` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 18 : { S F } GOODBYE SUMMER : 여름에 안녕 {Jaebum x Jinyoung} (1 / 2) 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มิ.ย. 57



 

 

{ GOODBYE SUMMER : 여름에 안녕}

pairing ; Jaebum x Jinyoung
author ; pinnathero
genre ; little romantic

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : Goodbye Summer / F(x) feat. D.O : http://youtu.be/daPfGl2i_YY )

 

 

 

warning ; อยากมีแท็กกับเขาซักเรื่อง สกรีมเรื่องนี้แท็ก #ลาก่อนหน้าร้อน ในทวิตด้วยน้า อยากอ่านที่ทุกคนสกรีมง่ะ ขอบคุณนะก้ะ T_T  

 

warning 2 ; อย่าตกใจว่าทำไมพล็อตแบบนี้อีกแล้ว เหมือนตุ๊ดปูซานเลยดิ่ ... ไม่ใช่เรื่องเดียวกันแน่นอนค่ะ แต่แนวมันคือๆกันเฉยๆ T_T 

 

 

 

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

 

... 친구라는 이름 어느새 미워진 이름

ชิน กู รา นึน อี รึม ออ นือ แซมี วอ ชิน อี รึม

ฉันเกลียดนิยามของคำว่าเพื่อน

 

감추던 감정은 지금도 아픈 비밀의 기억일

กัม จู ดอน กัม ชอง งึน ชิ กึม โด อา พึน พี มิล เอ กิ ออก อิล ปุน

ความรู้สึกของฉันที่ยังซ่อนอยู่ ตอนนี้ก็ยังเป็นความลับ

 

우리 사인 정리할 없는 사진

อู รี ซา อิน ชอง รี ฮัล ซู ออพ นึน ซา จิน

รูปถ่ายที่ไม่สามารถนิยามความสัมพันธ์ของเราได้

 

보면 가슴 아린 Story, Im sorry

โพ มยอน กา ซึม อา ริน  Story, I’m sorry

เรื่องของเราเป็นเรื่องที่น่าเศร้า ฉันขอโทษ

 

여름아 이젠 Goodbye ..

ยอ รึม มา อี เจน  Goodbye

ฤดูร้อนนี่ ฉันต้องลาก่อน

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

" นานแล้วสิ่นะ ... "

 

" หืม ? "

 

" ที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้น่ะ นานแล้วนะ " รอยยิ้มสดใสโปรยมอบให้กับร่างหนึ่งที่นั่งหยิบขนมขบเคี้ยวเข้าปากพร้อมเคี้ยวกร้วมอยู่ข้างๆ

 

 

 

 

 

" อืม ... นั่นสิ่ " และรอยยิ้มที่หาได้ยากจากร่างข้างกายก็ผุดขึ้นมาประดับบนใบหน้านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

... และเราก็กลับมายืนที่จุดเดิมที่เคยอยู่ ที่ๆว่างไว้ข้างกาย ที่ๆมีแต่คนสองคนด้วยกันอีกครั้ง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' อิมแจบอม ปาร์คจินยอง พวกคุณทำอะไรใต้โต๊ะน่ะ ! ' สิ้นเสียงอาจารย์ประจำวิชาภาษาอังกฤษที่กำลังยืนอธิบายเนื้อหาเกี่ยวกับโครงสร้างประโยคภาษาอังกฤษอย่างน่าเบื่อ แต่กลับมองเห็นนักเรียนที่กำลังไม่ตั้งใจเรียน ร่างของเจ้าของชื่อทั้งสองคนถึงกับสะดุ้งโหยงพร้อมเงยหน้ามองต้นเสียงที่ยืนกอดอกถือไม้เรียวเอาไว้ตามฉบับอาจารย์ด้วยใบหน้าที่ซีดราวกับว่ากำลังโดนจับได้ว่าทำอะไรผิด

 

สาบานได้ว่าเจ้าของชื่อทั้งสองคนนี้ไม่ได้นั่งโต๊ะเรียนข้างกัน เรียกได้ว่านั่งคนละมุมห้องก็ว่าได้ แต่ไฉนอาจารย์กลับสายตาจับพวกเขาได้คาหนังคาเขาเช่นนี้

 

 

 

 

 

หรือว่ามีสปายในห้องนี้กันนะ ...

