[[White magic@Dark magic]]
Hestia:นี่เป็นเรื่องที่เฮสเขียนเรื่องแรกค่า^O^แต่เอามาลงใหม่โดยมีการแก้ไขเล็กน้อย หึๆ ตอนแรกพอแต่งจบแล้ว-_-^^^เราลบน่ะเพระเรารู้สึกว่าตัวเองแต่งห่วย! แถมเราวางพระเอกนางเอกไม่ตรงเสปกตัวเองอ่ะ คือแบบว่า คนแต่งชอบเขียนผู้ชายพูดมากมากกว่าผู้ชายบื้อๆ-_-^แหะๆ แล้วก็ชอบนางเอกเงียบๆมากกว่านางเอก ใจร้อน ด้วยอ่าน้า เพราะว่ามันไม่ใช่ตัวเราเลยเขียนออกมาได้ไม่ดี นี่คือเหตุผลค่ะว่าทำไมถึงลบ แต่ตอนนี้กลับมาแล้วนะ^O^ นี่คือความรู้จริงๆ ตัวละครอาจมีการเปลี่ยนชื่อนิดหน่อย^^ ตามที่เราเห็นว่าสมควรค่ะ แต่โครงเรื่องยังคงเดิม 55+ ^O^ รู้สึกว่านี่คงไม่แก้เล็กน้อยแล้วแหละ มันเหมือนแต่งใหม่ทั้งเรื่องเลยมากกว่า!
ตอนที่1Vam family ครอบครัวที่แสนธรรมด๊าธรรมดา
“เซ็นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่เอารองเท้าฉันไปไว้ไหน!!! รองเท้าผ้าใบสีขาวของฉัน!”เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น เด็กสาวผมสีบลอนด์ ดวงตาสรีเขียวเข้มตวัดมอง เด็กหนุ่มผมสีเดียวกัน ตาสีเดียวกัน ตาเขียว(คนแต่ง:เหอะๆ นางเอกเรื่องนี้ออกมาได้แบบสุดๆมาก)
“เฮ้! ซาซ่า รองเท้าตัวเองก็หาเองดิ!!! มาโทษพี่ได้ไงฟะ ”เด็กหนุ่มผู้ถูกกล่าวหา(คนแต่ง:พระเอกเรื่องนี้ -_-) ถ้าคุณดูดีๆจะเห็นได้ว่า ทั้งคู่หน้าตาเหมือนกันยังกะแกะ! เพราะว่าเป็นฝาแฝดกันนั่นเอง.... คนพี่เป็นชาย ชื่อ เซ็น แวมป์ อุปนิสัย ซื่อๆ บื้อๆ และค่อนข้างอินโซเซนด์บางเรื่องตามที่พระเอกแฟนตาซีควรจะเป็น(มั้ง) ในขณะที่น้องสาวฝาแฝด ซาซ่า แวมป์ มีอุปนิสัย ใจร้อน บ้าเลือด โหด!
และคุณอย่าตกใจถ้าผู้แต่งจะบอกว่า 2 คนนี้คือพระเอกนางเอก เรื่องนี้นั่นเอง.......ตกใจไหม?
