[BTOB] Symphony of Whisper

ตอนที่ 1 : 00 | Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 พ.ค. 60



00

Intro

 



















































ตึก ๆ ๆ ๆ

 


ในคืนที่ฝนตกหนักเสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นของใครคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนีเอาตัวรอดจากสิ่งมีชีวิตแสนแปลกประหลาดที่ไล่ตามมาตั้งแต่ที่เขาลงจากรถเมล์เพื่อที่จะเดินกลับบ้าน ซอยนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยวยิ่งตอนกลางดึกแบบนี้ยิ่งหาคนสรรจรไปมายาก พอรู้ตัวอีกทีเจ้าสัตว์ประหลาดที่ว่าก็มาปรากฏกายอยู่ข้างหลังเสียแล้ว

 


            เขาวิ่งไปเรื่อย  ๆ ไม่ได้มองทางก็มาติดอยู่ในทางตัน หันกลับไปมองก็เจอมันยืนอยู่ข้างหน้าห่างออกไปประมาณสิบฟุต อสุรกายตัวนี้มีรูปร่างคล้ายกับคน แต่มันตัวใหญ่กว่าตั้งสองเท่า แถมยังมีกลิ่นเหม็นสาบเหมือนกับเขมือบสัตว์เป็น ๆ มายังไงยังงั้น เจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นคำรามด้วยความหิวโหย เท้าก้าวถอยหลังไปเรื่อย ๆ ด้วยความกลัวจนรู้สึกถึงความเปียกและเย็นของผนังปูนซีเมนต์ เขามาสุดทางแล้ว ไม่มีที่ให้หนีไปอีกแล้ว ฉันจะตายแบบนี้จริง ๆ หรอ

 


"อือ... ฮึก” น้ำตาใสรื้นขึ้นมาบริเวณขอบดวงตากลมของดวงหน้าหวาน สัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าค่อย ๆ ย่างกรายเข้ามาทีละน้อย มันทำให้รู้สึกราวกับพลังชีวิตค่อย ๆ หมดลงเรื่อย ๆ เมื่อมันเข้าใกล้มากขึ้นแต่ละก้าว

 


ใครก็ได้ช่วยด้วย... ได้โปรด...

 


พรึ่บ

 


อ้าก!!!” เสียงร้องของอสุรกายเบื้องหน้าคำรามด้วยความเจ็บปวด พอลืมตามขึ้นมามอง สิ่งที่เห็นนั้นยิ่งทำให้รู้สึกขวัญผวาไปกันใหญ่ ภาพอสุรกายที่มีโลหิตสีทองอร่ามไหลลงมาจากบาดแผลที่แขน พลันหางตาก็เหลือบไปเห็นแท่งน้ำแข็งที่ปักอยู่บนพื้นด้านหลังอสุรกาย และตรงปลายของมันอาบไปด้วยโลหิตสีทองเช่นเดียวกับที่ไหลออกมาจากเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ จึงพอทำความเข้าใจได้ว่าแท่งน้ำแข็งอันนั้นคงเป็นอาวุธที่ใช้ทำร้ายอสุรกายตัวนี้ แล้วใครทำล่ะ?

 


อสุรกาย โง่ ๆ

 


เสียงอันราบเรียบดังน้ำแข็งที่ฟังแล้วเสียดแทงลึกถึงหัวใจเอ่ยขึ้น ทำให้คนที่ถูกต้อนนั้นต้องหันหน้าขวับเพื่อตามหาต้นเสียง แต่สอดหามองหาเพียงไรก็ไม่สามารถหาที่มาของเสียงได้เลย ตอนนี้เขาสับสนมาก กลัวก็กลัว สงสัยก็สงสัย ถ้ารอดไปได้นี่เขาคงต้องไปพบหมอจิตแพทย์บ้างแล้วล่ะ

 


กรร!!!”

 


อสุรกายคำรามเสียงกึกก้องเมื่อมีควันปรากฏขึ้นตรงหน้าระหว่างเขากับสัตว์ประหลาด กลุ่มควันสีดำทมิฬค่อยจางหายไปเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ค่อย ๆ ลดความสูงลงจนจากที่ลอยอยู่เหนือพื้นตอนนี้เท้าของเขาก็สัมผัสพื้นแล้ว ใบหน้าหวานมองด้วยความอึ้ง เขาเป็นใคร ทำไมลอยได้? แล้วเขามาจากไหน? เวทมนต์งั้นเหรอ? ตอนนี้มีแต่คำถามเต็มหัวของเขาไปหมด

