[BTOB] Symphony of Whisper

ตอนที่ 4 : 02 | Achelous [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 พ.ค. 60

 

02
Achelous

 

             

















































            ยินดีที่ได้พบ... อีกครั้ง

 


คุณเป็นใคร

 


ตอนนี้ผมงงไปหมดแล้ว อยู่ ๆ ก็ลากผมมาที่สวนแห่งนี้ที่ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเกี่ยว แล้วที่บอกว่าพบกันอีกครั้งนี่หมายความว่ายังไง เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอ ที่ไหนล่ะ เมื่อไหร่เมื่อไหร่ หรือเขาจะเกี่ยวข้องกับคนที่พูดประโยคน่าขนลุกพวกนั้น แล้วทำไมเขาต้องพาผมมาที่นี่ ตอนนี้ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด คนตรงหน้าเอื้อมมือหนามาสัมผัสหน้าผม สิ่งที่เขากำลังทำมันทำให้ผมขนลุกและตัวสั่นน้อย ๆ มือหนาไล้ตั้งแต่แก้มไปถึงปลายคางแล้วเชยขึ้น ใบหน้าหล่อก้มมาในระดับที่สัมผัสได้ถึงลมหายของกันและกัน

                

                                         

ผมยุกซองแจ

 


ยุกซองแจเหรอ ทำไมรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก มือหนาที่ยังไม่ละออกบีบปลายคางผมเล็กน้อยเพื่อให้เงยขึ้นมาสบตากัน ดวงเนตรสีน้ำเงินทองทะเลฉายประกายแวบเป็นสีฟ้าครามชั่วครู่หนึ่ง แต่นั่นก็ทำให้ผมขวัญผวาอย่างมาก ร่างกายผมเริ่มสั่นเทาด้วยความกลัว

 


ปละ ปล่อยฉัน...” เสียงที่ปล่อยออกมาช่างกระท่อนกระแท่นเหลือเกิน

 


จองอิลฮุน” ร่างโปร่งเอ่ยเสียงเย็น เราต้องเจอกันอีกหลายครั้ง

 


หลังจากจบประโยคผมก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เนื่องจากร่างโปร่งก้มลงมาประกบริมฝีปาก ความรู้สึกปวดหัวแล่นปราดขึ้นมาทันใดนั้นก็มีภาพปรากฏขึ้นในหัว

 


ในวันฝนตกหนัก ผมกำลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นถนนและเผชิญหน้ากับอสุรกายตัวใหญ่ยักษ์ที่อ้างว่าต้องการผมเป็นอาหารให้เจ้านาย ทันใดนั้นมีกลุ่มควันสีดำทมิฬปรากฏขึ้นระหว่างผมกับอสุรกายตัวนั้น ชายจัดการสัตว์ประหลาดทั้งสองตัวด้วยน้ำแข็ง... จากนั้นภาพเปลี่ยนเป็นผมมานอนอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง และผู้ชายคนที่ฆ่าอสุรกายเดินเข้ามาพูดคุย

 


...ยักษ์เลสทรีโกเนียน...

 


ผมยุกซองแจ

 


ริมฝีปากหนาผละออกไปทิ้งให้ผมยืนน้ำตาคลอด้วยความกลัวและปวดหัว ผมหน้าผู้ชายตรงด้วยความหวาดระแวง ดวงตาที่เปลี่ยนกลับมาเป็นสีน้ำเงินเมื่อไหร่ไม่รู้จ้องมองมาที่ผมอย่างไม่ละสายตา พลันหางตาเหลือบไปเห็นน้ำแข็งที่กำลังค่อย ๆ กัดกินผืนหญ้าจากทุกทิศทางเข้ามาหาตัวผม มันค่อย ๆ คืบคลานมาบนตัวทีละนิด ผมได้แต่ยืนนิ่งให้มันกลืนกินเท่านั้นเพราะไม่สามารถที่จะขยับหรือส่งเสียงใดใดได้ ผมหลับตาแน่นด้วยความกลัวจากนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

 




















































เมื่อไร้ซึ่งร่างเล็กยุกซองแจก็ออกเท้าเดินเข้าไปในส่วนลึกของสวนแห่งนี้ บริเวณใจกลางป่ามืดทึบอันลึกลับในสวนแห่งนี้ เป็นที่ตั้งของสุสานผู้อำนวยการ ร่างโปร่งเดินเข้ามาภายในศาลาแห่งหนึ่งแถวสุสาน ภายในศาลามีรูปของท่านใส่กรอบอย่างดีวางอยู่และดอกไม้หลายช่อที่เหี่ยวเฉาวางอยู่ข้าง ๆ

 


ผมมาหาแล้วนะ...


