` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 14 : { S F } SHYBOY : 샤이보이 {Jaebum x Mark ft.Jackson,Jinyoung} (2 / 3) 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ค. 57



 

 

{ SHYBOY : 샤이보이 }

pairing ; Jaebum x Mark ft. Jackson,Jinyoung
author ; pinnathero
genre ; little romantic

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : ใจปลาซิว / ศร : http://youtu.be/jwv46o83Mhg )

 

 

 

warning ; แท็กฟิคเรื่องนี้ #พี่บีใจปลาซิว เหมือนเดิมนะคะงืมงืม

warning 2 ; ระวัง ! พี่มาร์คต้วนน่ารักนะมุมิ -/- <3

warning 3 ; ฉลองที่ฟลายทูโอปป้าคัมแบ็คซักที (อาจจะผิดงาน) ตอนหน้าเราสัญญาว่าจะจัดฉากเอ็นซีมุมิให้อ่านแน่นอนค่ะ

 

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 เห้ยแจบอมมึงจะเล่นบาสกับพวกกูอยู่ไหมเนี่ย นั่งกดมือถือยิกๆมาสองชั่วโมงแล้วนะมึงอ่ะ แจ็คสันเดินมาเตะเข้าที่แผ่นหลังกว้างที่กำลังโน้มตัวรัวแป้นหน้าจอโทรศัพท์โดยที่ไม่สนใจเพื่อนที่เล่นทีมบาสเก็ตบอลด้วยกันเลย และสุดท้ายทุกคนก็โยนภาระทั้งหมดมาให้เพื่อนสนิทตัวหนาเป็นคนจัดการ

 

เออหน่า แป๊บนึงดิ่วะ อีกห้านาทีๆมือหนายกขึ้นปรามเพื่อนในขณะที่ดวงตาเรียวคมยังจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่

 

อ่าวไอ่ห่านี่ มึงมัวทำอะไรอยู่ กูขอดูดิ้ ! ” ไม่ต้องรอให้เจ้าของโทรศัพท์มือถืออนุญาต มือของแจ็คสันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยไปจากมือของแจบอม แล้วรีบวิ่งออกห่างอีกฝ่ายที่กำลังวิ่งตามตนเองอยู่ นิ้วหนาก็กดเปิดปลดล็อคหน้าจอเพื่อดูต้นเหตุที่ทำให้แจบอมไม่สนใจเพื่อนๆในทีมทันที

 

 

 

เชี่ยยยยย ! ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไอ่สัดดดดดดดดดดดด มึงบอกให้พวกกูรอสองชั่วโมงเพื่อรอมึงอัพเวลคุกกี้รันเนี่ยนะ !? ” แจ็คสันรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกระโดดเตะหนักๆไปหนึ่งที จนเจ้าของโทรศัพท์มือถือถึงกับร้องอั่ก

 

 

 

 

 

ก็กูกำลังเล่นเกมอยู่นี่หว่า มันติดพันโอเคไหม ?แจบอมบอกพลางโอดครวญด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

 

กูก็นึกว่ามึงคุยไลน์กับมาร์คจู่ๆแจ็คสันก็พูดประโยคที่ทำเอาก้อนเนื้อภายในอกแทบหล่นวูบตกกับพื้น ใบหน้าหล่อรีบหัวควับมามองอีกฝ่ายทันที

 

 

 

 

 

... ไอ่บ้านี่รู้ได้ยังไงว่าเขามีไลน์ของมาร์คต้วนคนน่ารักคณะอักษรฯคนนั้น .. มันรู้ได้ยังไงวะ ?! ...

 

 

 

 

 

อ .. อะไรมึงอะไร ทำไมต้องเอามาร์คมาเกี่ยวกับกูด้วยวะ

 

ก็เดือนก่อนกูเห็นมึงแลกไลน์กับเพื่อนกู หน้ามึงบานมาตลอดทั้งเดือนนี่ไม่รู้เลยงั้นสิ่ เยอะนักนะมึงอ่ะแจ็คสันเอ่ยแซวเพื่อนจนสุดท้ายคนโดนแซวแทบจะกลบเกลื่อนความอายไม่ไหวจึงได้แต่ดันหลังให้เพื่อนของตนเดินเข้าสนามไปพร้อมกับตน

 

เยอะเชี่ยอะไรมึง ... ไปๆๆ ไปเล่นกันได้แล้ว

 

