คัดลอกลิงก์เเล้ว

ずっとそばにいたい ! ข้างเธอยังมีฉัน !

โดย Missmerry

ถ้าค่ำคืนนี้มีดวงจันทร์ก็ขอให้มีดวงดาวมารายล้อมรอบเหมือนฉันเเละเธอที่จะอยู่ข้างเดียวกันตลอดไป!

ยอดวิวรวม

41

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


41

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ก.ค. 59 / 22:35 น.
นิยาย ずっとそばにいたい ! ҧѧթѹ ! ずっとそばにいたい ! ข้างเธอยังมีฉัน ! | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Part Hayano-sang & Akise-Kung ( The Moon & The Star  )

 



















Begin


ไม่รู้ตั้งเเต่เมื่อไรที่พวกเราเเยกจากกัน เเต่ตอนนี้พวกเราได้กลับมาหากันอีกเเล้ว...
" ฮายาโนะ...  " สายตาของฉันว่างเปล่าไร้ความเยื่อใย ทุกอย่างดูจืดชืดมากเมื่อฉันมองเห็นใบหน้าของเขาที่ซีดเผือดกำลังจูงมือเด็กสาวคนหนึ่ง น่าตาน่ารัก จิ้มลิ้น 
" ฮายาโนะซัง คือ... "
"...อือ เข้าใจล่ะ " ฉันเตรียมตัวเดินหันหลังกลับเเต่ก็รู้สึกได้ถึงเเรงกระชากเบาๆของเขาจนหลังเกือบหงาย 
" อะไร " ฉันถามเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ เเละน้ำเสียงเเบบนี้เเสดงถึงอาการโกรธจัดซึ่งเขาเองก็น่าจะรู้ดีว่าถ้าฉันปี๊ดเเตกจะเป็นยังไง
" เด็กคนนี้... " เขาพูดตะกุกตะกักเหมือนกลัวความผิด " เป็นลูกของ... "
" ที่รักค่ะ " เเละเเล้วมือที่สามก็ปรากฎตัวขึ้น เธอคนนั้นฉันคุ้นตาดี รูปร่างตัวเล็กน่ารัก ใส่เเว่นกันเเดดลายคิตตี้ สวมชุดสายเดี่ยวรัดรูปดูน่าหลงใหลลายดอกซากุระ รองเท้าส้นสูงสีเเดงจัดจ้าน 
" อุ๊ย! ฮายาโนะ ไม่สิ!ต้องเรียกว่า น้องสาวปลายฟ้าดีกว่า " พี่ปลายฝนมาอยู่นี่ได้ไงกัน! เธอมาจากไหน
" พี่ปลายฝน...พี่ "
" ปลายฟ้า ย้ายมาทำงานที่นี่เเล้วหรอ " พี่ฝนของฉันโน้มตัวเข้ามาเเล้วทำให้ฉันมองสายตาผ่านไปเห็นอาคิเสะที่ตอนนี้ทำหน้าอย่างกะเห็นผี หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว
" ใช่ค่ะ หนูย้ายมาที่โตเกียวได้ 2 เดือนเเล้ว ไม่คิดว่าพี่ปลายฝนกับอาคิเสะคุงก็พาลูกสาวมาเที่ยวที่นี่ด้วยน่ะค่ะ "
