` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 19 : { S F } GOODBYE SUMMER : 여름에 안녕 {Jaebum x Jinyoung} (2 / 2) 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 มิ.ย. 57



 

 

{ GOODBYE SUMMER : 여름에 안녕}

pairing ; Jaebum x Jinyoung
author ; pinnathero
genre ; little romantic

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : Goodbye Summer / F(x) feat. D.O : http://youtu.be/daPfGl2i_YY )

 

 

 

warning ; อยากมีแท็กกับเขาซักเรื่อง สกรีมเรื่องนี้แท็ก #ลาก่อนหน้าร้อน ในทวิตด้วยน้า อยากอ่านที่ทุกคนสกรีมง่ะ ขอบคุณนะก้ะ T_T  

 

warning 2 ; อย่าตกใจว่าทำไมพล็อตแบบนี้อีกแล้ว เหมือนตุ๊ดปูซานเลยดิ่ ... ไม่ใช่เรื่องเดียวกันแน่นอนค่ะ แต่แนวมันคือๆกันเฉยๆ T_T 

 

 

 

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

 
 

" นี่แจบอม " จินยองเอ่ยขึ้นพร้อมสะกิดบ่าแกร่งของเพื่อนสนิทที่กำลังจะเอนตัวลงนอนหลังจากที่นั่งเล่นอยู่บนดาดฟ้า สถานที่ที่พวกเขาชอบแอบหนีเรียนมานอนหลับที่นี่มานาน ลมเย็นพัดโชยผ่านมารับกับแสงแดดที่สาดส่องลงมาอย่างสม่ำเสมอยิ่งทำให้บรรยากาศมีกลิ่นอายของฤดูร้อนมากขึ้น

 

" อะไรจินยอง ฉันจะนอน " แจบอมที่กำลังล้มตัวนอนขืนตัวเล็กน้อยเมื่อมือเรียวของคนข้างกายกำลังดึงรั้งท่อนแขนหนาของเขาไว้อยู่

 

" ไม่เอาดิ่ มาถ่ายรูปด้วยกันก่อนนนนนน "

 

" ถ่ายทำไมเนี่ย ? "

 

 

 

 

 

" ย้อนวันวานไง เราไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกันนานแล้วนะ และรอยยิ้มกว้างจากคนอ้อนวอนให้มาถ่ายรูปด้วยกันก็ยกประดับบนใบหน้าหวานนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ‘ อิมแจบอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมเสียงใสตะโกนเรียกเพื่อนสนิทที่แอบหนีมานอนบนดาดฟ้าในยามบ่ายเสียงดังเพื่อให้เจ้าของชื่อหันหน้ามามองอย่างไม่สบอารมณ์

 

 

 

แจบอมพยายามที่หลบหลีกจากมลภาวะทางเสียงและความอึดอัดจากผู้คนในวันนี้เป็นพิเศษ เพราะวันนี้เป็นวันกีฬาสีประจำโรงเรียน รุ่นพี่รุ่นน้องก็มักจะเดินไปทั่วโรงเรียน เขาไม่ค่อยชอบอะไรที่มันเสียงดังยกเว้นเสียงเพลงที่ใช้ซ้อมเต้น มีรุ่นน้องมากหน้าหลายตาที่ต้องการตามตัวเขาไปถ่ายรูปด้วยเพราะวันนี้ก็ถือเป็นอีกหนึ่งวันที่รุ่นน้องจะมีโอกาสขอถ่ายรูปรุ่นพี่ที่ตนแอบชอบได้ แต่ทว่าก็พลาดไปอย่างน่าเสียดายเมื่ออิมแจบอมหายตัวไปตั้งแต่เช้า ไม่ยอมเข้าร่วมกิจกรรมใดๆ แม้แต่จะเดินมายืนเชียร์เพื่อนสนิทอย่างปาร์คจินยองแข่งขันฟุตบอลอยู่กลางสนาม

 

ความจริงแล้วแจบอมควรจะไปเพราะคำขอร้องก่อนวันแข่งขันของจินยองที่ว่าขอให้ไปเชียร์ข้างสนามที ไม่มีกำลังใจจะแข่ง แต่เขารู้สึกว่าก็คงไม่หนักหนาสาหัสอะไรถ้าเขาไม่ไป เห็นได้จากการที่แฟนหนุ่มชมรมใกล้เคียงอย่างแจ็คสันไปยืนเชียร์อยู่ข้างสนามอย่างออกนอกหน้าขนาดนั้น เขาคงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปเชียร์เพิ่มอีกคน ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องที่แจ็คสันรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรกับจินยอง เขาไม่แคร์ถ้าหากอีกฝ่ายรู้เรื่องหัวใจที่ไม่มีที่ว่างของเขา ดีเสียอีกหากศัตรูหัวใจของเขารู้เรื่องนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