 

 

 

 

 

เกมบาสเก็ตบอลที่ไม่ได้แข่งขันกันอย่างเอาจริงเอาจังจนเลือดตาแทบกระเด็นได้ดำเนินมาประมาณสิบนาทีแล้ว ร่างสูงโปร่งของแจบอมยังคงใช้มือหนาเลี้ยงลูกบาสไปยังจุดชู้ตอย่างไม่มีบกพร่อง แม้จะมีผู้เล่นคนอื่นเข้ามาแทรกเพื่อจะแย่งลูกบาส หรือแจ็คสันที่หลอกล่อให้ร่างสูงโปร่งเสียสมาธิก็ตาม ก่อนจะชู้ตลูกบอลทรงกลมสีส้มให้ลอยไปกระทบแป้นและลงห่วงไปอย่างสวยงาม ก่อนจะโชว์พาวเวอร์ด้วยกันสะบัดกลุ่มผมสีเทาไปมาเพื่อสะบัดหยดเหงื่อที่เกาะตามใบหน้าและกลุ่มผมนั้น ไม่แปลกใจที่เพื่อนๆในทีมจะต่างพากันร้องโห่แซวใส่เจ้าตัว เพราะความสามารถทางด้านกีฬาของอิมแจบอมโดดเด่นมาตั้งแต่สมัยมัธยม และตั้งแต่เข้าปีหนึ่งมาเขาก็เข้าชมรมกีฬาแบบไม่คิดทบทวนเผื่อเลือกชมรมอื่นที่ต่างต้องการตัวเขามากมายเลยซักนิดเดียว

 

 

 

ฝีมือไม่ตกเลยนะ ” เสียงแหลมยียวนกวนประสาทของแจ็คสันดังขึ้นมาหลังจากที่เพื่อนสนิทของเขาโชว์ความสามารถอันน่าหมั่นไส้ให้ทุกคนในโรงยิมได้ดูเป็นขวัญตาตั้งสามลูกติด

 

ไม่หรอก กูยังรู้สึกว่าการเล่นของกูมันฝืดๆอยู่เลยเนี่ย ไม่ได้วอร์มตั้งหลายอาทิตย์

 

อ่อเหรอมึง

 

เออดิ่

 

อ่อออออ กูก็นึกว่ามึงเล่นดีเพราะมีกำลังใจดีซะอีก ...จินยองเดินเข้ามาสมทบพลางเอาแขนวางพาดไหล่ของหนุ่มร่างหนาที่เคยโดนเปรียบเทียบกับอุปกรณ์การแพทย์ไม่นานมานี้พร้อมยกนิ้วหัวแม่มือชี้ไปทางด้านหลังที่พวกเขายืนอยู่

 

 

 

ใบหน้าหล่อหันกลับไปทางด้านหลังจากจุดที่ยืนอยู่ตามนิ้วของจินยองที่ชี้ออกไปก็แทบชะงัก เมื่อสายตาเรียวคมสบเข้ากับดวงตากลมของใครบางคนที่นั่งถือถุงขนมกรุบกรอบไว้ในมืออยู่บนอัฒจันทร์ชั้นเกือบบนสุด ดวงตาคู่ที่เขาชอบแอบมองตลอดนั้นกำลังมองมาทางเขา จินยองและแจ็คสันยืนอยู่พร้อมส่งรอยยิ้มหวานที่มักจะทำให้หัวใจของเขาแกว่งไปมาเวลาที่เห็น แถมยังสามารถทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวยิ่งกว่าวิ่งรอบสนามสิบรอบเสียอีก นิ้วหนารีบยกขึ้นวางไว้ที่เส้นเลือดบริเวณต้นคอเพื่อตรวจการเต้นของชีพจรที่ผิดปกติจากเดิม ... ใช่ มันเต้นเร็วขึ้นมาก  และกลุ่มผมนิ่มสีแดงอมชมพูที่ดูสะดุดตานั่นยิ่งยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาด และพอจะรู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร

 

 

 

 

 

... ก็มีอยู่คนเดียว ...