" ใช่! พี่กับเเฟนพี่จะมาที่นี่เเล้วผิดอะไรหรอ " พี่ปลายฝนเอนตัวกลับ เธอรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปนัวเนียกันอาคิเสะทันที " เปล่า ไม่ผิดไรหรอกค่ะ เเค่คิดว่าพี่ทิ้งพ่อกับเเม่ที่บ้านเเล้วเเอบมาสวีตกับเเฟนตัวเอง " ฉันพูดไปเเละยืนกอดอกไปด้วย พี่ปลายฝนไม่สนใจเเละทำหน้าอย่างไม่รู้ร้อนก่อนจะชวนอาคิดเสะเเละลูกสาวของเธอให้เดินหนีจากฉัน
เเละตอนนั้นเองที่ฉันเห็นพี่ปลายฝนหันหน้ามาเเลบลิ้นใส่ 
เชอะ!ฉันไม่สนผู้หญิงชั่วคราวเเบบพี่หรอก ถึงพี่ปลายฝนจะเป็นพี่สาวฉันเเต่เราก็ไม่ได้เกิดท้องเดียวกันกับเเม่คนเดียวกัน
เริ่มตั้งเเต่ที่สมัย ม.ต้น พ่อของฉันเรียนเอกญี่ปุ่นเเละได้เป็นนักเรียนเเลกเปลี่ยนที่เมืองโตเกียว พ่อเจอเเม่ฉันตอนอายุ 15 ปี ซึ่งเป็นช่วงม.3พอดี พ่อเเละเเม่คบหาดูใจกันเป็นเวลานานถึง 3 เดือน เเละเเน่นอนความรักในวัยรุ่นมักไม่ยืนยาวพ่อถุกส่งกลับประเทศไทย เเละเมื่อกลับมาสิ่งที่ทำให้พ่อเครียดมากคือ...ทางครอบครัวของพ่อสั่งให้พ่อคบรักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกสาวของคนที่ทำธุรกิจร่วมกับคุณปู่ พ่อขัดขืนเเต่ก็ต้องจำใจยอมเเอบคบรักกับผู้หญิงคนนั้นอย่างห้ามไม่ได้โดยที่ไม่ให้เเม่ของฉันรู้ เเละเมื่อพ่อจบ ม.ปลาย พ่อเข้าเรียนต่อที่มหา'วิทยาลัยของญี่ปุ่นเเละอยู่รวมกับเเม่อีกครั้ง โดยที่ตอนนั้น...พ่อไม่รู้เลยว่าเเม่อีกคนหนึ่งคลอดลูกเเล้ว พ่อจำใจต้องกลับไปประเทศไทยเเละโกหกเเม่ว่ามีปัญหาทางครอบครัวนิดหน่อย เเม่ไม่ได้เอะใจอะไร พ่อกลับมาหาเเม่อีกคนหนึ่ง พ่อเเละเเม่ตั้งชื่อเด็กคนนั้นให้ว่า ' ปลายฝน ' พี่ปลายฝนเกิดมาในสภาพเเวดล้อมสวย หรู เเละสะดวกสบาย พ่อต้องอยู่เลี้ยงลูกที่นั้นเป็นเวลา 5 เดือนเเต่...สุดท้ายพ่อก็รู้ว่าเเม่อีกคนนั้นไม่ได้ท้องกับพ่อ
จริง เเม่ของฉันที่รอพ่อมานานขณะนั้นก็ตั้งท้องให้กำเนิดฉันขึ้นมาโดยที่พ่อไม่รู้ เมื่อพ่อกลับมาที่ประเทศญี่ปุ่นก็ทราบว่า...เเม่คลอดฉันออกมาโดยที่ฉันรอดเเต่เเม่...ที่สภาพร่างกายไม่เเข็งเเรงกลับต้องตาย  ภายหลังทางครอบครัวของพ่อรู้ว่าพ่อเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ญี่ปุ่นเเละมีลูกด้วยกัน พ่อต้องหลบหนีเเละต้องพาฉันหนีไปด้วย ฉันจึงเกิดมาในสภาพเเวดล้อมที่เป็นเด็กกำพร้าเเม่ เเละไม่สวยหรูเหมือนพี่ปลายฝน