 

 

 

 

 

ดวงตาเรียวชะเง้อมองสอดส่องไปทั่วห้องเรียน พบว่านักเรียนคนอื่นๆต่างก้มหน้าก้มตาจดเนื้อหาตามบนกระดาน ไม่มีคนไหนที่พอจะเป็นสปายให้อาจารย์สุดเนี้ยบนี้ได้ ยกเว้นก็แต่หัวหน้าห้องที่นั่งหน้าสลอนมองกระดานราวกับว่ากระดานเป็นคนรักคนสำคัญของตนอย่างนั้น ไม่แปลกใจถ้าหัวหน้าห้องจะเป็นสปายให้อาจารย์ เป็นใครใครก็เชื่อแบบนั้น ขนาดเขายังเชื่อเลย บางทีก็เคยมีความคิดที่ลองคิดเล่นๆดูว่าถ้าลองเอาแว่นตาของอาจารย์ไปซ่อนที่ไหนซักที่ แล้วอาจารย์จะรู้หรือไม่ว่าพวกเขากำลังทำอะไร จะรู้หรือไม่ว่าสปายส่งข้อความลับอย่างไร ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยอยู่อย่างนั้น

 

 

 

หากแต่กลุ่มก้อนความคิดก็ดับมอดลงเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงเคาะเบาๆที่หัวทุยๆนั้นด้วยไม้เรียวสีน้ำตาลเข้มเบาๆ ดวงตาเรียวที่มัวแต่มองไปรอบห้องถึงกับต้องกลับมาโฟกัสตรงจุดตรงหน้าที่มีร่างของอาจารย์ใกล้วัยทองอีกไม่เท่าไหร่นัก

 

 

 

 

 

' ปาร์คจินยอง คุณมองอะไร '

 

' อ .. เอ่อ .. '

 

' แล้วใต้โต๊ะของคุณมันมีอะไรน่าสนใจมากกว่าเนื้อหาที่ฉันอธิบายที่หน้ากระดานเรียน คุณซ่อนอะไรเอาไว้ใต้โต๊ะ ? '

 

' ป ... เปล่าครับอาจารย์ ' เสียงใสเอ่ยอย่าตะกุกตะกักในขณะที่มือเรียวค่อยๆยืนเข้าไปในใต้โต๊ะพร้อมซุกซ่อนหนังสือการ์ตูนเอาไว้ก่อนจะหนังสือเรียนที่กองอยู่ใต้โต๊ะออกมาบังหน้า

 

' คุณแน่ใจเหรอว่าไม่มีอะไร ? '

 

' ค ... ครับ ' จินยองก้มหน้าหลบสายตาเฉียบแหลมที่คล้ายดวงตาแม่มดชั่วร้าย ก่อนจะเหลือบไปมองที่ที่นั่งตำแหน่งเดียวกันแต่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ก็ถึงกับแอบหลุดขำเบาๆเมื่อพบว่า ...

 

 

 

 

 

... คนที่ชื่ออิมแจบอมกำลังซ่อนโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งใช้เล่นเกมใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงของเพื่อนที่นอนฟุบหลับข้างๆโต๊ะนั้นอย่างแนบเนียนที่สุด ...

 

 

 

 

 

' อิมแจบอม คุณลุกขึ้น ' อาจารย์เอ่ยลั่นวาจาเสียงดัง ทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ต้องค่อยๆลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตนด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ เรียกได้ว่าเป็นคนที่เก็บอารมณ์ความรู้สึกเก่งทีเดียว

 

' ... '

 

' เมื่อกี้คุณทำอะไรใต้โต๊ะ คุณลองบอกมาซิ ' เสียงรองเท้าสูงกระทบกับพื้นห้องดังก๊อกแก๊กตามจังหวะการเดินเข้าหาร่างสูงโปร่งนั้นมันช่างดังจนรู้สึกหนวกหู นิ้วเรียวของคนที่ยืนอยู่เผลอยกมาแคะหูพร้อมบ่นพึมพำเบาๆด้วยความรำคาญ

 

' ผมเปล่าครับ '

 

' แต่ฉันเห็นว่าคุณกำลังแอบทำอะไรใต้โต๊ะ '

 

' ผมจะนั่งเล่นมือตัวเองไม่ได้เลยสิ่นะป้า ? ' เสียงทุ้มเอ่ยถ้อยคำต่อล้อต่อเถียงอาจารย์ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบจนอาจารย์แทบควบคุมอารมณ์ไม่ได้

