` S H O R T F A N F I C R O O M | G O T 7 ♡

ตอนที่ 13 : { S F } SHYBOY : 샤이보이 {Jaebum x Mark ft.Jackson,Jinyoung} (1 / 3) 。

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 พ.ค. 57



 

 

{ SHYBOY : 샤이보이 }

pairing ; Jaebum x Mark ft. Jackson,Jinyoung
author ; pinnathero
genre ; little romantic

type ; AU,PWP

rate ; pg-15




 

 

 



(หมายเหตุ : ใจปลาซิว / ศร : http://youtu.be/jwv46o83Mhg )

 

 

 

warning ; ขอแต่งคั่น #ฟิคอวจ อีกเรื่องก่อนนะคะ แบบว่าคิดไม่ออกจริงๆจากใจอ่ะฮือฮือฮือ (?) แท็กฟิคเรื่องนี้ #พี่บีใจปลาซิว นะคะงืมงืม
warning 2 ; ระวัง ! พี่มาร์คต้วนน่ารักนะมุมิ -/- <3

 

 

 

 











 

 

 

 

 

 

 

 

... ใจปลาซิวทุกทีที่เจอเธอ

แก้มแดงๆของเธอทำหัวใจละลาย

พึ่งจะรู้ว่าความรัก ทำให้คนเสียความมั่นใจ

ลองรักใคร รักเท่าไหร่ก็ไปไม่เป็น ...

 

 

 

 

xx

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เห้ยแจ็คสัน ! ”

 

( อะไรมึงเนี่ย จะตะโกนเสียงดังทำซากอะไรวะแจบอม ? ) ปลายสายเอ่ยด้วยความเสียงหงุดหงิดจากการได้ยินเสียงตะโกนเข้ามาในสาย หูแนบโทรศัพท์ขนาดนั้นจะไม่บ่นก็ไม่รู้จะว่าอะไรแล้ว ผู้คนที่เดินรอบข้างพากันหันมามองเป็นตาเดียวทั้งที่สปีคเกอร์โฟนก็ยังไม่ได้เปิดด้วยซ้ำ

 

มึงอยู่ไหนวะ ? เสียงทุ้มของ อิมแจบอม กรอกลงไปในโทรศัพท์ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆสถานที่ที่ตนนั่งนิ่งอยู่จนเวียนหัว แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเพื่อนของเขาจะเดินเข้ามาตรงจุดที่นัดกันไว้แม้แต่เงา

 

( กูกำลังเดินเข้ามาในมหาลัยกับจินยองอยู่เนี่ย มึงมีอะไร ? )

 

มึงรีบๆมาดิ่วะ วันหยุดไม่มีคนมาใช้บริการห้องสมุดหรอกนะเว่ย ตอนนี้กูอยู่คนเดียวกูกลัว

 

( เออๆ เดี๋ยวกูรีบเดินไป ... ตัวโตอย่างกับอะไรยังมาทำเป็นกลัวนะมึง ไม่แมนเลยว่ะ ) คนในปลายสายตัดสายโทรศัพท์ไปก่อน ทิ้งให้คนโทรไปอย่างแจบอมได้แต่นั่งนิ่งๆประมวลสิ่งที่เพื่อนของตนพูดออกมาเมื่อสักครู่นี้ด้วยความมึน เพราะไอ่เจ้าเพื่อนบ้านั่นมันดันด่าเป็นภาษาจีนเสียนี่สิ่

 

 

 

 

 

ตุบบ !

 

 

 

 

 

เห้ย ! ” ร่างสูงสะดุ้งโหยง หันหน้าไปมองต้นเสียงที่ดังขึ้นจากชั้นวางหนังสือทางด้านหลัง คาดว่าเป็นเสียงหนังสือตกลงมาจากชั้นวาง ดูท่าทางจะหลายเล่มเสียด้วย แต่ด้วยความไม่แน่ใจ สายตาเรียวคมหรี่ลงเพื่อมองทะลุผ่านเข้าไปในชั้นวางหนังสือชั้นเกือบในสุดก็พบว่ามีร่างหนึ่งกำลังก้มๆเงยๆเก็บหนังสืออย่างร้อนรนแปลกๆ

 

 

 