ฉันชื่อว่า ฮันนาห์  ฮายาโนะ อายุ 25 ปี ได้มาทำงานที่โตเกียวในฐานะอาจาร์ยสอนภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัย K ก็น่ะ...ฉันเคยคบกับอาคิเสะเมื่อสมัย ม.ปลายมาเเล้ว ความผูกพันก็ยังคงอยู่ในใจตลอด

วันต่อมา...

ตึง!

" อาจาร์ยฮายาโนะซังครับ " ผู้ชายด้านหน้าฉันคือผอ.ของมหาวิทยาลัย เขาวางใบงานของฉันอย่างไม่พอใจ
" สุนทรพจน์ของนักเรียนของคุณนั้น...ยังไม่ก้าวไกลวิชาการในหลักภาษาอังกฤษเลย " ท่านผอ.หน้าเครียด " ผมเกรงว่ามหาวิทยาลัยเราจะไม่ติดอันดับสากลโลก คุณก็รู้ที่ผมเลือกอาจาร์ยลูกครึ่งอย่างคุณนั้นเป็นเพราะอะไร คุณมีเชื้อสายไทย-ญี่ปุ่น-อังกฤษ เพราะนั้นจะทำให้มหาวิทยาลัย K ของเรานั้นมีชื่อเสียงโด่งดังเเละชนะมหาวิทยาลัย M คู่อริน่ะครับ "
ผอ.ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ฉันที่นั่งสำนึกผิดจึงเเสดงความคิดเห็นบ้าง 
" เเต่ฉันทำได้เพียงเเค่นี้จริงๆค่ะ "
" คุณจะให้ผมสั่งให้คุณลาออกมั้ย " ฉันสะอึกกับคำที่ผอ.พูดขึ้น เขาตัดสินใจเด็ดขาดจริงๆ ฉันส่ายหน้าเบาๆอย่างห้ามไม่ได้ 
" งั้นก็ทำให้ดีที่สุด เดือนหน้าเราจะมีการเเข่งขันพูดสุนทรพจน์หัวข้อเรื่อง...ความรักในวัยเรียน " เขาบอกให้ฉันออกจากห้องได้

ครืด

ประตูถูกเปิดเเละพาร่างฉันที่อ่อนเเรงออกมาห้องผอ. จะกี่ครั้งเชียวที่ฉันต้องเหนื่อยใจขนาดนี้ 

ที่ห้องเรียน

" นักเรียน Sec A เดือนหน้าเรามีกิจกรรมเเข่งพูดสุนทรพจน์ในระดับของภาคน่ะค่ะ " ฉันประกาศให้นักเรียนทราบ นักเรียนทุกคนต่างพร้อมใจกันถาม
" อาจาร์ยครับ เเล้วมันหัวข้ออะไรหรอครับ " ฉันยิ้มก่อนจะตอบว่า 
" หัวข้อ ความรักในวัยเรียนจ้ะ " นักเรียนอีกคนสงสัย " เเล้วเราต้องพูดเป็นภาษาอังกฤษหรอค่ะ "
ฉันไม่พูดอะไรมากเเต่พยักหน้าให้ นักเรียนทุกคนเริ่งสนุกเเละท้าทายใหญ่ คราวนี้ทั้งห้องเรียนก็เสียงดังกว่าเดิม
" เราจะเริ่มเเข่งวันไหนหรอครับ "
" วันที่ 17 พฤศจิกายนจ้ะ เดือนหน้าพอดี "
คราวนี้ไม่มีเเม้เสียงอะไรทั้งสิ้น นักเรียนทุกคนเงียบกันหมด เเละเเล้วเสียงผู้กล้าคนหนึ่งก็ดังขึ้น มือไม้ที่ชูหรานั้นเป็นจุดสนใจอย่างยิ่ง
" ว่าไง มิซุรุ " ฉัน
" ประกวดเข้าเเข่งขันครับ " นักเรียนทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้เห็น มิซุรุ นาโอโกะ เด็กผู้ชายหน้าตาดีที่ไม่เคยจะสนสาวน้อยสาวใหญ่คนไหนเลย ตอนนี้เขาสนเรื่องการพูดสุนทรพจน์เนี่ยน่ะ!?
" มิซุรุ เธอเเน่ใจหรอ " แันไม่ค่อยมั่นใจกับเขาเลยน่ะ เขาเย็นชามากเเล้วจะหันมาเชื่อฟังอาจาร์ยที่ปรึกษาอย่างฉันมั้ยน่ะ
" ครับ อาจาร์ยคิดว่าผมเป็นเด็กหัวดื้อที่อาตาร์ยจะปราบไม่อยู่หรอครับ? " เขายิ้มอย่างมีเลศนัยอีกเเล้ว
" โว้ววววววววววว " เสียงวีดวิ้วของนักเรียนเกือบทุกคนเเซวเขากับฉัน เห็นอย่างนี้ฉันก็อายน่ะ 
" เฮ้ยๆไอ้นาโอโกะเเมร่งชอบสาวใหญ่ว่ะ " นักเรียนชายคนหนึ่งเเซวมิซุรุเเต่สีหน้าของเขากลับจริงจังอย่างกะจะขอฉัน
เเต่งงาน
" งั้นเย็นนี้เธอมาหาครูที่ห้องพักครูน่ะ "