 

...เขาพูดลากเสียงทิ้งไว้ เพียงแต่แววตากลับมีแต่ความว่างเปล่า...

 


...คุณพ่อ

 


แกร็บ

 


...ใครน่ะ...

 


ซองแจหันไปมามองหาที่มาของเสียง แต่หางตาก็ไปสะดุดกับกิ่งไม้เล็ก ๆ อันหนึ่งที่มีไฟไหม้ พอมองไปรอบ ๆ ก็เห็นกิ่งไม้แถวนี้ไปไหม้ไปหมด เพียงแต่มันไปไม่ได้ลามไปที่อื่นแถมยังค่อย ๆ ดับและไม่หลงเหลือร่องรอยไว้บนก่งไม้แม้แต่นิด

 


นั่นทำให้เขารู้ว่าเป็นใคร

 


แก...ร่างโปร่งพึมพัม 

 

 









พรึ่บ

 


ม่านควันสีดำปรากฏขึ้นกลางห้องโถงใหญ่ในคฤหาสน์สวยแห่งหนึ่ง เมื่อกลุ่มควันจางลงก็เผยให้ร่างสูงโปร่ง ยุกซองแจไม่รอช้ารีบเดินไปยังห้องนั่งเล่นที่ประตูแง้มอยู่ทันที ทันทีที่เปิดเข้าไปก็มีเสียงหนึ่งทักขึ้น

 


สวัสดียุกซองแจ สบายดีไหมอีกฝ่ายทักอย่างเป็นมิตรเพียงแต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเกลียดชัง

 


ว่าแล้วว่าต้องเป็นแกร่างโปร่งยังคงรักษาความเย็นชาได้เป็นอย่างดี

 


หืม... เพื่อนมาเยี่ยมเยียนทั้งที ทำไมทักกันอย่างนี้ล่ะผู้บุกรุกแสยะยิ้ม

 


เราไม่เคยเป็นเพื่อนกัน เชิญออกไปจากคฤหาสน์ของผมเดี๋ยวนี้แววตาแข็งกร้าวถูกส่งไปข่มอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่มีท่าทีจะเกรงกลัวแม้แต่นิด

 


โอ๊ะโอ๋ เดี๋ยวสิอย่าเพิ่งใจร้อนไป ที่มาที่นี่เพราะฉันมีเรื่องสำคัญต่างหากล่ะน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น

 


“…..”

 


มนุษย์คนนั้นคือใครดวงตามองตรงไปที่ซองแจอย่างต้องการเค้นคำตอบ


 

แต่ร่างโปร่งเพียงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มนุษย์คนไหนทั้งที่ในใจจะรู้คำตอบอยู่แล้วก็เถอะ


 

นายจะฝ่าฝืนกฎอย่างนั้นเหรอ

 


ใช่แล้วกฎ...


 

.....


 

เงียบเหรอ... นายจะทำอย่างนั้นสินะผู้บุกรุกแสยะยิ้ม

 


มนุษย์... เป็นแค่เหยื่อซองแจยังคงยืนยันในความเชื่อของเขา


 

หึ นายจะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ถ้าฉันรู้ว่านายแหกกฎ... มันคงจบไม่สวยหรอกนะ รู้ใช่ไหม

 


ออกไปได้แล้วเสียงแข็งกร้าวเล็ดลอดผ่านไรฟันราวกับกำลังพยายามระงับความโกรธ

 


...นายไม่คิดจะหาน้ำมาให้แขกบ้างรึไงอีกฝ่ายกล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ

 


คุณคือผู้บุกรุก ซออึนกวัง

 