ความสงสัยที่ผุดขึ้นมาพร้อมคำถามที่อยู่ในหัวว่า คนๆนั้นใคร ? ก็ทำให้แจบอมค่อยๆลุกจากเก้าอี้โดยที่ไม่ให้เสียงลากเก้าอี้กับพื้นดังขึ้นมา ร่างสูงโปร่งค่อยๆย่องเดินเข้าไปตามชั้นวางหนังสือที่สูงประมาณห้าชั้นไปทีละแถวโดยที่สายตายังไม่ละไปจากร่างที่กำลังก้มๆเงยๆแม้แต่กระพริบตาเดียว ก่อนเท้าหนาจะหยุดตรงที่ชั้นวางหนังสือที่เขียนป้ายแปะไว้ว่าเป็นหนังสือประเภทวรรณกรรม แจบอมก็หลบอยู่ข้างๆชั้นวางหนังสือเพื่อแอบสังเกตท่าทีของคนแปลกหน้าที่เข้ามาใช้บริการห้องสมุดในวันหยุด ทั้งๆที่ไม่มีใครอยากจะเข้ามาเพราะนานๆทีจะได้พักผ่อนแต่หมอนี่กลับเข้ามาเสมือนว่าเป็นวันปกติเนี่ยนะ ?

 

 

 

... คนตรงหน้านี่เป็นใครกัน ?

 

 

 

 

 

ให้ตายสิ่ ต้วนอี้เอิน ทำไมนายถึงซุ่มซ่ามทำหนังสือตกลงมาเยอะขนาดนี้เนี่ย ...

 

 

 

 


แจบอมยังคงยืนมองเหตุการณ์อย่างต่อเนื่อง สายตาคมมองเจ้าของเสียงทุ้มหวานที่เอ่ยเบาๆเพื่อตำหนิตัวเอง มือบางขึ้นหนึ่งกำเล็กน้อยพร้อมเขกลงไปที่หัวทุยๆที่ถูกกลุ่มผมสีแดงอมชมพูของตนเบาๆ ร่างบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนพร้อมกางเกงยีนส์สีเข้มดูแล้วช่างสะดุดตาคนมองเสียไม่น้อย เสี้ยวใบหน้าหวานดูได้สัดส่วนทุกอย่าง ตั้งแต่ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น พวงแก้มนิ่มสีแดงอ่อนดูมีเลือดฝาดแถมริมฝีปากแดงฉ่ำที่กำลังพึมพำด่าตัวเองอยู่ ยิ่งทำให้ก้อนเนื้อภายในอกเต้นผิดจังหวะไปจากเดิม และมีท่าทีว่ามันจะเต้นหนักเข้าไปเรื่อยๆ มือบางที่เพิ่งเขกหัวลงโทษตัวเองไปหมาดๆกำลังหยิบหนังสือที่เพิ่งเก็บจากพื้นขึ้นมาเรียงบนชั้นวางหนังสือที่สูงกว่าตัวเองไปหนึ่งชั้น ปลายเท้าเล็กพยายามเขย่งตัวให้สูงขึ้นอีกนิดเพื่อที่จะได้วางหนังสือบนชั้นวางได้ แต่ติดอยู่ที่ว่า ...

 

 

 

 

 

ฮึบ ! ” ดูเหมือนคนตัวเล็กตรงหน้าจะเขย่งให้สูงขึ้นกว่านี้ไม่ไหวแน่ๆ ลองให้ยืนเขย่งเช่นนี้ไปเรื่อยๆอีกประมาณสามสิบวินาที มีหวังเจ้าตัวได้ล้มลงไปกองกับพื้นแน่นอน

 

ตัวเล็กแค่นี้เขย่งตัวเก็บหนังสือที่อยู่ชั้นสูงๆไหวหรือยังไงร่างหนากลั้นใจเดินเข้าไปหยิบหนังสือเล่มหนาในมือบางมาไว้ในมือของตนแล้ววางมันตรงชั้นวางที่คนตัวเล็กต้องการที่จะวาง

 

อ .. เอ่อ .. ขอบใจนะ

 

ไม่เป็นไร

 

" นาย ... เอ่อ ... " ร่างบางยกมือเกาท้ายทอยเบาๆราวกับไม่มีที่วางไม้วางมือ ว่าจะขอบคุณพร้อมเอ่ยชื่อพ่วงท้ายแต่คนตัวเล็กกว่ากลับไม่รู้จักชื่ออีกฝ่าย เลยได้แต่เอ่ยยานๆเว้นจังหวะให้ถามชื่อ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับตอบโดยไม่รอให้ถาม

 

" อ .. เอ่อ .. แจบอม อิมแจบอม "

 