... เพราะถ้าหากวันใดแจ็คสันหวังทำให้ปาร์คจินยองเสียใจ เสียน้ำตาขึ้นมา อิมแจบอมคนนี้จะออกโรงเหยียบร่างของคนเลวให้จมดินแล้วทวงปาร์คจินยองกลับคืนมายืนอยู่ข้างๆเขาได้อย่างไม่เกรงใจ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

' มีอะไร '

 

' ทำไมนายไม่ไปเชียร์ฉัน ' ใบหน้าน่ารักของจินยองมุ่ยลงทันตาเห็นหลังจาดที่นึกถึงประเด็นที่ทำให้ตนต้องถ่อตามหาเพื่อนสนิทของตัวเอง

 

' ขี้เกียจ '

 

' อะไรกันอ่ะก็ไหนว่าสัญญาแล้วไม่ใช่รึไงกันล่ะ ? '

 

' ก็บอกว่าขี้เกียจไง อีกอย่าง ... ' สายตาคมตวัดไปมองร่างของแขกที่ไม่ได้รับเชิญราวกับกำลังบอกใบ้คำพูดต่อไปให้คนถาม

 

 

ร่างหนาของนักกีฬาฟันดาบประจำโรงเรียนที่เขาคุ้นตาดี ไม่สิ่ ... เรียกได้ว่าคุ้นตาคุ้นใจคุ้นเท้าเลยจะดีกว่า ใบหน้าหล่อกวนประสาทนั่นกำลังมองกลับมาด้วยแววตานิ่งแต่เอาเรื่อง สายตาแบบนี้มันไม่เคยแสดงออกมาเวลาที่จินยองอยู่ตรงหน้า

 

 

 

 

 

... แต่แววตานั่นจะแสดงออกมาในยามที่จินยองไม่เห็นมัน แต่เขาจะเห็นมันเอง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

' แจ็คสัน ? แจ็คสันทำไมเหรอ ? '

 

' เปล่านี่ ' ว่าแล้วล้มตัวลงนอนราบไปกับพื้นดาดฟ้า ท่อนแขนแกร่งยกขึ้นมาวางก่ายที่ดวงตาเพื่อป้องกันแสงแดดที่ส่องแยงตาโดยไม่ได้สนอกสนใจใบหน้าน่ารักที่ยู่ลงเมื่อมีอะไรที่ทำให้ไม่พอใจ

 

' เฮ้แจบอม ! นายลุกขึ้นมาง้อฉันเลยนะ ฉันยังไม่หายงอนแล้วนายจะหลับแบบนี้ได้ไง ... ย๊าาาา ! ' มือเรียวรีบคว้าไปที่ท่อนแขนหนา ออกแรงดึงให้เจ้าของลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

 

' อะไรฉันไปทำอะไรให้นายงอน ? '

 

' ก็นายไม่มาเชียร์ฉัน '

 

' ก็แจ็คสันไปเชียร์นายแล้วไงจะเอาอะไรเยอะแยะ '

 

' ก็เพื่อนกับแฟนไปเชียร์ความรู้สึกไม่เหมือนกันหรอกนะ อิมแจบอม '

 

 

 

 

 

... เพื่อน .. นั่นสิ่นะ ... ก็แค่เพื่อน ...

 

 

 

 

 

' แล้วยังไง ? '

 

' แล้วยังไงงั้นเหรอ ... นายก็ต้องง้อฉันดิ้ ! ' มือนิ่มเอื้อมไปจับที่แก้มสากพร้อมยืดมันออกมาอย่างหมั่นเขี้ยว สายตาคมจ้องมองเพื่อนของตนที่กำลังยืดแก้มก่อนจะเหลือบตามองบุคคลที่สามที่กำลังเดินเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์อยู่ไกลๆ เขารู้อะไรบางอย่างมาแต่ก็ไม่คิดอยากจะบอกให้จินยองรับรู้ มันยังไม่ถึงเวลา ...

 

 

 

 

 

... มันยังไม่ถึงเวลาให้จินยองต้องเสียใจ ...

 

 

 

 

 

' ง้อยังไงล่ะ ? '

 

' วันนี้วันกีฬาสีใช่ไหมล่ะ ... '

 

' ก็ใช่ '

 

' แจบอมอ่า เราไม่มีรูปถ่ายคู่กันเลยนะ ได้ไงอ่ะอีกไม่กี่วันก็จะต้องแยกย้ายกันไปแล้วนะ '

 

 

 

จินยองส่งสายตาเว้าวอนพร้อมกุมมือหนาเขย่าขึ้นลง แจบอมได้แต่กลอกตาไปมา รู้อยู่แล้วว่าต้องมาไม้นี้ เขากับจินยองไม่เคยมีรูปถ่ายคู่กันเลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากถ่าย แต่เพราะเวลาของเขาที่ใช้เวลาอยู่กับจินยองก็แทบไม่จะมี แจ็คสันหวังมักจะมาขวางเวลาของเขาตลอด แน่นอนว่าแจบอมไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก จินยองยังคงให้ความสนใจแจ็คสันอยู่

 

 

 

 

 

... เขาได้แต่รอเวลา รอเวลาที่ปาร์คจินยองจะได้เห็นความจริงเสียที ...