 

' คุณอย่ามาเถียงฉัน ! ฉันเป็นอาจารย์ของคุณนะ '

 

' ผมจะเรียกป้าว่าอาจารย์ก็ต่อเมื่อป้าสอนเนื้อหาที่มันสนุกกว่ามานั่งจำโครงสร้างประโยคที่ได้ยินมาเป็นสิบๆปีแบบนี้น่ะ ป้าไม่เบื่อบ้างรึไง ? '

 

 

 

 

 

' อิมแจบอม ! ปาร์คจินยอง ! อาจารย์ขอลงโทษให้พวกเธอไปยืนสำนึกผิดขาเดียวนอกห้องเดี๋ยวนี้ !? '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... งานเข้าแล้วไงกู ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

ร่างของคนทำผิดทั้งสองร่างกำลังยืนเงียบอยู่บริเวณหน้าห้องเรียน ทั้งสองยืนในระยะที่ห่างกันประมาณสามเมตรได้ ท่อนแขนทั้งสองข้างถูกยกขึ้นกางออกในแนวราบ เรียวขาข้างหนึ่งถูกยกขึ้นเหมือนกำลังเล่นนายพรานจับกระต่ายขาเดียวโดยที่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันแม้แต่คำเดียว

 

 

 

 

 

... เพราะความไม่สนิทกันเป็นอุปสรรคของการพูดคุยทั้งหมด ...

 

 

 

 

 

ยืนสำนึกผิดร่วมห้านาทีกว่าๆแล้ว ก็ยังไม่มีคนใดเริ่มเอ่ยปากชวนพูดคุยก่อน หรืออาจจะเป็นเพราะว่าพวกเขากำลังสำนึกผิดกันอย่างจริงจัง แต่ทว่าทิฐิที่สร้างขึ้นเพื่อรอให้อีกฝ่ายทักก่อนนั้นก็พังลง

 

 

มือเรียวที่กางออกข้างหนึ่งลดลงไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกง เสียงดังกรอบแกรบคับคล้ายคับคลาว่าเป็นเหมือนถุงพลาสติกอะไรซักอย่าง ก่อนจะหยิบมันออกมาพร้อมยื่นให้คนโดนลงโทษอีกคนที่ยืนมองด้วยแววตานิ่งแต่แฝงความสงสัยเอาไว้เล็กน้อย

 

 

 

 

 

... อมยิ้มจูปาจุ๊บรสสตรอเบอรี่ครีม ...

 

 

 

 

 

' นาย .. ' เสียงใสเปล่งขึ้นเพื่อทักใครอีกคนเพื่อให้เจ้าตัวหันหน้ามามองซึ่งมันก็ได้ผลชะงัก

 

' หือ ? '

 

' เอ่อ ... กินไหม ? ยืนนานๆมันน่าเบื่อน่ะ  น่าจะมีอะไรกินเล่นแก้เซ็งซักหน่อยนะ ' ยื่นมือเรียวที่ถือแท่งจูปาจุ้บสีชมพูปนสีครีมไปให้อีกคนที่ยืนอยู่ห่างไกลจากตนเล็กน้อย

 

' แล้วนายไม่กินรึไง ? ' ใบหน้าหล่อทำทีสงสัย เพราะถ้าหากมีอยู่อันเดียวแล้วคนให้จะกินอะไรล่ะ

 

' ฉันมีอีกอัน ... นี่ไง ' มือเรียวอีกข้างลดลงเพื่อหยิบจูปาจุ้บสีเดียวกันกับอันที่หยิบมาก่อนหน้านี้ให้อีกฝ่ายดูพร้อมยกรอยยิ้มสดใสให้คนมอง

 

 

 

 

 

... และสุดท้าย มือหนาก็เอื้อมไปหยิบจูปาจุ้บแท่งหนึ่งไปแกะซองห่อแล้วอมในโพรงปากทันที ...

