` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 15 : { S F } SHYBOY : 샤이보이 {Jaebum x Mark ft.Jackson,Jinyoung} (3 / 3) 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ค. 57



 

 

{ SHYBOY : 샤이보이 }

pairing ; Jaebum x Mark ft. Jackson,Jinyoung
author ; pinnathero
genre ; little romantic

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : ใจปลาซิว / ศร : http://youtu.be/jwv46o83Mhg )

 

 

 

warning ; แท็กฟิคเรื่องนี้ #พี่บีใจปลาซิว เหมือนเดิมนะคะงืมงืม

warning 2 ; ระวัง ! พี่มาร์คต้วนน่ารักนะมุมิ -/- <3

warning 3 ; ตามสัญญากับฉากมุมิฉลองโอปป้าคัมแบ็คและ ... ตอนที่สามยาวหน่อยนะคะอิ้อิ้ >_<

 

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 " อืม ฉันได้ยินแล้ว "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เคร้งงงง !

 

 

 

 

 

 

เสียงกระป๋องเบียร์ที่กระทบกับพื้นดังขึ้นมากระทบโสตประสาทของทั้งสามคน หากแต่ทั้งสามกลับไม่สนใจเสียงรบกวนนั้น ใบหน้าหล่อของร่างสูงโปร่งถึงกับถอดสี พลาดยกมือข้างที่ไม่มีบาดแผลลูบหน้าตัวเองแรงๆ ในขณะที่ร่างบอบบางกำลังเดินเข้ามาใกล้จุดที่เขากำลังนั่งและเด็กหนุ่งตัวโย่งยืนอยู่

 

 

 

 

 

" ยูคยอม ขอบคุณมากนะ นายกลับไปก่อนเถอะ พี่ขอคุยกับแจบอมตามลำพัง "

 

" แต่พี่มาร์ค ... "

 

" ถือว่าพี่ขอนะ " มาร์คต้วนเงยหน้ามองยูคยอมที่กำลังชักสีหน้าใส่ตนด้วยแววตาอ้อนวอน และสุดท้ายเด็กหนุ่มก็จำใจพยักหน้าเบาๆตอบรับอีกฝ่าย เอ่ยถ้อยคำที่ดูเหมือนขู่ก่อนจะเดินจากจุดที่เพิ่งยืนสนทนาออกไป

 

 

 

 

 

" อย่าปล่อยให้พี่มาร์คอยู่คนเดียว ถ้าพี่มาร์คเป็นอะไรขึ้นมา ผมจะฆ่าพี่คนแรก "

 

 

 

 

 

 

สองเท้าบอบบางเดินเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าวและหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวโตกว่าที่กำลังนั่งกำมือข้างที่บาดเจ็บเพื่อปกปิดไม่ให้คนน่ารักเห็น แม้ว่ามันจะไม่ได้ผลเลยก็ตาม ดวงตาเรียวคมยังคงลอบมองเจ้าของกลุ่มผมนิ่มสีแดงอมชมพูที่ค่อยๆประคองฝ่ามือหนาที่บาดเจ็บของเขาขึ้นมาสำรวจแผลไปมาอย่างจริงจังด้วยแววตาที่ไหววูบชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าน่ารักจนเงยขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาของแจบอมที่ตอนนี้กลับปั้นสีหน้านิ่งใส่เหมือนเคย

 

 

 

" มือนายเจ็บแบบนี้ ... ห้องของนายมีกล่องปฐมพยาบาลรึเปล่า ? "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ไม่มีบทสนทนาสานต่อในเรื่องที่เพิ่งสารภาพออกไปไม่นานมานี้ หากแต่ประโยคเหล่านั้นยังคงวนเวียนอยู่ภายในหัวใจของทั้งสองไม่จางหายไป ...

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

บานประตูหอพักของอิมแจบอมที่ร่วมแชร์ค่าน้ำค่าไฟค่าห้องกับ ชเวยองแจ รุ่นน้องปีหนึ่งที่อยู่ชมรมกีฬาเหมือนกับเขาถูกเปิดออก เผยให้เห็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดเล็กที่จัดเอาไว้อยู่สองโซน โซนหนึ่งช่างดูสะอาดตา ข้าวของทุกอย่างถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย ตั้งแต่หัวเตียงจรดปลายตู้เสื้อผ้า ส่วนอีกโซนนั้น ถ้าให้เปรียบเทียบโซนแรกคือสวรรค์ โซนนี้คงเป็นนรกดีๆนี่เอง ข้าวของถูกวางกระจัดกระจายบนเตียง ผ้าห่มที่ควรจะพับเรียบร้อยกลับยับยู่ยี่กองอยู่บนเตียงไม่มีการสนใจกลับมาพับมันอีก ไหนจะถุงเท้าที่ถอดกองเอาไว้บนเตียงเป็นก้อนๆ คนตัวเล็กที่เพิ่งเคยเข้ามาเยือนห้องสองหนุ่มโสดเป็นครั้งแรกได้แต่ยกมือบางขึ้นเกาท้ายทอยด้วยความงุนงงปนช็อค

 

 

 

 

 

" อ่าวแล้วรูมเมทของนายไปไหนล่ะ ? " ประโยคแรกที่ได้ยินจากเรียวปากบางดังขึ้นหลังจากเจ้าตัวสอดส่องหารูมเมทของเขาแต่ไม่เจอเจ้าของห้องอีกคน

 

" รูมเมทฉันกลับบ้านเกิดไปเมื่อวานนี้ "

 

" อ่อ ... ฉันจะไม่เดาหรอกนะว่านายเป็นคนรักสะอาดน่ะ " เท้าเล็กทั้งสองข้างก้าวเดินไปยังโซนที่ดูรกและสกปรกราวกับนรกในหอพักทันที

 

 

 

" แล้วนายเดินไปที่เตียงยองแจทำไม ? " เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้น ก่อนที่เจ้าของน้ำเสียงทุ้มจะปิดประตูห้องให้เรียบร้อยแล้วเดินมานั่งบนเตียงที่ถูกจัดให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ใบหน้าน่ารักของมาร์คถึงกับแสดงอาการสงสัยปนกับใบหน้าของความรู้สึกที่การคาดคะเนของตนผิดพลาดทันที คนตัวโตกว่าได้แต่แอบลอบยิ้มที่มุมปากเบาๆ ก่อนรีบปั้นสีหน้านิ่งๆตามเดิม

 

" นั่นที่นอนนายเหรอ ? "

 

" ก็ดูชื่อที่หัวเตียงสิ่ " แจบอมพยักเพยิดไปที่หัวเตียงอีกฝั่งที่ถูกกระดาษแผ่นหนึ่งแปะไว้ด้านบนนั้น ในกระดาษเอสี่สีขาวนั้นถูกเขียนด้วยตัวหนังสือสีเขียวว่า ' ที่นอนของชเวยองแจจอมซกมก '

 

 

 

ดวงตากลมมองตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนจะหันมามองหัวเตียงของคนที่ตนไม่เชื่อว่าจะเป็นคนรักษาความสะอาดที่เขียนด้วยตัวหนังสือสีแดงบนกระดาษเอสี่ว่า ' เตียงนอนของอิมแจบอม คนใจปลาซิว ' พออ่านจบ ใบหน้าหวานถึงกับยกยิ้มและหัวเราะเบาๆทันที

 

 

 

" หัวเราะอะไร ? "

 

" เปล่านี่ ... ว่าแต่กล่องปฐมพยาบาลอยู่ไหนล่ะ ? " มาร์คมองหากล่องปฐมพยาบาลสีขาวที่มักจะมีไว้ประจำทุกๆห้องจนทั่ว และก็เจอมันวางอยู่หลังตู้เสื้อผ้าที่สูงกว่าคนตัวบางไปประมาณเกือบหนึ่งท่อนแขน แต่คนตัวเล็กกว่าก็ยังพยายามที่จะหยิบมันลงมาให้ได้

 

" ก็เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าตัวเล็กแค่นี้เขย่งหยิบของสูงๆแบบนี้ไหวเหรอไง " ไม่ว่าเปล่า ร่างสูงโปร่งของแจบอมเดินเข้ามาประชิดแผ่นหลังบางจนคนด้านหน้าแทบหยุดหายใจไปชั่วครู่ ท่อนแขนหนายื่นขึ้นไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลลงมาอย่างง่ายดาย แต่ที่ไม่ง่ายดายคือสภาพตอนนี้เหมือนว่าอิมแจบอมกำลังกอดซ้อนหลังมาร์คต้วนอยู่ มือหนาข้างที่บาดเจ็บยันบานประตูตู้เสื้อผ้าไว้ ส่วนอีกข้างก็หยิบกล่องปฐมพยาบาลลงมา ใบหน้าหล่ออยู่เพียงระดับหัวเล็ก ลมหายใจร้อนเป่ารดบนกลุ่มผมนิ่มนั้นเบาๆ และอีกสิ่งที่มันไม่ง่ายดายสำหรับพวกเขาเลยจริงๆคือ ...