" อ้อ ... แจบอม .. ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉัน มาร์คต้วน เรียกมาร์คเฉยๆก็ได้ " พอได้เห็นรอยยิ้มหวานจากคนตัวเล็ก หัวใจของร่างสูงกว่าแทบเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงตาคมยังคงมองใบหน้าหวานน่ารักไม่วางตา ในขณะที่ร่างบอบบางยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตากลมโตของคนน่ารักยังคงจ้องมองเขาอยู่ ยิ่งทำให้ความมั่นใจที่เคยมีอยู่เต็มปรอทกลับไหลย้อนกลับจนไม่เหลือ

 

" อ .. อืม มาร์ค "

 

" ทำไมฉันไม่คุ้นหน้านายเลยล่ะ ปกติไม่ค่อยมาที่นี่ใช่ไหม ? "

 

" ก็ประมาณนั้น ... ส่วนมากชอบอยู่ที่ห้องแลปกับยิมของมหาลัยมากกว่า "

 

" ถึงว่าล่ะ ไม่คุ้นหน้านายเลย ฮ่าๆๆๆ " มาร์คต้วนยิ้มกว้างให้อีกคน ก่อนจะหันหลังไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่วางไว้ด้านหลังมากอดแนบอกบางและหันหน้ามาเผชิญกับคนตัวสูงที่เสมองไปอีกด้าน

 

 

 

 

 

니가 처음 같대 이렇게 설레어 보는 자꾸 매일 같이 ... ‘

( ผมบอกว่าคุณน่ะเป็นคนแรก ที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้น เหมือนในทุกๆวัน ... )

 

 

 

 

 

 

" อ .. เอ่อ ... มือถือนายดังน่ะแจบอม " นิ้วเรียวชี้ไปที่กระเป๋ากางเกงที่มีแสงโทรศัพท์วาบออกมาพร้อมเสียงสั่นที่ดังจนได้ยินชัดเจน มือหนาของแจบอมรีบล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยออกมาก่อนจะขอตัวเดินเลี่ยงออกมาคุยโทรศัพท์ทันที

 

" มึงอยู่ไหนแล้วแจ็คสัน ! "

 

( กูเดินมาถึงหน้าห้องสมุดแล้ว มึงอยู่ไหน ? )

 

" เอ่อ ... ก .. กูก็เดินเล่นในห้องสมุดนี่ไง กูกำลังกลับไปนั่ง .. เออกูเห็นมึงแล้ว " พอสายตาคมกวาดมองออกไปด้านนอกก็พบว่าเพื่อนของเขาทั้งสองคนกำลังเดินผลักประตูห้องสมุดเข้ามาแล้ว นิ้วหนากดปุ่มวางสายและวางโทรศัพท์ลงทันที

 

" ไงมึงอยู่คนเดียวเหงาป่ะ " ชายหนุ่มชาวฮ่องกงหุ่นล่ำอย่าง แจ็คสันหวัง เอ่ยยียวนกวนประสาทเพื่อนสนิทพลางยักคิ้วใส่สองที

 

" เออเหงา แล้วมึงลากจินยองมาทำไมวะ มันเพิ่งได้นอนตอนหกโมงเช้าเนี่ย " แจบอมเอ่ยพลางพยักเพยิดไปทางหนุ่มร่างสูงโปร่งไม่ต่างจากเขาอย่าง ปาร์คจินยอง นักศึกษาปีสองคณะเทคนิคการแพทย์ ที่กำลังนั่งตาปรือจะฟุบหลับคาโต๊ะแหล่ไม่แหล่

 

" ก็มันอยากตามมา กูก็ให้ตามมาไง "

 

" กูว่ามึงควรจะให้มันนอนนะ วิญญาณมันจะหลุดลอยออกไปแล้ว "

 

" ว่าแต่มึงเห็นเพื่อนกูอีกคนไหมวะ ? เพื่อนกูมาที่นี่นานแล้วอ่ะ " แจ็คสันเอ่ยถามพลางชะเง้อมองหาเพื่อนที่ตนว่า แจบอมหันหลังมองตามด้วยความสงสัย เพราะเมื่อกี้ในห้องสมุดไม่มีใครเลยนอกจากเขาและ ... มาร์ค

 

" คนไหนอ่ะ ? "

 

 

 

 

 

 

 

 

" อ้าวมาร์ค ! มานานรึยัง ? "

 

 

 

 

 

!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

คนตัวโตกว่าแทบอยากจะรีบเอาหน้าซุกเข้าไปหลบในกระเป๋าเป้ทันทีที่เห็นว่าร่างบอบบางที่เขาเพิ่งสนทนาด้วยเมื่อสักครู่กำลังเดินหอบหนังสือเล่มที่เจ้าตัวเพิ่งกอดแนบอกเข้ามาใกล้โต๊ะที่พวกเขานั่ง