 


อสุรกายตัวใหญ่ยักษ์ค่อย ๆ ก้าวเท้าอันหนักอึ้งของมันมาข้างหน้า ยกแขนขึ้นเตรียมจะทำร้ายร่างสูงโปร่งตรงหน้า แต่เขาก็ช่างใจเย็นเสียเหลือเกิน ยังคงยืนนิ่งมองอสุรกายที่ย่างกรายเข้ามาอย่างไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย


 

กึก

 


“!!!” อยู่ก็มียักษ์ที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกับตัวที่กำลังเผชิญหน้าอยู่โผล่ออกมาแล้วจับตัวร่างเล็กเอาไว้ สร้างความตกใจให้เขาเป็นอย่างมาก ร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าหันกลับมามอง จ้องอยู่ซักพักแต่แล้วกลับคลี่ยิ้มออกมาเรื่อย ๆ จนกลายเป็นแสยะ

 


หึ มีเพื่อนมาด้วยก็ไม่บอก” ร่างโปร่งหันกลับพูดกับเจ้าสัตว์ประหลาดตัวแรกด้วยโทนเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง

 


หลีกทางไปซะถ้ายังไม่อยากตายข้าจะเอามนุษย์ตัวจ้อยนี้กลับไปให้นายหญิง” อรุกายเอ่ยขู่ด้วยเสียงแหบสากแต่ก้องกังวาน แต่ขู่ไปก็ไม่ทำให้ร่างโปร่งรู้สึกกลัวแม้แต่น้อย

 


กลับไปบอกนายหญิงของแกซะว่า มนุษย์ผู้นี้จะต้องเป็นอาหารของข้าเพียงผู้เดียว

 


อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ!” เจ้ายักษ์ตวาดด้วยความเกรี้ยวโกรธ มันตรงพุ่งเข้าผู้ใช้เวทย์มนต์       แต่เขาก็คือผู้ใช้เวทย์มนต์วันยังค่ำ แท่งน้ำแข็งขนาดใหญ่แหลมคมถูกเสกออกมาลอยอยู่บนฟากฟ้าส่องแสงประกายวับกับแสงจันทร์แต่หารู้ไม่ว่ามันคืออาวุธที่เตรียมจะพุ่งเสียบใครต่อใครที่อยู่แถวนี้ อสุรกายยังคงพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว แต่ก่อนที่จะถึงตัวบุรุษลึกลับแท่งน้ำแข็งที่เมื่อกี้ส่องแสงสวยงามแท่งแรกพุ่งปักเข้าที่ตรงใจกลางอกด้านซ้ายของสัตว์ประหลาด ตามด้วยอีกหลาย ๆ แท่งปักตามลำตัวแทบจะทุกสัดส่วนบนร่างกาย เสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดดังกึกก้องราวกับฟากฟ้าจะแตกสลาย ไม่นานอสุรกายก็กลายเป็นกลุ่มควันสีเหลืองปลิวหายไปกับสายลมราวกับถูกเรียกดวงวิญญาณให้กลับไปสิงสถิตอยู่ในนรกภายใต้ผืนโลกดังเดิม

            

                                                                                                       

ช่วยด้วย!” ไม่มีเวลาให้ประทับใจกับผลงานตัวเองนานก็ได้ยินเสียเรียกร้องความช่วยเหลือจากมนุษย์ตัวจ้อยข้างหลัง

 


เจ้าอีกตัว ถ้าไม่อยากกลับไปอยู่ทาร์ทารัสก็ไปซะ” บุรุษลึกลับเอ่ย ในตอนแรกมันมีท่าทีจะต่อต้านแต่เมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวแสนเย็นยะเยือกนั้นก็ต้องจำใจถอย มันค่อย ๆ ก้าวถอยหลังช้า ๆ และกลืนหายไปกับกำแพงซีเมนต์ชโลมด้วยน้ำฝน

 


ณ ตอนนี้ก็เหลือเพียงร่างของมนุษย์ที่นั่งหมดแรงอยู่บนพื้นถนนกับร่างสูงโปร่งของผู้ใช้เวทย์ เขาสืบเท้าเข้ามาหาร่างเล็กอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตเงยขึ้นไปสบกับดวงเนตรที่เคยฉายแววแข็งกร้าวและเย็นยะเยือก แต่ตอนนี้ในแววตาของเขาเหลือเพียงความว่างเปล่าและความลึกลับ


 