18 : 25 PM

ครืด

" อาจาร์ยครับ " หนุ่มน้อยน่ารักเปิดประตูเข้ามาเเล้วทักทายฉัน เหงื่อที่ไหลของเขาทำให้ฉันคิดว่าบางทีเขาอาจจะวิ่งมาก็ได้น่ะ เพราะฉันจพได้ว่าฉันนัดเขาห้าโมงเย็นตอนนี้ก็ปาไปหกโมงเเล้ว
" มิซุรุ นั่งก่อนสิ "
" ครับ " เขาหย่อนก้นนั่งลงเเละฉันที่กำลังตรวจงานอยู่ก็หันมาสนใจเขาเเทน " วิ่งมาหรือไง " ฉันถามเเละเขาก็ตอบออกมาด้วยการพยักหน้า 
" เอาล่ะ! อาจาร์ยคือที่ปรึกษาของเธอ เพราะงั้นการเเข่งขันก็เริ่มเดือนหน้าเเล้ว พรุ่งนี้เราจะเริ่มซ้อมกันเลยอย่าลืมเตรียมเอกสาร สูติบัตร เเละบัตรประจำตัวของโรงเรียนกับภาพถ่ายในชุดนักเรียนมาด้วยน่ะ " ฉันร่ายยาวก่อนที่เขาจะเอ่ยคำใดคำหนึ่งขึ้นมา 
" อาจาร์ยไม่คิดว่าเเปลกหน่อยหรอรับที่ผมคิดจะเเข่งขันพูดสุนทรพจน์น่ะ " มิซุรุพูดขึ้นก็จะเอามือเท้าคาง
" ก็สงสัยอยู่หรอกน่ะ "
" อยากรู้มั้ยครับ? " * ยิ้ม *





20 : 15 PM

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจฉันเต้นคำราม อย่างกะว่าจะหลุดออกมาให้ได้ ฉันเเทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินเขาพูดว่า
' ผมชอบอาจาร์ยน่ะ '
' เอ๋? มิซุรุ '
' ชอบมากๆด้วย พยายามไม่สนใจผู้หญิงคนอื่นเเละศึกษาสเปคของอาจาร์ยมาตลอด '
' มิซุรุ อาจาร์ยว่าเธอคงต้องดื่มไปเเน่ๆเลย เธอเมาเเล้วน่ะ '
' อาจาร์ย! '
' ... '
' ผมชอบอาจาร์ยฮายาโนะ! '
' มิซุรุ! อ๊ะ! '
' ... ' 
' ...อ...อาจาร์ย ไม่ได้คิดอะไรกับเธอซักหน่อย '
ถึงตรงนี้หัวใจฉันก็ดังขึ้นเรื่อยๆเเละเท้าของฉันก็รีบเดินขึ้นมาทันที รู้สึกเหมือนมีใครตามมาจากข้างหลัง...คงไม่ใช่เขาหรอกน่ะ

ตึก ตึก

ฟึ่บ!

" อ๊ะ! " ฉันถูกใครไม่รู้ดึงเเขนเเล้วเอามือปิดปาก เสียงของเขาพูดขึ้นดังข้างหูฉัน
" อยู่นิ่งๆ " 
อาคิเสะ?! เสียงนี่มันเขาชัดๆ ฉันถูกอาคิเสะลากไปที่ไหนสักเเห่ง เเต่รู้สึกได้กลิ่นน้ำเหม็นเน่าจากขยะโสโครกเเละก็ผ่านมาที่ไหนซักเเห่ง ฉันได้ยินเสียงเขาพูดกับใครซักคนเเต่เสียงมันอู้อี้เเละฉันไม่ได้ยิน

ตุ้บ!