 

 

 

 

 

' อร่อยไหม ? '

 

' ก็ไม่เลวเท่าไหร่ นายน่าจะมีรสอื่นบ้างนะ '

 

' ไม่อ่ะ ฉันกินแต่รสนี้ รสชาติมันหวานดี รสอื่นมันแปลกๆ บางอันเปรี้ยว บางอันไม่อร่อย ที่จริงฉันก็กินจูปาจุ้บโคล่านะ แต่มันอยู่ใต้โต๊ะเรียนอ่ะ ลืมหยิบมา ' ว่าแล้วก็ฉีกซองห่ออมยิ้มในมือออกแล้วจัดการนำมันใส่เข้าไปในโพรงปากพร้อมคาบแท่งไม้อมยิ้มเอาไว้

 

' อ่อ ... '

 

นายรำคาญอาจารย์สอนอังกฤษคนนี้มากสิ่นะ ถึงขั้นเรียกอาจารย์ว่าป้าเนี่ย

 

นายไม่รำคาญรึไงที่ป้าแก่ๆนั่นสอนเรื่องโครงสร้างประโยคมาสี่คาบติดแบบไม่ได้อะไรขึ้นมาเลยน่ะ

 

ฉันอยากจะเอาซองขนมเน่าๆใต้โต๊ะฉันยัดปากป้าแกด้วยซ้ำ แต่กำลังแสร้งเป็นคนดีอยู่นายต้องเข้าใจนะ ใบหน้าน่ารักเบ้ลงพลางเบะปากใส่เมื่อยามกำลังนินทาอาจารย์ป้าแก่ๆที่กำลังสอนเรื่องโครงสร้างภาษาอังกฤษในห้องเรียนอยู่

 

นายโหดกว่าที่ฉันคิดไว้นะ ฮ่าๆ

 

' โห่ยไม่จริงอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ เอ่อ ... นายคงรู้จักชื่อฉันแล้ว งั้นขอแนะนำตัวอีกครั้งก็แล้วกัน ... ฉันชื่อจินยอง ปาร์คจินยอง ' จินยองเอ่ยแนะนำตัวพร้อมส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงมองหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น แต่ไม่ได้ทำให้ความพยายามที่จะสร้างไมตรีที่ดีของจินยองลดลงเลย

 

' ชื่อเหมือนเจ้าของค่ายเพลงดังเลยนะนายน่ะ '

 

' เฮ้ ชื่อเหมือนก็ไม่ได้หมายความว่านิสัยจะเหมือนกันซักหน่อย แค่หน้าตาก็ห่างกันหลายขุมแล้ว ' ว่าพลางตีหน้าอกตัวเองสองสามทีด้วยความภูมิใจ ในตอนนี้ทั้งคู่เริ่มวางขาข้างที่ตั้งขึ้นเพราะบทลงโทษลง ท่อนแขนที่เคยกางไว้ก็ถูกลดลงอย่างถาวร กลายเป็นว่าตอนนี้พวกเขายืนคุยกันไปเสียได้

 

' หน้านายแย่กว่า ? '

 

' บ้าเหรอ ! หน้าฉันดูดีกว่าเจ้าของค่ายเพลงคนนั้นต่างหากเล่า ' ร่างโปร่งเอ่ยโวยวายเสียงดังแล้วก็ค่อยๆลดน้ำเสียงลงเมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มพูดเสียงดังเกินไป ถ้าอาจารย์จับได้ว่าไม่ยอมยืนสำนึกผิดงานนี้อาจจะได้ยาวถึงคาบบ่ายก็เป็นได้ ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงกับพื้นระเบียงห้องที่เงียบสงบไร้ผู้คนเดินผ่าน และอีกคนก็นั่งลงกับพื้นเช่นกัน

 

' ฮ่ะๆๆๆ .... '

 

' มันตลกมากเลยเหรอไง ฉันหล่อกว่า หน้าตาดีกว่าเห็นอ่ะ ' เสียงใสยังคงโวยวายเป็นสำเนียงท้องถิ่นออกมาไม่หยุดหย่อน จนคนฟังต้องยกนิ้วเรียวจรดริมฝีปากตัวเองให้รับรู้ว่าคนเล่ากำลังเสียงดังเกินไปอีกครั้ง

 

' เบาๆหน่อย เดี๋ยวอาจารย์ก็รู้ว่าเราแอบอู้หรอก '

 

' โอเคคคคคคค ... ' ใบหน้าน่ารักพยักหน้าเบาๆก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองทำตาขวางใส่ทันที

 

' นายไม่ใช่คนโซลเหรอ ? '  อิมแจบอมเอ่ยถามในขณะที่อีกฝ่ายยังคงนั่งปิดปากอยู่

 