 

 

 

" ว่าไงแจ็คสัน ... อ้าวแจบอม ? " ใบหน้าน่ารักหันไปส่งยิ้มให้เพื่อนหุ่นล่ำก่อนจะหันหน้ามามองเจ้าของกลุ่มผมสีเทาควันบุหรี่ที่เพิ่งพูดคุยกันด้วยความสงสัย

 

" เอ่อ ... มาร์ค ... "

 

" ไง "

 

" อ่าวเดี๋ยว ... พวกมึงรู้จักกันแล้วเหรอวะ ? " แจ็คสันที่นั่งมองทั้งสองคนสลับไปมาเริ่มเกิดอาการสงสัยขึ้นมาหน่อยนึงว่า พวกเขาไปรู้จักกันตอนไหน

 

" ก็ ... ไม่ได้รู้จักอะไรกันมากหรอก " แจบอมเอ่ยเบาๆก่อนจะแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาเปิดหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะจนเพื่อนร่างหนาอยากจะประเคนหมัดเข้าให้หนึ่งที

 

" งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวกูแนะนำให้รู้จักเอง ... มาร์ค นี่แจบอม เพื่อนฉันเอง เรียนวิศวะฯไฟฟ้าปีสอง " แจ็คสันผายมือมาทางเขา ยิ่งทำให้คนถูกแนะนำตัวไม่รู้ว่าจะวางตัวยังไง จะเอามือไปวางไว้ที่ไหน ใบหน้าน่ารักยกยิ้มกว้างพลางพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้ แล้วหย่อนตัวลงนั่งลงตรงข้ามร่างสูงโปร่งทันที

 

" ส่วนมึงแจบอม นี่มาร์คต้วน เพื่อนต่างคณะของฉัน เรียนอักษรฯปีสอง "

 

" ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะแจบอม " มือบอบบางยื่นมาทางเขาเพื่อทำการจับมือทักทาย ร่างสูงนั่งนิ่งมองมือบอบบางสลับใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรมาให้ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวยิ่งกว่าตีกลองแซมบ้าเป็นเพลงสามช่า ก่อนที่มือหนาจะยื่นออกไปจับ แล้วก็ทำให้รู้ว่า ...

 

 

 

 

 

 

... อิมแจบอมติดกับดักของมาร์คต้วนเข้าซะแล้ว

 

 

 

 

 

มือบอบบางของมาร์คต้วนช่างนุ่มนิ่มยิ่งกว่าเยลลี่ ซ้ำยังขาวผุดผ่องยิ่งกว่าสำลีอีก ความรู้สึกที่อยู่ภายในห้วงจิตใจของอิมแจบอมคือ อยากจับมือคนตรงหน้าโดยที่ไม่อยากปล่อยมือออกแม้แต่วินาทีเดียว แต่แล้วเขาก็ต้องปล่อย เมื่ออยู่ๆปลายเท้าของเพื่อนสนิทเตะสะกิดเข้าที่หน้าท่อนขาแข็งแรงของตน

 

 

 

 

 

" เอ้อแล้วพวกนายมาทำอะไรกันในห้องสมุดในช่วงวันหยุดแบบนี้ล่ะ ปกติไม่ค่อยเห็น "

 

" ก็ฉันค้างส่งงานของอาจารย์ปาร์คน่ะสิ่ เดธไลน์คือพรุ่งนี้อ่ะ " แจ็คสันโวยวายใส่ก่อนจะหยิบงานขึ้นมาทำต่อ ในขณะที่แจบอมก็กำลังทำงานอยู่เช่นกัน แต่ดูท่าว่าจะจริงจังกับงานแปลกๆ ใบหน้าหล่อก้มหน้าก้มตาขีดเขียนงานลงกระดาษ สลับกับเปิดตำราเรียนเล่มหนาที่วางข้างๆ แต่ที่ยิ่งไม่ปกติคือมือหนาที่กำปากกาอยู่มันกลับสั่นจนเห็นได้ชัด  ไม่ใช่ว่าเพราะกลัวงานจะออกมาไม่ดีจนต้องโดนอาจารย์ด่าหรอกนะ ...

 

 

 

 

 

... แต่คงเพราะคนน่ารักที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงข้ามตนเองนั่นแหละ ความมั่นใจรวมถึงนิสัยที่ปกติคนชอบพูดคุยอย่างเขาจะต้องแสดงออกมามันกลับหดหายไปหมด ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อิมแจบอมกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองเข้าแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

xx.