 

 

 

 

 

เขาได้แต่ยืนมองใบหน้าน่ารักนั้นไม่วางตา โดยที่ไม่ได้สังเกตไปอีกว่ามีใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆคนน่ารักที่แอบมองอยู่บ่อยๆด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

 

" เชี่ย ... ใครบอกมาร์ควะว่ากูเล่นบาสฯที่นี่วันนี้ ? "

 

" อ่อกูบอกเองอ่ะ กูบอกมาร์คว่ากูมาเล่นบาสฯวันนี้อาจจะไปรับที่คณะช้าเลยให้มารอที่นี่ ตอนแรกมาร์คก็เกรงใจไม่ยอมมาหรอกนะ แต่ ... " แจ็คสันอธิบายสาเหตุที่คนน่ารักมานั่งนิ่งๆในโรงยิมดูพวกเขาโชว์ออฟท่วงท่าเล่นบาสแข่งกัน จนมาหยุดที่คำว่าแต่เท่านั้น คนฟังถึงกับหงุดหงิด ดวงตาเรียวถลึงตามองคนเล่าพร้อมกัดฟันเอ่ยเสียงเบาๆให้ได้ยินเพียงสามคนเท่านั้น ในขณะที่มือหนาข้างหนึ่งเท้าสะเอว อีกข้างกำลังเตรียมจะกระชากคอเสื้อคนเล่า

 

" แต่อะไร มึงเอาดีๆ "

 

" เอ้ะไอ่นี่กล้าขู่กูเหรอวะ ?! "

 

" บอกสิ่ บอกมา "

 

 

 

 

 

 

" แค่กูบอกว่าวันนี้แจบอมมาเล่นด้วยนะแค่นั้นแหละ ผลก็ออกมาอย่างที่มึงเห็น "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... อมกกกกกกกกกก อิมแจบอมคนนี้อยากจะควักหัวใจตัวเองออกมาถามไถ่อาการมากว่ายังสบายดีอยู่ใช่ไหม ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" แฮ่มๆๆๆ หน้ามึงนี่แดงไม่เกรงใจชาวบ้านแล้วว่ะ " จินยองสะกิดไปที่โครงหน้าหล่อของเพื่อนสนิทเบาๆสองทีเพื่อให้เพื่อนของเขาเอาสติที่ไปลอยอยู่บนอัฒจันทร์ชั้นเกือบบนสุดกลับลงมาซักที

 

" เชี่ย พวกมึงแกล้งกู "

 

แกล้งห่าอะไร กูรู้กูเห็นหมดอย่ามาปิดบัง

 

เอ้า จะไปหาอะไรกินได้รึยัง มัวแต่มายืนอะไรตรงนี้วะสิ้นเสียงหัวหน้าทีมที่เพิ่งเดินออกจากห้องพักตัวนักกีฬาหลังจากที่เข้าไปชำระร่างกายให้เรียบร้อยแล้ว สมาชิกทุกคนในทีมบาสฯรวมถึงแจบอม แจ็คสันและจินยองก็เดินไปยืนอยู่ในกลุ่มตามๆกัน

 

แล้วรุ่นพี่จะเลี้ยงพวกผมเหรอครับ ?รุ่นน้องคนหนึ่งในทีมเอ่ยถามหัวหน้าทีมทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่าหัวหน้าทีมของเขาไม่ค่อยพาพวกเขาไปกินเลี้ยงสังสรรค์กันเท่าไหร่ เนื่องจากหัวหน้าทีมกำลังเรียนอยู่ปีสี่แล้ว เรื่องงานและเรื่องเรียนก็มีมากแทบจะไม่มีเวลาปลีกตัวเข้าชมรมเพื่อมาพบปะกับรุ่นน้องเลย แต่ครั้งนี้คงเป็นเพราะเคลียร์เรื่องงานเสร็จแล้วเลยมีเวลาว่าง และคงจะดีไม่น้อยถ้าจะเสกลาภปากให้รุ่นน้องทุกคน

 

 

 

อยากกินร้านไหนจัดมาเลย ไม่อิ่มไม่กลับก็แล้วกัน ! ”

 

 

 

 

 

สิ้นเสียงของหัวหน้าทีม ทุกคนพากันร้องดีใจ รุ่นน้องในทีมบางคนก็รีบเดินคว้าที่ท่อนแขนแกร่งของหัวหน้าทีมแล้วลากให้เดินตามพวกตนไป บางส่วนก็พากันเดินกอดคอร้องเฮเสียงดังจนหายไปจากประตูโรงยิม และอีกส่วนหนึ่งก็เดินตามกันออกไป จะเว้นแต่แจ็คสัน จินยอง และพ่อดาวรุ่งประจำชมรมกีฬาอย่าง อิมแจบอม ที่เดินเลี้ยวไปหาใครบางคนที่ยืนกอดกระเป๋ามองพวกเขาอยู่