“โอเค ๆ งั้นฉันไปล่ะ อย่าให้รู้ว่าหายแหกกฎละกันพูดจบอึนกวังก็หายตัวไปพร้อมกับประกายไฟที่แผ่ขยายออกมาเป็นวงกว้างทำให้เฟอร์นิเจอร์ที่เป็นไม้แถวนั้นติดไฟไปหมด แต่รอสักพักไฟเหล่านั้นก็มอดไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยไหม้เอาไว้เลย

 


ซออึนกวัง... ทายาทแห่งตระกูลเพียรัส แวมไพร์ผู้ควบคุมเวทย์แห่งไฟทั้งปวง... นายต้องได้รับการแก้แค้น...

 

 






 



เขาคนนั้น...


 

ร่างโปร่งยกมือขึ้นกุมหัวด้วยความปวด


 

...เสียงนี้อีกแล้ว...

 


อัญมณี... แห่งความสุข


 

...ประโยคนี้อีกแล้ว...

 


เสียงกระซิบของใครบางคนที่ไม่แม้แต่จะมีใครรู้ตัวตนดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งตลอดที่นึกถึงจองอิลฮุน และทุกครั้งมันจะเริ่มต้นด้วยเสียงดนตรีที่แตกต่างกันออกไปทุกครั้ง บางครั้งก็สนุกสนานจนบางทีทำให้เขารู้สึกมีความสุข แต่บางครั้งกลับเศร้าจนรู้สึกเจ็บปวดไปหมด มันเริ่มตั้งแต่วันที่เขานั่งพักผ่อนอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างสงบสุข แต่แล้วก็มีเสียงกระซิบดังขึ้น


 

ช่วยเขา...

 


             และซองแจก็พบกับมนุษย์คนนี้ หลังจากนั้นเสียงกระซิบนี้ก็คอยดังวนเวียนอยู่ในหัวเขาตลอดเมื่อนึกถึงมนุษย์คนนี้ เขาก็ไม่รู้เหตุผลหรอกว่าทำไม แต่มีความรู้สึกว่ามนุษย์คนนี้ต้องสำคัญเป็นแน่ 

 

















































 


-Ilhoon’s Part-

 


ถึงตอนนี้ผมจะนั่งอยู่ในห้องเรียนก็เถอะ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะฟังที่อาจารย์สอนเลยแม้แต่นิด เพราะในเมื่อในสมองของผมตอนนี้เต็มไปด้วยเรื่องของคนเพียงคนเดียวที่เพิ่งเจอกันเมื่อวาน ผมเคยเจอเขามาก่อน เขาเคยช่วยชีวิตผมเอาไว้จากอสูรกายกินคนที่ชื่อ... เลสทรีโกเนียน

 


เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน อย่าลืมทำรายงานที่สั่งด้วยนะคะเสียงอาจารย์สาวดังขึ้นเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เอาจริงๆ วันนี้ผมแทบเรียนอะไรไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำมัวแค่คิดเรื่องบ้าบออะไรไม่รู้ ผมว่าจะไปที่สวนหลังโรงเรียนอีกรอบ บางทีมันอาจจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับที่นั้นก็ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่พาผมไปที่นั้นหรอก

        

                                                                                                   

ผมรีบเก็บหนังสือใส่กระเป๋า เตรียมจะวิ่งแต่เพื่อนตัวดีก็รั้งแขนไว้อีกแล้ว ผมเลยหันไปมองแล้วเลิกคิ้วให้เป็นเชิงสงสัย มินฮยอกเลยทำหน้ามุ่ยมาให้

                

                                                                                        

นายจะรีบไปไหนอีก

 


ไม่มีอะไรหรอก นายกลับไปก่อนเลยผมบอกปัดไปเพราะไม่อยากให้เพื่อนเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้

 


อีกแล้วเหรอ จะไปไหนอีกล่ะ หาผู้ชายคนนั้นอีกรึไง?