 

 

 

 

 

" เออมึง กูไปส่งจินยองไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาของมันก่อนนะเว่ย มึงกลับไปก่อนเลย " แจ็คสันเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะเดินออกจากห้องสมุดพร้อมจินยองและแจบอม ร่างสูงโปร่งของจินยองยืนบิดขี้เกียจไปมาหลังจากที่เพิ่งตื่นจากนิทราเป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม

 

" เดี๋ยวนะมึง มึงสองคนนี่ตัวติดกันขนาดนี้ มึงมีซัมติงกันรึเปล่าวะ ? " เสียงทุ้มเอ่ยดักคอเพื่อนซี้ทั้งสองคนที่กำลังเดินกอดคอกันลงบันไดหน้าห้องสมุดพร้อมชี้นิ้วเรียวไปที่ทั้งสองคน

 

" ไอ่บ้า ขนลุกชิบอ่ะ นี่ขอโทษเถอะแจบอม ... ถ้ากูจะเอาไอ่เกรียนแจ็คสันเป็นแฟนเนี่ยนะ กูยอมเป็นแฟนกับอุปกรณ์การแพทย์ยังดีกว่าเยอะ " จินยองแหวใส่พลางถูแขนทำท่าทางขนลุกก่อนจะลากไอ่เกรียนที่ถูกเปรียบเทียบกับอุปกรณ์ทางการแพทย์เดินออกไปจากจุดที่ยืนอยู่ และก็เหลือแค่เพียงอิมแจบอมที่ยืนโง่อยู่หน้าห้องสมุดคนเดียว

 

 

 

 

 

ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเดินออกจากมหาลัยเพื่อไปดูหนังฆ่าเวลา สายตาคมเหลือบไปเห็นร่างบอบบางที่มีกลุ่มผมสีสะดุดตากำลังกระชับกระเป๋าสะพายสีน้ำตาลไว้แน่นอยู่ไกลๆ และดูเหมือนว่าขายาวทั้งสองข้างของเขากลับไม่สนใจคำสั่งการของสมองที่กำลังสั่งว่าให้เดินไปทางอื่น เพราะตอนนี้ขาทั้งสองข้างที่ไม่ตรงกับใจของเขากำลังก้าวเดินไปตามทางที่คนตัวบางเดินไปเสียแล้ว แม้คิดว่าจะพยายามหยุดเดินตาม แต่ด้วยคำสั่งภายในใจดูมีอิทธิพลสูงกว่าสมอง ในครั้งนี้เขาไม่สามารถทำงานตามที่สมองสั่งการได้ เพราะหัวใจสั่งให้เขาเดินตามคนน่ารักไปไม่หยุดเสียแล้วล่ะ

 

ร่างสูงโปร่งค่อยๆเดินตามคนตัวบางที่กำลังเดินตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วและความเร่งคงที่ และไม่เอะใจหันหลังมามองว่าใครเดินตามตนเลยแม้แต่น้อย แต่เขาเห็นอยู่ลางๆว่าคนตัวเล็กข้างหน้ากำลังฟังเพลงอยู่แน่ๆ เพราะเขาเห็นสายเฮดโฟนสีดำถูกเสียบไว้ในกระเป๋ากางเกงอยู่ แจบอมพยายามเดินหน้าเต็มตัวแต่ไม่ได้ใกล้จนประชิดตัวอีกฝ่าย พอค่อยๆเดินเข้าไปใกล้หนึ่งก้าวใหญ่ เหมือนว่าคนตัวเล็กกว่ารู้ตัว ร่างบอบบางหยุดเดินกะทันหันพร้อมใบหน้าน่ารักที่รีบหันมามองจนเขาแทบหลบหลังเสาไฟฟ้าต้นใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆไม่ทัน พอใบหน้าหวานหันกลับไปทางเดิมแล้วเดินต่อไปซักสามสี่ก้าว เขาก็เดินออกมาและตามอีกฝ่ายไป แต่พอเจ้าตัวรู้ว่ามีคนตามมา เขาก็รีบหลบที่หลังเสาไฟฟ้าอีกครั้ง ก้อนเนื้อภายในอกแทบจะตกหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มอยู่หลายหน

 