 

 

 

 

 

' เดี๋ยวก็โดนขัดจังหวะหรอก ' แจบอมเอ่ยเบาๆพลางเบือนหน้าหนี

 

' ไม่หรอกหน่า มานี่ๆๆ ' จินยองเอื้อมมือไปโอบบ่าแกร่งของเพื่อนสนิทให้เขยิบร่างเข้ามาใกล้กับตนก่อนจะรีบหยิบกบ้องโพลารอยด์สีหวานในกระเป๋าเป้ขึ้นมาทันที

 

' เอางี้เลยเหรอจินยอง ? ' เสียงทุ้มของแจบอมเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจกับการกระทำที่ไม่ทันตั้งตัวของเพื่อนสนิทของตน ก้อนเนื้อภายในอกเผลอเต้นผิดจังหวะอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

' เอางี้เลย รับรอง รุ่นน้องอิจฉาฉันแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ '

 

' ... '

 

' ยิ้มนะแจบอม '

 

 

 

 

 

 

หนึ่ง

 

 

 

สอง

 

 

 

สาม

 

 

 

 

 

 

' ชีสสสสสสสสสสสสสส '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แชะะะ !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... และรูปแห่งความทรงจำที่มีเพียงรูปเดียวก็ปรากฎออกมาจากแถบผลิตภาพให้พวกเขาได้เห็น ...

 

 

 

 

 

รูปเด็กหนุ่มสองคนกำลังฉีกยิ้มสดใสให้กับกล้องยิ่งทำให้ใบหน้าน่ารักถึงกับยิ้มกว้างเมื่อเห็นภาพนี้ จินยองกำลังยิ้มกว้างพร้อมดวงตาที่หยีลงจนดูน่ารัก นิ้วเรียวแตะลงที่ใต้ตาคล้ายจะปลิ้นตาแต่ไม่ใช่ ท่อนแขนอีกข้างโอบร่างหนาเอาไว้พร้อมเอนหัวเข้าใกล้วใบหน้าหล่อนั้นเล็กน้อย ส่วนแจบอมก็ยกยิ้มที่ดูมีเสน่ห์ที่นานๆทีจะได้เห็นครั้งหนึ่ง มือหนาชูสองนิ้วขึ้นมาข้างลำตัว

 

 

 

 

 

เป็นรูปเพียงรูปเดียวที่มีความหมายและสำคัญสำหรับปาร์คจินยองและอิมแจบอมมากที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

' นายจะเก็บไว้หรือว่าให้ฉันเก็บไว้ดี ? ' จินยองเอ่ยถามในขณะที่มือกำลังสะบัดรูปเบาๆ

 

' นายเก็บไว้เถอะ เผื่อคิดถึงฉันในอนาคตจะได้หยิบมาดู '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' ฉันจะหยิบมันมาดูทุกวันเลย เพราะฉันจะคิดถึงนายทุกวัน เพื่อนรัก '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

" นึกถึงตอนนั้น ฉันจำได้ว่านายร้องไห้ด้วย " แจบอมเอ่ยขึ้นมาพลางยกมือยีกลุ่มผมนิ่มของเพื่อนสนิทเบาๆจนอีกฝ่ายถึงกับทำหน้ายู่ใส่

 

" ไม่ต้องมาพูดเรื่องนั้นเลยแจบอม เดี๋ยวเหอะๆ "

 

" ปาร์คจินยองคนขี้แย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ " ร่างสูงหัวเราะใส่อีกคนจนมือบางของเพื่อนสนิทตีรัวลงมาที่ไหล่หนาสามที

 

" แหมมมมม ทำมาเป็นพูดอย่างกับว่าตัวเองไม่ร้องอย่างนั้นแหละ "

 

" อะไร ฉันไม่ได้ร้องไห้ซักหน่อย " แจบอมหันหน้ามาเถียงคนตัวบางที่กำลังหัวเราะชอบใจตนเองอยู่

 

" นายแอบน้ำตาคลอ อย่ามา ฮ่าๆๆๆๆๆ "

 

" บ้าไปแล้ว ปาร์คจินยอง "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันสุดท้ายของนักเรียนมอปลายปีสาม ถือเป็นวันที่จะได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนครั้งสุดท้าย เห็นน้ำตาของเพื่อนเป็นครั้งสุดได้ ได้โอบกอดร้องเพลงพูดคุยกันในฐานะนักเรียนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะเลื่อนสถานภาพจากนักเรียนมัธยมที่ชอบทำตัวสบายไปวันๆเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่ต้องใช้ชีวิตที่เคร่งเครียดและเต็มไปด้วยการแข่งขัน บางคนก็ได้เรียนด้วยกัน แต่ก็มีบางส่วนที่ไม่ได้เรียนที่เดียวกันเช่นกัน

 

 

 

อิมแจบอมกับปาร์คจินยองกำลังประสบปัญหาอย่างหลัง...