 

 

 

 

 

... ก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจของทั้งสองไม่สามารถควบคุมให้เต้นช้าลงเหมือนปกติได้

 

 

 

 

 

อ ... เอ่อ ขอบใจนะ ...คนตัวเล็กกว่าหันหน้ามาประชันกับอีกฝ่ายก่อนจะหยิบกล่องปฐมพยาบาลไปจากมือหนานั้นและเอี้ยวตัวหลบเพื่อจะเดินไปนั่งที่พื้นข้างๆเตียงนอนของเจ้าของห้องกลุ่มผมสีเทา

 

ความจริงนายไม่ต้องทำแผลให้ฉันก็ได้ แผลไม่ได้ใหญ่มากซักหน่อยแจบอมเอ่ยพลางเดินมานั่งบนเตียงนอนของตน ในขณะที่คนตัวบางกว่ากำลังเปิดกล่องปฐมพยาบาลออกมา มือบางหยิบสำลี ขวดน้ำเกลือ ขวดแอลกอฮอล์ และผ้าพันแผลออกมาวางไว้บนเตียง

 

ไม่ได้หรอกนะ ถ้านายไม่ทำแผล นายอาจจะโดนตัดมือทิ้งก็ได้ พ่อของฉันเคยบอกไว้มาร์คค่อยๆยกมือหนาข้างที่บาดเจ็บขึ้นมาไว้ในฝ่ามือของตน ก่อนจะหยิบสำลีที่ชุบน้ำเกลือขึ้นมาทำความสะอาดบาดแผลบนมือหนานั้นเบาๆ

 

...สาบานได้ว่าคนตัวเล็กตรงหน้าค่อนข้างมือเบาอยู่เหมือนกัน แม้ว่าเขาจะจินตนาการไปไกลว่าเจ้าตัวคงมือหนักแน่ๆ แต่ก็ผิดคาดจริงๆ ไหนจะดวงตากลมที่จ้องแผลเขม็งราวกับว่ากำลังจะรักษามันทางโทรจิต เขาไม่สามารถละสายตาจากคนตรงหน้าได้จริงๆ

 

แสบไหม ? ถ้าแสบก็บอกนะ แต่คงไม่น่าจะแสบหรอกเพราะนี่มันแค่น้ำเกลือพูดพลางเช็ดทำความสะอาดบาดแผลด้วยน้ำเกลือจนสะอาด โดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองคนบาดเจ็บที่กำลังมองตนเองอยู่ซักนิด

 

มาร์ค

 

หืม ?

 

" ที่ฉันพูดออกไปเมื่อกี้ ... ฉันจริงจังนะ " เสียงทุ้มที่เอ่ยดังท่ามกลางความเงียบภายในห้อง ทำให้มือบางที่กำลังจะทำความสะอาดแผลต่อถึงกับชะงัก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าใบหน้าน่ารักจะเงยหน้ามองคนพูดซักนิด ชะงักเพียงห้าวินาทีก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปหยิบขวดพลาสติกที่ภายในบรรจุของเหลวสีฟ้ามาไว้ในมือพร้อมสำลีก้อน ชุบสำลีกับของเหลวสีฟ้าพอประมาณแล้วค่อยๆบรรจงเช็ดปากแผลพร้อมเป่าลมอ่อนๆให้อาการแสบที่บาดแผลบรรเทาลง

 

" ... "

 

" .. ฉันชอบนายแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักคนๆหนึ่ง "

 

" ... "

 

" มาร์ค ... "

 

" ฮึก ... " จู่ๆมือหนาของเขาก็สัมผัสได้ถึงหยดน้ำใสที่กระทบลงกับฝ่ามือของเขา มันที่ไม่ได้กลั่นออกมาจากสำลีก้อนนั้น มันไม่ได้แสบเมื่อถูกกระทบโดนบาดแผล หากแต่หยดน้ำใสที่ว่านั้นมันกลั่นออกมาจากดวงตากลมของคนรักษาบาดแผลของเขาต่างหาก

 

 

 

 

 

... มาร์คต้วนกำลังร้องไห้อีกครั้ง เพราะเขา ...

 

 

 

 

 

" ... "

 

 

 

 

 

 

 

 

" นายเคย ... บอกเองไม่ใช่รึไง ... " เสียงทุ้มที่สั่นเครือเอ่ยเบาๆในขณะที่หยิบผ้าก็อชพันแผลมาพันที่มือหนานั้นเบาๆราวกับว่ากลัวฝ่ามือตรงหน้าจะแตกสลายไปหากตนจับมันแรงไปมากกว่านี้

 

" ... "

 

 

 

 

 

" ว่านายชอบฉันในฐานะเพื่อนแค่นั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ ... "

 

 

 

 

และใบหน้าน่ารักที่เขาหวังว่าจะได้มองมันทุกนาทีก็เงยขึ้นมาให้เขาได้มองเห็นอย่างชัดเจนมากขึ้น ตอนนี้ดวงตากลมที่คลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำตาใสกลับบวมปูดอีกครั้ง จมูกโด่งรั้นที่กำลังแดงระเรื่อขึ้นมาอีกหน ริมฝีปากเรียวบางเม้มจนกลายเป็นเส้นตรง ยิ่งทำให้อิมแจบอมแทบอยากจะด่าตัวเองแรงๆ อยากจะต่อยปากตัวเองให้เจ็บกว่าที่คนตรงหน้ากำลังเจ็บ เขาอยากลงโทษตัวเองที่โง่เง่าออกไปเช่นนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ใช่ เขาเคยพูดไปแบบนั้น ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' เฮ้แจบอม ' เสียงทุ้มของมาร์คต้วนดังขึ้นมาทำเอาใบหน้าหล่อที่มีแว่นตาไร้เลนส์สีดำประดับอยู่บนใบหน้าต้องหันไปมองร่างเล็กในชุดนักศึกษากำลังเดินตรงมาหาเขาที่กำลังนั่งคนของเหลวสีดำที่เรียกว่ากาแฟอยู่ทันที

 

' ว่าไง '

 

' รอนานรึเปล่าอ่ะ ขอโทษทีนะ พอดีคาบเลชเชอร์อาจารย์ชอบปล่อยออกมาช้า ' ร่างบางหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับร่างหนาทันที พลางยิ้มแหยๆเป็นการขอโทษ

 

' ไม่หรอก ฉันก็เพิ่งมาไม่นานนี้เอง ' ... อิมแจบอมโกหก เขามาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้วต่างหาก แต่เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกผิดที่ตนเองเป็นฝ่ายมาช้าไปก็เลยแสร้งโกหกว่าเพิ่งมาก็เท่านั้นเอง

 

' อย่ามาหลอกฉันให้ยากเลย คนบ้าอะไรบอกเพิ่งมารอ แต่น้ำแข็งในกาแฟละลายหายไปหมดแล้วเนี่ยนะ ฮ่ะๆๆ '

 

 

 

 

 

... แต่ก็นั่นแหละ มาร์คต้วนรู้ทันเขาตลอดแหละ ...