 


ฉันมีเรื่องต้องเช็คนิดหน่อย ขอโทษนะที่กลับด้วยไม่ได้ผมว่าพลางแกะมือเพื่อนออก ไปก่อนนะ

 

 

 








ผมเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยมาเรื่อยจนตอนนี้เท้าผมก็หยุดลงที่หน้าทางเข้าสวนหลังโรงเรียนที่เคยสวยงามแต่ตอนนี้กลับดูโทรมและไร้ซึ่งผู้คน ผมชั่งใจก่อนที่จะก้าวเท้าเข้าไปในเขตของสวน ระหว่างทางผมมองไปรอบๆ สายตาก็เบนไปเห็นศาลาเล็กๆ ศาลาหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปอีก ด้วยความอยากรู้ผมเลยมุ่งหน้าไปที่ศาลานั้น

 


มันเป็นศาลาสีขาวซึ่งเสาของมันทำด้วยปูนสีขาว ตรงฐานและปลายของเสาถูกแกะสลักให้คล้ายกับเสาของกรีกโบราณตามวิหาร ผมชื่นชมความงามของศาลาได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องตกใจเพราะได้ยินเสียงกรอบแกรบเหมือนมีคนเหยียบเศษใบไหม้แห้งอย่างนั้นแหละ แต่พอหันไปกลับไม่มีใครอย่างที่คิด สงสัยคงจะคิดมาไปเองล่ะมั้ง ผมเลิกสนใจกับเสียงนั้นและกลับมาสำรวจศาลาต่อ

 


ภายในศาลานี้มีโต๊ะซึ่งทำจากวัสดุเดียวกับตั้งอยู่ บนนั้นมีดอกไม้สีขาววางอยู่... ดอกลิลลี่ และยังมีกรอบรูปของใครบางคนตั้งไว้อยู่เช่นกัน ที่นี่เหมือนเป็นสถานที่ไว้อาลัยให้กับใครซักคน ผมเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าคนในกรอบรูปนี้คือใคร และก็ไม่แปลกใจเลยมันคือรูปของผู้อำนวยการคนเก่าที่เสียชีวิตไป แต่สิ่งที่ทำให้ผมสงสัยก็คือ ดอกไม้พวกนี้ดูยังใหม่อยู่เลยราวกับว่ามีใครบางคนคอยเอามาให้ทุกๆ วัน

 


แกรบ

 


เสียงนั้นอีกแล้ว

 


ใครกันนะ... ผมหันกลับไปมองด้านหลังก็ต้องตกใจ หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังส่งยิ้มมาให้ เธอมาตอนไหนกันแน่นะ เธอสวยมากเลยล่ะแต่ติดตรงที่ผมของเธอดูเหมือนไม่ได้รับการใส่ใจเท่าทีควร มีชี้ฟูไปหมด


 

สวัสดีเธอยิ้ม

 


เธอเป็นใครผมถามกลับซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มอีกตามเดิม

 


ฉันชื่อแคลร์ส่วนนาย จองอิลฮุนสินะผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พระเจ้า! เธอรู้ชื่อผมได้ยังไงน่ะ

        

                                                                         

เธอรู้ชื่อฉันได้ยังไง

 


เราเกือบจะได้เจอกันแล้วนะ เมื่อวันก่อน เสียดายจริงที่มีคนมาขัดขวางเสียก่อนแคลร์ยิ้ม ผมเงียบขมวดคิ้วใส่เธออย่างคนไม่รู้เรื่อง

 


ใคร...ผมถามเสียงเบาเพราะเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าหญิงสาวคนนี้มาดีหรือมาร้ายกันแน่

 


นายรู้จักเขานะ ยุกซองแจ

 


ยุกซองแจ ชายปริศนาคนนั้นน่ะรึ แต่เดี๋ยวก่อนนะเมื่อวันก่อนมันคือวันที่ผมถูกอสุรกายตามล่านี่นา หรือเธอคนนี้จะเป็นนายหญิงของพวกมัน!