 

 

 

 

 

' ฮึกกกกกก ... '

                                                              

' อย่าร้องไห้เลยจินยองอ่า ... ' ร่างสูงโปร่งกำลังยืนลูบหลังปลอบเพื่อนสนิทที่กำลังจำแลงกายเป็นเด็กน้อยขี้แยใส่เขา จินยองยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะปล่อยหยดน้ำตาออกมาอีกระลอก

 

' นายไม่เสียใจรึไงล่ะ เราไม่ได้เรียนที่เดียวกันนะแจบอม นายไม่เสียใจ ... ฉันเสียใจ ฮืออออ '

 

' ไม่เอาหน่าจินยอง นายไม่ได้ขี้แยเพราะเรื่องแค่นี้เสียหน่อย ' แม้จะบ่นไปอย่างนั้น แต่มือหนาก็พร้อมที่จะยกขึ้นมาปลอบประโลมเพื่อนสนิทของตนอยู่เสมอ เมื่อมือหนาสัมผัสลงกับแผ่นหลังบางนั้นอีกครั้ง เพียงเสี้ยววินาที ร่างบอบบางของจินยองก็ถลาเข้ามากอดเจ้าของมือหนาแสนอบอุ่นนั้นพร้อมปล่อยหยดน้ำตาและเสียงสะอื้นออกมาโดยไม่อายใครต่อใครที่ยืนอยู่บริเวณนั้น

 

ฮึก ... ฮืออออออออออ

 

เฮ้ ! จินยอง เป็นอะไรไป ใจเย็นๆก่อนสิ่จินยองอ่าแจบอมที่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อยามที่เพื่อนสนิทร้องไห้เช่นนี้ก็ได้แต่พูดวนไปวนมาอยู่เพียงแค่ประโยคเดิมๆเท่านั้น มือไม้ที่วางอยู่บนแผ่นหลังบางก็พยายามออกแรงดึงรั้งให้ร่างบอบบางที่กำลังสั่นเทาเพราะแรงสะอื้นเข้ามาใกล้กว่าเดิม

 

ฮึก ... แจบอมอ่า ... ฮือออออออ

 

นายบอกฉันได้ไหมว่านายร้องไห้เพราะอะไร ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เพราะเรื่องที่เราจะต้องแยกกันหรอกนะ จินยองแจบอมผละร่างของจินยองออกก่อนจะจ้องดวงตาเรียวที่คลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำตาด้วยสายตาที่จริงจังจนน่ากลัว น่ากลัวมากพอที่จะทำให้คนปากแข็งอย่างปาร์คจินยองเอ่ยความจริงออกมาได้

 

 

 

 

 

แจ็คสันนอกใจฉัน ....

 

 

 

 

 

เหมือนไม้หน้าสามกำลังกระแทกโดนใบหน้าของแจบอมอย่างจัง ความรู้สึกชาวาบคล้ายคนปิดบังความลับไม่มิดกำลังเกิดขึ้นกับตัวเขา ดวงตาเรียวคมเบิกขึ้นเล็กน้อยพร้อมคิ้วสวยที่เผลอเลิกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว มือหนาที่คอยลูบปลอบประโลมกับหยุดนิ่ง ความรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา ใบหน้าหล่อได้แต่เงยขึ้นพร้อมกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาที่กำลังก่อตัวกลับเข้าไปที่เดิมของมัน เขาไม่คิดว่าจินยองจะรู้เร็วเกินไปขนาดนี้

 

 

 

 

 

จริงเหรอจินยอง ?ฝืนเอ่ยถ้อยคำที่แสร้งว่าไม่เคยรับรู้เรื่องพรรค์นั้นออกมา แม้ว่าเขาจะรู้นานแล้วก็จริง แต่เขาคิดว่าแจ็คสันจะเลิกกับฝ่ายนั้นเพื่อกลับมาจริงจังกับจินยอง แต่เจ้าหมอนั่นกลับเลือกที่จะจับปลาสองมือเช่นนี้ เขาเองก็คงช่วยอะไรไม่ได้อีกนอกจากจะบอกให้เพื่อนสนิทของเขาทำใจเสีย

 

อือ ... ฉันเห็นกับตาว่าเขากำลังยืนจูบกัน .. ฮึก ... ในห้องน้ำยิ่งพูด จินยองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาอุดหลอดคอเอาไว้ รู้สึกลำบากที่จะพยายามกลืนมัน แต่ก็รู้สึกอึดอัดที่จะปล่อยมันค้างคาไว้อย่างนี้

 

แล้วมันว่าไง ?

