ไหนน่ะ ? " จินยองเอ่ยถามขึ้นทันทีที่วิ่งเข้ามาภายในห้องฉุกเฉินที่วุ่นวายอยู่ในขณะนี้ เท้าเล็กก้าวไปที่เตียงหลังหนึ่งที่ดูจะสาหัสที่สุดในตอนนี้ ก่อนจะรีบอ่านประวัติและข้อมูลที่แพทย์ฝึกหัดบันทึกเอาไว้คร่าวๆ แต่สายตาเรียวกลับไปสะดุดตรงช่องที่ระบุชื่อผู้ป่วยที่ถูกบันทึกไว้

 

 

 

 

 

 

 

... ม .. ไม่จริงหน่า ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" แบมแบม ... คนไข้คนนี้ชื่ออะไร ? " จินยองหันไปถามแพทย์ฝึกหัดตัวเล็กที่กำลังห้ามเลือดที่กำลังไหลออกมาตามท่อนแขนแกร่งอยู่ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมา พอทราบง่าเป็นใครก็รีบตอบคำถามทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

" คนไข้รายนี้ชื่อ ต้วนอี้เอิน ครับคุณหมอ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ม .. ไม่จริงสิ่ ...

 

... พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอยู่ใช่ไหม ...

 

 

 

 

 

 

 

 

... พี่มาร์ค ...

 

 

 

 

 

 

 

 

" พาคนไข้เข้าห้องผ่าตัดด่วน ฉันจะผ่าตัดคนไข้รายนี้เอง แล้วก็ช่วยเรียกทีมผ่าตัดของฉันมาด้วยนะ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

การผ่าตัดสมองผ่าไปได้ด้วยดี คนไข้พ้นขีดอันตรายได้อย่างหวุดหวิด ในตอนนี้วิสัญญีแพทย์และพยาบาลผู้ช่วยกำลังเข็นเตียงผู้ป่วยพาคนไข้ไปพักในห้องพักผู้ป่วยที่จองไว้เป็นห้องเดี่ยวเอาไว้ตามที่คุณหมอผู้ผ่าตัดได้สั่งเอาไว้ ร่างบอบบางของประสาทศัลยแพทย์เดินออกมาด้วยสภาพไร้ชีวิตชีวา ใบหน้าหวานที่เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าถูกหลังมือบางเช็ดมันออกไปลวกๆ มือบางอีกข้างจับเข้าที่มาส์กปิดปากพร้อมร่นมันลงมาเพื่อที่จะได้หายใจสะดวกมากขึ้น

 

นี่เป็นเคสผู้ป่วยรายแรกที่เขาได้ทำการผ่าตัดด้วยตนเอง เนื่องจากเขาเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นประสาทศัลยแพทย์เมื่อวันก่อนสดๆร้อนๆ หลังจากที่ได้ทำงานอย่างหนักในฐานะแพทย์ประจำบ้านที่คอยช่วยเหลือแพทย์รุ่นพี่และอาจารย์ในห้องผ่าตัด แม้จะมีผิดพลาดจนโดนอาจารย์และรุ่นพี่ดุด่าอย่างหนักมาบ้าง แต่จินยองก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะก้าวเข้าสู่อาชีพประสาทศัลยแพทย์ อาชีพที่ค่อนข้างเสี่ยงมาก และในวันนี้ เขาก็ได้ลองทำการผ่าตัดด้วยตัวเองครั้งแรก แต่มันไม่เป็นที่น่าภูมิใจเสียเท่าไหร่ เมื่อเขารู้ว่าคนไข้รายแรกที่ได้รับการรักษาจากเขากลับเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกผิดและไม่เป็นตัวของตัวเองเช่นนี้

 

ดวงตาเรียวคมมองเห็นร่างของเด็กหญิงวัยแรกรุ่นในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่ตั้งอยู่ใกล้ๆโรงพยาบาลแห่งนี้กำลังวิ่งตรงเข้ามาหาเขาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัด ใบหน้าของเด็กสาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตายิ่งทำให้จิตใจของจินยองแทบไม่มีแรงจะเต้นเข้าไปอีก

 

 

 

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จักเด็กหญิงตรงหน้า หากแต่ปาร์คจินยองกลับรู้จักเด็กคนนี้ดีเสียจนพูดหรือทำอะไรต่อไปไม่ถูกเมื่อเห็นร่างเล็กตรงหน้า

 

 

 

 

 