 


วันนั้นเขาส่งลูกน้องฉันกลับไปนรกทาร์ทารัสตั้งสองตัวแหนะ

 


“…..” รู้สึกเหมือนโดนใบ้กิน ผมเริ่มตระหนักได้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมาร้ายแน่นอน

 


แถมเขายังเอาตัวเครื่องบูชายัญของเราไปอีกเครื่องบูชายันนั่นหมายถึงผมงั้นหรือ

 


ธะ... เธอคือนายหญิงของพวกมันงั้นเหรอผมถามเสียงตะกุกตะกัก

 


ไม่ใช่หรอก นายหญิงของฉันไม่มีทางยอมปรากฏตัวง่ายๆ หรอกนะ

 


แล้วเธอเป็น... ตัวอะไรกันแน่ผมชะงักไปเพราะเธอฉีกยิ้มในแบบที่มองแล้วสยองสุดๆ เลย ปากที่ทาลิปสติกสีสวยเริ่มมีเขี้ยวงอกออกมาเรื่อย ผีสีขาวนวลซีดยิ่งกว่าเดิม มือบางเรียวสวยของหล่อนมีกรงเล็บงอกยาวออกมา

 


แวมไพร์...ผมเอ่ยเสียงเบาหวิว ความกลัวเริ่มกัดกินในจิตใจจนสมองไม่สามารถสั่งให้ขาขยับหนีได้ทั้งที่ในใจอยากจะวิ่งหนีเต็มที เมื่อเธอได้ยินสิ่งที่ผมพูดก็แสยะยิ้ม

 


ข้าไม่ใช่แวมไพร์หรอก พวกคนสมัยนี้มักคิดว่าพวกข้าคือแวมไพร์ แต่พวกมันก็แค่สัตว์ประหลายสายพันธุ์อื่นซึ่งรูปร่างคล้ายกันเท่านั้น พวกเราเอมพูซ่ามีชีวิตมาก่อนกว่าหลายพันปีแล้ว

 


อะ... เอมพูซ่า...เหงื่อผมเริ่มไหลตาใบหน้าเนื่องจากความกลัว

 


ใช่แล้ว ข้าคือข้ารับใช้แห่งเฮคาทีเทพีแห่งเวทมนต์

 


บ้าน่าเรื่องแบบนี้มีอยู่จริงงั้นหรือ!

 


นายหญิงของข้าไม่ได้ตื่นมานานแล้ว เจ้าจงมาเป็นเครื่องบูชายัญให้กับเฮคาทีเสียเถอะ

 


มะ... ไม่ผมก้าวถอบหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความกลัว แต่ครั้นจะวิ่งหนีก็ไม่ได้เพราะเวลามองที่ดวงตาของหล่อนทีไรก็เหมือนกับมีมนต์สะกดให้ร่างกายขยับไม่ได้และเชื่อฟังคำสั่งของเธอ

 


คราวที่แล้วเจ้าหนีรอดเพราะมีไอ้แวมไพร์กระจอกช่วยไว้ซึ่งข้าก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ครั้งนี้เจ้าไม่รอดหรอก หึหึแคลร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยก่อนที่มือบางที่มีกรงเล็บของเธอจะยื่นออกมาข้างหน้าเพื่อสัมผัสตัวผม ผมหลับตาแน่นพยายามอ้อนวอนร้องขอความช่วยเหลือ

 


ใครก็ได้ช่วยด้วย นาย...

 


...ยุกซองแจ...

 

 

 








ช่วยเขา

 


เสียงนั้นอีกแล้ว...

 


ยุกซองแจที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นในคฤหาสน์หรูละความสนใจจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่เพราะได้ยินเสียงกระซิบนั่นอีกแล้ว แต่แปลกที่เพลงที่มากับครั้งนี้มันเป็นเสียงที่ช่างยั่วยวนใจเหลือเกิน

 


ที่สวน

 


เสียงกระซิบและเสียงเพลงเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ แปลว่าเขาต้องรีบแล้วสินะก่อนที่จะสายเกินไป ร่างโปร่งลุกขึ้นนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มมีประกายวาบทำให้ทำนัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนพร้อมกับมีประกายระยิบ ควันดำทมิฬพุ่งเข้าโอบล้อมร่างกายของเขาเอาไว้พร้อมกับเรือนร่างที่ค่อยจางหายไป

 

 

 








