[รวม Fic. Death Note] Every ship is happening

ตอนที่ 89 : Sleep (แอล & วาตาริ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ม.ค. 64


Pairing : แอล & วาตาริ

//น้องแอลอ้อนวาตาริ (เราควรนับสิ่งนี้เป็น OOC--- แค่ก!)






"วาตาริ ผมกลัว"


ตัวสั่นกึก


"วาตาริ"


ตัวสั่นกึกๆ


"วา-ตา-รรรรรรรรริ~!"


ชายชราใต้ผืนผ้าห่มหนานุ่มหรี่ตามองแสงจากโถงทางเดินที่เล็ดลอดผ่านประตูมายังห้องนอน ตรงนั้นมีร่างเล็กผมดำยืนกอดหมอนใบใหญ่ (ด้วยความหวังจะได้เปอร์เซ็นต์สำเร็จเพิ่มขึ้นจากกลยุทธ์พิเศษนี้) ด้วยความสงสัย วาตาริยอมลุกขึ้นมานั่งช้าๆ เพื่อถามหาสิ่งที่เด็กน้อยของเขาต้องการ


"มีอะไรหรือครับ แอล?" ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนุ่มนวลเช่นเคย เพราะเขาไม่เคยโกรธอีกฝ่ายอยู่แล้ว


ร่างเล็กสั่นไหวอีกครั้งทั้งที่ใบหน้ายังเรียบนิ่ง หมอนถูกกำชับให้แนบอกยิ่งกว่าเดิม ตัดใจล้มเลิกความคิดที่จะกระโดดขึ้นเตียงด้วยนั่นอาจทำให้เขาดูเสียมารยาท เด็กชายค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นใบหน้าไปหา ดวงตาสีดำสนิทฉายแววของความอ้อนวอนที่ถูกฝึกมาเป็นเวลาห้านาที


"วาตาริ" เขาเว้นช่วงไปครู่นึง ในความมืดมิดแอลยิ้มบางและหวังว่าคนตรงหน้าจะเห็น "ผมนอนไม่หลับ"


ใบหน้าเหี่ยวย่นพยักเข้าใจแต่ไม่ได้พูดอะไร


ร่างเล็กส่งเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร แม้จะไม่เนียนเท่าไรแต่เขาก็ให้คะแนนตัวเองเต็มอยู่ดี "วาตาริ คือว่า...ผมสาบานเลยว่าผมได้ยินเสียงของผีที่คุณเคยพูดถึง มันเดินตามโถงใหญ่แล้ว...แล้วผมก็คิดว่ามันน่าจะเข้ามาในห้องผม เพราะอยู่ดีๆ ผมก็รู้สึกหนาว แล้วก็ แล้วก็..."  แอลเล่าทั้งหน้าใสซื่อ ทำน้ำเสียงโมโนโทนให้ตื่นเต้นขึ้นพยายามอย่างมากที่จะดึงความสนใจของวาตาริ "มันน่ากลัวมาก พื้นไม้ส่งเสียงครืด เตียงก็โยกเยกเหมือนมีตัวอะไรอยู่ข้างใต้!"


ชายชรานิ่งทบทวนก่อนเงยหน้าขึ้นมองเด็กชายตรงไปตรงมา "ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย คุณแน่ใจแล้วหรือ?"


"แน่สิครับ! อย่างไรก็ตาม ผมขอนอนกับคุณได้ไหมครับ?" เมื่อได้โอกาสเขาก็รีบร้องขอในทันที


"แอล คุณโตพอที่จะแยกห้องแล้ว" วาตาริแย้งกลับมาอย่างมีเหตุผล


แอลนิ่งไปแต่ในใจวางแผนคิดหาทางเกลี่ยกล่อม จริงอยู่ว่านี่เป็นคืนแรกที่เขาต้องนอนคนเดียวแต่มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเป็นอิสระหรืออะไรที่ใกล้เคียง กลับกันนอนกับวาตาริยังจะอบอุ่นและปลอดภัยกว่า


"แน่นอนว่าผมโตแล้ว แต่ว่า...นะครับ? ผมกลัวอย่างสุดซึ้งจนกลับไปข่มตาหลับไม่ได้ เพราะงั้น นะครับ? นะครับ? นะครับ?" แอลส่งเสียงเจื้อยแจ้วอย่างที่ไม่ได้ทำบ่อยๆ ใบหน้าไร้อารมณ์ง้ำงอขึ้นเพียงเล็กน้อย


เขาได้เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ตอบกลับ "คุณคิดว่ามันจะช่วยได้หรือ?"


"ครับ แน่นอนที่สุดครับ และถ้าผมได้กอดด้วยก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก" เด็กชายพึมพำลงกับหมอน "ผมจำเป็นต้องพักผ่อน นั่นคือสิ่งที่คุณคอยย้ำเตือน"


ระหว่างพวกเขาเงียบไปพักใหญ่ แอลที่เริ่มกังวลว่ามันจะไม่สำเร็จยกนิ้วโป้งขึ้นมาก้มหน้ากัดเล็บ บางทีอาจเป็นเพราะวาตาริเห็นปฏิกิริยานั้นหรืออาจแค่ง่วงจนทนไม่ไหวจึงยอมเขยิบเว้นพื้นที่ให้ "เป็นครั้งสุดท้ายนะครับ คืนพรุ่งนี้คุณจะนอนที่ห้องของตัวเอง"


แอลไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาจัดแจงวางหมอนแล้วสอดตัวลงใต้ผ้าห่มอย่างมีความสุข แต่วาตาริไม่เห็นรอยยิ้มสดใสของเขาหรอกเพราะวาตารินอนหันหลังให้


"วาตาริครับ" ยื่นนิ้วออกไปจิ้มอีกฝ่ายแผ่วเบา วาตาริลืมอะไรไปอย่าง


พออายุมากแล้วก็เพลียง่ายหลับไว เด็กชายส่งเสียงไม่พอใจขณะใช้สองมือดึงแขนหนักๆ นั่นมาพาดตัว


แอลหันหลังชนกับอีกฝ่าย กำชับมือเหี่ยวย่นแต่ก็อบอุ่นเอาไว้ หายใจแผ่วเบาด้วยจิตใจที่สงบขึ้นก่อนหลับตาลงสู่ห่วงนิทรา









----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #108 Hydran (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:21

    บอกได้คำเดียว ไม่เนียนยะนาย ไปเรียนใหม่ อย่างน้อยให้เสียงตัวเองดูมีอินเนอร์หน่อยสิเฮ้ย สรุปก็แค่อยากนอนกับวาตาริไม่ใช้รึไง โถ่ ที่ว่าตาริยอมนี้เพราะท่ากัดนิ้วแน่ๆ แน่ๆเลยคะ!

    #108
    1
    • #108-1 ไฮน์จะไม่ดองนิยาย(จากตอนที่ 89)
      11 พฤษภาคม 2562 / 18:35
      เป็นคนหน้าไร้อารมณ์เสมอต้นเสมอปลาย ถ้าจะอ้อนก็ใส่อินเนอร์หน่อยสิพี่!
      #108-1