(Fic My here academia)ได้เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นคนดีนะคะ!!

ตอนที่ 2 : เกิดใหม่แล้วไง ถ้าเป็นตัวประกอบมันก็ไร้ค่า!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63

"แฮกๆ!"

ในซอยเปลี่ยวยามราตรีแห่งหนึ่ง ร่างของใครบางคน กำลังวิ่งหนีบางอย่างมา เธอวิ่งจนจะถึงทางออกของซอยนั่น แต่ทว่า...

"อ๊ะ!"

ตุบ!

ด้วยความที่มันมืดบวกกับความร้อนรน เธอสะดุดเข้ากับก้อนหิน จนล้มนอนกับพื้น

"ดิ้นรนอยู่ได้ แต่เอาเถอะ ยังไงแกก็หนีไม่พ้นแล้ว"


ฉึก!!

"อึก!"

มีดขนาดเล็กถูกแทงจากข้างหลัง แม้จะเจ็บปวดเพียงใด เธอก็อัดอั้นเสียงไว้

"ฉันน่ะ...จะไม่ยอมตายตรงนี้หรอก!!!!!!"


ฉึก!!

เพียงพริบตา ดาบมากมายเสียบลงบนร่างกายของวิลเลิน มันกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน ก่อนจะสิ้นลมหายใจไป

"นี่มันเรื่อง...บ้าอะไรกัน"

เสียงที่อ่อนล้าเอ่ยขึ้น ด้วยความที่เสียเลือดและเหนื่อยล้ามากเกินไป เธอคนนั้นจึงสลบไปในที





เวลา8.00น.

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

ภายในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัส บนเตียงสีขาวนวล ร่างบางนอนหลับไม่ได้สติบนเตียงผู้ป่วย ข้างเตียงนั้นมีบุคคลสองคนคอยเฝ้าดูอยู่

"เธอจะเป็นอะไรมั้ยครับ?"

เด็กหนุ่มผมสีเขียวดำเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน หญิงสาววัยกลางคนก็ทำได้เพียงตอบคำถามผู้เป็นลูกก็เท่านั้น

"หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะจ้ะ"

"แต่นี้มันก็ผ่านมาสามวันแล้วนะครับ"


"..."

ผู้เป็นแม่นิ่งเงียบ แต่ก็ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้พูดอะไรต่อ หญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงก็ตอบสนองขึ้นมา

"อืม..."

เมื่อได้ยินเสียง ทั้งสองก็รีบพรวดพราดเข้าไปหาทันที

"เธอฟื้นแล้วครับ!"

"งั้นแม่จะไปตามหมอมาให้นะ อิซึคุฝากเธอคนนี้ด้วยล่ะ"

"ครับ"

หลังจากที่แม่ของเด็กหนุ่มผมสีเขียวดำเดินออกไป ทั้งก็ตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครเปิดปากพูด จนเด็หนุ่มผมสีเขียวดำเอ่ยขึ้นเพื่อคลายความตึงเครียด

"เอ่อ...คือว่าคุณชื่ออะไรหรอครับ?"

เขาเอ่ยออกมาด้วยความประหม่า เพราะคุยกับผู้หญิงสวยๆครั้งแรกนี่(แล้วแม่แกไม่สวยรึไงฟะ!?)

"ชื่อหรอ...."

เอ๊ะ? ทำไมคุ้นๆเด็กคนนี้จังเลย เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ใครกันนะ?

"บอกมาก่อนสิ ชื่อของนายน่ะ"

"จ...จริงสิ! ขอโทษด้วยครับ ผมชื่อมิโดริยะ อิซึคุครับ!"

เอ๊ะ มิโดริยะ อิซึคุหรอ ก็ว่าอยู่ทำไมคุ้นๆ ตัวละครเอกในอนิเมะเรื่องMy Hero Academiaไม่ใช่หรอ

"แล้วคุณล่ะครับ?"

"อ๊ะ ชื่อของฉันหรอ"

ทำยังไงดีล่ะ จะบอกว่าเราเข้ามาอยู่ในอนิเมะอย่างนั้นหรอ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เราต้องคิดเรื่องชื่อก่อน เรายังไม่รู้ว่าร่างที่เราอยู่นั้นจะเป็นร่างของใคร

แอด

ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรออกไป ประตูก็เปิดออก หมอคนนึงเดินเข้ามา และการตรวจก็เริ่มขึ้น

15นาทีผ่านไป

หมอคนเดิมเดินออกมา และบอกว่าอาการของ__ดีขึ้นเยอะแล้ว และสามารถกลับบ้านได้แล้ว

แอด

"หมอบอกว่าอาการดีขึ้นเยอะแล้ว และกลับบ้านได้แล้วน่ะจ้ะ"

"..."

และบรรยากาศก็กลับมาตรึงเครียดเหมือนเดิม __เริ่มปล่อยรังศรีอำมหิต ทั้งสองก็ทำได้แค่เงียบ เม็ดเหงื่อจำนวนมากปรากฏบนหน้าของทั้งสอง

"ว่าแต่ชื่อของคุณคืออะไรงั้นหรอครับ คุณยังไม่ได้บอกผมเลย"

มิโดริยะเอ่ยขึ้นเพื่อคลายความเงียบ __หันมาก่อนจะจ้องมิโดริยะไม่วางตา

"เอ่อ..."

"..."

ชื่องั้นหรอ งั้นก็เอาชื่อจริงๆของเราไปก่อนก็ได้

"อากิ อากิระ"

"ครับ คุณอากิ!"

มิโดริยะฉีกยิ้มกว้าง ส่วนอากิก็ไม่ได้ยิ้มหรือตอบโต้อะไร

"ว่าแต่บ้านของหนูอากิอยู่ที่ไหนหรอจ๊ะ?"