 

 

 

ซ้อมเสร็จกันแล้วเหรอ ?ใบหน้าน่ารักเผยรอยยิ้มกว้างให้เพื่อนของตนทั้งสามคน มีเพียงสองคนที่พยักหน้าตอบกลับไป ในขณะที่มีเพียงคนเดียวในกลุ่มที่ไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย แถมยังเสมองไปทางอื่นเพื่อเลี่ยงจะสบตาอีกด้วย

 

 

 

... เจ้าของกลุ่มผมสีเทา ผู้ได้ฉายาว่าเป็นดาวรุ่งประจำชมรม .. อิมแจบอม ...

 

 

 

ไม่ใช่ว่าเขาโกรธเคืองอะไรคนตัวเล็กตรงหน้าที่มาดูพวกเขาเล่นบาสฯหรอกนะ เขากลับดีใจที่อีกฝ่ายมานั่งดูพวกเขาเล่นกีฬากัน เพียงแต่เขาอาจจะช้าไปที่เพิ่งเห็นว่ามีใครบางคนนั่งอยู่ข้างๆมาร์คต้วนตอนที่เขาเล่นบาสฯอยู่ด้วยแค่นั้น แม้ความสงสัยจะมีอยู่เต็มอก แต่ละคำถามล้วนขึ้นมาในทำนองเดียวกันว่า คนๆนั้นเป็นใคร แต่ความหงุดหงิดไม่พอใจมันดันแสดงออกมาอย่างชัดเจน เพราะไม่สามารถเข้าไปก้าวก่ายเอ่ยถามออกไปได้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร อิมแจบอมกำลังสร้างภาพลักษณ์ที่แย่ๆให้มาร์คต้วนเห็น

 

 

 

ภาพลักษณ์ที่กำลังจะทำร้ายตัวเองในอนาคต ...

 

 

 

 

 

ก็ซ้อมเสร็จแล้วล่ะ แต่ตอนนี้กำลังจะไปกินเลี้ยงของชมรมน่ะ จะไปด้วยกันไหมมาร์ค ?จินยองเอ่ยถามเพื่อนต่างคณะที่สละเวลาหมกตัวอ่านหนังสือในห้องสมุดเพื่อมาดูพวกเขาซ้อมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มกลับ

 

เอ่อ ... ไม่ดีกว่าน่ะมาร์คส่ายหัวไปมาเบาๆปฏิเสธการเชิญชวนของจินยอง ทำเอาเพื่อนตัวหนาถึงกับปั้นหน้าสงสัยขึ้นมาทันที เพราะปกติแล้วคนตัวบางน่ารักตรงหน้านี้ไม่เคยปฏิเสธการเชิญชวนของพวกเขาเลยซักครั้ง แต่ครั้งนี้กลับดูแตกต่างไปกว่าเดิม

 

 

 

... เพราะอะไรถึงเป็นเช่นนั้น ...

 

 

 

ทำไมล่ะมาร์ค ?

 

เอ่อ .. ฉันไม่ใช่คนในชมรมด้วยแหละ ไปก็คงไม่สนุกหรอกหากสังเกตดีๆ ดวงตากลมโตเหลือบมองร่างสูงโปร่งที่ทำท่าทางไม่พอใจเมื่อเพื่อนของตนเอ่ยชวนให้ไปกินเลี้ยงด้วย มาร์คเลยได้แต่ปฏิเสธไปแม้ว่าตนเองไม่เคยปฏิเสธการเชื้อเชิญของเพื่อนเลยก็ตาม ...

 

 

 

แต่แจ็คสันสัมผัสมันได้ เขารู้แล้วว่าเพราะอะไร

 

 

 

เพราะไอ่แจบอมมันทำหน้าแบบนั้นรึเปล่า ?แจ็คสันเอ่ยถามในขณะที่เหลือบมองเพื่อนตัวสูงที่ปั้นหน้านิ่งใส่

 

เปล่าหรอก ฉันไม่อยากไปเองแหละ อีกอย่างฉันนัดยูคยอมเอาไว้แล้วด้วย งั้นฉันไปแล้วนะ

 

 

 

 

 