 

 

 

 

 

' นั่นสิ่นะ ฮ่ะๆ ' แจบอมได้แต่ยกยิ้มแหยออกไปพร้อมยกมือหนาเกาท้ายทอยของตนแก้อาการเคอะเขินนั้น

 

' เลิกแล็ปนานแล้วล่ะสิ่ ? ' ไม่แปลกที่คนตัวบางจะเอ่ยถามเช่นนั้น เพราะเขาไม่ได้ใส่เสื้อชอปออกมา ตอนนี้เขาสวมเพียงชุดนักศึกษาที่เหมือนกับคนตรงหน้าทุกอย่างยกเว้นเข็มขัดเท่านั้น

 

' นานแล้วล่ะ ฉันก็เลยนัดนายออกมาไง '

 

' อ้าวแล้วแจ็คสันกับจินยองล่ะ ไม่ได้นัดมาด้วยเหรอ ? ' มาร์คชะเง้อมองหาเพื่อนสนิทของเขาที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยความสงสัย

 

' อ่อ .. แจ็คสันมันไปเคลียร์งานที่มันดองเอาไว้น่ะ ส่วนจินยองก็ไปเข้าแล็ปของคณะ ' อิมแจบอมเอ่ยออกไปตามความเป็นจริงที่เป็นอดีต ใช่ .. สองคนนั้นไปตามที่เขาพูดนั่นแหละ แต่ตารางนั่นมันคือสองชั่วโมงก่อนที่เขาจะมานั่งแกร่วอยู่ตรงนี้ เขาไม่ได้นัดให้เพื่อนซี้ทั้งสองคนมาด้วย เพราะเขาอ้างว่าเขาไปทำธุระ

 

' ว้า เสียดายแทนแจ็คสันกับจินยองเลย ' มาร์คหยิบแก้วช็อกโกแลตปั่นที่พนักงานสาวเพิ่งเดินมาเสิร์ฟที่โต๊ะออกมาจากถาดแล้วจรดริมฝีปากบางที่หลอดแล้วดูดของเหลวสีน้ำตาลขุ่นทันที

 

' อร่อยไหม ? '

 

' อร่อยดี อร่อยกว่าอเมริกาโนขมๆของนายก็แล้วกัน ... ว่าแต่  นายรู้ได้ไงว่าฉันชอบช็อกโกแลตปั่นใส่วิปปิ้งครีม ? ' ดวงตากลมมองใบหน้าหล่อคมคายที่กำลังก้มหน้าก้มตาคนกาแฟในแก้วของตนอย่างเอาจริงเอาจังปริบๆ

 

' ก็ ... เดาเอา '

 

' เดาแม่นนะเนี่ย ฮ่าๆๆ ' ริมฝีปากบางฉีกรอยยิ้มกว้างพร้อมดวงตากลมที่หยีตามรอยยิ้ม ก่อนจะก้มหน้าดูดช็อกโกแลตปั่นเข้าไปอีกสองอึก

 

' แน่นอนสิ่ ... '

 

' แต่ว่านะ ... ' มือบางจับหลอดพลาสติกสีเหลืองแล้วแกว่งคนช็อกโกแลตปั่นไปมา แจบอมที่ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย

 

' หืม ? '

 

' เรามานั่งกินกาแฟกับช็อกโกแลตปั่นแค่สองคนแบบนี้ '

 

' ... '

 

 

 

 

 

 

 

 

' เหมือนเรามาเดทกันยังไงไม่รู้เนอะ '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' ... ' แจบอมถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะคนตรงหน้าดันเป็นคนชอบพูดอะไรตรงไปตรงมา ใบหน้าที่ดูตกใจแต่ยังคงนิ่งสงบของเขายังอยู่ในสายตาของคนตรงหน้า ก่อนที่ดวงตาเรียวคมจะหลบสายตาของอีกฝ่ายไป

 

' ถามอะไรหน่อยสิ่ '

 

' อะไรเหรอ ? '

 

 

 

 

 

 

' ที่นายเดินตามฉันกลับหอทุกวัน ส่งข้อความมาปลุกฉันตื่น ส่งข้อความหาฉันก่อนนอนทุกวันแบบนี้น่ะ ... นายชอบฉันเหรอ ? '

 

 

 

 

 

 

 

 

' ก็ชอบ ... ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง .. แค่นั้นแหละ '

 

 

 

 

 

 

 

 

... อิมแจบอมคนโง่ พูดออกไปแบบนั้นแล้วจะทำอย่างไรล่ะ ไอ่คนปากไม่ตรงกับใจ มัวแต่ไม่กล้าพูดความในใจที่แท้จริงออกมาแล้วจะมาเสียใจทีหลังที่ไม่ยอมบอกความจริงไปไม่ได้หรอกนะ ...

 

 

 

 

 

แจบอมมองเห็นถึงแววตาไหววูบจากดวงตากลมนั้นเพียงไม่ถึงเสี้ยววินาทีก่อนที่ท่าทีของคนตัวบางตรงหน้าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม คือหัวเราะแห้งๆและมือก็ยังคนช็อกโลแลตปั่นจนวิปปิ้งครีมละลาย

 

 

 

นั่นสิ่เนอะ เราเป็นเพื่อนกันนี่นา

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

ฝนตก ...

 

 

 

ใช่ ตอนนี้ฝนตก ตกหนักมากเสียด้วย จู่ๆจากที่ท้องฟ้ามืดสนิทก็กลับกลายเป็นสีแดงเข้มแล้วปล่อยสายฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่เขาก็ไม่อาจจะรู้ได้ แต่ก็พอรู้คร่าวๆจากอากาศที่อยู่ๆก็ร้อนอบอ้าวแปลกๆ ตัวเขาเองไม่มีปัญหากับเรื่องฝนตกอยู่แล้ว แต่ปัญหาของฝนตกหนักในครั้งนี้ก็คือ ...

 

 

 

ฝนตกหนักแล้วมาร์คต้วนจะกลับหอของตัวเองอย่างไรกันล่ะ ?

 

 

 

ใบหน้าน่ารักที่เพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักกำลังนั่งมองมือบอบบางของตนที่กุมกันอยู่สลับกับบานหน้าต่างของห้องที่อยู่ทางฝั่งที่เตียงของแจบอมตั้งไว้ ส่วนร่างสูงโปร่งเจ้าของกลุ่มผมสีเงินกำลังยืนตากผ้าเช็ดตัวผืนหนาที่เพิ่งใช้เสร็จเมื่อสักครู่ไว้กับราวตากผ้าที่ตั้งเอาไว้ที่ปลายเตียงของยองแจ

 

 

 

 

 

" ฝนตกแบบนี้นายคงกลับหอไม่ได้หรอก เดี๋ยวเป็นหวัดเอา " แจบอมเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่ก่อตัวมาร่วมห้านาที ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายที่กำลังใช้ดวงตาบวมช้ำมองเขากลับอยู่

 

" แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ ยูคยอมต้องด่าฉันแน่ๆ " พอได้ยินคนตัวบางเอ่ยถึงบุรุษที่ไม่ควรจะเอ่ยนามขึ้นมา ใบหน้าหล่อถึงกับนิ่ง ก่อนจะหันหลังไปตากผ้าเช็ดตัวอีกผืนต่อเมื่อเริ่มรู้ว่ากำลังทำท่าทีที่แย่ใส่อีกฝ่าย

 

 

 

" ก็ ... ถ้าไม่รังเกียจ .. "

 

" หืม ? " มาร์คเอียงคอมองอีกคนด้วยความสงสัยในประโยคต่อไปที่คนตัวหนาจะพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

" จะนอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้นะ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างบางในชุดเสื้อยืดสีขาวลายหมีตัวใหญ่พร้อมกางเกงสามส่วนสีกรมท่าเดินออกมาจากห้องน้ำพลางใช้ผ้าขนหนูสีฟ้าที่ได้มาจากเจ้าของห้องซับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามเส้นผมสีแดงนิ่มที่ลู่ลงกับใบหน้าหวานนั้นเบาๆ ดวงตากลมที่ยังคงบวมช้ำอยู่กำลังหลุบลง พวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอร้อนกรุ่นที่กลั่นตัวจากน้ำอุ่นอุณหภูมิเหมาะภายในห้องน้ำ ด้วยทั้งหมดทั้งมวลที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าตอนนี้ ถึงกับทำให้เจ้าของห้องที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์พลางซดน้ำซุปในถ้วยรามยอนถึงกับต้องหันไปมอง

 

 

 

เสื้อผ้าใส่ได้พอดีตัวอยู่ใช่ไหม ?