 

ฉันไม่รู้แจบอม ... ฮึก .... ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของคนเลวคนนั้น ... ฮือออออออ

 

งั้นฉันจะไปเคลียร์กับไอ่เลวนั่นให้รู้เรื่องไปเลยว่าแล้วก็รีบผละออกจากอีกฝ่ายเพื่อที่จะไปเคลียร์ปัญหาที่เพื่อนรักของเขากำลังประสบอยู่ แน่นอนว่าอิมแจบอมไม่ได้รู้สึกสบายใจมากหรอกที่ทั้งสองคนกำลังระหองระแหงกันเช่นนี้ เพราะหยดน้ำตาของปาร์คจินยองเพียงหยดเดียว สามารถทำให้หัวใจของอิมแจบอมแทบหนักหน่วงจนเจ็บปวดแทนได้

 

 

 

อ ... อย่าไปนะแจบอม ...มือเล็กจับรั้งข้อมือหนาของอีกฝ่ายเอาไว้พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนจนร่างหนายอมถอดใจ

 

 

 

นายยังรักมันรึไง ?

 

เปล่าหรอก ... ฉันตัดใจจากแจ็คสันได้

 

...

 

แต่ฉันไม่อยากให้นายลำบากเพราะฉันอีก แค่นี้นายก็คงจะลำบากมากพอทนแล้วที่ต้องมาปกป้องฉันแบบนี้น่ะ ...

 

 

 

 

 

แม้ใจอยากจะเถียงออกไปว่าเขาไม่เคยนึกลำบากใจที่ต้องปกป้องคนตรงหน้า กลับรู้สึกดีที่ได้ปกป้องเสียด้วยซ้ำ แต่ในเวลานี้ปาร์คจินยองคงไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น ...

 

 

 

 

 

ฉัน ...

 

ฉันอยากไปร้องคาราโอเกะจังแจบอม ... ฉันอยากระบายความอึดอัดในใจของฉันจินยองเอ่ยขึ้นมาพร้อมยกยิ้มบางๆที่ดูอย่างไร รอยยิ้มนี้ก็เป็นรอยยิ้มที่เศร้าหมองที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมัน

 

‘ … ’

 

ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้ใช้ชีวิตเป็นนักเรียนแล้ว ... ฉันขอให้นายตามใจฉันจนวินาทีสุดท้ายจะได้ไหม แจบอม ...

                                                                                                                           

 

 

 

 

ไปร้องก็ได้ แต่อย่ามาร้องไห้ปล่อยโฮใส่ไมค์ก็แล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

แจบอมและจินยองใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงในร้านคาราโอเกะเจ้าประจำที่มักจะมาใช้บริการอยู่บ่อยๆ ร่างสูงโปร่งนั่งเท้าคางมองเด็กน้อยขี้แยที่สัญญาว่าจะไม่ร้องไห้ใส่ไมโครโฟนกำลังปล่อยโฮยกใหญ่เมื่อเจอเพลงอกหักเข้า จินยองร้องเพลงไปสะอื้นไปจนฟังไม่ออกว่ากำลังร้องเพลงอะไรอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบและรับฟังอีกฝ่ายระบายคามอัดอั้นตันใจผ่านทางเสียงเพลง

 

 

 

 

 

ครืดดดดดด ....

 

 

 

 

 

สายตาคมเหลือบมองโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยของจินยองที่วางทิ้งไว้ก่อนจะไปยืนร้องเพลงอยู่ตรงหน้าตู้เพลง แน่นอนว่าสายตาของอิมแจบอมแม้จะสั้นกว่าปกติเล็กน้อยแต่เขาสามารถมองเห็นได้ว่าข้อความที่ส่งเข้ามาในเครื่องนั้นเป็นของคนที่ทำให้ปาร์คจินยองร้องไห้ฟูมฟายคล้ายคนเสียสติเช่นนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

แจ็คสันหวัง : จินยองอ่า ฉันอยู่หน้าร้านคาราโอเกะที่นายชอบมา นายออกมาหาฉันหน่อยสิ่ นะจินยองอ่า .... T T

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จินยอง

 

หือ ?ใบหน้าน่ารักที่ขัดกับดวงตาที่บวมปูดไปเพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนักหันมามองคนเรียกด้วยความสงสัย

 

เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน นายอยู่ตรงนี้ อย่าไปไหนนะ

 

อื้อ ...พอขานรับเสร็จ จินยองก็หันหน้าเข้าหาตู้เพลงเพื่อร้องเพลงต่อทันทีโดยไม่สนว่าเพื่อนสนิทของตนกำลังเดินถกแขนเสื้อออกไปจากห้องคาราโอเกะแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มึงมาที่นี่ทำไมแจ็คสัน ?แจบอมเดินออกมาจากร้านคาราโอเกะ ก็พบว่าร่างล่ำหนาที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนหนุ่มของจินยองกำลังยืนกระวนกระวายอยู่หน้าร้าน ใบหน้าหล่อตีสีหน้านิ่งเรียบทันที

 

คือกูจะมาขอโทษจินยอง ... กูกำลังเลิกกับแบมแบมแล้วแจ็คสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนรนจนคนฟังรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกระดับ

 

แล้วยังไง มึงเห็นเพื่อนกูโง่มากเลยเหรอ ?! ’

 

ไม่ใช่แบบนั้นเว่ย คือ ...