" คุณหมอคะ  ฮึก ... พี่ชายของฉัน ... ฮึก ... พี่จินยอง ? " ร่างของแพทย์ผู้ผ่าตัดพยักหัวเล็กน้อยเพื่อทักทายตอบกลับหลังจากที่เด็กสาวที่เป็นญาติของคนไข้โค้งทักทายคนที่อายุมากกว่าอย่างเขาทันที

 

" สวัสดีนะ น้องซูฮยอน "

 

" สวัสดีค่ะพี่จินยอง ... เอ่อ ... ฮึกกกก .... พี่จินยอง .. อึก .. เป็นคนผ่าตัดให้พี่มาร์คใช่ไหมคะ ? "

 

" ค .. ครับ "

 

" ฮึกกก ... อาการของพี่มาร์คเป็นยังไงบ้าง หนูแค่อยากรู้ ... ฮืออออ " เพียงเท่านี้ร่างของเด็กสาวก็แทบทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นหน้าประตูห้องผ่าตัด ซูฮยอนได้ทราบข่าวหลังจากที่พี่ชายของเธอกำลังเข้ารับผ่าตัดเมื่อสักครู่นี้ในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับบ้าน พอทราบข่าวร้าย เธอได้แต่รีบวิ่งไม่สนใจอะไรใดๆทั้งสิ้น พอมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอก็รู้สึกว่าเธอมาช้าไป

 

 

 

.. เธอมาเฝ้าพี่ชายของเธอผ่าตัดไม่ทัน ..

 

 

 

" การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีแล้วล่ะซูฮยอนอ่า พี่มาร์คพ้นขีดอันตรายแล้วครับ " จินยองค่อยๆยกยิ้มบางๆหากแต่มันช่างให้ความรู้สึกว่าเป็นรอยยิ้มที่ฝืนเสียเหลือเกิน

 

" จริงเหรอคะพี่จินยอง ... "

 

" แต่ว่า ... "

 

 

 

 

 

 

 

 

ภายในห้องผู้ป่วยเดี่ยวมีเตียงหลังหนึ่งตั้งไว้อยู่พร้อมกับร่างสูงโปร่งของผู้ป่วยที่เพิ่งเข้ารับการผ่าตัด ศีรษะที่เพิ่งถูกกล้อนกลุ่มผมนิ่มสีแดงทิ้งไปถูกปกคลุมด้วยหมวกไหมพรมสีโอล์ดโรสที่คล้ายคลึงกับสีผมของเจ้าของ ดวงตากลมโตที่มักจะมองไปทั่วทุกทิศกลับกำลังถูกเปลือกตาปกปิดมันไว้เพราะยังไม่สร่างฤทธิ์ยาสลบ บาดแผลตามลำตัวถูกทำการรักษาเป็นอย่างดี ลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอนั้นกำลังแสดงให้รู้ว่าคนไข้พ้นขีดอันตรายและปลอดภัยแล้ว หากแต่บางสิ่งบางอย่างมันยังไม่แสดงออกมาในเวลานี้

 

 

 

" ฮึก ... พี่มาร์ค ... พี่มาร์คคะ .. พี่คะ ฮืออออออ " เมื่อยามที่เด็กสาวพบกับพี่ชายที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย สายที่เชื่อมต่อเข้าเครื่องวัดชีพจรระโยงระยางค์ไปเต็มร่าง ซูฮยอนถึงกับปล่อยน้ำตาออกมาอีกครั้ง เธอกลัวว่าพี่ชายของเธอจะเป็นอะไรไปมากกว่าเดิม

 

“ … ”

 

พี่มาร์คลืมตาสิ่คะ ฮึกกก ... ไหนว่าพี่ปลอดภัย .. แล้วไง อึก .. พี่คะ ... พี่ฟื้นสิ่ พี่จะทิ้งหนูแบบนี้ไม่ได้นะ .. ฮือออออ

 

" ... " ผ่านไปประมาณห้านาทีกว่าหลังจากที่เด็กน้อยซูฮยอนนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง ดวงตากลมที่ถูกเปลือกตาบางปกคลุมค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ หรี่ตาลงปรับโฟกัสพร้อมกระพริบตาถี่ๆเพื่อมองมายังบุคคลแปลกหน้าทั้งสองร่างที่ยืนสนทนากันอยู่ข้างเตียงของตน

 

" พี่มาร์ค .. พี่มาร์คลืมตาแล้ว ! ฮึกกก "

 

" ... "

 

" พี่มาร์คจำหนูได้ไหม ? หนูชื่อซูฮยอนไงพี่มาร์ค "

 

" ... " แม้เสียงใสจะถามคนไข้ไปมากมาย หากแต่กลับไม่มีคำตอบใดๆหลุดออกมาจากริมฝีปากนั้น ความรู้สึกที่โล่งอกกลับหายไปอีก