“เซ็นจี้ ซาจี้ พ่อแม่เรียกให้ไป....”เสียงน้องเล็กของบ้านนี้ อายุห่างจากพี่ชายพี่สาวหลายปี จึงเป็นเพียงเด็กน้อยๆ ผมสีเดียวกับพี่ๆ หากแต่ดวงตาสีนิล ใบหน้าขาวๆนั้นมีสีแดงแต้มเล็กน้อย
“ซาไร!”ทั้ง 2 ร้องออกมาพร้อมกัน “มีอะไรหรอ”น้องชายสุดท้องถามด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา “เปล่าๆ”เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นอารมณ์พาลก็หายไปทันที
“เซ็น ซาซ่า มากินข้าวได้แล้ว ไม่งั้นอย่าหาว่าพ่อแม่ไม่เตือน!!”เสียงฟังต่ำๆลงมาจากข้างล่าง ทั้ง 3 รีบลงไปทันที พ่อของทั้งสามนั่งอยู่โต๊ะอาหาร
พ่อ เป็นคนตัวสูงมากจนเรียกได้ว่า โย่ง ผมสีบลอนด์ ดวงตาสีดำเหมือนซาไร ใบหน้าตกกระเล็กน้อย นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เป็นประจำทุกเช้า พร้อมด้วยการใช้ส้อมอันเล็กๆจิ้มไข่แดงเป็นอาหารเช้า พวกเด็กรู้ดีว่าถึงพ่อพวกเขาจะไม่ได้หล่อเริดเพอร์เฟ็ก แต่ก็ไม่ถึงกับธรรมดามากอะไร พ่าอมีอาชีพเป็นพนักงานที่ร้านสะดวกซื้อ ไม่ได้มีศักดิ์เป็นประธานอะไรเหมือนพ่อพระเอกนางเอกแฟนตาซีทั่วไป(สรุปคือ พี่
แกธรรมดาทุกอย่าง)
แม่ แม่เป็นคนสวย หากแต่ยังมีผู้หญิงอีกมากมายก่ายกองที่สวยกว่าแม่ ผมสีน้ำตาลเข้มยาวตรง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาสีเข้มยิ่งกว่าสีมรกต แต่สิ่งที่เป็นข้อเสียของแม่คือ แม่เป็นคนตัวเตี้ย(มาก)ยิ่งเทียบกับพ่อที่ตัวสูงอย่างกับเป-ร-ต กลับชาติมาเกิด คุณคงพอนึกภาพออกแล้วใช่ไหม? แม่มีอาชีพเป็นนักกวี วันๆเอาแต่แต่งกวี พล่ามไปพล่ามมา แล้วเอไปลงหนังสือ
แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่าพ่อแม่เป็นแบบนี้ลูกออกมาจะเพอร์(ไม่)เฟ็ก
เซ็น เป็นพี่ชายคนโตของบ้านนี้(และเป็นพระเอกเรื่องนี้ ขอย้ำอีกครั้ง มันเป็นพระเอก) อายุ 16 ปี ผมสีบลอนด์ตัดรองทรง ดวงตาสีเขียวเข้มเหมือนแม่ ผิวขาวออกแทนนิดๆ ใบหน้าดูดีถึงจะไม่หล่อเลิศเลอ แต่ก็จัดว่าหล่อ(เอ๊ะ ยังไง) เขาค่อนข้างจะป๊อบในหมู่สาวๆที่โรงเรียน แต่ใครก็รู้ว่าสาวๆที่ชอบเขาเป้นพวกสติไม่เต็ม!
ซาซ่า เธอเป็นฝาแฝดของเซ็น และนางเอกเรื่องนี้(เน้น) อายุ 16 เช่นกันเพราะเป็นฝาแฝด ผมสีเดียวกับพี่ชายยาวถึงกลางหลัง ถูกมัดไว้ลวกๆบ่งบอกถึงลักษณะเจ้าตัวเป็นอย่างดี ผิวขาวกว่าพี่ชายหน่อยนึง ดวงตาสีเดียวกันมีประกายวาวโรจอยู่ตลอดเวลา ถ้าคุณรู้จักเธอคุณจะรู้ความหมายจริงๆของคำว่า ‘โหด’ แต่หน้าตาเธอค่อนข้างสวย แต่เรียกว่า สวยแบบโหดๆ ดีกว่าไหม....