' ฉันเป็นคนปูซาน ไม่ใช่คนโซลหรอก นี่สำเนียงฉันออกชัดมากเลยเหรอ ?! ' จินยองทำหน้าเหวอใส่ด้วยความตกใจ เขาพยายามอย่างหนักที่จะไม่โพล่งสำเนียงถิ่นออกมาในโรงเรียนแบบนี้ เพราะไม่มีใครฟังแล้วเข้าใจง่ายๆหรอก อีกอย่างก็เหมือนคนชนบทเข้าเมืองกรุง ก็ต้องปรับเปลี่ยนสภาพการดำรงชีวิตทุกอย่างแม้กระทั่งการพูดด้วยเช่นกัน

 

' ถึงว่าล่ะ สำเนียงแบบนี้ไม่ค่อยได้ยินมากเท่าไหร่ '

 

' มันตลกใช่มะ ? '

 

' เปล้า ... มันน่ารักดี '

 

' โม้ชะมัด ว่าแต่นายชื่ออะไรอ่ะ อะไรแจๆนะ .. ' ร่างโปร่งเอ่ยออกมาพลางยกมือเกาท้ายทอยคล้ายว่ากำลังนึกชื่อของคนตรงหน้าแต่ก็นึกไม่ออก

 

' ฉันแจบอม อิมแจบอม ' ร่างสูงกว่าเอ่ยแนะนำตัวพร้อมเผยรอยยิ้มจางๆให้อีกฝ่ายตอบ

 

' ยินดีที่ได้รู้จักนายอย่างเป็นทางการนะ แจบอม '

 

' เช่นกัน จินยอง '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ปาร์คจินยองงั้นเหรอ ?
นายเก่งนะ ทำให้คนอย่างฉันหัวเราะได้หลายหนแบบนี้น่ะ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

" เอาอมยิ้มไหม ? " ร่างโปร่งหยิบยื่นอมยิ้มรสสตรอเบอรี่ครีมให้คนข้างกาย ก่อนที่มือหนาจะหยิบมันมาให้มืออย่างเคยชิน

 

" ไม่คิดจะเปลี่ยนรสชาติบ้างรึไง ? " ว่าไปอย่างนั้นแต่นิ้วเรียวก็ยังฉีกห่อพลาสติกที่หุ้มอมยิ้มเอาไว้ออกไปพร้อมนำมันเข้าปากตามลำดับ

 

" นายคิดว่าคนเรามันจะเปลี่ยนอะไรได้ง่ายๆเหรอไงเล่า ก็ฉันชอบของฉันนี่นา "

 

" นั่นสิ่นะ ... แต่บางอย่างมันก็เปลี่ยนแปลงได้เหมือนกันนะ จินยอง "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' เฮ้จินยอง ! ' เสียงทุ้มตะโกนลั่น ทำเอาคนที่เดินพลุกพล่านภายในโรงอาหารรวมที่นักเรียนหลายๆระดับชั้นตามมารวมตัวกันเพื่อรับประทานอาหารที่นี่ต่างหันมามองเป็นสายตาเดียว แต่ทว่าเจ้าของชื่อกลับไม่ได้หันมา

 

 

 

 

 

... เพราะเจ้าตัวดันใส่เฮดโฟนแล้วเปิดเพลงเสียงดังอยู่ ...

 

 

 

' เฮ้ จินยองส้มจุก ! ' เสียงทุ้มตะโกนอีกครั้ง คราวนี้ตะโกนชื่อพร้อมฉายาประจำตัวที่ทำให้ทุกคนรอบข้างหันไปมองเจ้าของชื่อพร้อมปล่อบเสียงหัวเราะออกมา มีเพียงเพื่อนสนิทที่ตัวติดกันยิ่งกว่าแฝดตั้งแต่ผ่านพ้นช่วงลงโทษในคาบภาษาอังกฤษมาประมาณหกเดือนกว่าอย่างอิมแจบอมเท่านั้นที่เรียกแบบนี้ได้

 

 

 

 

 

 

และเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์เรียกแบบนี้ ...