อ๊า!!!” แคลร์ร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด ผมลืมตาขึ้นมาก็เห็นมือของหล่อนหยุดตรงหน้าซึ่งใกล้ตัวผมมาก ที่ข้อมือของเธอมีมือของใครบางคนจับอยู่พร้อมกับไอความเย็นและน้ำแข็งที่ค่อยๆ คืบคลานไปบนผิวขาวซีดของเธอทีละน้อย

 


แต่เดี๋ยวนะ น้ำแข็งเหรอ

 


ผมเงยหน้ามองก็พบกับใบหน้าหล่อคมของยุกซองแจอยู่ตรงหน้านั้นทำให้ตาผมเบิกกว้างดวยความตกใจ

 


เจ้า! ไอ้แวมไพร์โง่เง่า!!” เอมพูซ่าตวาด

 


เธอไม่มีวันได้ตัวมนุษย์คนนี้ไปหรอก เขาเป็นของผมร่างโปร่งกล่าวด้วยเสียงเย็นก่อนที่มือข้างที่ว่างของเขาจะเสกบางอย่างออกมา มันค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงอย่างช้าๆ กลายเป็นแท่งน้ำแข็งยาวอันแหลมคม

 


ร่างโปร่งจัดการใช้แท่งน้ำแข็งในมือแทงเข้าไปที่ท้องของเธอจังๆ แต่แทนที่จะเป็นเลือดตัวของหล่อนกลับค่อยๆ กลายเป็นผงสีส้มทอง

 


อ๊ากกก!!!” แคลร์ร้องโหยหวนดังลั่น กล่าวประโยคทิ้งท้ายไว้ก่อนจะกลายเป็นผงแล้วลอยหายไป

 


นายหญิงของข้าต้องได้ตื่นขึ้นสักวัน และวันนั้นโลกจะต้องพินาศ!”

 


ผมยืนหอบด้วยความกลัว ผมมองชายตรงหน้าเต็มๆ ตาอีกครั้ง แคลร์พูดว่าอะไรนะ เขาเป็นแวมไพร์งั้นหรือ งั้นผมไม่ควรที่จะเชื่อใจเขาเหมือนกันใช่ไหม ร่างโปร่งหันกลับมาแล้วสบตากับผม เราทั้งสองไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไร ผ่านไปซักพักดวงตาที่เป็นสีฟ้าอ่อนของเขากลับมาเป็นสีน้ำเงินเข้มดั่งที่เราพบกนครั้งแรก มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือผม กลัวเหมือนกันว่ามันจะกลายเป็นน้ำแข็ง แต่เหมือนเขาแค่จับแล้วดึงผมเข้าไปในสวนลึกกว่าเดิม



...เขาจะพาผมไปไหนกันแน่!...

 

















































 

………………………….

-Talk-

 

ตัด! แฮร่...... เอ๊ซองแจแจจะพาฮุนของไรท์ไปไหนน้า... โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ 5555

 

ก่อนอื่นต้องขอโทษทุกคนก่อนเลนที่หายไปนานมากถึงมากที่สุด คือไรท์ไม่ได้จะทิ้งนะแต่มันไม่มีฟิลลิ่งแต่งซะทีอ่ะ 55555

 

ถ้าใครรอไม่ไหวอยากอ่าน NC ก็ไปอ่านใน SF ก่อนก็ได้นะคะ มีให้เลือกสรรหลายตอน(?)

 

แจ้งอีกรอบสำหรับคนที่ยังไม่รู้นะคะ เนื่องจากไรท์ใกล้จะเปิดเทอมแล้วอาจจะไม่ได้มาอัพบ่อยจนกลายเป็นฟิครายเดือนไปเลยก็ได้ (ได้ข่าวว่าตอนนี้ก็เป็นอยู่) คือมันอาจจะช้ากว่าเดิมอีกเพราะเนื่อวจากการบ้าน และอีกหลายๆ อย่าง //ร่ำไห้ อาจจะไม่มีเวลาแต่งก็ได้ค่ะ บางทีก็อาจจะลืมพล็อต //เดี๋ยว! ไม่ใช่ละ 55555

 

เอาเป็นว่าจะพยายามมาอัพให้นะคะ อย่าเพิ่งทิ้งนิยายเรื่องนี้ไปล่ะ

 