อาคิเสะผลักฉันลงมาโดนเตียงหนานุ่ม เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันเจ็บมั้ย
" อาคิ...อุ๊บ! " อาคิเสะมอบจูบหอมหวานให้ฉันเเต่มันกลับรุกรามหาฉันเเบบไม่ทันตั้งตัว เขาระดมจูบใส่ฉันไม่ยั้ง ฉันได้เเต่จำใจเพราะไม่สามารขัดขืนเเรงของเขาได้เลยเเม้สักนิด อาคิเสะรวบมือฉันไว้ไม่ให้ฉันทำร้ายเขาเลยซักนิด ฉันพยายามที่จะเตะเขา ถีบเขาออกไปเเต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยกลับยิ่งพรากลมหายใจฉันมากขึ้น  ตรงนั้นทำให้ฉันอยากเป็นบ้า น้ำตาของฉันไหลรินลงมา เสียงกรีดร้องฉันคงเตือนสติเขา
" ฮายา..."
" อย่ามายุ่ง! "
" ฮายาโนะ ฉันขอโทษ "
" ฮือๆไม่ต้อง นายมันสัตว์ป่าดุร้าย น่าเกลียด! บัดซบ! " ฉันต่อว่าเขาไม่ยั้งเมื่อมาถึงคำว่า ' บัดซบ ' นั่นก็คงจุดประกายไฟให้หมอนั่นคลั่งอีกครั้ง ฉันควรจะนึกได้น่ะว่าเขาไม่ชอบให้ใครด่า 
" ได้! เธอจะได้รู้ว่าบัดซบของเเท้เป็นยังไง! "  เขาเข้ามาจูบฉัน ฉันร้องไห้ขึ้นมาอีกครัง ทั้งเตะทั้งต่อยทั้งหยิกทั้งถีบเเต่ก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลยจนเข้าทำให้ฉันเเปดเปื้อนไม่เหลือชิ้นดี ตอนนี้ฉันก็เป็นผู้หญิงของเขาเเล้ว ทั้งๆที่มีเเฟนมีลูกเเล้วทำไมกันน่ะ! ทำไมกันน่ะ!เขาถึงมาทำอย่างนี้กับฉัน!!!!!!!
" ออกไป! " ฉันไล่เขาเเต่เขาก็ไม่ได้สนใจฉันเลยจนฉันต้องงัดมาตรการสุดท้าย
" ฉันท้องอยู่! " ทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหว อาคิเสะชะงักก่อนจะเอ่ยปากถามฉัน
" เธอว่าไงน่ะ "
" ฉ-ฉันท้องอยู่!เข้าใจมั้ย " ฉันตะโกนทั้งน้ำตา อาคิเสะผลักฉันออกมาเเล้วทำหน้าตาเหลือเชื่อ ว่าเเล้วว่าหมอนี่ต้องมีปฎิกริยาเเบบนี้ 
" ...บอกมาสิ "
" ... "
" ว่าเธอไม่ได้ท้องกับไอ้หมอนั่น ไอเด็กคนนั้น! มิซุรุ นาโอโกะ " เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนเพิ่งผิดหวังครั้งเเรก เเน่ล่ะ!เพราะไม่ว่าเขาอยากจะได้อะไรทุกๆอย่างก็ตกไปเป็นของเขาเสมอ ช่างเหมาะสมกันดีเหลือเกิน!
ฉันควรจะพุดว่าไงดี ถ้าเกิดว่าฉันตอบว่าใช่เขาต้องตามไปจองเวรจองกรรมมิซุรุเเน่นอนเเต่ถ้าหากฉันบอกว่าไม่ใช่เขาก็ต้องซักไซร์ไม่หยุดหย่อน เเล้วเขารู้ได้ยังไง นั่นก็เเปลว่าเขาเเอบตามฉันมาตั้งเเต่ในโรงเรียนเลยสิน่ะคงจะเห็นช็อตเด็ดที่มิซุระสารภาพรักฉันด้วยสิน่ะ! 
" ...ใช่! ฉันคบกับเขาเเละเรามีลูกด้วยกันเเล้ว " ฉันตอบไปทั้งๆที่ไม่เต็มใจ เเล้วจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปล่ะ...

พรึ่บ!

เปิดตู้เสื้อผ้าเเละนำเสื้อโค้ตสีน้ำตาลตัวขนาดพอดีให้ฉัน เขาเดินออกจากห้องไปทิ้งฉันไว้ในความเดียวดาย...