 

มึงก็รู้ว่าจินยองชอบมึงมาก แล้วมึงก็ยังทำแบบนี้เนี่ยนะ ! ’

 

แจบอมมึงฟังกูก่อนดิ่วะ

 

กูไม่ควรปล่อยให้มึงเข้ามายุ่งกับเพื่อนของกูตั้งแต่แรกเลย ไอ่เชี่ยเอ้ย ! ’ แจบอมแทบเหลืออด มือหนากำหมัดเองไว้พร้อมเงื้อขึ้นมาแล้วอัดลงบนใบหน้าหล่อของอีกฝ่ายจนเจ้าของใบหน้าที่รองรับหมัดหนักแทบเซถลาล้มลงไป

 

‘ … ’ แจ็คสันทำได้เพียงยกนิ้วโป้งขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่เกาะอยู่มุมปากนั้นออกก่อนจะตวัดตามองอีกฝ่ายที่ยืนกำหมัดปั้นหน้าโมโหใส่ตน

 

มึงจำได้ไหม ... วันที่มึงคบกับจินยอง กูเคยบอกอะไรมึงไว้ ... มึงยังจำได้อยู่รึเปล่า ?

 

....

 

กูเคยบอกมึงว่า เมื่อไหร่ที่มึงทำจินยองเสียใจ กูจะเหยียบย่ำให้มึงจมดินแล้วกูจะทวงจินยองของกูคืนมา !! ’ แจบอมถลาเข้าไปซัดแจ็คสันด้วยความโมโหจนคนแถวนั้นแทบจะกันให้ทั้งสองร่างอยู่ห่างจากกันไม่ทัน

 

เชี่ยแจบอม ! ’

 

ไอ่ห่า ! ปล่อยดิ่วะปล่อยยยยย กูจะจัดการไอ่เลวนี่ให้มันเจ็บสมกับที่คนที่กูรักเจ็บแบบนี้ ปล่อยดิ่วะ !!! ’

 

 

 

 

 

 

 

 

และสงครามการทะเลาะวิวาทระหว่างแจ็คสันหวังกับอิมแจบอมก็ดำเนินต่อไป ผู้คนที่อยู่บริเวณที่เกิดเหตุก็ได้แต่พยายามรั้งทั้งสองเอาไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ

 

 

 

 

 

 

 

 

... โดยที่ทั้งสองคนนั้นไม่ได้สังเกตเลยซักนิดว่าบทสนทนาและการกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของปาร์คจินยองทั้งหมด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้ากกกกก เจ็บนะจินยอง เบาๆดิ่วะ เจ็บบบ ! ’ เสียงทุ้มร้องดังลั่นเมื่อสำลีสีขาวสะอาดที่ถูกชุบด้วยแอลกอฮอล์เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์กำลังสัมผัสเข้าที่แผลบริเวณโหนกแก้มนั้น แจบอมตวัดสายตาไปมองพยาบาลจำเป็นที่กำลังปั้นหน้าบึ้งตอบกลับมา

 

ทำตัวสร้างปัญหาไม่เข้ากับตัวนายเลยนะแจบอม

 

อะไรล่ะ ?

 

ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องไปยุ่งกับคนพรรค์นั้นแล้ว นายก็ไม่ฟังฉันเลยแม้ปากจะพร่ำบ่นแต่มือบางก็ยังคนแกะพลาสเตอร์กันน้ำออกมาพร้อมบรรจงแปะลงที่แผลบนโหนกแก้มของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาพร้อมเป่าลมอ่อนๆเล็กน้อย

 

ก็มันทำนายเจ็บ ...

 

 

 

 

 

แต่อีกไม่นายฉันก็จะโอเคแล้วหน่าแจบอมอ่า ... ขอแค่เวลาพักใจเล็กน้อยเอง

 

 

 

 

 

เล็กน้อยนี่นานแค่ไหน

 

หนึ่งปีมั้ง ...

 

นานไปแจบอมเอ่ยพลางยกขวดน้ำเปล่าขึ้นจรดริมฝีปากเพื่อดื่มมันแทนเบียร์กระป๋องที่จินยองสั่งกำชับว่าห้ามดื่มเพราะอายุยังไม่ถึง

 

แต่นี่มันรักแรกของฉันเชียวนะแจบอม ...