 

ก็โอเคนะ ตัวมันใหญ่ไปซักหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอกฉันใส่ได้

 

เอ่อ .. กินรามยอนไหม ?มือหนาหยิบถ้วยรามยอนที่วางไว้ใกล้ๆตัวขึ้นมาให้คนตัวบาง แต่ทว่าใบหน้าหวานกลับส่ายไปมาปฏิเสธที่จะกินมัน

 

ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากหน้าบวมตอนตื่นนอน แค่นี้ตื่นมาสภาพคงแย่เต็มทนแล้วล่ะพอทราบคำตอบที่แท้จริงแล้ว แจบอมก็ได้แต่พยักหน้าตอบกลับไปพลางเดินไปทิ้งถ้วยกระดาษลงถังขยะทันที

 

ตอนนี้มันก็จะตีหนึ่งแล้ว ฉันว่าเรานอนกันเถอะแจบอมเดินไปที่เตียงนอนของยองแจพลางหยิบชุดเครื่องนอนที่กองอยู่บนเตียงหลังนั้นลงมาจัดที่นอนบริเวณพื้นที่ว่างของห้องซึ่งอยู่ระหว่างเตียงนอนสองหลังให้เรียบร้อย

 

แจบอม นายจะนอนข้างล่างอย่างนั้นเหรอ ?มาร์ครีบเอ่ยถามอีกฝ่ายที่กำลังจะล้มตัวลงนอนราบไปกับฟูกนิ่มขนาดพอดีกับตัว

 

นายนอนข้างบนไปเถอะ จะได้นอนสบายๆ

 

แล้วทำไมไม่นอนเตียงของยองแจล่ะ ? พื้นมันเย็นนะมาร์คยังคงถามอีกฝ่ายไม่หยุด เพราะตนกำลังรู้สึกผิดที่ต้องนอนบนเตียงสบายใจเฉิบในขณะที่เจ้าของห้องต้องนอนหลังขดหลังแข็งเช่นนั้น มันไม่ใช่นิสัยของตัวเองเลยซักนิด

 

เตียงสกปรกแบบนั้น กว่าฉันจะทำความสะอาดเสร็จก็คงไม่ต้องนอนแล้ว นายนอนข้างบนไปเถอะ ฉันนอนข้างล่างเอง

 

ได้ยังไงกัน ฉันเป็นแขก ฉันต้องนอนข้างล่างดิ่ จะแย่งที่นอนเจ้าของห้องได้ยังไงอ่ะ อีกอย่างนะ ...

 

...

 

... ฉันไม่ชอบนอนคนเดียวใบหน้าน่ารักสลดลงทันที มือบางกำผ้าห่มผืนหนาเอาไว้แน่น แจบอมไม่เคยเห็นมาร์คแสดงท่าทีที่อ่อนแอออกมาให้เห็น แต่ครั้งนี้คนตัวบางแสดงออกมาอย่างชัดเจน เขาไม่เคยรู้หรอกว่าคนตัวบางไม่ชอบที่จะได้นอนบนเตียงสบายๆคนเดียว หากเป็นเขาเขาจะดีใจมากที่ได้นอนบนเตียงคนเดียวสบายๆแบบไม่มีใครมาแย่งพื้นที่นอน แต่พอนึกถึงประโยคที่เด็กโย่งคู่อริของเขาพูดขึ้นมา เขาก็เริ่มเข้าใจอะไรบ้างนิดหน่อย

 

 

 

 

 

อย่าปล่อยให้พี่มาร์คอยู่คนเดียว ถ้าพี่มาร์คเป็นอะไรขึ้นมา ผมจะฆ่าพี่คนแรก

 

 

 

 

 

นายกลัวการนอนคนเดียวเหรอ ?

 

อืม ... ก็ตั้งแต่ที่เสียแม่ไปเมื่อสิบปีที่แล้วน่ะเสียงทุ้มเอ่ยเบาๆงึมงำภายในลำคอเมื่อถูกจี้จุดให้ตอบคำถามที่ไม่ค่อยอยากจะพูดถึงเท่าไหร่นัก

 

แล้วเวลานอนในหอพักล่ะ ?

 

ยูคยอมกับฉันแชร์ห้องด้วยกัน เขาจะเป็นคนชิดเตียงมาติดกับเตียงของฉันแล้วนอนด้วยกันน่ะ

 

 

 

 

 

พอได้ยินว่าเด็กรุ่นน้องคนนั้นทำคะแนนไว้เสียดิบดี ถึงกับลุกขึ้นพร้อมโยนหมอนและผ้าห่มขึ้นไปบนเตียงที่ร่างบางนอนอยู่ทันที ตามด้วยร่างหนาที่ขึ้นไปนอนอยู่อีกฝั่งที่เว้นว่างอยู่ หากแต่เจ้าของแผ่นหลังบางยังคงหันแผ่นหลังให้ไม่มีท่าทีว่าจะหันหน้ามาซักนิด แจบอมจึงตัดสินใจพลิกตัวหันหน้าไปทางแผ่นหลังบางของใครอีกคนนั้น

 

งั้นฉันนอนด้วยก็ได้ แต่เตียงมันเล็กไปหน่อย คงอืดอัดหน่อยนะ

 

อ่ะ ... อื้มหัวทุยๆที่กลุ่มผมนิ่มสีแดงอมชมพูผงกขึ้นลงรัวๆเป็นเชิงตอบรับ ก่อนที่ดวงตากลมจะหลุบลงเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราที่รออยู่ตรงหน้า ไมได้หันไปมองคนด้านหลังที่กำลังยกยิ้มกว้างอยู่

 

 

 

 

 

 

 

เวลาล่วงเลยไปไม่นานนัก ด้านนอกยังไม่มีทีท่าว่าฝนจะซาลงจนเหือดหายไป สายฝนยังคงตกลงมาหนักอย่างต่อเนื่อง อิมแจบอมยังคงไม่หลับตานอน แม้ว่าจะพยายามข่มตาเท่าไหร่ นับแกะจนหมดฟาร์มแทบจะไปยืมแกะฟาร์มคนอื่นมานับเพิ่มแล้ว เขาก็ทำมันไม่ได้ แต่เหนือกว่าการพยายามข่มตานอนแล้ว สิ่งที่เขาไม่สามารถทำมันได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่คิดก็ทำไม่ได้คือ ...

 

 

 

... การหยุดจังหวะหัวใจที่เต้นรัวนี้ไม่ให้ไปรบกวนใครอีกคนที่กำลังเข้าห้วงนิทราอยู่ ...