 

 

 

 

 

 

ร่างโปร่งที่อยู่ในชุดพละของโรงเรียนกำลังถอดเฮดโฟนพร้อมตวัดสายตาเรียวมามองต้นเสียงอย่างเอาเรื่อง ยิ่งอยากต่อยปากคนที่พูดลักษณะที่โดดเด่นสะดุดตาของตนเสียใจจะขาด

 

แน่สิ่ ปาร์คจินยองชอบมัดจุกเวลาซ้อมกีฬาแล้วผิดตรงไหนที่ดันลืมแกะมันออก มันดูตลกทุกอย่างสิ่นะอะไรที่อยู่บนตัวของปาร์คจินยองคนนี้น่ะ .. เพราะจุกที่มัดบนหัวทุยๆนั่นทำให้คนตัวบางได้ฉายาอย่างที่ได้ยิน

 

 

 

 

 

... อย่าให้ฉันเจอจุดอ่อนแกนะ อิมแจบอม ! ...

 

 

 

 

 

' เสียงดังทำไมเล่า ! ' จินยองเดินเข้ามาหาร่างสูงที่กำลังยืนยิ้มตาหยีให้ตนก่อนจะเอื้อมมือไปบิดเข้าที่ต้นแขนหนานั้นแรงๆหนึ่งทีจนเจ้าของท่อนแขนแกร่งถึงกับร้องโอดโอย

 

' ก็นายไม่หันหน้ามาอ่ะ ฉันเรียกจนคนทั้งโรงอาหารจะจำชื่อนายไปสาปแช่งได้แล้ว '

 

' ให้ตายเหอะ อยากจะจิ้มลูกตานายจริงๆ '

 

' แต่นายมัดแบบนี้ก็น่ารักอยู่นะ ' ก็แค่พูดไปตามความรู้สึกที่ภายในใจมันตีรวนอยากจะบอก เอื้อมมือหนาไปยีกลุ่มผมนิ่มที่ถูกมัดจุกไปมาจนเจ้าของร้องโวยวายไล่ตีมือเพื่อนสนิทของตนไปมา

 

' ไม่ต้องเลยแจบอม ย๊าๆๆๆ ! '

 

' ฮ่าๆๆๆๆๆ '

 

' แต่ฉันว่าจะเลิกมัดมันแล้วล่ะ ' พอได้ยินประโยคออกมาจากปากเรียวเล็กนั้น มือหนาที่กำลังยีกลุ่มผมนิ่มก็หยุดการกระทำของตนทันที เหมือนเขาจะรู้อยู่ลางๆว่าสาเหตุที่คนตัวเล็กกว่าเขาพูดแบบนี้มันเป็นเพราะอะไร

 

' ... '

 

' แจ็คสันบอกว่าไม่ชอบให้มัดแบบนี้อ่ะ หมอนั่นบอกว่าหวง ' เหมือนอะไรบางอย่างกำลังทำให้มือหนาของแจบอมรู้สึกหนักจนอยากผละออกจากกลุ่มผมนิ่มนั้น และเขาก็ผละมันออกก่อนจะนำมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงนักเรียนของตัวเอง จินยองสบกับดวงตาเรียวคมที่ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกอะไรที่คนตัวสูงกว่ากำลังรู้สึกในเวลานี้ได้

 

 

 

 

 

แปลกใจเหรอ ... หรือว่าเสียใจ .. หรือไม่พอใจ ...

จินยองไม่สามารถอธิบายมันออกมาได้

 

 

 

 

 

' อ่อ '

 

' เงียบเชียวนะอิมแจบอมมมมม ฮ่าๆๆๆ ' ท่อนแขนเล็กตวัดรัดท่อนแขนแกร่งเอาไว้พร้อมถูหัวไปมาคล้ายว่ากำลังจะอ้อนอยู่พลางลากให้อีกฝ่ายเดินไปซื้อขนมในมินิมาร์ทของโรงเรียนด้วยกัน

 

 

 

 

 

 

' ชอบแจ็คสันเหรอวะ ? ' เสียงทุ้มของแจบอมเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบมานาน

 

' ก็นะ ... แจ็คสันมาขอคบตอนฉันซ้อมเสร็จเมื่อกี้นี่เอง ' ใบหน้าน่ารักเอ่ยพลางยกรอยยิ้มกว้างเวลาที่เอ่ยถึง แจ็คสันหวัง นักกีฬาฟันดาบประจำโรงเรียนที่หลายคนต่างพูดถึงในเรื่องความโด่งดังในด้านความสามารถและใบหน้าที่หล่อดูดีนั้น

 

 

 