 

มันไม่ใช่รักแรกของนายหรอก ฉันรู้ ...ใบหน้าหล่อที่มีบาดแผลและรอยฟกช้ำประดับบนใบหน้าหันมามองใบหน้าน่ารักที่เพิ่งจะหยุดร้องไห้ไม่นานมานี้ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่าเจ้าของต้องการจะสื่ออะไร

 

หมายความว่ายังไง ?

 

นายก็แค่เจ็บใจที่แจ็คสันมันทำนายได้เจ็บแสบขนาดนี้ นายไม่ได้รักมันหรอก นายก็แค่หลงทางเฉยๆ

 

... นั่นสิ่นะ นายอ่านใจฉันออกอีกแล้วจินยองหัวเราะแห้งๆก่อนจะก้มหน้ามองมือบางที่กำลังพันกันไปมา เขาชอบทำเช่นนี้เมื่อยามที่กำลังเผชิญกับปัญหาหนักอกหนักใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

จินยอง ..

 

หือ ?

 

เป็นฉันไม่ได้เหรอ ...

 

‘ … ’

 

เป็นฉันไมได้เหรอ ... ที่จะยืนเคียงข้างนายไปตลอดทั้งชีวิตน่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

เดี๋ยวนายจะไปไหนต่อล่ะจินยอง ?แจบอมเอ่ยถามในขณะที่กำลังเดินขนาบข้างร่างบอบบางที่ง่วนอยู่กับการค้นหาของภายในกระเป๋าอยู่ คิ้วสวยขมวดเป็นปม มือบางกำลังคุ้ยหาบางสิ่งบางอย่างภายในกระเป๋าอย่างต่อเนื่อง

 

กลับบ้านล่ะมั้ง ?  ว่าจะกลับไปเยี่ยมพ่อแม่อ่ะแล้วก็พาคนไปให้พ่อแม่รู้จัก

 

ที่ปูซานน่ะนะ ?

 

ใช่แล้ว ... แต่ตอนนี้ฉันหาตั๋วเครื่องบินไม่เจออ่ะแจบอมจินยองเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าก้มตาหาตั๋วเครื่องบินที่ตนจองเอาไว้เพื่อที่จะเดินทางกลับบ้านเกิดอย่างเมืองปูซาน

 

นายนี่สายตาไม่ดีหรือว่าติงต๊องกันแน่ ตั๋วของนายหนีบไว้ข้างกระเป๋านี่ไงแจบอมคว้าตั๋วเครื่องบินที่สอดไว้อยู่ข้างกระเป๋าเป้ของจินยองออกมา แต่ก็ต้องชะงักเมื่อหยิบตั๋วเครื่องบินออกมาปรากฏว่า ...

 

 

 

 

 

... มีตั๋วเครื่องบินสองใบ ...

 

 

 

 

 

อ้าวจริงดิ่ ขอบใจนะแจบอมจินยองหยิบตั๋วเครื่องบินใบหนึ่งออกจากมือหนาพร้อมส่งรอยยิ้มให้เป็นการตอบแทน

 

 

 

 

 

 

 

 

ปาร์คจินยอง

 

ว่าไง .. อิมแจบอม ?

 

นายจำคำถามที่ฉันเคยถามทิ้งไว้เมื่อปีที่แล้วได้อยู่ไหม ?แจบอมเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจ แต่เขาคงจะอดทนไม่ไหวหากจะปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปโดยที่ไม่ทำอะไรเลยอีกครั้งแน่ๆ

 

... จำได้

 

นายพอจะให้คำตอบกับฉันได้รึยัง ปาร์คจินยอง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกอย่างมันอยู่ภายในตั๋วเครื่องบินที่อยู่ในมือของนายแล้วล่ะ อิมแจบอม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-FIN .xoxo

 

 


:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #305 มายด์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 22:54
    อ้ากกกก น้องเนียร์น่ารักเวอร์ๆๆๆๆ พี่บีทนได้งัยยยย

    น่ารักเกินไปผู้ชายคนนี้ ปาร์คจินยอง นายจะทำให้รีดเดอร์หลงไปถึงเมื่อไหร่ ห๊าาาาาาาาาา

    อิสั้นกล้านอกใจเนียร์ที่น่ารักงั้นเหรอ ช่างกล้านะ พี่บีน่าจะจัดให้หนักกว่านี้

    สงสารแบม กลับไปคบกับแบมเถอะ บีเนียร์เค้าจะรักกัน ^^

    สมหวังแล้วนะพี่บี ดูแลจินยองดีๆๆล่ะ นับจากนี้ ฝากด้วยนะ ^^
    #305
    0
  2. #260 Prayy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 23:31
    อร๊ากกกกกกกกกกกก เนียร์ขอเวลานนานมากกกกกกก