1 อาทิตย์ต่อมา 







1 อาทิตย์เเล้วฉันไม่ได้เจอเขาเลย ตอนเเรกจะทักเเล้วน่ะเเต่เห็นเขาไม่ออนมา1อาทิตย์เต็มๆก็เลย...กร่อยเลย - - 
ไม่น่าไปโกหกซะขนาดนั้น นี่ถ้าฉันได้เห็นหน้าเขาอีกอายุคงหดไป 2 ปี รู้สึกไม่จอย * 0 * 
นี่ก็ใกล้เดือนพฤษจิกายนเเล้ว เเต่ฉันกับมิซุรุยังไม่ได้ซ้อมอะไรกันเลย ตั้งเเต่ที่อาคิเสะพาฉันไปข่มขืน(?)ฉันก็เอาตัวรอดด้วยการออกมาจากห้องอับเหม็นชื้นนั้นหลังจากที่นั่งเอ๋อมาหลายนาที ก่อนจะรู้ว่ามันคือ...โรงเเรมม่านรูด
" อาจาร์ยฮะ " เสียงคุ้นๆที่ฉันรู้ดี
" อ้าว มิซุรุ ว่าไงได้หรือยัง "
" ก็พอได้ครับเเต่ว่า... " มิซุรุเกาหัวเเกรกๆไม่เคยเห็นเขาเเบบมุมนี้เลยน่ะ
" คำนี้... " เขาชี้ตัวหนังสือให้ฉันดูซึ่งมันคือคำว่า be pregnant 
" อ่านว่ายังไงหรอครับ " สวรรค์ช่างเป็นใจนี่ฉันไม่รู้เลยน่ะว่ามิซุรุเอาคำเเบบนี้
" อ่านว่า บี-เพร็ค-เเน๊นท์ น่ะ เเปลว่า มีครรภ์ "
นี่ฉันอุตส่าห์เเหกปากบอกเลยน่ะ มิซุรุพยักหน้าหงึกๆเเล้วเดินออกจากห้องพักครูไป เฮ้อ!
ยังรู้สึกไม่ดีเลยเเหะตั้งเเต่ที่โกหกอาคิเสะไป...

ช่วงพักกลางวันของเหล่าบรรดาครูเเละนักเรียน

หลังจากที่เหนื่อยๆจากการตรวจการบ้านของนักเรียนฉันก็ได้มานั่งตากลมรับชมบรรยากาศธรรมชาติเเล้วววววว 
วันนี้ฉันกินขนมปังกับนม ไดเอตอยู่อย่ากินเยอะ
จะว่าไปฉันลืมซื้ออะไรอยู่อย่างหนึ่งน่ะ? เอ...อ๊ะ!ตรูลืมน้ำส้มมมมมม>< จะเป็นไปได้ไงเมื่อพักกลางวันไม่มีน้ำส้มตราเเม่ประณอมอยู่ข้างกายยยยย กรี๊ดดดดด!
ฉันเริ่มกระเด้งตัวขึ้นมาจากม้านั่งเเล้วรีบวิ่งตื๊อไปที่ซุ้มน้ำทันทีเเต่...ก้อนหินเจ้ากรรมทำไมต้องมาขัดหน้า!!! ชาติที่เเล้วเรามีอะไรไม่ดีต่อกันหรืองายยยย

โครม!

" อูย...@-@ " มึนตึ้บเลย 
" อายุ 25 เเล้ว ทำตัวเป็นเด็กไปได้ " ใครสักคนยื่นมือมาให้ฉันจับ เขาคนนั้นมีใบหน้าที่โฉงงามเเละน่าดึงดูดขวัญใจสาวๆหลายคน 
" ... "
" ลุกมาสิ " ฉันต้องจำใจเอามือไปจับที่มือของเขา เขาช่วยพยุงฉันเเละ...
" ขอโทษเรื่องวันนั้นน่ะ " อาคิเสะก้มหัวลงให้ฉันเเล้วเอามือทั้งสองข้างมาตบกันดังเเป๊ะ!
" อะไรของนาย? "
" ก็...เรื่องวันนั้นที่ฉันกระชากชุดของเธอออกไปน่ะ โทษน่ะ>< "
" ... " ไม่คิดว่าหมอนั้นก็มีฟีลลิ่งเเบบนี้ รู้สึกว่าเรื่องนี้จบง่ายไปมั้ยค่ะ?
ฉันมองเขาอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะ...

ตุ้บ!

" โอ๊ย! >< "
" ส้มน้ำหน้าว่ะฮ่าฮ่า " ฉันเตะเขาที่ตรงเป้าด้วยล่ะ >< ( ใช่เรื่องน่าดีใจป่ะ )
อาคิเสะกลิ้งลงไปนอนกุมเป้าของตัวเอง ทำให้ตนเองเป็นจุดสนใจจริงๆน่ะ - -
" เธอทำอย่างนี้ทำไม T^T "
" เเก้เเค้นคนชอบฉวยโอกาส " ฉันหัวเราะคิกๆเเล้วยื่นมือให้เขา
" ลุกขึ้นสิ " ฉันพูด " รอยยิ้มนี่หวังว่าจะขอโทษเรื่องเมื่อกี้ได้น่ะ
" เเน่นอน "


 