ซาไร เขาเป็นน้องเล็กสุดของบ้าน เรียนอยู่ ป.3 ผมสีบลอนด์เหมือนพ่อ ตาสีดำเหมือนพ่ออีกตังหาก ดีนะที่หน้าของเขาไม่มีกระขึ้นไม่งั้นคงเหมือนพ่อชนิดลอกกันมาแน่ๆ สิ่งที่น้องเล็กชอบมาที่สุดคือ ‘ตีหน้าใสซื่อ’ หลอกคนอื่นไปวันๆ(มั้ง) พอเห็นหน้าตาใสๆของน้องเล็กๆพี่ๆจะเกิดอาการ สงบ ขั้นรุงแรง(คือ ทะเลาะกันไม่ลงนั่นเอง)
ครอบครัวแวมป์ อาศัยอยู่ใน บ้านเล็กๆจนอยู่กันแออัดมากสำหรับครอบครัวที่มีสมาชิกเยอะแบบนี้ และทุกๆเช้าทั้งครอบครัวนี้ก็จะมานั่งกินข้าวด้วยกัน ก่อนที่จะแยกย้ายไปทำงานของแต่ละคน
“เซ็น......อย่าบอกแม่นะว่า ลูกสอบ พีชคณิต ตกอีกแล้ว”แม่ของเขาหันมาถามลูกชาย เป็นการเปิดบทสนธนาตอนเช้า
“อ่า.....เอ่อ....อ้า”เซ็น พยายามจะหาคำแก้ตัว เขาคิดว่าตัวเองซ่อนใบคะแนนสอบเลขไว้ไกลสายตาแม่แล้วนะ นี่แสดงว่า สายตาแม่คงไม่สั้น(ไม่เกี่ยวกันซักนิด)
“ซาซ่า อาจารย์ประจำชั้นลูกโทรมาหาพ่อเมื่อวาน บอกว่า ลูกไปมีเรื่องฆ่ากันกับเพื่อนในห้อง จนเพื่อนคนนั้นบาดเจ็บเข้าโรงบาล เมื่อไหร่ลูกจตะเลิกทำตัวแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้ย้ายโรงเรียนครั้ง 7 หรอก!”พ่อหันไปดุน้องสาวฝาแฝดของเขา ผู้ชอบมีปัญหาถึงขั้นฆ่ากันกับเพื่อน แต่เวลามีเรื่องไม่มีใครสู้นางเอกเรื่องนี้ได้ซักคน
สรุปง่ายๆ นางเอกแรงช้าง
“ทำไมพวกลูกไม่หัดทำตัวเหมือนซาไรบ้าง!”แม่ถาม “ให้หนูทำตัวเหมือนซาไรหรอ ฝันไปเหอะแม่ ไปสอนให้สุนัขกระโดดลอดห่วงยังง่ายกว่าเลย”ซาซ่าว่า “ใช่ๆ ไปสอนให้หมากระโดดลอดห่วงง่ายกว่า”เซ็นพยักหน้าเห็นด้วย
“พวกลูก.....มัน....มัน....โอ๊ย! ข้าวเช้าไม่ต้องกงกินมันแล้ว!!!!!! ไปเรียนเดี๋ยวนี้ทั้ง 3 คนนั่งแหละ”แล้วแม่ก็ตวาดแว๊ดไล่พวกเขาออกจากบ้าน ซาไรโดนลูกหลงไปด้วย ให้ไปโรงเรียนเช้ากว่าปกติ
พ่อกับแม่วางช้อนส้อม ทั้งหมดขึ้นรถคันเล็กๆเพื่อไปส่งลูกๆที่โรงเรียน เอี๊ยด! ขับมาได้ไม่นานก็ถึง รั๊วสีขาวๆของโรงเรียน เมื่อส่งลูกๆลงแล้วพ่อและแม่ก็เตรียมตัวขับรถไปทำงาน ทั้ง 2 ขับรถไปตามถนนใหญ่ ขณะที่ลูกๆยืนรอให้รถหายไปลับตา ดวงตาทั้ง 3 คู่จับจ้องรถเล็กๆ ในขณะที่รถ 10 ล้อขับมาโดยคนขับรถคันนั้นหลับในอยู่ไม่ทันสังเกตุว่า....
เอี๊ยด!
โครม!
เปรี้ยง!
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เด็กทั้ง 3 เห็นพ่อและแม่…
…………………………………………………………………………………………..