"..."

ฉันเงียบ ใครจะไปรู้กันเล่า จะตอบว่ายังไงดีล่ะ จะพึ่งพวกนี้ดีมั้ยนะ

"ไม่มี"

ฉันตัดสินใจตอบว่า'ไม่มี'ไป แต่ก็ไม่ได้หวังที่จะให้พวกนั้นช่วยหรอกนะ

"งั้น...มาอยู่กับผมมั้ยครับ?"

คำถามที่ใสซื่อบริสุทธิ์ถูกเอ่ยออกมา ส่วนอากิก็ทำอะไรไม่ถูก เพราะทั้งชีวิตของเธอก็แต่สิ่งที่เน่าเฟะนี่

"ได้...หรอ?"

"ได้สิจ๊ะ"

"งั้น...ขอฝากตัวด้วย"

"ว่าแต่ทำไมต้องปิดตาข้างซ้ายไว้ด้วยล่ะครับ?"

คำถามที่มิโดริยะเอ่ยขึ้น ทำให้อากิชะงักเล็กน้อย เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องปิดมันไว้ เธอได้แต่ส่ายหน้าให้กับคำถามที่มิโดริยะถามเธอ

"งั้นกลับบ้านกันเถอะจ้ะ"



หลังจากเหตุการณ์ตอนนั้นฉันก็ได้มาพักอยู่ที่บ้านของมิโดริยะ ฉันพยายามหาข้อมูลสำคัญมากเท่าที่หาได้ เพราะยังไม่รู้ว่าตอนนี้มิโดริยะได้รับ วัน ฟอล ออลมารึยัง แต่ฉันเป็นประเภทที่ไม่ชอบอ้อมค้อม ก็เลยถามออกไป

"นี่เดกุ"

พอฉันเรียกว่าเดกุ คงจะตกใจไม่น้อยเลยสินะ

"อ...เอ๊ะ? เรียกผมว่าเดกุ...หรอครับ?"

"เดกุที่ฉันหมายถึงคือความพยายามต่างหาก"

"ความ...พยายามหรอครับ"

"อืม ฉันขอถามอะไรหน่อย และกรุณาตอบตามความเป็นจริงด้วย"

ฉันกดเสียงให้ต่ำลงพร้อมกับปล่อยรังศรีอำมหิต จริงก็ไม่อยากกดเสียงต่ำหรือปล่อยรังศรีอำมหิตหรอกนะ แต่ก็ต้องขู่ไว้ก่อน

"ค...ครับ!"

"ข้อแรกนายอยากสอบเข้าUAใช่มั้ย"

"ทำไมคุณถึงรู้ล่ะครับ!?"

"ตอบแบบนี้แสดงว่าใช่สินะ"

"ข้อสองนายได้เจอออล ไมท์แล้วใช่มั้ย?"

"..."

เดกุเงียบไปซักพัก ก่อนจะทำใจดีสู้เสือตอบคำถามของฉัน ปฏิกิริยาแบบนั้น แสดงว่าเจอแล้วสินะ

"ม...ไม่คร-!"

"ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ นายน่ะเป็นฮีโร่ไม่ได้หรอกนะเดกุ"

"เอ๊ะ..."

"นายได้เจอออล ไมท์แล้วสินะ"

"ค...ครับ"

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่บอกใครหรอก เพราะฉันไม่สนใจอยู่แล้ว"

ฉันพูดพลางทำท่าทางสบายๆ ก็ฉันอยากรู้แค่นี้เองหนิ แล้วอีกอย่างในเนื้อเรื่องถ้าเดกุได้เจอ ออล ไมท์แล้ว ต่อไปก็ต้องฝึกล่ะนะ

"ถ้าฉันจำไม่ผิด อีก10เดือนจะมีการสอบเข้าของโรงเรียนUAด้วยไม่ใช่หรอ?"

"ครับ ว่าแต่อัตลักษณ์ของคุณอากิคืออะไรอย่างงั้นหรอครับ?"

อัตลักษณ์งั้นหรอ อืม...นั่นสินะ อัตลักษณ์ของเราคืออะไร?

"ไม่รู้สิ แต่ฉันอยากสอบเข้าUAชะมัด"

"จริงสิ นายพอจะมีอาวุธที่ใช้ต่อสู้บ้างรึเปล่า?"

ใช่ ถ้าเรายังไม่รู้อัตลักษณ์ของตัวเอง แล้วดันอยากจะสอบเข้าUA งั้นก็ต้องมีอาวุธติดตัวบ้างซักอย่างแหละ

"จะไปมีของแบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ!!!"

"นั่นสินะถ้ามีดาบคาตานะติดตัวไว้ซักเล่มก็คงจะดีไม่น้อยเลย"

ให้ตายสิ นึกว่าอยู่ในอนิเมะจะใช้ชีวิตง่ายกว่านี้ซะอีก เอาเถอะภารกิจแรกก็คือหาดาบคาตานะติดตัวไว้ซักเล่มและฝึกฝน ใครมันจะยอมเป็นตัวประกอบกันล่ะ!!



TO BE CONTINUED....
______________________




เป็นยังไงบ้างคะ จบไปแล้วกับตอนแรก บอกเลยว่าลบแก้หลายรอบมาก จนสุดท้ายก็ได้แบบนี้มา ไรท์พยายามแล้วนะคะ ถ้าไม่สนุกตรงไหน ก็สามารถคอมเม้นบอกได้นะคะ เจอกันตอนต่อไปค่ะ!!!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 sonn2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 09:04

    อืม~น่าติดตามๆ
    #3
    0