 

" พี่มาร์ค ... ฮึก ... "

 

 

 

 

 

" คนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนที่สมองบริเวณสมองส่วนกลีบขมับ โดยเฉพาะสมองส่วนที่เรียกว่า Hippocampus *  อย่างรุนแรง ทำให้คนไข้สูญเสียความทรงจำไปบางส่วน ...  อาจจะต้องใช้ระยะเวลารักษานานหน่อยเพื่อ .. คืนความทรงจำในส่วนที่หายไปกลับคืนมา " แม้จะเป็นถ้อยคำที่แพทย์เจ้าของคนไข้พูดบ่อยมามากกว่าร้อยครั้ง แต่ครั้งนี้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันช่างยากมากที่จะพูดประโยคเหล่านี้ออกมาทีละคำ เหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ทุกอย่างมันผ่านไปอย่างช้าๆและทรมาน

 

 

(* Hippocampus - ส่วนหนึ่งของระบบลิมบิก (limbic system) ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการสร้างความทรงจำระยะยาวและการกำหนดทิศทางในที่ว่าง ตั้งอยู่บริเวณสมองกลีบขมับส่วนใกล้กลาง (medial temporal lobe) ของสมอง)

 

 

" ซ ... ซู " เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่ว เรียกให้คนเป็นน้องสาวรีบหันหน้าไปหาพี่ชายของตนพร้อมกอบกุมมือหนานั้นไว้และปล่อยหยดน้ำตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจออกมา

 

" พี่จำหนูได้แล้วใช่ไหม .. ฮึกกก "

 

" ซ .. ซูฮยอนอ่า "

 

" พี่จำหนูได้แล้ว .. อึก .... พี่จำหนูได้ ฮือออออออ "

 

จ .. จำได้สิ่ เด็กดื้อของ .. พี่ รอยยิ้มจางยกขึ้นประดับบนใบหน้าหล่อเล็กน้อย ยิ่งทำให้ร่างของเด็กสาวแทบอยากโผกอดคนเป็นพี่ชายเต็มรัก หากแต่ทำได้เพียงกอบกุมมือหนาเอาไว้แน่นๆแล้วพยักหน้ารัวๆตอบกลับไปเท่านั้น

 

ฮึก ... พี่รู้ใช่ไหมว่าที่นี่ที่ไหน ? ซูฮยอนเอ่ยถามคนเป็นพี่เพื่อทดสอบความจำทันที เธอเกรงว่าพี่ชายของเธอจะอาการแย่ไปกว่านี้ เพียงแค่จำชื่อเธอได้นั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจไปทั้งหมด

 

โรง .. พยาบาลไง

 

แล้วพี่จำพี่คนนี้ได้ไหมคะ พี่มาร์ค ? นิ้วเรียวของเด็กสาวผู้เป็นน้องชี้ไปยังร่างบอบบางในชุดกาวน์ที่กำลังยืนนิ่งมองพวกเขาด้วยแววตาไหววูบ จินยองกำลังรู้สึกอะไรบางอย่างภายในอก เขาคาดหวังไว้มากว่าคนตรงหน้าจะจำเขาได้เหมือนที่จำน้องสาวของตนเองได้

 

                                                                                                                                                                            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" แล้ว ... คนๆนี้เป็นใครเหรอ ? "

 

 

 

 

 

 

 

 

เพียงถ้อยคำที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทและทุ้มลงไปภายในหัวใจของร่างบอบบางที่กำลังยืนมองอยู่ หยดน้ำใสที่กำลังกลั่นตัวออกมารื้นอยู่ที่ขอบตากลับถูกเจ้าของสั่งกลั้นมันไว้ ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นเล็กน้อยพร้อมกระพริบตาถี่ๆก่อนจะแสดงสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจ

 

 

 

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่พยายามคิดแล้วคิดอีก อาการปวดหัวอย่างหนักเริ่มแสดงออกมา มือหนายกขึ้นกุมบริเวณขมับของตน ดวงตากลมคมพยายามเพ่งสายตาจดจ้องใบหน้าหวานของคุณหมอที่กำลังยืนนิ่งไม่ไหวติง สายตาเจือความห่วงใยที่แสดงออกมาเมื่อสักครู่กลับเลือนหายไป

 

 

 

 

 

... เขาเคยเห็นสายตาเช่นนี้ .. จากที่ไหนซักแห่ง ...