อิมแจบอมไม่กล้าพอที่จะเดินไปแตะไหล่บางแล้วพูดว่า จะกลับหอพักเหรอ เดี๋ยวฉันไปส่งนะ หรอกนะ ถ้าเป็นคนอื่นที่เขารู้จักดีก็คงจะกอดคอรัดจนแน่นแล้วถามว่า มึงจะกลับหอเหรอวะ กูไปส่งโอเค้?   แน่นอนล่ะ แต่อย่างว่า ตั้งแต่เจอคนน่ารักตรงหน้า เขาเสียความมั่นใจไปเยอะมากจริงๆ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตามองเวลามาร์คยิ้มกว้างให้ หรือแม้แต่เวลาพูดคุยอย่างเมื่อสักครู่ ใครจะไปรู้ว่าอิมแจบอมแอบมองมาร์คต้วนมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

... ฟังไม่ผิดหรอก อิมแจบอมคนซื่อบื้อหน้านิ่งและมึนคนนี้แอบมองมาร์คต้วนมานานถึงหนึ่งปีเต็มๆแต่ก็ไม่เคยรู้จักชื่อเฉยๆแค่นั้นแหละ ...

 

 

 

 

 

ตั้งแต่ตอนรับน้องของมหาลัยแล้วล่ะที่เขาแอบมองคนตัวเล็กคนนี้ ครั้งแรกที่ได้เจอกันคือตอนที่มาร์คต้วนเดินเข้ามาหาเขาแล้วเอ่ยขอยาดมไปให้เพื่อนร่วมคณะที่กำลังนั่งหน้าซีดคล้ายคนจะเป็นลมอยู่เพราะเข้าใจว่าเขาเป็นฝ่ายปฐมพยาบาล ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาเองก็ท้องเสียอยู่พอดีเลยขอนั่งพักที่ซุ้มปฐมพยาบาลจนกว่าจะหายดี แต่ไม่คิดว่าคนน่ารักจะเข้าใจว่าเขาเป็นรุ่นพี่ ตอนแรกก็ว่าจะต่อว่าเข้าให้แต่พอเห็นใบหน้าน่ารักที่ยืนยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ไหนจะพวงแก้มแดงระเรื่อจากอากาศที่ร้อนยิ่งกว่านั่งผิงไฟในหน้าร้อน เพราะความน่ารักที่พุ่งกระฉูดในใจเขา คำที่เตรียมเพื่อต่อว่าเลยถูกกลืนเข้าไปในท้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันที

 

 

 

... นี่เขาน่าเกรงขามเหมือนรุ่นพี่หรือว่าหน้าแก่เหมือนจะเป็นรุ่นพี่กันแน่ล่ะ ?

 

 

 

 

ระหว่างที่เดินตามอีกคนไปเรื่อย เขาก็มัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนนี้คนที่เขาเดินตามอยู่ได้หายไปจากสายตาเรียบร้อยแล้ว แจบอมถึงกับหยุดเดินชะงัก สายตาคมรีบกวาดตามองไปรอบๆว่าร่างบอบบางที่เขาเดินตามอยู่เมื่อสักครู่นี้หายไปไหน แต่ดูแล้วก็ไม่มีท่าทีว่าจะพบเจอเลยแม้แต่เงา แจบอมได้แต่ถอนหายใจในความผิดพลาดที่ตามอีกฝ่ายไม่สำเร็จ เขาก็ไม่ได้เป็นสโตรกเกอร์หรอกนะ แต่ก็แค่อยากเดินไปส่งอีกคนให้ถึงที่หมายเฉยๆก็แค่นั้นเอง แต่ก่อนที่ขายาวจะก้าวเดินต่อไป ก็ต้องหยุดยืนแข็งทื่อเป็นตอไม้เมื่อจู่ๆก็มีสัมผัสจากปลายนิ้วแตะเบาๆอยู่ที่กลางแผ่นหลังกว้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตามกันทุกวันขนาดนี้ไม่เบื่อรึไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เชี่ยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

ห .. เห้ยยย ! ” แจบอมถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อหันหลังไปมองก็พบว่าร่างบอบบางที่เขาเดินตามมาตลอดทางแต่กลับหายไปกลางคันกำลังยืนยิ้มกว้างให้เขาอยู่ทั้งๆที่ใบหูบางถูกครอบด้วยเฮดโฟนสีดำอยู่ เท้าหนาถอยหลังออกห่างคนตรงหน้าสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่ไม่ใกล้จนเกินไป

 

ฉันเห็นตั้งแต่นายหลบหลังเสาไฟครั้งแรกแล้วแหละที่จริงน่ะ

 

น ... นายรู้เหรอ ? จู่ๆอาการใบ้กินกลับครอบงำไปทั่วปาก กว่าเขาจะง้างปากพูดออกมาได้เป็นหนึ่งประโยคก็ใช้เวลาได้นานพอสมควร ทำเอาคนรอฟังถึงกับหัวเราะเบาๆ นี่เหมือนขายขี้หน้าตัวเองเห็นๆ โชว์ความกากที่ไม่เคยโชว์ให้ใครดูมาก่อนให้คนที่ตัวเองแอบมองได้เห็นแบบนี้