แจ้งอีกเรื่องค่ะ ถ้าใครฟอลทวิตเราอยู่อาจจะเห็นแล้ว แต่ไรท์ขอเปลี่ยนแท็กเรื่องนี้อีกรอบละกันเป็น

 

#WPFic

 

เนื่องจากอันเก่ามันยาวเกินไปหน่อย(?) 555555

 

มีอีกอย่างที่อยากขอ คือมีแท็กแล้วอยากให้ช่วยเล่นให้ไรท์หน่อยน้าเป็นกำลังใจ หรือถ้าไม่เล่นอ่านแล้วก็คอมเมนต์กันหน่อยน้า คือไรท์ไม่รู้จริงๆ ว่าทุกคนคิดยังไง อยากรู้ว่าอ่านแล้วรู้สึกเป็นยังไงบ้าง ถ้าไม่มีคอมเมนต์ไรท์ก็ไม่มีกำลังใจแต่งต่อกลัวไม่มีใครอ่าน... เข้าใจไรท์เนาะ :)

 

ทอล์กเยอะไปอีกและเดี๋ยวรีดเดอร์เบื่อ เค้าไปก็ด้ะ 555555

 

...กดเฟบ คอมเมนต์และหวีดในแท็กเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ...

 

#WPFic

 

 

 

 

 

ENJOY READING.


















































*Miracle TM!*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #22 Irenal (@ayeota) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 21:54
    งือออ สนุกกกกก พลอตเรื่องน่าติดตามจังงงง รอนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #22
    0
  2. #21 kingploypk (@kingploypk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 20:53
    สนุกอ่าา ลุ้นมาก ไม่ค่อยเจอแฟนฟิคแยวแฟนตาซีเลย สนุกมากจิงๆ รีบมาต่อน้าาา
    #21
    0
  3. #20 Tanxtax (@nuduj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 11:59
    ทำไมสนุกขนาดนี้555555 ว่าแต่ใครคือนายหญิงกันนะ เดาบ่ออกเบย55555
    #20
    0
  4. #18 Ji(won)young (@minemewmy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:24
    หูยยยยนี่เทวดาประจำตัวอิลฮุนหรือเปล่า>_<
    #18
    0
  5. #17 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 12:23
    ไรต์อย่าทิ้งน้าาาเราเข้าใจความรู้สึกนั้นที่สุดของที่สุด อยากให้รู้ไว้ ว่าใจรักจริง เดี๋ยว!! ไม่ใช่!! อยากให้รู้ว่ายังไงก็จะตามอ่านตามเม้นต์ให้ เพราะคู่นี้หาเรื่องดีๆอ่านยากมากกกก ยิ่งเป็นแนวแบบนี้แนวที่ชอบอยากขอไรต์ว่าเหลือเราคนเดียวอ่านไรต์ก็ต้องแต่งให้เรานะ55555 รอตอนต่อไปค่าา
    #17
    0
  6. #16 NT_K20 (@NT_K20) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 04:19
    อึนกวังจะตายมั้ยคะ..?555555 อ่านตรงนายจะต้องได้รับการแก้แค้น นี่ไม่น่าถามเลย สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้มาอัพต่อไวๆ คิคิคิคิคิ
    #16
    0
  7. #15 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 18:59
    หงึ เอาอีก50%เรามาาาาาแงงงงง้ แบบชอบอึนกวังมากกเรื่องนี้พี่ท่านดูแบดเว่อร์ ตัดภาพไปที่ชีวิตจริง ฮื้อ5555555555555 อยากโดนไฟท่านเผาจังค่ะ*โดนตบ* ถ้าเรื่องนี้ท่านพี่อึนกวังยังไม่มีคู่เอามาคู่เราก็ได้นะคะไรต์ *โดนบล็อก* แต่เราชอบซองแจจังเลยยยพ่อคนเย็นชาาาา กี้ดดด พูดนับคำได้ จูบเขาอีกแล้วนะตาบ้า วรั้ยยยยย เอาแม่มาขอเลยยยย
    #15
    0
  8. #14 petch01052544 (@petch01052544) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 13:25
    ลุ้นๆๆๆ ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ อยากอ่านต่อล้าวว~~
    #14
    0