จู่ ๆ ภาพทั้งหมดก็ดำมืด... เขาสลบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อืม...” ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าผมนอนอยู่บนเตียงนุ่มสีขาวสะอาดตาตัดกับผนังห้องสีดำทมิฬไม่ใช่อยู่บนพื้นที่เปียกฝนแล้วมีอสุรกายตามไล่ล่า ถ้าเป็นปรกติผมคงจะลุกขึ้นไปแปรงฟัน อาบน้ำและทำธุระส่วนตัวเหมือนทุกเช้า แต่ติดตรงที่ว่าตอนนี้มันยังเป็นเวลากลางดึกและที่สำคัญที่นี่ไม่ใช่ห้องของผม

 


แกร็ก

 


ตื่นแล้วหรือ” บุคคลใหม่เปิดประตูลายสวยเข้ามาในห้อง เขาคือคนที่... จะว่าช่วยก็คงไม่เชิง เอาเป็นว่าคนที่ผมเห็นเขาเสกแท่งน้ำแข็งแล้วกัน

 


ที่นี่ที่ไหน” ผมเอ่ยถามเสียงสั่น


 

ไม่จำเป็นต้องรู้” เขาตอบกลับมาเสียงเย็น

 


พะ... พาฉันมาที่นี่ทำไม” ผมถามเสียงตะกุกตะกักด้วยความกลัวเมื่อนึกถึงประโยคที่เขาเคยพูดเอาไว้ ‘มนุษย์ผู้นี้จะต้องเป็นอาหารของข้าเพียงผู้เดียว ร่างของผมสั่นเทิ้มน้อย ๆ ตอนแรกร่างโปร่งไม่เข้าใจ แต่พอนึกถึงสาเหตุได้ก็แสยะยิ้มทันที ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะเดียวกันผมก็ค่อย ๆ กระเถิบถอยห่างจากเขาทีละนิดจนแผ่นหลังชนกับหัวเตียงทำให้รู้ว่าไม่มีทางหนีแล้ว

 


กลัวเหรอ” เขาถามพร้อมกับแสยะรอยยิ้มแสนน่ากลัวนั่น

 


...” ผมกลัวจนพูดอะไรไม่ออก มันหมายความว่ายังไงที่บอกว่าผมเป็นอาหารของเขาเนี่ย!

 


หึ” ร่างโปร่งหัวเราะในลำคอ เขาขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วกระเถิบมาใกล้เรื่อย ๆ

 


นะ... นายหมายความว่าไงที่บอกว่าฉันเป็นอาหาร” ในที่สุดก็ทนความสงสัยไม่ไหวรวบรวมความกล้าถามออกไปแต่เสียงออกมากลับตะกุกตะกักเสียอย่างนั้น แต่เขากลับเพอกเฉยต่อคำถามของผม และทำในสิ่งที่ยิ่งทำให้ความกลัวทวีคูณขึ้นไปอีก ร่างโปร่งเขยิบมาจนชิดแล้วใช้มือบีบในหน้าผมไว้อย่างไม่แรงนักซักพักแล้วคลายออก เขาทำท่าจะลุกออกไป ด้วยความสับสนที่ทีอยู่เต็มหัวไปหมดเลยทำให้เผลอรั้งแขนแกร่งเอาไว้ เขาหันมามองและเลิกคิ้วให้

 


มันเกิดอะไรขึ้น” ผมถามด้วยความชั่งใจ “สัตว์ประหลาดตัวนั้นคืออะไร

 


ยักษ์เลสทรีโกเนียน” เขาว่า ยักษ์เลสทรีโกเนียนหรอ มันคือตัวอะไรกัน ผมเงียบเพื่อรอการขยายความแต่เขากลับเงียบ

 


...

 


คุณไม่จำเป็นต้องรู้มากไปกว่านี้

 


แต่...

 


คุณชื่ออะไร” เขาถาม ผมจ้องเข้าไปในดวงตารีเรียวของเขาอย่างต้องการหาความไว้วางใจ แต่สิ่งที่ปรากฏให้เห็นในดวงตาคู่สวยนี้มีเพียงความลึกลับให้ต้องค้นหา ผมจึงไม่มีทางเลือกตอบไปกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนที่เขาจะทำอะไร


 

จอง อิลฮุน


 

ผมยุก ซองแจ” ร่างโปร่งเอ่ย “อยากให้จำชื่อผมไว้เหมือนกัน คิดว่าเราคงได้เจอกันอีก... แต่เสียดายผมคงต้องลบความจำคุณ

             

                                     