“พ่อ แม่ ไปทำไมอ้ะ ไม่รักเค้าแล้วหรอ...ฮึกๆ ใจร้าย”ซาไร น้องเล็กร้องไห้ มองดูโลงศพที่ค่อยๆหายไปในหลุมดำ “โอ๋ๆ ซาไรอย่าร้องนะ อย่าร้อง”เซ็นพยายามจะปลอบน้อง แต่ไม่ได้ผลซาไรร้องไห้หนักกว่าเก่า
“เซ็นจี้ นิสัยไม่ดี! เซ็นจี้ใจร้าย! เซ็นจี้ไม่ให้เค้าร้องไห้!”เด็กน้องตะโกน “ซาไร ถ้าน้องไม่หยุดร้อง อิโต้ลอยแน่”ซาซ่าพูด ควงมีดอิโต้ในมือ หัวเราะ หึๆ ราวกับคนเสียสติ
“.....โหดไปรึเปล่าซาซ่า พี่ว่าเอาแค่ไม้ตีแมงวันขู่ก็พอแล้ว”เซ็นว่า “อย่างน้องพวกเราน่ะ อิโต้ยังเบาไปเรย ฉันน่าจะหยับ สปาต้ามา พี่เห็นด้วยใช่ไหมเซ็น”เซ็นถอนหายใจกับน้องสาวแสนบ้าเลือด ก่อนจะหันไปปลอบซาไรต่อ
หลังจากพ่อแม่ตาย มีการถบเถียงกันหลายฝายว่าใครจะอุปการะ เด็กสามคนนี้ และผลสุดท้ายทั้งสามก็ต้องมาอยู่ที่นี่ บ้านของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องพ่อ ญาติที่พวกเขาไม่เคยเจอ
ประตูเปิดช้าๆ เนื่องจากการตายของพ่อแม่ วพกเขาต้องย้ายบ้านมาอยู่ที่เมืองใหม่เมืองที่มีอาคารรูปทรงแปลกตา มีแต่บ้านที่จะเป็นที่อยู่พวกเขาตอนนี้นี่แหละที่ไม่แปลกเท่าไหร่
หญิงสาวที่น่าจะเป็นป้าของพวกเขาเปิดประตู พวกเขาเห็นหน้าหล่อนไม่ชัดเจน หญิงชราวัย 80 ขึ้น ตัวเล็กผมสีหงอกทั่งหัว มองพวกเขาด้วยดวงตาสีดำของหล่อน
“พวกเธอคงเป็นหลานฉัน”เธอพูด เซ็นกำลังจะอ้าปากตอบแต่เธอห้ามไว้ “อย่าพูดเลย เซ็น พูดไปป้าก็ไม่ได้ยิน หูหนวกน่ะ”เธออธิบาย แต่แทนที่เธอจะเป็นป้าเรียกยายน่าจะเหมาะกว่านะ
“เธอคงจะเป็นซาซ่า.... หน้าตาเหมือนแม่เธอมากนะ... ผู้หญิงที่น่าเบื่อคนนั้น”หญิงชราพูดพร้อมรอยยิ้มขยะแขยง ซาซ่าสะดุ้งทำท่าจะปามีดสั้นในมี แต่เซ็นห้ามไว้
“เธอ....ซาไร สินะ ดูบ้าๆบอๆเหมือนพ่อเธอไม่มีผิด น่าขายหน้าจริงๆ”หญิงชราพูดต่อ ปากซีดๆนั้นขมุดขมิบ “ฉันชื่อ แอนเดีย เซโรราย”เธอแนะนำตัว “ป้าพวกแกไง”
“ดูยังไงก็ยายชัดๆ”ซาซ่าพึมพำ ป้าของเธอไม่ยินเพราะหูหนวกแต่พออ่านปากเธอได้ “จะเรียกยายฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ ฉันคิดจะส่งพวกแกไปอยู่โรงเรียนประจำ จะได้ไม่ต้องมารกบ้านฉัน”
“เซ็น พี่บอกฉันหน่อยได้ไหม? ว่าฆ่าคนแก่เนี่ยติดคุกกี่ปี?”ซาซ่าถามเซ็นรอยยิ้มแปลกๆปรากฎขึ้นบนใบหน้า
“เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ คงจะซัก 20 ปีมั้ง ไม่ก็ตลอดชีวิต”เซ็นกระซิบ “20 ปีหรือตลอดชีวิตในคุกคงดีกว่าอยู่กับยายแก่นี่แน่ๆ พี่ ฉันมั่นใจ!”ซาซ่าพูดเบาๆ
“พวกเธอรีบเอาของไปเก็บเหอะ ไม่งั้นแม่จะจับยัดหม้อ”She พูดก่อนจะเดินจากไป
“เซ็น ......พี่ว่าชีวิตเราจะธรรมดารึเปล่า”ซาซ่าถาม “ไม่มีทาง ยายแก่นี่นะจะทำให้ชีวิตเราธรรมดา มีย่าหูหนวก แถมแต่งตัวอย่างกับแม่มด”เซ็นบ่น
ความคิดเห็น
เย้!!! นี่เป็นก้าวแรกของน้องเฮสเทียที่น่าภูมิใจมากๆเลยนะเนี่ย
เซ็งมากๆค่ะ เพิ่งจะเปิดได้วันนี้
อิอิ เรื่องนี้ช่างเป็นเรื่องที่...ช่างตรงข้ามกับเรื่องราเวนจังเลย ตัวเอกเนี่ย
หรอคะ ก็ว่างั้นเเหละค่ะ^-^โดยเฉพาะซาซ่า ถ้าไปเจออัสเตรียคงเเย่น่าดู