ว่าแล้วมาร์คก็ขอตัวออกไป ร่างบอบบางเดินไปหาเด็กหนุ่มตัวโตที่ยืนถือกระเป๋าเป้สีน้ำตาลของตนอยู่ตรงประตูทางออกของโรงยิมอยู่ พลางดึงท่อนแขนหนาให้เดินตามตนออกไปจากโรงยิม เจ้าเด็กนั่นก็ได้แต่ยิ้มแล้วเดินตามออกไป ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของร่างสูงโปร่งที่ยืนปั้นหน้านิ่งทุกอย่าง เขาจำได้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร เขาจำได้ดีเลยทีเดียวล่ะ

 

 

 

... คนที่นั่งอยู่ข้างๆมาร์คต้วนเมื่อสักครู่นี้

 

 

 

 

 

มึงเป็นเชี่ยอะไรเนี่ยกูถามหน่อยเถอะพอทั้งสองคนเดินลับสายตาไป แจ็คสันก็รีบหันหน้ามาเผชิญกับเพื่อนของตนที่ทำนิสัยไม่ดีเอาไว้ให้พวกเขาต้องคอยแก้ไขมัน

 

ก็ไมได้เป็นอะไร

 

มึงคงไม่รู้นะว่าปกติมาร์คไม่เคยปฏิเสธเวลาพวกกูชวนไปไหนเลยซักครั้งเดียว

 

กูรู้ว่ามาร์คคงไม่อยากไปเสียงทุ้มเอ่ยตอบกลับไปอย่างนิ่งๆ อารมณ์ภายในใจเริ่มไม่คงที่เสียแล้ว แม้ว่าเขาจะพยายามควบคุมมันแค่ไหนก็ตาม มันกำลังจะปะทุออกมา

 

มันคงอยากไปหรอกถ้าเห็นมึงทำหน้ากวนตีนแบบนี้น่ะ ขนาดกูกูเห็นกูยังไม่อยากไปเลยเถอะเพื่อนร่างหนาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินออกไปจากโรงยิมทันทีโดยที่ไม่รอเพื่อนของตนอีกสองคน

 

กูถามอะไรมึงหน่อยได้ไหมแจบอมจินยองเอ่ยขึ้นมา ในขณะที่คนถูกถามได้แต่ยืนนิ่งๆสบตากับเพื่อนตัวสูงในระดับเดียวกับเขา

 

...

 

ในฐานะที่กูกับมึงเคยเป็นแฟนกันมาก่อนตามที่ได้ยิน มันคือเรื่องจริง ก่อนหน้านี้อิมแจบอมและปาร์คจินยองเคยเป็นแฟนกันมาก่อน แต่นั่นมันก็ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย พวกเขาใช้เวลาคบกับประมาณสามปี มากพอที่จะรู้ใจกันและกันว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรอยู่ แต่พวกเขากลับเลิกกันเพราะคิดว่าพอขึ้นปีหนึ่งไปก็คงจะไม่ได้เจอกันอีก ใครจะไปรู้ว่าพวกเขากลับมาเป็นเพื่อนกันดังเดิมได้ แม้จะมีอะไรบางอย่างที่ตะขิดตะขวงใจบ้าง

 

อะไร ?

 

มึงต้องตอบมาตามตรงนะ เพราะกูรู้จักมึงดีพอๆกับที่มึงรู้จักกูดี

 

...

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่มึงเป็นแบบนี้เพราะมึงหึงมาร์คต้วนกับเจ้าเด็กยูคยอมนั่นใช่ไหม ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... นั่นสิ่นะ .. เขากำลังหึงที่มาร์คต้วนดูสนิทสนมกับเจ้าเด็กหนุ่มตัวโตสูงชะลูดเกินวัยนั่นอยู่ใช่ไหม ...

 

 

 

 

 

 

... ใช่ อิมแจบอมหึงที่มาร์คต้วนไปสนิทสนมกับคนอื่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ...

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

 

ที่มึงเป็นแบบนี้เพราะมึงหึงมาร์คต้วนกับเจ้าเด็กยูคยอมนั่นใช่ไหม ?