 

เสียงรองเท้านายลากกับพื้นมันก็ดังพอสมควรนะ ฉันก็เลยรู้ มาร์คต้วนยักไหล่แบบไม่ใส่ใจไปหนึ่งทีจนคนตามอย่างแจบอมอยากจะตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาดใหญ่ๆที่ปล่อยโง่ออกไปเช่นนั้น

 

 

 

 

 

 

... เขาคงไม่เหมาะกับการแอบเดินตามใครสิ่นะ ...

 

 

 

 

 

 

แล้วนายได้ยินด้วยเหรอ ?

 

ก็ไม่ได้ฟังเพลงนี่ มือบางหยิบสายเฮดโฟนที่ไม่ได้เสียบเข้ากับโทรศัพท์มือถือออกมาให้อีกคนเห็น ยิ่งทำให้อิมแจบอมอยากจะเอาเชือกผูกกับต้นหอมแล้วฆ่าตัวตายเสียตอนนี้ เขาติดกับดักของมาร์คต้วนทั้งหมด ทั้งๆที่อิมแจบอมคนนี้ไม่เคยพลาดกับเรื่องหลอกๆแบบนี้เลยซักครั้ง

 

ให้ตายเถอะ ... สายตาคมเสหลบไปอีกทาง ใบหน้าหล่อพยายามเลี่ยงที่จะมองใบหน้าหวานที่กำลังทำให้หัวใจเขาพังอีกรอบ

 

ก็แค่อยากเสียบเอาไว้เฉยๆ เบื่อเสียงดังรบกวนน่ะ มันหนวกหู

 

อ .. อืม

 

แล้วเดินตามกันขนาดนี้ ...

 

... เขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามาร์คต้วนพูดออกมาแบบนี้กำลังหมายถึงอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่ใจร้ายพอที่จะรีบเดินหนี ... ไม่สิ่ ขาเขาไม่มีแรงจะเดินหนีต่างหากล่ะ มันเหมือนถูกตะปูตอกลงไปที่เท้ายึดเอาไว้แน่น จะถูกคลายออกก็ต่อเมื่อคนตรงหน้าเป็นคนถอนมันออกเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จะเดินไปส่งฉันถึงหอเลยไหมล่ะ ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... ถ้าพยายามฟังแบบไม่หลงตัวเองอยู่ .. มาร์คต้วนคนน่ารักคนนี้กำลังบอกให้เขาเดินไปส่งที่หอพักจริงๆนะสิ่ ...

 

 

 

 

 

 

 

อิมแจบอม น็อคเอ้าท์ ! ตึงงงง !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-TBC .xoxo




ปล. ต้องขอโทษอย่างหนักที่อยู่ๆก็คิดพล็อตฟิคเรื่องนี้มาคั่นฟิคอแวนเจอร์มาเนียซะได้ T_T ไม่โกรธกันน้า เรื่องนี้จะมีอยู่ทั้งหมดสามตอน จะพยายามเกลี่ยให้ได้ประมาณนี้ ติดตามด้วยนะคะนะคะ (ถ้าอารมณ์ดีอาจจะใจดีจั่วเอ็นซีให้ซักช็อตสองช็อต แอร้แอร้) รักคนอ่านทุกคนเลยนะอิ้อิ้ <3

Guardian

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

347 ความคิดเห็น

  1. #325 Fangko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 20:09
    " ตามมาทุกวันแบบนี้ไม่เบื่อบ้างเหรอ "