1 month later

รู้มั้ยก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น? ตั้งเเต่ที่อาคิเสะมาหาฉันที่โรงเรียนเขาก็สารภาพทุกอย่างว่าความจริงนั้นที่ข่มขืนฉันเป็นเพราะหึงที่ได้ยินมิซุรุสารภาพรักกับฉัน เเละเรื่องน่ายินดีของมิซุรุกับฉันนั่นก็คือ...พวกเราได้ชนะการพูดสุนทรพจน์หัวข้อความรักในวัยเรียนด้วยล่ะ//ปลื้มในฐานะอาจาร์ยที่ปรึกษา
เเละยังมีเเถมอาคิเสะบอกฉันว่าวันนั้นที่เราเจอกันครั้งเเรกเด็กผู้หญิงที่เขาจูงคนนั้นคือลูกสาวของพี่ชาย เเต่ไม่รู้ว่าพี่ปลายฝนมาจากไหนตอนนั้นหมอนั้นก็เอ๋อๆอยู่เลยไม่ได้พูดอะไรออกมาทั้งๆที่พี่ฝนกับอาคิเสะเป็นเเค่เพื่อนร่วมงานกันเเท้ๆ หลังจากนั้นอาคิเสะกับปลายฝนก็ทะเลาะกันจนไม่มีใครอยากจะพบหน้ากันอีกเลย เพราะกลัวว่าถ้าเจอกันอายุจะสั้นไป 1 ปี 
" ฮายาโนะจ๋า เค้าหิวข้าว " - -  W*F ดูมันรอบที่ 4 ของวันนี้ 
ฉันคงจะยังไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าวันนี้เรามาเที่ยวบ้านเกิดฉันนั่นก็คือประเทศไทยนั่นเองเเต่เดี๋ยวน่ะฉันเกิดที่ญี่ปุ่นนี่นา? ช่างเหอะเอาเป็นว่ามาเยี่ยมเยียนประเทศเชื้อชาติตัวเองล่ะกัน -*- หลังจากที่ฉันเเละอาคิเสะเดินชมบรรยากาศที่ประเทศไทยอย่างสำราญใจก็มีบางคนร้องโอดครวญหาอาหาร

ณ ส้มตำถาดร้านป้าเเจ๋ว

บรรยากาศในร้านช่างจัดจ้าน - - กรี๊ด!!!ฉันมาที่นี่ได้ไงกานนนน!
" อาคิเสะนายเเน่ใจหรอว่าร้านนี้อร่อย "
" ฉันเคยมาที่นี่ตั้งหลายครั้งน่ะ "
" ไม่น่าไว้วางใจ " ฉันเเละอาคิเสะเดินหาที่นั่งอยู่พักใหญ่รู้สึกว่าคนไทยจะชอบกินส้มตำเป็นพิเศษน่ะ ขึ้นชื่อน่าดู
อาคิเสะเลือกที่นั่งสบายๆซึ่งอยู่ริม ณ ธรรมชาติเเบบปลอมๆ
" อาคิเสะ เคยสงสัยมั้ยว่าพวกเราเหมือนอะไรกัน " 
" อือ... " อาคิเสะนั่งคิดซักพักก็ได้คำตอบ " น่าจะ... Starry Star งั้นหรอ "
คิดไม่ถึงว่าเขาจะเอาคำเเบบนี้เเทนความรักของเราเเอบดีใจเล็กๆ >///< 
" งั้นหรอ ฉันก็คิดว่างั้น... ดาวเเละดวงจันทร์ ฮ่าๆ ^^ "
" นั่นสิ ยังไงดวงจันทราก็ต้องอยู่ข้างดวงดาวอยู่เเล้ว ไม่มีวันไหนที่พวกมันจะเเยกจากกันได้ "
" ...โรเเมนติกจัง " ฉันเขิน
นั่นสิ!ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถมีอะไรเเยกเราออกจากกันได้ ต่อให้ห่างไกลกันก็ยังคิดถึง ไม่มีวันไหนที่จะไม่คิดถึงเธอ เพราะยังไงดวงจันทร์ก็ต้องอยู่ข้างดวงดาวอยู่เเล้ว เพราะฮายาโนะเเละอาคิเสะเกิดมาเพื่อพบพานเเละใช้ชีวิตคู่ร่วมกันน่ะสิ...




Finally...
































เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ก.ค. 59 / 22:35


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Missmerry จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น