 

 

 

เขาไม่รู้ว่าเขาทนกับความชาที่ลามขึ้นมาทั่วแขนได้อย่างไร จู่ๆหัวทุยๆนั้นใช้ท่อนแขนแกร่งของเขาหนุนแทนหมอน แถมยังถูหัวกลมไปมาเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของ แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้เขาทำอะไรลงไป สติของเขาไม่ได้ลอยไปกับเบียร์ที่เพิ่งดื่มเข้าไป แม้พยายามจะข่มความรู้สึกให้ปล่อยมันผ่านไปเสีย แต่ก็ทำไมได้จริงๆ เขาคงหยุดแค่นี้ไม่ได้อีกต่อไป

 

แจบอมวาดท่อนแขนแกร่งอีกข้างที่ว่างไปวางไว้ที่เอวคอดบางนั้นอย่างจงใจพลางใช้แรงรั้งให้ร่างบอบบางนั้นเขยิบเข้ามาใกล้ชิดมากขึ้นจนตอนนี้ร่างเล็กกว่าเขาก็ค่อยๆขยับร่างของตนเข้ามาจนแผ่นหลังบางนั้นชิดติดกับแผ่นอกแกร่ง เรียวตาคมหลุบลงทันทีเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายที่นอนหลับจะรับรู้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะที่เร็วอย่างต่อเนื่องไม่มีการเปลี่ยนแปลงแบบนี้ ด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่ตรงกับระดับหัวเล็กนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะสูดดมความหอมจากกลุ่มผมสีแดงนิ่มที่เพิ่งสระจนแห้ง แชมพูกลิ่นส้มที่เขามักใช้เป็นประจำลอยวนเวียนติดอยู่ปลายจมูกโด่ง ความหอมของแชมพูที่หอมกว่าทุกครั้งที่เขาใช้มันช่างเย้ายวนใจเขาเกินกว่าที่จะทนได้ ถึงกับทำให้ใบหน้าหล่อจุดรอยยิ้มขึ้นมาประดับบนใบหน้านั้น แต่แล้วอะไรบางอย่างก็ผ่านเข้ามาในความคิด ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังยิ้มอยู่นั้นกลับหุบรอยยิ้มลงทันตา

 

 

 

 

 

ฉันจะต้องทำยังไงกับหัวใจของฉันดีล่ะมาร์ค ...เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาเบาๆเพื่อไม่ให้ไปรบกวนการนอนของคนในอ้อมกอด ร่างบอบบางยังคงนอนหลับตาพริ้มราวกับไม่ได้รับรู้ในสิ่งที่คนตัวโตกว่ากำลังพูดออกมา

 

...

 

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคิมยูคยอมเป็นใคร แต่ฉันรู้ ...

 

...

 

ฉันรู้ดีว่าฉันหึงนายมาก หึงนายกับทุกคนไม่ว่าใครที่เข้ามายุ่งกับนาย ...

 

...

 

ฉันผิดเองที่พูดแบบนั้นออกไป ... ฉันคิดไม่ออกว่าจะพูดออกไปยังไงว่าชอบนายในฐานะคนๆหนึ่งที่รักใครซักคน

 

...

 

ตอนนั้นฉันไม่กล้าที่จะพูดมันออกไปจริงๆ ฉันกลัวว่านายอาจจะไม่ได้คิดแบบเดียวกันกับฉัน

 

...

 

แต่พอฉันพูดแบบนั้น ฉันคิดตลอดทุกวินาทีเลยว่าฉันผิดพลาดอย่างมากจริงๆที่ไม่บอกนายออกไป

 

...

 

เพราะฉันมัวแต่ไม่กล้าบอกออกไป ฉันเลยต้องมาคิดหนักว่าจะทำอย่างไรกับหัวใจของฉันที่เริ่มจะกู่ไม่กลับอีกแล้ว

 

...

 

ถ้านายได้ยิน คงจะบอกว่าฉันโคตรใจปลาซิวเลยสิ่นะ ฮ่ะๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

ใช่ นายมันใจปลาซิว อิมแจบอมร่างสูงแทบสะดุ้งที่จู่ๆก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของคนที่เขาคิดว่าหลับไปนานแล้วดังขึ้นมาพร้อมกับดวงตากลมที่ช้อนมองเขาด้วยแววตาที่เขาไม่สามารถอธิบายออกมาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดหรือต้องการอะไร

 

 

 

 

 

... ชิบหายแล้วสิ่ มาร์คต้องได้ยินที่เขาพูดออกไปทุกอย่างแล้วแน่ๆ ...

 

 

 

 

 

นี่น่ะเหรอคือคำสารภาพของคนปากไม่ตรงกับใจน่ะร่างเล็กกว่าพลิกตัวหันมามองอีกฝ่ายจนระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองนั้นห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ ต่างคนต่างรับรู้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายว่ามันอุ่นจนร้อนมากเพียงใด กลิ่นแอลกอฮอล์ที่พรั่งพรูผ่านลมหายใจร้อนนั้นคนตัวบางสัมผัสรับรู้ได้ดี กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ทำให้มือหนาของคนตัวโตกว่าต้องบาดเจ็บ ...

 

 

 

... กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ทำให้เขาต้องมาเจอในสิ่งที่ไม่คาดฝันว่าจะได้รับรู้มัน ...

 

 

 

อืม ...

 

มันมาจากส่วนลึกของใจนายจริงๆเหรอ ?

 

มันคือความในใจที่แท้จริงของฉัน ต้วนอี้เอินอิมแจบอมสบตามองดวงตากลมที่กำลังเริ่มคลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำตาที่เริ่มกลั่นออกมาล้างดวงตาอีกหน มือหนาละออกจากเอวบางขึ้นไปพลางใช้หัวแม่มือค่อยๆเกลี่ยหยดน้ำใสจากดวงตาให้ออกไปจากใบหน้าน่ารักตรงหน้านี้

 

 

 

ฮึก .. นายใจร้ายจังนะ อิมแจบอมมือบางกำแน่นพร้อมทุบแผ่นอกแกร่งไปสองสามทีก่อนจะกำเสื้อที่อีกฝ่ายสวมใส่เอาไว้แน่น มาร์คกำลังร้องไห้อีกครั้ง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยเสียน้ำตาให้กับใครนอกจากคุณแม่ที่จากเขาไปเมื่อสิบปีที่แล้ว เขาพยายามยิ้มอยู่ตลอด พยายามที่จะไม่ร้องไห้ออกมา แต่ทำไมกับคนๆนี้ เขาถึงยอมปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาถึงสามครั้ง เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

...

 

ตัดความหวังคนอื่นแล้วมาทำแบบนี้อีก ไม่คิดว่าใจร้ายไปหน่อยเหรอ ...

 

... หมายความว่าไง

 

นายมันใจร้าย .. ฮึก ..ร่างบางไม่ยอมบอกเหตุผลให้คนตัวโตกว่ารับรู้ เสียงทุ้มนุ่มยังคงต่อว่าอีกฝ่ายว่าเป็นคนใจร้ายอยู่อย่างนั้นไม่หยุด หยดน้ำใสก็ยังคงไหลออกมาแม้มือบางจะพยายามเช็ดมันออกไปด้วยหลังมือนิ่มของตนแล้วก็ตาม

 

อี้เอิน ...

 

 

 

 

 

อิมแจบอมคนใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย .. อุ้บบ ! ” เมื่อความอดทนทุกอย่างที่พยายามกัดฟันไว้หมดลง ในที่สุดริมฝีปากร้อนของอิมแจบอมก็ค่อยๆกดประทับปิดลงบนริมฝีปากเรียวนิ่มนั้นทันที ไม่มีการลุกล้ำใดๆให้รู้สึกถึงความวาบหวามภายในใจ ไม่มีการหยอกลิ้นเข้าไปข้างในโพรงปากหวาน มีเพียงแต่การประทับริมฝีปากแนบริมฝีปากเท่านั้น ดวงตากลมที่เบิกโพลงด้วยความตกใจค่อยๆหลุบลงช้าๆรับสัมผัสอันอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมอบให้

 

 

 

 

 

... จูบแรกกับคนที่ตนเองรัก แม้จะเป็นจินตนาการที่เพ้อเจ้อ ฝันเฟื่อง แต่ในความเพ้อเจ้อนั้น ยังมีเปอร์เซ็นต์เล็กๆที่พยายามตีตื้นขึ้นมาเพื่อตอกย้ำว่ามันอาจกลายเป็นความจริงได้ และตอนนี้ ต้วนอี้เอินก็ได้รับรู้ถึงเปอร์เซ็นต์อันน้อยนิดนั่นแล้ว ...