 

 

 

 

 

 

เพียงแค่ประโยคเดียวจากปากเพื่อนสนิทที่เคยพ่วงตำแหน่งคนรัก กลับทำให้ร่างสูงโปร่งถึงกับออกมานั่งเงียบอยู่ตรงสวนหย่อมหน้าหอพักของตนในเวลาเกือบจะเที่ยงคืนเช่นนี้ เขาไม่ได้ไปร่วมกินเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อนๆในทีม แม้ว่าหัวหน้าทีมและรองหัวหน้าทีมจะโทรตามเขาหลายสาย แต่เขาก็ตอบกลับไปว่าไม่สบาย อยากนอนพักไปเท่านั้น เขาไม่คิดอยากจะไปร่วมโต๊ะสังสรรค์ในขณะที่ตัวเองกำลังมีเรื่องให้คิดมากมายอยู่ ไม่อยากทำให้บรรยากาศเสียไปมากกว่าเดิม แค่เขาไม่ไปคนเดียว บรรยากาศก็ดูหดหู่ลงไปเยอะพอสมควร จากการเล่าเรื่องจากปลายสายที่เอ่ยโดยปาร์คจินยอง แจบอมก็ได้แต่ขอโทษออกไปเท่านั้น

 

มือหนายกกระป๋องเบียร์สีเงินที่ถืออยู่ในมือแกว่งไปมาพลางยกกรอกของเหลวที่บรรจุอยู่ภายในกระป๋องไหลเข้าไปภายในโพรงปากผ่านแผ่นลิ้นหนานั้น แต่ทว่าเขาก็ได้แต่ยกกระป๋องค้างไว้เมื่อเห็นว่าใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่เขาอยู่ ร่างสูงชะลูดที่ดูคุ้นตา ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์กว่าขนาดลำตัว กลุ่มผมสีดำสนิทที่ถูกเซ็ตมันให้เป็นทรง ทุกอย่างดูคุ้นตา แต่ทว่าเสื้อผ้ากลับไม่ใช่ชุดนักศึกษา กลับเป็นชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงวอร์มสีดำสนิทเท่านั้น

 

 

 

 

 

สวัสดีครับพี่แจบอมเสียงใสของเด็กนหนุ่มตัวโตเอ่ยดึงขึ้น ทว่าสายตาเรียวคมกลับเพียงแค่เหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะยกกระดกเบียร์เข้าปากไปโดยพยายามไม่สนใจแขกที่ไม่ได้รับเชิญจากเขา

 

 

 

... ไม่ว่าอย่างไร คิมยูคยอมก็ไม่มีทางที่จะได้เป็นแขกรับเชิญสำหรับเขาแน่นอน ... ไม่มีวัน ...

 

 

 

...

 

ผมคิมยูคยอม เรียนปีหนึ่งคณะอักษรฯครับ ... คณะเดียวกับพี่มาร์คน่ะอิมแจบอมสัมผัสได้ปลายท้ายประโยคของเจ้าเด็กหนุ่มนี่กำลังจะเอ่ยเย้ยเขาอยู่เหมือนกับต้องการจะสื่ออะไรบางอย่าง และมันก็ได้ผล มือหนาที่ถือกระป๋องเบียร์ไว้อยู่ถึงกับชะงักก่อนที่รูปทรงของกระป๋องจะบิดเบี้ยวด้วยแรงบีบด้วยแรงจากมือหนาเพียงข้างเดียวเท่านั้น

 

มีอะไรก็ว่ามา ไม่ต้องอ้อมค้อมมาก รำคาญไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือเพราะความหงุดหงิดที่คับคล้ายคับคลาว่ากำลังจะประทุนั้นที่ทำให้เขาถึงเอ่ยเสียงเรียบอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งรุ่นน้องตรงหน้าได้ก็ได้แต่ฉีกยิ้มกว้าง แต่เขาขอสาบานจากใจจริงว่า

 

 

 

นี่มันคือรอยยิ้มเยาะเย้ยเขา เจ้าหมอนี่มันกำลังแสยะยิ้มใส่เขาอยู่นั่นแหละ !

 

 

 

ดีครับ ผมก็จะได้ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมไปมามากด้วย

 

...

 

พี่คงไม่รู้ว่าผมแอบชอบพี่มาร์คอยู่ แต่ก็นั่นแหละ ผมจะมาบอกว่าผมชอบพี่มาร์คมาก

 

...คนฟังได้แต่นิ่งเงียบ เขาไม่สนหรอกว่าเจ้าเด็กเมื่อวานซืนนี่จะชอบคนน่ารักที่เขาหมายปองมาหนึ่งปีเต็มๆมากแค่ไหน เขาไม่สนว่าเด็กบ้านี่จะชอบมาร์คต้วนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงแค่ว่า

 

 

 

... คิมยูคยอมไม่มีสิทธิ์ที่จะรักมาร์คต้วนได้เด็ดขาด ...