 

 

 

 

 

" พี่มาร์คจำพี่จินยองไม่ได้จริงๆเหรอคะ ? " ซูฮยอนเอ่ยถามด้วยความตกใจ พี่ชายของเธอสามารถบอกรายละเอียดที่จดจำทุกอย่างได้ แต่เหตุใดถึงจำคุณหมอตรงหน้าไม่ได้ คนไข้ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเบาๆตอบกลับไปเท่านั้น

 

" ไม่เป็นไรหรอกซูฮยอนอ่า นี่แหละคืออาการที่พี่บอกไปยังไงล่ะ ... สวัสดีครับ ผมปาร์คจินยอง ประสาทศัลยแพทย์ที่ผ่าตัดสมองของคุณ แล้วก็ .. เป็นแพทย์เจ้าของไข้ของคุณด้วย "

 

 

 

 

 

แม้จะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งคล้ายว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ภายในใจกลับตีรวนสับสนไปทุกอย่าง ร่างสูงโปร่งผงกศีรษะที่ปกคลุมด้วยหมวกไหมพรมสีโอลด์โรสลงเพื่อทักทายคุณหมอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จินยองเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าจะพยายามเรียกความทรงจำในส่วนเรื่องราวของเขาหรือควรจะปล่อยให้คนไข้ลืมๆมันไปเสีย

 

 

 

 

 

 

 

 

... หากจดจำเรื่องราวใน ' อดีต ' ได้ ก็มีแต่จะทำให้เขาเจ็บปวดไปมากกว่าเดิม ...

 

 

 

 

 

 

 

 

" ... " เวลาผ่านไปซักพัก หลังจากที่มาร์คนอนมองหน้าน้องสาวของตนสลับกับหน้าคุณหมอ เจ้าตัวก็เข้าสู่ห้วงนิทราเพื่อพักผ่อนสมองหลังการผ่าตัด จินยองได้แต่ถอนหายใจกับท่าทีของคนไข้รายนี้ ความรู้สึกสับสนมันตีรวนกันจะไม่สามารถหยุดความรู้สึกนี้ได้ เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้ที่สุด มันทรมานเกินไป

 

" พี่จินยองคะ ... " ซูฮยอนที่นั่งมองพี่ชายของเธอพร้อมกุมมือหนาของคนไข้เอาไว้เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบนั้น

 

" หืม ? "

 

" หนูไม่มีใครแล้วนอกจากพี่มาร์ค พี่รู้ใช่ไหมคะ ? "

 

" ... "

 

 

 

 

 

 

" พี่จินยองต้องทำให้พี่มาร์คจำพี่ให้ได้นะคะ ... พี่เป็นคนที่สำคัญมากสำหรับพี่มาร์คนะ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... เป็นคนที่สำคัญมากสำหรับพี่มาร์ค อย่างนั้นเหรอ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" เคสหนักเอาเรื่องเลยนะพี่จินยอง ขนาดว่าเพิ่งเข้ามาในแผนกวันนี้วันแรกแท้ๆ " เสียงใสของเด็กหนุ่มในชุดกาวน์เช่นเดียวกับร่างบางเอ่ยขึ้นมา ใบหน้าที่ดูยิ้มแย้มตลอดเวลามักจะทำให้ดวงตาเรียวหยีลงมากกว่าเดิม ทำเอาคนมองได้แต่ยกยิ้มบางๆก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนทันที

 

หนักมากเลยล่ะยองแจ พี่แทบจะเป็นบ้าเลยล่ะ ฮ่ะๆ เอ่ยตอบรุ่นน้องในทีมอย่างชเวยองแจไป ใบหน้าน่ารักก็หันมาจดจ้องที่คอมพิวเตอร์ของตนเพื่อทำผลงานวิจัยที่คั่งค้างเอาไว้ต่อ มือเรียวหยิบดินสอเพื่อเขียนข้อมูลที่เจอในเว็บไซต์ เพียงแค่จรดปลายดินสอลงเท่านั้น

 

 

 

 

 

แกร๊กก !

 

 

 

 

 

ปลายดินสอไม้ที่ถูกเหลาให้แหลมคมกลับหักออกจากแท่ง สิ้นสุดของความอดทนตลอดวัน หยาดน้ำตาที่กลั้นมานานก็ถูกปล่อยออกมาให้ไหลรินอาบแก้ม ริมฝีปากเรียวขบเม้นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่จะไปรบกวนรุ่นน้องที่กำลังหันหลังทำงานวิจับช่วยเขา มือบางกำดินสอแท่งในมือเอาไว้แน่น เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ หัวใจของประสาทศัลยแพทย์ปาร์คจินยองก็แทบอ่อนแอจนไร้เรี่ยวแรงทันตา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... มาร์คต้วนจำทุกอย่างได้ แต่ ...