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

(ติดต่อทางทวิตเตอร์เพื่อทวงฉากที่ถูกตัดออกไปหรือแปะเมลล์ทิ้งไว้ได้เลยค่ะ ภายในวันสองวันนี้เราจะส่งฉากมุมิไปให้อิอิกำ) 

 
 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

 

 

" เห้ยมาร์คเมื่อคืนโทรไปทำไมไม่รับสายอ่ะ " เสียงแหลมของแจ็คสันดังขึ้นในขณะที่กำลังเดินมาที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่ตอนนี้มีเพื่อนตัวสูงกลุ่มผมสีเทากับเพื่อนตัวบางกลุ่มผมสีแดงปนชมพูนั่งกินขนมที่วางกองอยู่บนโต๊ะอยู่

 

" อ .. อ่อขอโทษทีนะ พอดีเมื่อคืนฉันนอนหลับลึกไปอ่ะ เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือ " ร่างบางเอ่ยตอบพลางเหลือบมองคนตัวโตกว่าที่กำลังลอบยิ้มมุมปากอยู่ ก่อนที่ดวงตากลมจะหลุบมองที่ช่องว่างระหว่างที่นั่งของตนกับแจบอม พบว่ามือหนากำลังกระชับมือที่กุมมือบอบบางเอาไว้แน่นอยู่

 

" อ่อ คือที่ฉันโทรไปหาเพราะว่ายูคยอมมันโทรมาถามหานายกับฉันน่ะ มันโวยวายใหญ่เลยว่าไม่เห็นนายกลับหอไปนอน "

 

ฉันว่ายูคยอมต้องไปฟ้องพ่อแล้วแน่ๆเลยอ่ะแจ็คสัน ...แจบอมที่นั่งฟังเพื่อนและคนรักสนทนากันอย่างเงียบๆนั้น พอได้ยินคำว่า ยูคยอม ก็แทบจะปั้นหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัดเสมือนเป็นคีย์เวิร์ดทำลายความสุขของตนจนแจ็คสันก็จับผิดได้อีกครั้ง

 

แจบอมมึงเป็นห่าอะไร

 

เปล่า กูไม่ได้เป็นอะไร

 

มาร์ค ... นายยังไม่ได้บอกเรื่องยูคยอมให้ไอ่บ้าขี้หึงนี่ฟังใช่ไหม ?

 

แหะๆๆ เอ่อฉันลืมอ่ะ ... แต่ฉันบอกไปแจบอมก็คงไม่เชื่อหรอกใบหน้าน่ารักยกรอยยิ้มแหยประดับมุมปากพร้อมหัวเราะแห้งๆตอบกลับไป

 

 

 

 

 

นี่มึงอย่าบอกว่ามึงหึงน้องชายของมาร์คอ่ะนะ ?! ”

 

 

 

 

 

... ห้ะ ? น้องชายของมาร์ค ...

 

 

 

ใบหน้าหล่อถึงกับเหวอสนิท ในขณะที่คนตัวเล็กข้างกายได้แต่หัวเราะเบาๆเท่านั้น ส่วนคนเฉลยคำตอบได้แต่มองแล้วก็หลุดขำก๊ากเสียงดังกับความงี่เง่าของเพื่อนตัวเองที่ดันไปหึงน้องชายของคนที่แอบชอบไม่เข้าท่า แถมยังได้ยินมาจากยูคยอมเมื่อคืนว่าเจ้าเพื่อนบ้าของเขาแม่งทำเท่บีบกระป๋องจนเลือดออกอีกต่างหาก แจบอมที่นั่งมองทั้งสองคนอยู่ก็อยากจะหยิบถุงขนมใกล้มือเขวี้ยงใส่หน้าคนเฉลยคำตอบแรงๆแล้วจูบปิดปากคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆจะปากบวมช้ำหลายชั่วโมงเลยทีเดียว

 

 

 

ตามที่แจ็คสันบอกแหละ ยูคยอมเป็นน้องชายของฉันเอง น้องชายที่คลานตามกันมาจากท้องแม่น่ะพอได้ยินคำตอบแล้วก็อดระบายรอยยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เหมือนยกภูเขาที่สูงเสียดฟ้าออกจากอก ตอนนี้เขารู้สึกสบายใจและโล่งอกมากขึ้นไปอีก จนคนข้างๆที่นั่งมองอยู่ต้องหยิกเข้าที่หลังมือแกร่งนั้นแรงๆหนึ่งทีเพื่อเป็นการเรียกสติให้กลับมา

 

" เห้ยแจบอมมึงยิ้มอะไรวะ ? " จินยองที่เพิ่งหย่อนตัวนั่งลงกับม้านั่งเอ่ยถามเพื่อนของตนที่อยู่ๆก็ยิ้มไม่หุบแบบนี้

 

" กูเปล่า "

 

" มึงอย่ามาปิดบัง พวกกูดูออก " จินยองเท้าคางมองใบหน้าหล่อของอิมแจบอมสลับกับใบหน้าน่ารักของมาร์คต้วนไปมาด้วยความสงสัย เรียวตาคมหรี่มองอย่าจับผิดในขณะที่แจบอมยังคงทำหน้านิ่งได้ดี แต่คนตัวเล็กกว่าที่นั่งข้างๆกลับก้มหน้าก้มตากินขนมแก้เขิน

 

" อะไรของมึง อะไรรรรรร "

 

 

 

 

 

" คนที่เคยมีอะไรกันแล้ว หน้าตาจะดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ... " พอเพื่อนตัวหนาเอ่ยแทรกขึ้นมาลอยๆ จู่ๆใบหน้าหวานก็ขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่รู้ตัว ดวงตากลมหลบสายตาคมของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กำลังมองมาทางตนด้วยสายตาขบขัน

 

" ... "

 

" เมื่อคืนฉันว่านายไม่ได้นอนหลับลึกหรอกใช่ไหมล่ะ ต้วนอี้เอินนนนนนน "

 

" บ .. บ้าเหรอ ฉันนอนหลับจริงๆนะ "

 

" เมื่อคืนไอ่แจบอมมันทำนายไว้เจ็บแสบเลยอ่ะดิ่ " แจ็คสันยักคิ้วใส่เพื่อนตัวบางสองที ทำเอามาร์คต้วนแทบไปไม่เป็น ได้แต่เกาท้ายทอยเพราะไม่รู้จะวางมือไว้ที่ไหนดี

 

" ... "

 

" ไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมฉันรู้ ดูที่คอนายฉันก็รู้แล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ " ใบหน้าหวานขึ้นริ้วสีแดงฉ่า จนแทบจะเอาหัวโขกกับม้าหินอ่อนแรงๆ แต่ก็ทำได้เพียงแค่เอาหัวฟุบลงกับโต๊ะหลบซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงจัดนั้นพร้อมยกมือบางปิดที่ต้นคอตรงจุดที่เกิดรอยสีจางๆนั่นไว้

 

 

 

 

 

... อิมแจบอมนะอิมแจบอม บอกว่าอย่าทำรอยก็ไม่เชื่อ ...