 

 

 

ผมไม่รู้ว่าที่พี่ทำแบบนั้นเมื่อตอนเย็นมันเป็นเพราะอะไร แต่ผมกำลังจะบอกอีกว่าผมไม่สบายใจเพราะพี่ทำให้พี่มาร์คไม่สบายใจอยู่

 

... แล้วจะมาบอกฉันทำไม ?ใครจะบอกว่าเขากำลังหึง ตอนนี้ก็คงจะไม่ปฏิเสธ เพราะท่าทีตอนนี้มันแสดงออกมาได้ชัดเจนมาก ไม่ว่าใบหน้าที่นิ่งสงบแต่ใบหูกลับแดงด้วยความโกรธ มือหนาที่กำกระป๋องเบียร์เอาไว้แน่นจนเลือดไหลออกมาจากมือเนื่องจากถูกกระป๋องแทงเข้าไปในอุ้งมือหนานั้น ร่างกายหนาที่กำลังสั่นไปด้วยความโกรธ

 

ก็แค่อยากถามให้แน่ใจ

 

...

 

" พี่ชอบมาร์คจริงๆใช่ไหม ? " คนเป็นรุ่นน้องเอ่ยถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ดูจริงจังกว่าปกติ เขาฟังออก รู้ความหมายของคำถาม แต่เขากำลังสับสนว่าจะตอบออกไปเช่นไร ทุกอย่างมันกำลังตีรวนไปหมด

 

" หมายความว่าไง ? "

 

" หมายความตามที่ผมถาม เพราะถ้าไม่ใช่ ผมจะบอกพี่ว่าพี่ควรจะทำตัวให้ดีกว่านี้ ผมไม่อยากให้คนที่ผมรักอึดอัดเพราะการกระทำของพี่ แต่ถ้าใช่ ... "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" เออ ฉันชอบมาร์ค สาบานได้เลยว่าชอบมาก่อนที่แกจะชอบเขาอีก ฉะนั้นแกควรจะเลิกชอบเขาได้แล้ว "

 

 

 

 

 

และเขาก็ไม่สามารถปกปิดมันได้อีกต่อไป เขาพูดมันออกไปแล้ว ไม่ใช่เพราะอารมณ์โมโหต้องการประชดหรือเพราะความหงุดหงิด แต่มันมาจากจิตใจส่วนลึกๆที่มันกำลังตีขึ้นมาเพื่อให้พูดออกไป ดวงตาเรียวคมจดจ้องมองดวงตาเรียวของคนเป็นรุ่นน้องไม่วางตาด้วยความจริงจัง จากใบหน้าที่เคร่งขรึมของคนเป็นน้องที่แสดงออกมา ตอนนี้กลับกลายเป็นว่ารอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความใสซื่อถูกยกประดับขึ้นบนใบหน้า ดวงตาเรียวหยีลงตามรอยยิ้มก่อนจะหันหลังไปพร้อมตะโกนบอกอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาแทบช็อคจนถึงกับปล่อยกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในมือให้ตกลงสู่พื้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมพี่มาร์ค "

 

 

 

คิมยูคยอมเอ่ยเรียกใครบางคนที่นั่งซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ แต่เขามองเห็นชัดเจนด้วยสีผมที่ตัดกับสีพุ่มไม้นั่นไม่ได้ทำให้การหลบซ่อนนั้นเนียนเลยซักนิด ก่อนที่ร่างบอบบางของคนที่เขาเผลอทำนิสัยแย่ๆลงไปเมื่อตอนเย็นปรากฎขึ้น ใบหน้าน่ารักที่ดูเหมือนว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา ดวงตากลมที่บวมปูด จมูกโด่งรั้นที่แดงระเรื่อ พวงแก้มนิ่มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตา ยิ่งทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบลงไป

 

 

 

 

 

" อืม ฉันได้ยินแล้ว "

 

 

 

 

 

เคร้งงงง !