    พี่บีอดทนรอจริงๆ น่ารักอ่ะะะะะะ >
    #260
    0
  3. #224 m.zslt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 12:20
    กรี้ดดดดด ทอเกดหอืไนดารพีอ้ิหเอ คือบั่บเขินพี่บีแปป
    นี่นางลงทุนมากเลยนะ หนึ่งปีเลยนะหนึ่งปี คือถือเป็นเวลาที่ไม่ใช่น้อยๆนะ
    กับการรอคำตอบจากคนๆนึงเนี่ย โอ่ยยยยยยยยยย
    แต่หมั่นแจ็คสุด นางมีกิ๊กอ่ะ กรี้ดดดด นางคบน้องแบมนะแล้วนางก็นอกใจ
    นอกใจแบมมาคบเนียร์ นอกใจเนียร์ไปคบแบมอีก ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ #ต่อย
    แต่จบแบบนี้น่ารักดีอ่ะะะะ เขินจินยองด้วย แงงงงงงงงงงง
    #224
    0
  4. #203 fronqinf (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 23:55
    แจ็คสันหวังทำไมมีกิ๊กคะะะะะ จินยองเสียงใจนะคะนะ ;___; 
    เฮ้ยเดี๋ยวๆๆๆ ได้ข่าวว่าฟิคบีเนียร์ ถถถถถถถถถถถถถถถถถถ
    พี่บีนี่ยอมอุทิศตนมาก 555555555555555555
    แต่นำมาซึ่งการที่จินยองรับรู้ความในใจนะ ถือว่าคุ้มอยู่ เนอะ
    รอไปปีเต็มๆ กลับมาระลึกความทรงจำกันเสร็จจินยองก็จะพาพี่บีไปสร้างความทรงจำอีกแล้ว 
    โอ้ยกหวดงฟหฃกวฃเฟ เยิ้บนะบีเนียร์ ; 3;


    #203
    0
  5. #183 งิจังอีโช่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 14:01
    งื้อออออออออออ~ ฟิน-////- ทำไมน่ารักกันอย่างนี้ นุ้งเนียให้คำตอบได้น่ารักมาก ถ้าพี่บีใจกล้ากว่านี้แต่แรกก็คงไม่ต้องรอแล้ว แจ๊คสันคนโฉด หลายใจ!! ตอนแรกนึกว่าจะดราม่า สุดท้าย Happy Ending ชอบภาษาไรท์มากเลย ขอน้องเนียร์บ่อยๆนะ กะใครก็ได้><
    #183
    0
  6. #177 ไม่บอกเดี๋ยวรู้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 23:07
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากจะสกรีมดังๆ

    น่ารักทั้งคู่อ้ะ พฮือออออออออ ;///////////;

    อ่านไปเขินไปนะ นึกว่าจะไม่ได้กันซะแล้ว

    น่ารักจริงๆนะ ;-;
    #177
    0
  7. #171 Kaew Gurlie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 00:17
    จบหวานมากค่ะ คือถ้าเจบีออกตัวแรงกว่านี้ตั้งแต่แรกก็คงจะดี แต่เข้าใจฟีลเพื่อนสนิทอ่ะค่ะ ต้องอาศัยความกล้าน่าดู ชอบภาษาของไรท์นะคะ 
    #171
    0
  8. #169 ` Kathy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 22:52
    จบแบบฟินนนนน ;/////; งรื้อออออ น่ารักไม่หวือหวาดี จริงๆตอนแรกก็อยากเชียร์แจ็คสันนะ ชอบบบ รอทุกวันเลย ชอบมาก >.<
    #169
    0
  9. #166 twentyfourseven (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 02:54
    งื้อออ น่ารักตอนท้ายๆนะ
    ตอนแรกนึกว่าจะดราม่า
    555555 เนียไม่พูดมาก
    ซื้อตั๋วเลยจ้า 555555
    #166
    0
  10. #165 LooknamTK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 02:41
    กรี้ดดดดดดด แบบว่า พี่บีก็รอน้องเนียร์อ่ะ รอคำตอบมาเป็นปี 55555555 ส่วนแอบรักนี่กี่ปีนะ กร๊ากกกกกกก น้องเนียร์ให้คำตอบได้น่ารักดีนะ 5555555 เพราะคำตอบมันอยู่ในตั๋วนี่หน่าาาาาา 5555555 พี่บีแม่งดูอบอุ่นมากอ่ะ แล้วตามใจน้องเนียร์เกินนนนนนน อิจฉาแปปปปปป
    #165
    0
  11. #164 watersail (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 01:43
    เนียร์ ขอเวลา ปีหนึ่งจิงๆแหะ โครตนานอะ
    สงสารพี่บีจุง ทนได้ไง ก็คนมันรักอะเนอะเลยต้องทน 555
    #164
    0