 

 

 

 

 

" เลิกแซวแฟนกูได้แล้วไอ่ห่า " จู่ๆเสียงทุ้มของคนที่ไม่พูดมาได้ซักพักดังขึ้น มือหนาของแจบอมกำไว้แน่นพลางเงื้อมาหมายจะชกคนแซว แต่ก็ชกแค่ลมเพื่อเป็นการขู่เท่านั้น

 

 

 

 

 

" อ้ะๆๆๆๆๆ มึงกล้าพูดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่อิมแจบอม ไอ่หมาใจปลาซิววววววว " เพื่อนตัวหนายังไม่เลิกแซว พลางเอื้อมมือผลักหัวเพื่อนของตนที่ได้ตำแหน่งดาวรุ่งของชมรมกีฬาแรงๆหนึ่งที

 

เมื่อก่อนกูไม่กล้าพูด แต่เดี๋ยวนี้หน้าด้านพอที่จะเรียกแล้วว่ะ

 

" สรุปมึงคบกับมาร์คแล้วใช่ไหม ? " จินยองที่นั่งเงียบมานานเอ่ยถามเพื่อนสนิทของตนทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มบางๆ

 

" อือ คบกันเมื่อวาน " ว่าแล้วก็ยกมือหนายีกลุ่มผมนิ่มสีแดงอมชมพูของคนน่ารักที่คาดว่าคงเผลองีบไปอีกแล้วเบาๆ

 

 

 

" กว่าจะบอกชอบเขาได้นะมึง ดีแล้ว รักกันนานๆล่ะ มึงทิ้งมาร์คเมื่อไหร่ กูจะไปฆ่ามึงคนแรก มึงทำมาร์คร้องไห้เมื่อไหร่ กูจะไปต่อยหน้ามึงคนแรก " จินยองเอ่ยด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงที่จริงจัง แม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าตอนที่แจบอมคบกับตน เจ้าหมอนี่ดูแลเขาอย่างดี แต่อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปได้ เขาไม่อยากให้เพื่อนสนิทของเขาต้องเสียใจหรือร้องไห้เพราะเพื่อนของเขาที่พ่วงสถานะเป็นคนรักเก่าของตน

 

 

 

 

 

 

 

 

" ถึงกูจะเคยทำอี้เอินร้องไห้ไปสามรอบ แต่มันจะไม่มีวันนั้นอีกแน่นอน ... " มือหนาของแจบอมโอบไปที่ไหล่บอบบางของคนรักที่นอนฟุบหลับอยู่ก่อนจะซบใบหน้าหล่อคมคายนั้นลงไปกับกลุ่มผมนิ่มสีแดงปนชมพูน่าหลงใหลพร้อมประทับริมฝีปากลงกลางกระหม่อมเล็กนั้นเบาๆ ให้เพื่อนของเขารู้สึกหมั่นไส้จนไส้กิ่ว

 

 

 

 

 

 

" ยกเว้นแต่ร้องไห้เพราะมีความสุขจนล้นอกอ่ะนะ ฮ่าๆๆๆ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-FIN .xoxo

 



ปล. จบแล้วค่ะเย้เย้เย้ T_T 
ตอนแรกว่าจะค่อยลงอีกทีเพราะคิดฉากมุมิไม่ออก (ปวดหัวแล้วชอบคิดอะไรไม่ออก)
แต่ในวันสองวันนี้ไปตามทวงได้ที่ทวิตของเราหรือแปะเมลล์ทิ้งไว้ได้เลยนะคะนะ
ขอขอบคุณทุกคนที่อ่านฟิคเกือบยาวเรื่องที่สองของเราจนจบเน้อ
รอติดตามเรื่องต่อๆไปกันด้วยนะคะนะคะ รักคนอ่านทุกคนเลยนะอิ้อิ้ <3





Guardian

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #340 Aria_A (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 16:56
    ขอด้วยคนค่ะ ชอบคู่นี้มากมายยยยยย มันน่ารักอ่ะแกรรร RivaMika2512@outlook.com ขอบคุณล่วงหน้านะคะ
    #340
    0
  2. #335 วารินทร์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 21:58
    ละมุนมาก realy_19@hotmail.com
    #335
    0
  3. #333 D-soul--- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:32
    นายใจร้ายมากเลยนะ อิมแจบอม อ๊ากกกกก
    มาร์คคนมุ้งมิ้ง ขอฉากมุมิด้วยค่ะไรท์
    Kanyarat_3467@hotmail.com
    #333
    0
  4. #332 Floria_Shine* (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 03:48
    น่ารักตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง แต่งแนวนี้บ่อยๆก็ดีนะคะ เชียร์555555555555555555
    ขอฉากมุมิด้วยน้า kungking.2542@hotmail.com
    #332
    0
  5. #331 MarkAunsz9293 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 03:17
    ปมใจปลาซิวแบบจริงจัง นี้มาร์คนางเจ้าเล่ห์นะเว้ยย แอบหลอกให้ปมหึงนางกะยูค ที่ไหนได้ เป็นพี่น้องกันนน 55
    ขอ nc หน่อยจิ asawinez@hotmail.com
    #331
    0
  6. #328 Mind Juruphan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 23:47
    โอ้ยยยแจบอมอ่าาา ในที่สุดกล้าแล้วว ชอบบ แต่งมาร์คเคะเยอะๆนะคะ ~ i_love_mi_3m@hotmail.com รบกวนด้วยค่า
    #328
    0
  7. #327 Fangko (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 15:03
    โอย ยย ย ย ย ทำเป็นเจ็บตัวทำเท่ห์

    ให้มัคมัคโอ๋ นั่นมันคือ แผนแก้ใช่ไหมม ม ม คยอมมี่ ต่อยมันเลยลูกกกกกก

    มัคมัคก็ใจอ่อนจัง ... ไล่คยอมมี่กลับบ้าน ทั้งที่ตัวเองเพิ่งร้องไห้ เพราะปมนะ



    ว่าแต่ตอนมาหอ ทำไม มัคมัคต้องเข้าใจว่ามันสกปรก

    อาจจะเพราะว่า หน้า ปมปม มันดูซกมกใช่ไหม 55555555

    แต่่ชื่อที่เขียนไว้ตรงหัวเตียงอ่ะ ... แม่มม ใจปลาซิวจริงจริ๊งงงงง

    ปมปมคนกากกกก กกกก ไม่ใช่ คนชิคแล้วววววว

    กากไม่พอ ยังต้องมาให้มัคมัคนั่งทำแผล แถมยังทำเค้าร้องไห้อีกกกกกกกกก เตะแม่ม.



    ดีนะที่ฝนฟ้าเป็นใจทำให้ มัคมัคกลับหอไม่ได้ ไม่งั้นนะ

    แกอด อด แน่ๆๆๆ นังปมปมมี่ หึหึ

    ไอ่คนป๊อดดดด ดดดดด ดด ดด แอบบอกรัก มัคมัคตอนมัคมัคหลับ

    ที่ไหนได้..มัคมัคยังไม่หลับ แถมยังทำมัคมัคร้องไห้อีกกก มันน่า

    ทำเค้าร้องไห้...ยังไปมีฉากมุมิ อีกกก กก เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวจิโดนนน

    นี่แม่ยอมมัคมัคนะ...;4; แม่อยากให้มัตมัคมีสะมี แม่เลย ยอมมม เอ๊ะ เกี่ยวว ?



    เช้าวันต่อมาเป็นไงหละ โดนแซวเลยย

    นยองก็หูตาไวดีจัง ... แจ็คสันก็สังเกตเก่งจัง ขำใส่หน้ามันรัวๆเลยลูกกก 5555555

    สุดท้ายกว่าจะได้มาเป็นแฟน ปมเอ้ยย ต้องทำ มัคมัคร้องไห้ถึงสามรอบเลยนะ

    เดี๋ยวแม่จะจับตีตูดดด -..-



    ตามมาถึงตอนสุดท้าย ... สรุปแล้ว ฟิคเรื่องนี้มุ้งมิ้งมากกกก

    ขนาดยังไม่ได้อ่านตอนมุมินะ นั่งอ่านไปยิ้มไป งื้อออออออออออ

    พี่ฟินนาเร่มากกกกกกกกกก กก ยังไงก็จะดีตามผลงานดีๆแบบนี้ต่อไปนะคะ ^^



    ปล. เค้าอยากอ่านฉากมุมิแหละ คึคึ Japanchan@hotmail.com
    #327
    0
  8. #323 minjune. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 00:52
    งุ้ยยยย พี่บีใจปลาซิวกับมัคต้วนคนนัลลั๊คคค

    เป็นอะไรที่แบบ เหากงปนกิกัห่กสผหดนำบำากากน

    เขินมากนะพิมพ์เลย

    รู้สึกชอบมาก ชอบฟิคอารมณ์นี้

    ง่อวววววว



    แปะเมลข่าาาา ขอฉากมุมิ -/-

    sunshine-angel.minjune@hotmail.com

    #323
    0
  9. #314 น้ำค้าง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 01:04
    พี่บีโคตรใจปลาซิวเลยอ่า ต้องให้พี่มาร์ควางแผนจัดการ