 

 

 

 

 

 

 

-TBC .xoxo




ปล. ใกล้จะจบแล้วงิ้งงิ้ง ความจริงแล้วฟีลฟิคมันไม่ออกมาซักพักใหญ่ๆแล้วเนื่องจากประสบปัญหาชีวิตรุมเร้า
แต่เพราะเมื่อวานนี้ (คือวันนี้นี่แหละค่ะ) ฟลายทูเดอะสกายคัมแบ็คในรอบห้าปี 
(โอเคค่ะบางคนอาจจะไม่คุ้นหรือบางคนอาจจะรู้จัก เพราะวงนี้ค่อนข้างเก่าพอสมควรเนาะ)
แล้วโอปป้าก็ปล่อยเพลงออกมาเมื่อคืนนี้ เราดีใจมากมากมากมาก
เราเลยสัญญาเอาไว้ตอนโอปป้าปล่อยเพลงว่าเราจะแต่งฟิคเรื่องนี้ให้จบ T_T
ตามนั้นค่ะ เหลือตอนหน้าอีกตอนเดียวเท่านั้น และจะขอฉลองในตอนหน้าตามที่บอกกล่าวใน warning เลย
รอติดตามกันด้วยนะคะนะคะ รักคนอ่านทุกคนเลยนะอิ้อิ้ <3

Guardian

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #326 Fangko (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 21:22
    อิมแจบอม....แกทำอี้เอินร้องไห้ ตรบแม่งงงงง

    ไอ่ตี๋ ไอ่เหยินนน ไอ่ปากไม่ตรงกับใจ...น่าจะเอาจะมาเอา

    เข่าแทงแบบรัว ๆๆๆ

    มัคมัค...อ่อยขนาดนี้แล้ว..ยังซื่อบื้ออออ

    ทำตัวเขินอายย เดี๋ยวตรบให้ตาหายเลย 555555



    ดันแสดงออกทางสีหน้าชัดเจนอัก

    ดูดิมัคมัค .... คิดมากนะเว้ยยย เดี๋ยวก็ยกให้คยอมมี่ซะหรอก

    ไอ่พี่ปมคนกากกกก....ไปโอ๋เลยยยย ไปโอ๋ มัคมัคเดี๋ยวนี้

    ไม่งั้นจะโดนนนนนนน...ดีแน่ ..... หึหึ



    พอมาถึงตอนนี้ สมน้ำหน้าปม แต่ก็แอบสงสาร ก็เข้าใจนะ

    ตาปมมันเล็กเลยมองอะไร ไม่ค่อยเห็นนน...ฮึ่ยยย หมั่นไส้!!

    เด้งไปอ่านตอนต่อไปดีก่า...ปมปมจิสมหวังไหมน้าาาาาา
    #326
    0
  2. #310 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 21:47
    สงสารจุงพี่มาร์คตาบวมเรยอ่า
    #310
    0
  3. #135 buahae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 22:33
    ฮริ้งงงงงง

    ทำต้วนร้องไห้ เกือบเสียต้วนไปแล้วไหมล่ะบี

    ยกความดีให้ยูคยอมเลย ถ้าไม่ได้น้องนะแห้วแล้วว 5555

    สนุกมากค่ะ ติดตามต่อคอนหน้านะคะ^^
    #135
    0
  4. #132 ploy_pat ^^ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 18:02
    พี่บีทำอี้เอินร้องไห้.. ไงล่ะ เค้าร้องเพราะตัวเอง เจ็บเลยอ่ะดิ
    บีบกระป๋องจนเข้าเนื้อ.. เจ็บไหมพี่บี?
    โอ๊ยยย เห็นสภาพอี้เอินโผล่มาจากพุ่มไม้แล้วใจกระตุกแทนพี่บี
    แต่เหนือสิ่งอื่นใด.. ยูคร้ายมาก 5555555

    fly to the sky~~~ เรารู้จักๆๆๆ ><
    #132
    0
  5. #131 thattxx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 01:39
    นุ้งอี้เอินร้องไห้ ฮือออออออออ อยากเตะพี่บีซักที
    ชอบก็บอกชอบ ไปอารมณ์เสียใส่เค้าจะรู้ด้วยมั้ย

    #131
    0
  6. #130 yingxi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 21:37
    เอาละงายยยยยยยยยยยยยยยย ฮริ้ง
    ลุ้นนะลุ้นนนนนนนน รอตอนต่อไป T/ T
    #130
    0
  7. #128 Tong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 21:16
    แย๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  จะเป็นไงต่อ
    มาร์ครู้แล้ว โอ้ยๆๆๆ พี่บีแม่มขี้โมโห
    แล้วยูคเป็นพ่อสื่อหรอ 
    #128
    0