“…!” ว่าไงนะลบความจำเหรอ ผมเตรียมอ้าปากจะโวยวาย แต่แล้วร่างโปร่งก็ทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิด เขาเบียดริมฝีปากหนาลงมาอย่างแรง ด้วยความที่อ้าปากจะเถียงทำให้เขาสามารถสอดแทรกลิ้นเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ลิ้นร้อนตัดกับความเยือกเย็นในแววตาความไปทั่วโพรงปากเหมือนกำลังกอบโกยความหวานจากผม ผมสะดุ้งเมื่อลิ้นเขาสัมผัสกับลิ้นของผม ลิ้นร้อนไล่เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นผมอย่างร้อนแรง ผมพยายามปฏิเสธแต่รสจูบนี้มันช่างกระชากสติซะเหลือเกิน ผมหมดแรงที่จะต่อต้านแล้วปล่อยตัวไปตามเกมของร่างโปร่งจนกว่าเขาจะพอใจ ริมฝีปากถูกดูดุนเล็ก ๆ ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะค่อย ๆ ผละออกไป

 


รสจูบที่หวานแต่แฝงความขมปร่าเอาไว้ยังคงตราตรึงอยู่ที่ริมฝีปากกระจับของผม ร่างโปร่งลุกออกไป หางตาดเหลือบไปเห็นน้ำแข็งที่คืบคลานบนพื้นอย่างช้า ๆ และ...

 


แล้วพบกันใหม่เร็ว ๆ นี้ จองอิลฮุน” เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินในค่ำคืนนี้



















































…………………

 

Talk

 

ฮุฮุ มาอัพครบ 100% ให้แล้วนะตัว แค่นี้ก็ตันแล้วเอาจริง55555

แต่ไรท์คิดพล็อตเอาไว้แล้วนะไม่ต้องห่วง5555

 

ซองแจนี่จริง ๆ เลย เจอกันครั้งแรกก็เล่นอิลฮุนปากบวมไปอี๊ก5555

เลาว์ไม่ได้ตั้งจัยนะ (._.) มือมันไปเอง

 

จริง ๆ ไรท์ยังสอบไม่เสร็จนะ แต่แอบอู้มาอัพให้นิดนึง

 

ส่วนเพลงประกอบคือ A Thousand years เนาะ ที่แปลกใจคือทำไมพอเปิดอ่านแล้ว

เพลงไม่ขึ้นเฉยใครเป็นเหมือนกันบ้าง ถ้าใครรู้ช่วยบอกด้วยนะคะ

 

ยังไงกฝากติดตามต่อด้วยนะคะ^^ เข้าไปหวีดในแท็ก #WPFic บ้างน้าจะตามรีให้

หรือให้กำลังใจโดยการกดเฟบ + คอมเมนต์ด้วยน้า อย่าปล่อยไรท์อยู่คนเดียว5555

 

 

 

 

 

 

 

ENJOY READING.


*Miracle TM!*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #19 Tanxtax (@nuduj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 11:20
    หูยยยย เกรี้ยวกราดอ่ะซองแจ55555555 สู้ๆนะคะไรท์เตอววววววว 555555555555555
    #19
    3
    • #19-1 Hellzangel (@Hellzangle) (จากตอนที่ 1)
      12 พฤษภาคม 2560 / 11:38
      ถถถถถว์ อย่าคิดว่าเลาว์ไม่รู้นะ555555
      #19-1
    • #19-3 Hellzangel (@Hellzangle) (จากตอนที่ 1)
      13 พฤษภาคม 2560 / 23:08
      ตอโผล่แล้วค่ะ555555555
      #19-3
  2. #5 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 13:39
    ตอนแรกก็จูบกันเลยหรอออออออ เป็นการลบความทรงจำที่ร้ายกาจเว่ออออร์
    #5
    0
  3. #3 Ji(won)young (@minemewmy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:30
    น่าติดตามมมม ว่าแต่เพลงไม่เล่นตอนเปิดในคอมเหรอ?
    #3
    2
    • #3-1 Hellzangel (@Hellzangle) (จากตอนที่ 1)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:06
      นั่นสิคะ ของไรท์เพลงก็ไม่เล่นเหมือนกัน งงค่ะ5555
      #3-1
    • #3-2 Hellzangel (@Hellzangle) (จากตอนที่ 1)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:24
      ตอนนี้ไรท์แก้ให้แล้วเนาะ
      #3-2
  4. #1 Jen49 (@Jen49) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:34
    มีความมึนกระทันหัน555 สนุกกกกรีบมาอัพน้าาา
    #1
    0