    ฉากมุมิคืออะไรหรอ อยากรู้จัง 555 ขอด้วยคนค่าบ

    nam.jkk812@gmail.com
    #314
    0
  10. #309 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 21:44
    กรี๊ดดด เพิ่งเจอเรื่องนี้ ขอทันไหม
    ขอบคุณล่วงหน้าค่า
    naparin.rin@gmail.com
    #309
    0
  11. #306 xkRYy_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 07:22
    ขอฉากคัทหน่อยค่ะ
    Tongruk.k@windowslive.com
    #306
    0
  12. #301 Warui (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 18:36
    มันเป็นอะไรที่มุมิมาก~~ ชอบ~~ ขอด้วยนะคะ m_ssnovel@hotmail.com
    #301
    0
  13. #299 แซลมอนของพี่มาร์ค (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 20:31
    มันเขินมากอ่าา ///w/// พี่มาร์คน่ารักมุ้งมิ้งมากอ่า พี่บีนี่ก้อป๊อดเหลือเกินกว่าจะบอก~ คู่นี้เป็นคู่ที่แรร์นะคะ ไรต์แต่งได้ฟินมากๆอ่าา /ขวยเขินบิดตัวสามร้อยหกสิบองศา (เว่อร์) 5555

    Kuroravenme@gmail.com ขอด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่าา >
    #299
    0
  14. #297 bemark9394 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 01:34
    โอ้ยยย เพราะความแรร์ซ้ำๆกับบีมาร์คทำให้อดใจไม่อยู่เลยแท้ๆ เลยไล่ส่องแท็กบีมาร์คย้อนหลังมาเรื่อยๆ ค่ำยันดึก

    แล้วก็ได้รู้ตัวว่าไม่รู้อิชั้นไปหลงอยู่มุมตึกไหนค่ะ จึงบ่ได้พบพานกับฟิคละมุนแบบนี้ จริงๆอยากให้มีต่อมากเลยค่ะ ฮริ้งงง

    ถึงจะเพิ่งหลงเข้ามา แต่ชอบมากเลยนะคะ อยากให้ไรท์แต่งบีมาร์คต่อไปเรื่อยๆ มีผลงานออกมาเยอะๆ

    เรื่องนี้คือพี่มาร์คน่ารัก แล้วเจบีก็ดูเป็นผู้ชายดี บีบป๋องเบียร์จนบาดมือตัวเองนี่แบดบาดใจเวอร์ หึงโหดดงะอยากได้ ..

    โดยส่วนตัวเราชอบภาษาของไรท์นะ ไม่เยอะไม่น้อย อ่านแล้วเข้าใจง่ายค่ะไม่ยืดไม่ตัดจนเกินไป

    แอบคิดอยู่ว่าถ้าเปลี่ยนโหมดจากละมุนนิดๆเศร้าหน่อยๆแบบนี้เป็นหวานละมุนไปเลย ไม่ก็ดราม่าไปเลยในเรื่องอื่นๆนี่เราว่าไรท์ก็คงทำให้รีดเดอร์ติดได้ไม่ยากโลยยยย มีผลงานออกมาอีกเยอะๆเลยนะคะ จะคอยติดามเรื่อยๆเลยค่าาา 

    และสุดท้าย ช่วยส่งฉากมุ้งมิ้งให้ป้าผู้โฉดโหดและหื่นแบบอิชั้นด้วยเถิดค่ะ marktheman93@outlook.com

    nc อาจจะน่ารักอ่อนโยน แต่อิชั้นจินตนาการรอแบบค้างๆไปไกลมากแล้วค่า แฮ่กก 555555555 บีมาร์คจงเจริญ -,.-
    #297
    0
  15. #296 Geminious (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 23:35
    หว๋ายย พี่บี หน้าแตกเลยงะ หึงยูคยอม ฮี่ๆ ขอฉากตัดด้วยนะค่ะ ^^ xxxnam.bome@gmail.com ขอบคุณค่า
    #296
    0
  16. #269 Kaem (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 17:59
    เเงงงคือตอนพี่มาร์คเขินคือบั่บบบบบบ เเหม่พี่เนียร์กะเเจ็คนี่ก้อเเซวจังเล้ยยยย55555 ขอด้วยนะคะ kaemjung2000@hotmail.com
    #269
    0
  17. #245 Prayy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 11:56
    โอ้ยยย พี่มาร์คมุ้งมิ้งน่าร้ากกกกก

    กว่าพี่บีจะกล้าพูด ชักช้าจริงๆ 55555

    Praykanok@outlook.com ค่ะะ

    ขอบคุณนะคะะ >
    #245
    0
  18. #230 namcha (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 19:20
    น่ารักมากๆเลยค่ะ ฮรืววว ขอด้วยคนนะคะ ขอบคุณค่ะ namaticha@hotmail.co.th
    #230
    0
  19. #187 sametimes (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 19:37
    มาร์คน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก
    โคตรใสอ่ะมาร์คน่ารักสุดๆไม่อาจหาคำบรรยายได้
    ขอฉากมุมิด้วยคนค่ะ ขอบคุณค่ะ ^^ siyamonkamlan@gmail.com
    #187
    0
  20. #182 งิจังอีโช่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 22:47
    พี่มาร์คน่าร้ากกกก ถ้าจะมุ้งมิ้งขนาดนี้นะ>///<
    #182
    0
  21. #167 HiperGing (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 10:08
    พี่มาร์คแผนสูงอ่ะ ว่าแต่ทำไมยองแจซกมก #ไม่เกี่ยว 5555
    พี่บีคนบ้าทำพี่มาร์คร้องไห้ หึงไม่เข้าเรื่อง งอน โป้ง.. ยังทันไหมถ้าจะขอมุ้งมิ้ง 5555 hiperging@gmail.com
    #167
    0
  22. #150 KaoChang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 15:52
    กว่าจะพูดได้นะแกอิพี่บีใจปลาซิว นี่ถ้ามาร์คหลับไปก่อนคือจะไม่มีไรคืบหน้าเลยสินะ แล้วหลังจากสารภาพเสร็จก็.....เร็วไปนะแก ปล.ขอฉากกรุ๊งกริ๊งมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งด้วยครัชชช little_kingin@hotmail.com
    #150
    0
  23. #147 buahae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 20:52
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก กว่าจะลงเอย ทำลุ้นแทบแย่ ฮ่าาาา



    แจบอมใจปลาซิว แจบอมใจปลาซิว แจบอมใจปลาซิว แจบอมใจปลาซิว แจบอมใจปลาซิว แจบอมใจปลาซิว 555



    น่ารักมากๆๆอ่าา สรุปยูคยอมเป็นน้องชาย ฮ่าๆๆๆ หึงแม้กระทั่งน้องเหรอเจบอมอาา อิอิ



    ขอบคุณมากนะคะ รอติดตามเรื่องต่อๆผ อิอิ



    อยากอ่านฉากมุมิด้วยคน ขอบคุณนะคะ buawadee@hotmail.com
    #147
    0
  24. #146 holicimmika (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 13:35
    ว้ากกกกกกกกก ย้ากกกกกกกกกกกกกก /me วิ่งรอบบ้าน
    ในที่สุดดดดด อิมแจบอมก็ได้(ลงเอย)กับอี้เอินซะเททททททททท เย้
    คือชอบอ่ะชอบมากกก ยิ่งอ่านตอนที่เอินเขินนะ แบบภาพลอยมาาาา ทำไมน่ารักน่าฟัดเงงง้
    ฮื่ออออออ ขอๆัดหน่อยสิ่เอินนนนนนน T////////////T
    cynim93@gmail.com
    #146
    0
  25. #145 Mam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 14:35
    มาร์คเขินน่ารักอ่ะ

    ขอฉากมุมิ nc ด้วยนะคะ

    Mampoohkeng@hotmail.com
    #145
    0