 

 

 

 

 

... เลือกที่จะทิ้งปาร์คจินยองออกไปจากความทรงจำอย่างนั้นเหรอ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-TBC .xoxo




สวัสดีผู้อ่านทุกคนทั้งที่ติดตามและหลงทางมากนะคะ ' ^ '
ก้าวสู่เรื่องที่สิบหกแล้ว *จุดพลุ*
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาโดยตลอดนะคะ T w T
แล้วก็เรื่องนี้ เป็นเรื่องหนึ่งที่เราทุ่มเทมากอ่ะจริงๆนะ
หวังว่าหลายคนคงจะชอบหรือไม่ชอบยังไงก็ติกันได้นะคะ

แต่หลังจากนี้เราอาจจะอัพฟิคช้าลงไปกว่าเดิมหน่อยนะ ไม่งอนนะไม่งอนนน ._.
เนื่องจากเราใกล้รับน้องแล้วแหละค่ะ ใกล้เข้ามหาลัยแล้ว กิ้วๆ
แต่เราจะหมั่นมาอัพบ่อยๆนะ จะไม่หายไปไหนแน่นอนเลย จริงๆค่ะจริงๆ

แล้วก็ย้ำอีกครั้งว่าเราไม่ได้เรียนหมอนะคะ หัวเราไปไมไ่ด้จริงๆ
เราเรียนคนละสายกับหมอแน่นอนอ่ะ ... กำกำเนอะ
ทำไมแต่งเรื่องแนวการแพทย์แบบนี้ล่ะ
คือส่วนตัวชอบซีรี่ส์การแพทย์มากค่ะ เลยอยากลองแต่งดู T . T
ข้อมูลผิดยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งด้วยนะคะแง

เอาเป็นว่าขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ 
ไว้เจอกันใหม่ในตอนต่อไปโน้ะ รักคนอ่านทุกคนนะฮิฮิฮิ <3


 
:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #205 fronqinf (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 01:30
    พี่มาร์คคนดีตลอดกาลของเลาไปทำอิท่าไหนถึงตกลงมาแล้วหัวกระแทกพื้นได้ ;_;

    จริงๆตอนแรกอ่านแล้วไม่รู้สึกกว่ามันหน่วงเลย จนกระทั่งจินยองร้องไห้เนี่ยแหละฮือ T_T 

    ยิ่งอ่านในคอมเพลงก็สร้างอารมณ์อีก ฮือ ประโยคสุดท้ายของจินยองบีบใจเกินไปอะ 

    ฟิคใจร้ายจริงๆเลยง่ะ T_T พี่มาร์คอาจจะไม่ได้ได้ตั้งใจทำความทรงจำที่มีจินยองหายก็ได้นะ นางอาจจะลืมวางเอาไว้ที่ไหนสักที่..
    #205
    0
  2. #191 b.abyp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 23:09
    ใจร้าย....... เจอแต่ฟิคใจร้าย
    #191
    0
  3. #184 งิจังอีโช่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 14:16
    ชอบมากอ่ะ อดีตเป็นไงมาไงเนี่ย>< อยากอ่าจร่อแว้ววว
    #184
    0
  4. #176 COTTY✿ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 17:46
    งื้อออออ มันเจ็บปวดมากจริงๆนะที่มาร์คจำได้ทุกอย่างแต่เลือกที่จะลืมจินยองไป
    ทั้งๆที่เป็นคนสำคัญในชีวิต มันต้องมีอะไรสักอย่างใช่ไหม ;;A;;
    เรื่องนี้มันดราม่ามากมาย แต่ก็ชอบค่ะ รอไรท์อยู่นะคะ 5-6ตอนเลยเหรอ สู้สู้นะคะ
    เรื่องมหาลัยด้วยก็สู้สู้นะ ปีหนึ่งใช่ไหม? คิคิ Fighting!! พี่จะรออ่านนะจ้ะ
    #176
    0
  5. #175 junjun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 10:57
    ชอบมากๆๆๆๆ น่าติดตาม มาร์คเป็นใครยังไง แล้วแจบอมล่ะ

    สู้ๆนะคะ
    #175
    0
  6. #173 ` Kathy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 01:20
    ชอบชอบบบบบๆๆ เราชอบฟิคของไรท์เตอร์ทุกเรื่องเลยค่ะ >.<~ มันสนุก น่าติดตามมาก นี่อยยากรู้มากพี่มาร์คเกี่ยวอะไรกับจินยอง แล้วแจบอมอีก ที่โผล่มาตอนแรกด้วว รอน้าาาา
    #173
    0