    ประโยคนี่สตั๊นซ์ ปมปมไปเลย กร๊ากกกกกกกกกกกกกก

    ไอ่ ปมปม คนใจปลาซิว ปากดี ขี้โวยวาย

    พอเจอคนที่แอบชอบเข้าแหละ ... แหม อายซะตัวนี่บิดเชียวว

    ใจสั่น ทำอะไรไม่ถูกเลยหละซี่ คึคึคึคึ



    มัคมัคก็น่ารักไป...ยิ้มก็น่ารัก แถมยังมีอ่อยใส่อีกนิดหน่อยย

    โอยยยย ยย ... ชั้นไม่ยกให้แกหรอก นังบี๋

    ชั้นจะเก็บ มัคมัค ต้วนอี้เอินคนนี้ไว้คนเดียว 555555

    คือ ไรท์แบบ ... บรรยายมัคมัคได้แบบ ... นี่อยากกระโดดพุ่งเข้าไปคว้ามากอดไว้กับตัว



    ส่วนแจ็คสันกับนยอง สนิ๊ททท สนิทเน๊อะ

    ตอนแรกนึกว่าเป็นแฟนกันซะอีก 5555555

    ดีนะที่ปมถาม เพื่อความกระจ่างแจ้ง อิอิ

    แอบสะใจตอนที่นยองปฏิเสธและหลอกด่านังแจ็คส์ กร๊ากกกกกกก



    โดยรวมสนุก มุ้งมิ้ง หวานๆ ใสๆ

    แต่ไม่ชอบเพลงใจปลาชิวเลย 55555

    อ่านแล้วนึกถึงเพลง shy boy มากกว่าคริ

    เดี๋ยวไปหาอ่านตอนที่สองต่อ .. คุคุ

    #325
    0
  2. #324 Fangko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 20:08
    " ตามมาทุกวันแบบนี้ไม่เบื่อบ้างเหรอ "

    ประโยคนี่สตั๊นซ์ ปมปมไปเลย กร๊ากกกกกกกกกกกกกก

    ไอ่ ปมปม คนใจปลาซิว ปากดี ขี้โวยวาย

    พอเจอคนที่แอบชอบเข้าแหละ ... แหม อายซะตัวนี่บิดเชียวว

    ใจสั่น ทำอะไรไม่ถูกเลยหละซี่ คึคึคึคึ



    มัคมัคก็น่ารักไป...ยิ้มก็น่ารัก แถมยังมีอ่อยใส่อีกนิดหน่อยย

    โอยยยย ยย ... ชั้นไม่ยกให้แกหรอก นังบี๋

    ชั้นจะเก็บ มัคมัค ต้วนอี้เอินคนนี้ไว้คนเดียว 555555

    คือ ไรท์แบบ ... บรรยายมัคมัคได้แบบ ... นี่อยากกระโดดพุ่งเข้าไปคว้ามากอดไว้กับตัว



    ส่วนแจ็คสันกับนยอง สนิ๊ททท สนิทเน๊อะ

    ตอนแรกนึกว่าเป็นแฟนกันซะอีก 5555555

    ดีนะที่ปมถาม เพื่อความกระจ่างแจ้ง อิอิ

    แอบสะใจตอนที่นยองปฏิเสธและหลอกด่านังแจ็คส์ กร๊ากกกกกกก



    โดยรวมสนุก มุ้งมิ้ง หวานๆ ใสๆ

    แต่ไม่ชอบเพลงใจปลาชิวเลย 55555

    อ่านแล้วนึกถึงเพลง shy boy มากกว่าคริ

    เดี๋ยวไปหาอ่านตอนที่สองต่อ .. คุคุ

    #324
    0
  3. #311 Nu'Belle Love P'Mark (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 21:51
    พี่มาร์คน่ารักอ่า
    อ๊ายยยยย
    #311
    0
  4. #134 buahae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 22:27
    น่ารักมากกกกกก เค้าชอบบบบ



    บี๋เราเข้าใจ ถ้าเราอยู่ใกล้ก็ปอดเหมือนกัน 55555



    สนุกมากค่ะ บีเท่ห์อ่ะอ่านแล้วหลง ^^~
    #134
    0
  5. #129 yingxi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 21:31
    พี่มัคน่ารักมากเลย ธูธ/หลง/
    เจบีชอบก็พูดไปเลยชักช้าเดี๋ยว มคปด. นะอิ๊ววว /ทำเสียงแจ็คสัน/
    #129
    0
  6. #127 fronqinf (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 23:51
    มาร์คต้วนทำตัวนั่ลร้ากกกกกก กรี๊ด ถ้าเป็นพี่บีจะจับปล้ำ!
    บอกเลอว่าคู่โดนจายยยย แง้ ชอบตรงแจ็คเนียร์นี่แหละ T_T
    ชอบเจรงๆ บีมักคึก็โดนใจฮือ พี่มักคึเหมือนจะใสใสแต่แอบร้ายกาจ
    อ้อยจริงๆ ; v ;  รอตอนต่อไปน้าฮี่ๆ
    #127
    0
  7. #125 Kungking (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 12:43
    พี่บีน๊อค 55555
    #125
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #123 thattxx (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 02:03
    ทำไมต้วนน่ารักกกฮืออออออ
    นี่อยากสิงพี่บีนะบอกเลย
    มีอ่อยนิดๆด้วยอ่ะ จะเอาาาา
    #123
    0