เขารู้ว่าแจ็คสันแอบมองจินยองมานานพอสมควรแล้ว ด้วยความที่ชมรมฟุตบอลอยู่ใกล้กับห้องซ้อมฟันดาบ เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่คนสองคนจะสามารถมองเห็นกัน และเพราะแจบอมที่ได้ชื่อว่าเป็นเหมือนฝาแฝดติดตัวกันตลอด ดันอยู่ชมรมเต้นบีบอย เลยทำให้ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันดูขาดหายไป เวลาเริ่มไม่ตรงกัน วันไหนที่จินยองเลิกซ้อมไว แจบอมก็ดันติดซ้อมบีบอย วันไหนที่แจบอมไม่มีซ้อม จินยองดันมีซ้อมบอลนัดอุ่นเครื่องตลอด

 

 

 

 

 

... ยอมรับเต็มอกว่าอิมแจบอมไม่ค่อยพอใจที่มาเจอศัตรูอย่างแจ็คสัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะ ..

 

 

 

.. สถานะของคำว่าเพื่อนมันค้ำคออยู่ ...

 

 

 

 

 

 

' แล้วนายตอบไปว่ายังไงล่ะ ? ' อยากจะตบปากตัวเองหลายๆทีที่เผลอถามคำถามที่ตัวเองไม่ได้อยากได้ยิน แต่เพราะใจมันไวกว่าความคิดและเรียวปากก็เลยเผลอพูดออกไป ใบหน้าน่ารักที่กำลังก้มง่วนกับการหาขนมที่จะกินถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายก่อนจะผุดรอยยิ้มสวยที่เขาชอบแต่ไม่ได้ต้องการที่จะเห็นมันในเวลานี้ที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' ฉันตอบตกลงไปแล้ว ... '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ช้าไปเสียแล้ว ...

 

... บางทีเขาที่มาก่อนก็ก้าวเดินช้ากว่าอีกคนที่มาทีหลังไปหนึ่งก้าวใหญ่สิ่นะ คงช้าเกินไปสำหรับนาย อิมแจบอม ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-TBCxx.


:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #304 มายด์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 22:34
    พี่บีน่าสงสารอ่าาาาา แต่แจ๊คเนียร์ก็โอนะ 55555

    พี่บีจะได้เนียร์คืนมาไหม แล้วที่มัดผมจุกนั่นคืออะไร อย่าให้ถึงแจ๊คเลย รีดเดอร์ก็หวง (เกี่ยวววว)

    เป็นกำลังใจให้พี่บีนะค่ะ ไฟติ้งงง
    #304
    0
  2. #222 m.zslt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 12:01
    พี่บี เดี๋ยวเราส่งน้ำบบัวบกไปให้นะ เจ็บกว่าเต้นละล้มอีกนะ5555555555
    จินยองนี่ก็เหมือนจะเห็นเจบีในสายตานะ แต่แบบ ก็แค่เห็นอ่ะ5555555
    พี่บีก็ต้องเศร้าไปตามระเบียบ TTTTTTTTTTTTTTT
    #222
    0
  3. #202 fronqinf (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 23:46
    เจ็บเลยดิ พี่บีเจ็บเลยดิ... เราก็เจ็บ ; v ; 
    แต่เราก็ชอบ อุ่ย55555555555555555555555555555555 
    ชอบบรรยายสลับกันไปมางี้โคตรๆเลยอะเจ้้้ ฮือ 
    แลวยิ่งเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนงี้มันยิ่งแบบหวกงดสงหก ย้อนความทรงจำอะไรแบบนี้ ;_;
    ฮือ สู้ต่อไปเนาะพี่บีเนาะ
    #202
    0
  4. #160 mAjjcs (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 13:30
    เอ้าาาาา จินยองน่ะ Y^Y
    #160
    0
  5. #159 Jellajin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 11:16
    พี่บีจะทำยังไงต่อดีนะ จินยองไม่รู้จริงๆเหรอว่าพี่บีแอบชอบ
    #159
    0
  6. #158 LooknamTK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 22:49
    พี่บี~ เอาน่าาาาา มันต้องมีสักวันที่เป็นของพี่บีน่าาา ว่าแต่พี่บีจะอดทนไหวป่าวเท่านั้น ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไร~ 555555556
    #158
    0
  7. #157 ` Kathy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 22:36
    แจ็คพ็อตมันอยู่ตรงแจ็คสันนนนนน >.< ไม่รู้จะเชียร์ใคร จินยองตอนมัดจุก พอนึกแล้วดูคงน่ารักมากกกกเลยอะะะ มาต่อเร็วๆน้า
    #157
    0